Harde roepers

Dat Jan Hesp en Peter Dedecker harde roepers zijn is geweten. Toen zij met hun dossier over het ACW naar buiten kwamen hadden beiden het op een persconferentie over ‘fiscale fraude, valsheid in geschrifte en diefstal’, zwaar beladen termen uit het strafrecht die tot 10 jaar celstraf kunnen leiden.

Wie dat op TV en in de rest van de media beweert moet van goede huize zijn, over keiharde onweerlegbare bewijzen beschikken. En dan nog. Het is gemakkelijk gelijk hebben, het is veel moeilijker dat ook te kunnen krijgen.

Ooit was er in Terzake een debat tussen deze auteur en een bevende hypernerveuze Remi Vermeiren, toen grote chef van de nog KB hetende bank. Het ging over hun, zacht uitgedrukt, dubieuze rol in de zaak van de fraude rond Superclub, de teloorgegane videoverhuurketen van de voor oplichting tot vier jaar effectieve celstraf veroordeelde Maurice De Prins.

Moderator Dirk Thielemans – die mij blijkbaar in de val wilde laten lopen – vroeg aan mij of dit hier dan wat betrof de KB fraude betekende. Waarop het antwoord simpel was: “Dit is niet aan mij om dat te verklaren, dat is het werk van een rechter.”

Nadien deed de KB mij een proces aan wegens laster en eerroof dat ze in eerste aanleg ook verloren. Ze gingen – beschaamd? – niet in beroep. Had ik toen ja geantwoord op de vraag van Thielemans dan had ik dat proces heel vermoedelijk verloren. Was dat de opgezette val?

Het is een les voor iedereen die meent zomaar beschuldigingen rond te moeten strooien. Men kan op feiten de aandacht trekken maar beschuldigingen met termen komende uit het strafrecht doet men nooit. Daarom dat advocaten klacht neerleggen tegen onbekenden, niet tegen Piet Zus of Annie Zo. Dat is te gevaarlijk want dan dreig je de klacht als een boemerang in je gezicht terug te krijgen.

Daarom dat Peter Dedecker en Jan Hesp dwazen zijn die amper beseffen wat zij doen. Het verhaal werd die dag direct en enthousiast overgenomen door N-VA’er Johan Van Overtveldt, toen hoofdredacteur van Trends. Maar al na een dag besefte hij dat men hier op ultradun ijs een overwinnigsdans met de scalp van het ACW zat de doen. De kans om door dat ijs te zakken was reëel en dus milderde hij op dag twee al plots de toon.

Peter Dedecker en Jan Hesp doen maar voort, als die blinden uit de schilderij van Pieter Breugel die zo naar de afgrond lopen. We gunnen het hen. Nochtans zou het nu al duidelijk moeten zijn dat er van dat strafrechtelijk verhaal niet veel lijkt over te blijven.

Zo heeft de BBI alleen de periode 2010-2012 herzien en de cvba Sociaal Engagement in een andere belastingcategorie gezet, niet voor de periode 2000 tot 2010 die men ook herbekeek. Bovendien legde de BBI voor zover geweten geen strafklacht neer. En ze kon dat doen. Voor haar is dit dus geen kwestie van ‘fraude, valsheid in geschrifte en diefstal’ zoals het tweetal beweerde.

Ook het parket dat de zaak na een klacht onderzoekt heeft nog niemand in verdenking gesteld voor die zwaarwegende feiten. En na zoveel maanden onderzoek had men dat toch al kunnen verwachten. Alhoewel het nog veel te vroeg is lijkt het ook hier op een sisser te zullen uitdraaien.

Peter Dedecker en Jan Hesp dreigen dan ook een fameus deksel op hun neus te krijgen. De klacht wegens laster en eerroof zou hen daarom wel eens duur te staan kunnen komen. En wie iemand dief noemt moet een tegenreactie kunnen verwachten.

Dan spreken over ‘chantage’, zoals Peter Dedecker doet, is grof. Moest iemand hem op een persconferentie een dief noemen dan zou hij met redelijkerwijze die persoon ook voor de rechter slepen. Het zijn de rechten van de burger en die zijn heilig.

Niet iedereen binnen de N-VA is zeker gediend met de oekazes van die beide heren. Intern is er veel kritiek te horen, terecht. Het voorval toont echter zowel het extremisme binnen de N-VA als de diepe haat voor syndicale organisaties die al sinds het fameuze Burgermanifest van Guy Verhofstadt in dit land welig tiert.

Het roept vragen op over Guy Clémer, hoofd van de N-VA studiedienst, gewezen redacteur van Trends en vriend van Johan Van Overtveldt, die naar verluidt achter de schermen hier een grote rol speelde.

Het roep ook vragen op over de leiding van de partij met Bart De Wever en Ben Weyts. Zij hadden beide figuren beter onder controle moeten houden. Ze deden het niet en maakten zo een kapitale fout.

Willy Van Damme

Advertenties

One thought on “Harde roepers

  1. Beste,

    Een tijdje geleden plaatste U hier dit artikel waarin U de jonge snaak Dedecker de les spelde.

    U wil hier blijkbaar aantonen dat het jonge N-VA kamerlid Peter De Decker een grote mond heeft en niet weet wat hij moet zeggen en moet zwijgen. Evenwel, de door U ontwikkelde stelling vertrekt van een volledig verkeerd uitgangspunt. U gaat er blijkbaar van uit dat er een strafklacht is. Had U een beetje meer moeite gedaan en de zaak wat nader bekeken dan zou U hebben gezien dat er geen KLACHT is van het ACW maar een loutere dagvaarding voor de burgerlijke rechtbank wegens schade op basis van ” laster en eerroof “. Alleen om die laster en eerroof te bewijzen moet er eerst een strafklacht zijn. Het is dus een eis tot schade op basis van strafbare feiten die enkel kunnen bewezen worden mits er een strafklacht is, die er niet is ….Hoe zou dat toch komen ?

    Het proces kan dus nooit beginnen en het ACW kan nooit zijn eis hard maken…. De dagvaarding is natuurlