De Syrische gruwelfoto’s

Deze ochtend jullie verhaal over die Syrische foto’s gelezen. Een merkwaardig verhaal. De man zou dus per dag tot 50 foto’s van vermoorde Syrische gevangen hebben gemaakt en dit gedurende de op 15 maart 2011 begonnen opstand tot ergens in augustus vorig jaar, 2013.

Nog steeds volgens jullie verhaal maakte de man dan 55.000 foto’s van minstens 11.000 lijken. Merkwaardig toch, want dat wil zeggen dat hij dag in dag uit, zonder een dag verlet, minstens 1100 dagen aan elkaar die foto’s nam. Maar tussen 15 maart 2011 en de laatste dag van augustus 2013 zijn er echter maar 869 dagen. Dat leert mij toch simpele wiskunde. En dan stelt een normaal mens zich vragen.

Een journalist en krant de naam waardig zou wanneer men van een oorlogvoerende partij een document krijgt hoe dan ook echter voorzichtig zijn met zijn conclusies. Jullie niet en noemen dit rapport het ultieme bewijs. Maar ja, het rapport werd gemaakt met geld van Qatar. Meer commentaar is daar niet bij nodig.

Willy Van Damme

Brief aan De Standaard en De Morgen

Zie verder ook mijn commentaar bij een reactie van lezer Elce 2013 op het recente stuk ‘Schaamteloos’ dat gaat over die vredesconferentie rond Syrië welke vandaag in het Zwitserse Montreux van start gaat.

Het is duidelijk hetzelfde verhaal als met de berichtgeving over die aanval met sarin nabij Damascus op 21 augustus 2013. Het gezegde gaat dat een ezel zich nooit tweemaal aan eenzelfde steen stoot. Ach!

Wel was Amnesty International ditmaal merkwaardig voorzichtig met zijn conclusies. Het vergde verder onderzoek stelde men ditmaal. En misschien nog merkwaardiger is het feit dat er tot heden zelfs geen reactie van Human Rights Watch was. En die zijn in dit dossier tot heden altijd haantje de voorste geweest. Schrik gekregen? Alleen een zekere Lama Fakih van HRW wou bij de New York Times vandaag reageren met als vraag ‘of ze authentiek zijn’.

Advertenties

8 thoughts on “De Syrische gruwelfoto’s

  1. Hallo Willy,

    Perfecte brief en een nog perfecter conclusie. Een analyse van het confidentiële? rapport is gisteren in de uitzending van UK Column Live behandeld en er schijnt toch iets meer achter te zitten. Buiten het feit dat de ‘onderzoekers’ connecties hebben/hadden met de VN, hebben zij zeker connecties met de BBC. Hierbij valt dan weer op dat de BBC een organisatie heeft wat BBC Media Action wordt genoemd en feitelijk gebruik wordt voor media manipulatie. Hierbij gebruikmakend van lokale bevolking.
    Hierover heb ik reeds eerder een reactie met link http://www.youtube.com/watch?v=bQDzjbWtF0o geplaatst. Kijk vanaf minuut 24.

    Hieronder de link van de uitzending van gisteren, 21 Januari 2014. Het betreffende fragment begint vanaf minuut 21 en veder.


    Joop de Jong
    Antwoord:
    Bedankt voor die extra informatie.
    Met meer na te denken en te lezen ontdek je natuurlijk nog andere eigenaardigheden aan die zaak.

    Zo weigert men zijn identiteit te onthullen en noemt hem dan maar Caesar – toch een merkwaardige naam – maar gezien zijn unieke functie moet iedereen binnen het Syrische establishment die man natuurlijk kennen.
    Wat het geheimhouden van die identiteit nutteloos maakt.

    Toch indien zijn verhaal klopt. In het ander geval dat het een leugen is zou iemand hem kennen, de feiten onthullen en dan dreigt dit verhaal zo in te storten.
    Verder valt het op dat men gisteren bij het Nederlandse journaal en vandaag bij Reuters, Le Figaro en de New York Times erg voorzichtig was. Op de NOS uitten twee mensen zelfs ronduit hun ongeloof over de zaak.

    Op de VRT was journaliste Inge Vranken echter overtuigd van het ‘bewijs’, hetzelfde voor Catherine Vuylsteke in De Morgen en Jorn De Cock en Bart Beirlant in De Standaard.
    Waarmee ze minstens alleen reeds hun gebrek aan journalistieke kwaliteiten bewezen.

    En in ’s hemelnaam wie gelooft nou dat verhaal over de reden waarom hij die foto’s moest nemen? Als bewijs voor de familieleden van hun dood. Een krankzinnig idee.
    Willy Van Damme

    • Ook vandaag behandeld UK Column Live een gedeelte van hun uitzending aan deze 55.000 foto’s. Zodra deze beschikbaar is zal ik hem hier plaatsen.
      Joop de Jong

    • Precies Willy. Ik kan het niet anders dan met je eens zijn.
      Tony Cartalucci van Land Destroyer legt zelfs een vergelijking met Rafid Ahmed Alwan al-Janabi, codenaam “Curveball”, die Iraakse burgers voor 30 zilverlingen aan de Amerikanen verkocht.

      http://landdestroyer.blogspot.nl/2014/01/us-feigns-horror-over-cooked-up-report.html

      Wij kunnen deze lijn verder doortrekken naar de dochter van de Koeweitse ambassadeur in de VS, die voor het Congres vertelde hoe Iraakse soldaten baby’s uit couveuses haalden en hen op de vloer achterliet om te sterven.

      Zijn wij in het Westen echt zulke “watjes” geworden dat wij deze leugens keer op keer slikken?

      Daarnaast constateer ik een overweldigende steun onder het Syrische volk aan Bashar al-Assad. Een logisch denkend mens zou dan toch denken dat zowel de burgers als wel het leger zich tegen Assad zou keren. De steun aan Assad onder de bevolking groeit alleen maar en over overlopende militairen hoor je helemaal niets meer. Buiten een enkeling met de codenaam “Caesar”, waarvan na de val van Assad de naam wordt vrijgegeven.

      Ik heb al verschillende interviews van Bashar al-Assad gezien en gelezen, waarbij ik de nodige reservering in acht neem, maar hij komt bij mij toch echt als een oprecht persoon over en slim bovendien.
      Joop de Jong
      Antwoord:
      Curveball is inderdaad een goede en gisteren trouwens ook elders gebruikte vergelijking. Curveball, wiens echte naam Rafid Ahmed Alwan al-Janabi was, was een Iraakse economische vluchteling die op zoek naar een beter leven eerst in Duitsland en nadien de VS arriveerde. De man bakte onder meer hamburgers in een Burger King en was er wegens zijn fantasierijke verhalen het mikpunt van de spot van de collega’s.

      Maar geen zorg de VS, met onder meer Colin Powell, minister van Buitenlandse Zaken van de VS ten tijde van de invasie van Irak, en de verzamelde klassieke westerse media vonden de man en zijn zo te doorprikken verhalen nog geloofwaardig.

      Een journalist als Bart Sturtewagen, nu hoofdredacteur bij De Standaard, nam de verhalen over de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein toen heel serieus. In een mailcorrespondentie wuifde hij mijn toen geuite twijfels geheel weg. Het typeert.

      En nu met Syrië met die jihadistenverhalen zoals de slachtpartij in het stadje Hoela, de aanval met sarin en deze week die gruwelfoto’s neemt hij met zijn krant opnieuw alles zonder enige kritische beschouwing zo over. De voor een journalist essentiële terughoudendheid en kritische zin kent die man en zijn krant niet.

      Voor zover ik gisteren kon zien was zijn krant samen met De Morgen zowat de enigen in de zich serieus noemende klassieke media die dat verhaal over die gruwelfoto’s zonder aarzelen voor waar aannamen. Ik noem dat totale incompetentie en voldoende voor een C4, ontslag, in journalistenland. Maar hier in dit milieu gelden natuurlijk niet zoiets als competentie.

      Volgens dat verhaal zou de man dus verplicht geweest zijn om als lid van de militaire politie foto’s van martelslachtoffers te maken. In totaal 55.000!!! Deze dienden dan als bewijs dat ze wel degelijk dood waren en dan gestorven aan o.m. een hartaanval. Ze werden daarom als bewijs van overlijden zo ook aan de familie bezorgd. Wie dat verhaal gelooft is ZOT.

      Ik zie het al gebeuren hoe een Syrische politieman bij familie zus of zo komt zeggen dat zoonlief in de gevangenis is gestorven aan een hartaanval en als bewijs hiervoor dan zo’n een stelletje door Caesar genomen foto’s afgeeft. Goed voor Monty Python of Rowan Atkins, dat wel.

      En dat een drietal vroegere aanklagers van die internationale strafhoven hun naam voor dit rapport lieten gebruiken zegt heel veel over die personen en de instellingen waarvoor ze werkten. Een ervan was aanklager tegen Milosevic, de Joegoslavische president die in nog steeds onopgehelderde omstandigheden in de gevangenis stierf.

      Ze kennen dus iets van het verblijven in gevangenschap. Ik vermoed dat Qatar erg gul zal geweest zijn met de onkostenvergoedingen voor de heren. En daar gaat het hem bij velen om: kassa kassa.

      Blijkbaar hebben ze ook alleen maar met de man gesproken en met diegene die beweerde een familielid te zijn. Fantastisch onderzoekswerk dus. Maar heel vermoedelijk wel een goed betaalde job. Men kan maar best de namen van die personen die dit rapport hielpen samenstellen onthouden. Er hangt rond hun naam een ondragelijke stank.
      Willy Van Damme

  2. Boenk d’r op. Ik heb het op FB gezet, samen met jouw andere Syrië artikels.
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    Al diegenen die dit verhaal zomaar voor waar aannemen horen niet thuis in de journalistiek. Het zijn nestbevuilers.
    Willy Van Damme

  3. Qtar en Saudi hebben naar mij dunkt gelegenheid genoeg om 55.000 foto’s ter beschikking te stellen.
    Kuukske
    Antwoord:
    De vraag is inderdaad wie dan op die foto’s staat. Mensen die genoten van de gastvrijheid van Jabhat al Nusra, ISIS, Liwa al Islam, Hizb ut Tahrir, Ansar al Sharia en andere frisse er voor de ‘vrijheid’ strijdende genootschappen?

    Vermoedelijk zal in de nabije toekomst hierover meer duidelijkheid komen. Dat was trouwens ook zo met alle andere gelijkaardige verhalen over Syrië zoals die gifgasaanval.

    Maar, geen zorg, voor de klassieke pers is dat dan nog amper nieuws. De Standaard en De Morgen hebben in de dagen na 21 augustus tientallen pagina’s over dat verhaal rond die sarinaanval volgeschreven, maar toen duidelijk werd hoe de vork aan de steel zat zwegen ze.
    Hoe noem je dat: bedrog, liegen, propaganda, valsheid in geschrifte?
    Willy Van Damme

    • Wat is het motief van de pers? Domheid? Een ezel stoot zich geen 2 keer aan dezelfde steen maar dit is al de derde keer dat de propaganda machine op gang komt en alles klakkeloos wordt overgenomen. Vandaag stond er een artikel in de VK waarin een jong artiestje Assad een Hitler noemde. Hij heeft 3528 volgers op twitter. Een kleintje dus. Maar een gedeelte neemt zijn waarheid over en zi hier, zo werkt propaganda. Natuurlijk kreeg ik geen antwoord op mijn uitspraak: @JustFontein @JaccoGardner En voor iemand die zoveel reist heb je weinig toe te voegen. Jouw naïve uitspraken worden zo propaganda.

      http://www.volkskrant.nl/vk/nl/12330/4-Uur-Nieuwsbreak/article/detail/3581924/2014/01/22/Jacco-Gardner-Als-je-met-een-soort-Hitler-te-maken-hebt-helpt-praten-niet.dhtml

      Ik zou zeggen, Jacco, lead the way!
      Kuukske
      Antwoord:
      Ik denk dat hier meerdere elementen spelen.

      Vooreerst zitten wij hier in het westen in een systeem waarbij men zichzelf superieur acht tegenover andere landen/beschavingen. Wij zijn dan democraten, beschaafder, technologisch hoogstaander, respecteren echt de mensenrechten, hebben persvrijheid en zijn welvarend.
      In andere landen is dat dan niet zo. Daar kreunt de bevolking onder ‘het regime’.

      Waarom? Omdat men natuurlijk niet beter weet. Wie immers kent die landen, wie kent hun cultuur, wie kent er mensen en wie leest hun media of kijkt naar hun televisie en films.
      Praktisch niemand toch.

      En dan is er zoiets als conformisme. Het is normaal dat men normaal doet want anders loopt men buiten de pas, loopt men het risoco op desnoods zelfs ernstige problemen, en dat doet een ‘verstandig’ mens niet.
      En dan is er luiheid. Men drinkt graag nog een extra koffie, maakt het zich gemakkelijk, blijft nog liever met vrienden wat hangen in het café van smal Lowieke, enzovoort.

      Ook is er het gebrek aan tijd. Redacties worden steeds maar kleiner en moeten steeds maar sneller het nieuws brengen. Dankzij het internet telt nu elke seconde. Ik heb ooit gezien hoe een journalist tijdens de debatten rond het proces Lernhout & Hauspie met een laptop op de schoot in de rechtszaal live een verslag op de website van zijn krant zette. Het debat volgen en gelijktijdig schrijven. Hoe kan men dan ernstig werken? Moeilijk toch.

      En dan is er domheid. Niet alle journalisten hebben voldoende historische achtergrond of diepgaande kennis over de zaken waarover zij moeten schrijven.
      Men wordt ook elke dag met zoveel verschillende onderwerpen geconfronteerd. En man kan toch geen kenner zijn van al die zaken. En het is ook niet iedereen gegeven een goede analist te zijn. Juist zoals niet iedereen een goede schrijver is of een goede lasser.

      En dan is er de censuur. De baas zegt je of dit of dat onderwerp wel kan en hoe je dat moet aanpakken. En ook die wil zorgeloos door de dag stappen en zal herrie met wie dan ook pogen te vermijden, zeker met machtige vrienden, want die kunnen gevaarlijk zijn. Logisch toch.
      Maar dan komen veel kritische stukken ook niet in de krant en krijgt men eenheidsworst.

      Ook is er de grootschalige manipulatie door de 1001 public relationsbureaus en marketeers die het nieuws handig voorkauwen met persklare communiqués, rapporten, ‘boeiende’ enquêtes, zogenaamd wetenschappelijke onderzoeken en persconferenties al of niet met een lekkere maaltijd en dito wijnen.

      Journalisten namen dat in regel allemaal klakkeloos over en doen geen verder onderzoek. Zeker als er eten bij was, dan moeten ze een wederdienst doen, dus ‘positief’ verslag uitbrengen. Zelfs als derden in die persberichten ter sprake komen zal men in veel gevallen dit bij die derden niet eens checken.

      En dan heb je nog de ontbrekende kritische zin. Niet iedereen kijkt op een kritische wijze tegen de zaken aan. Velen vrezen ook dat het wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn en men speelt liever op veilig.

      En dat alles bij elkaar zorgt ervoor dat de klassieke media uitblinken in leugens, verdraaiingen, halve waarheden en het verspreiden van soms heel fantasierijke verhalen zoals die gruwelfoto’s.
      Willy Van Damme

  4. Onderstaande links kwam ik nog tegen over de Syrische ”gruwelfoto’s” en 1 artikel waarin beweerd is dat de Russische bombardementen meer levens van mensen eisen dan Daesh.
    https://decorrespondent.nl/4018/Opdat-wij-niet-vergeten-het-regime-Assad-getoond-door-zijn-voormalige-fotograaf/298645886-beb72a30
    http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2624974/2016/02/22/De-gruwel-van-de-martelcellen-van-Assad.dhtml
    http://www.standaard.be/cnt/dmf20160208_02117290

    Misschien vindt u het interessant en kunt u me laten weten of het pure propaganda verhalen zijn of dat er ergens wel een waarheid in de artikelen schuilt.
    Martin Oei
    Antwoord:
    Dit is pure oorlogspropaganda en het is straf dat De Correspondent zich hiervoor laat gebruiken. Veel van de foto’s blijken volgens een serieus onderzoek naar dit verhaal afkomstig te zijn van slachtoffers van de oorlog.

    Spijtig genoeg herinner ik mij niet meer welke publicatie dit onderzoek deed, maar ik herinner mij wel dat het grondig en geloofwaardig was. Ik vermoed dat het bij Counterpunch was, maar ik lees zoveel dat ik het vergeten ben. http://www.counterpunch.org/2016/03/04/the-caesar-photo-fraud-that-undermined-syrian-negotiations/

    Maar essentieel is dat het verhaal van die Caesar ongeloofwaardig is. Hij blijft anoniem zegt hij en de mensen die hem omringen. De reden is dat hij zo wil verhinderen dat zijn familie in het door de regering gecontroleerd gebied zou opgepakt worden om wat hij deed.

    Maar we weten in detail wat hij bij het leger zou gedaan hebben en wanneer. En dan is het heel simpel voor de Syrische autoriteiten om te weten wie hij is. Zijn taak was immers vrij uniek en aan de beelden zou men hem nog beter weten te situeren.

    Het verhaal over zijn anonimiteit is dan ook bijna zeker gelogen. En dan stelt zich de vraag waarom hij anoniem blijft. En dat lijkt mij simpel want moest men zijn naam kennen dan zou hij zo kunnen ontmaskerd zijn als een bedrieger.

    Het dossier is samengesteld in opdracht van de regering van Qatar en kwam voor het eerst openbaar een dag voor de tweede vredesconferentie in Genève. Juist gepast dus.

    Wat betreft de verhouding tussen het aantal doden van die Russische gevechtsvliegtuigen en ISIS weet niemand dat, ik niet, de Russen niet en diegenen die dit beweren ook niet. Het kan natuurlijk wel waar zijn maar is van geen belang.

    Wie het meest mensen neerknalt is hier niet interessant. Wat essentieel is is wat die verschillende partijen voorstellen. Je hebt de in wezen Salafistische groepen en de regering.

    En dan telt het dodenaantal niet maar wat de verschillende partijen voorstaan. Dat is de kern, de rest is bijzaak. Dat zou toch duidelijk moeten zijn voor elke waarnemer van dit conflict. Maar het is oorlog en dus is propaganda schering en inslag.

    Hier doet zich daarom iets eigenaardigs voor. De Russen en de Syriërs als ze bijvoorbeeld de stad Idlib aanvallen dan heeft men het over burgers, hospitalen en scholen die beschoten worden. Dat dit bezet wordt door al Qaeda en haar bondgenoten wordt dan heel bewust door de media- verzwegen.

    Als de VS of anderen dan bijvoorbeeld Rakka, Manbij, Ramadi, Falluja, Mosoel of Tikrit aanvalt dan heeft men het over het bestoken van stellingen van ISIS. Dan worden er plots geen burgers, hospitalen en scholen meer aangevallen maar alleen militaire doelwitten. Raar toch!

    Hetzelfde ook met de voedselleveranties. Dan is de stad Daraya of Idlib een waar de bevolking dringend nood heeft aan voedsel en medicijnen want de mensen sterven er volgens de verhalen ter plekke. Dat kan wel zijn, maar niemand bij de VN of de media heeft het over stervende bevolking in Rakka, Manbij, Mosoel of Ramadi.

    En nochtans heeft de bevolking het er vermoedelijk even slecht als in Daraya. Maar daar moeten er dan geen konvooien van het Rode Kruis/Rode Halve Maan heen. Ook hier gebruikt men het lijden van de mensen en de mensenrechten dus in wat alleen maar een erg luguber politiek spel is.

    Want als men voedsel en medicijnen zomaar stuurt naar een door Salafisten bezette stad als Daraya of idlib dan geeft men dat voedsel en medicijnen in handen van die groepen die dan eigenhandig beslissen over de distributie. En dan kan je zo al het misbruik rieken.

    Kijk de man die aan het hoofd staat van de humanitaire tak van de VN hier is Stephen O’Brien en dat is gewoon een Britse politicus en die voert in de praktijk uit wat zijn regering vraagt. De man was trouwens parlementslid voor de Britse Conservatieve partij en staatssecretaris voor Ontwikkelingshulp in de regering van David Cameron van mei 2010 tot september 2012.

    Hij is zoals alle ambtenaren in multilaterale organisaties iemand met twee petjes: die van de organisatie waarvoor hij werkt en die van het land dat hem daar plaatste.

    In de praktijk is hij gewoon de man van zijn land, een patriot. In dit geval in dienst van de Britse regering. En dat is toch pure logica, iets simpel, die men echter gemakshalve bij de kranten en De Correspondent ‘vergeet’. Ik niet.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s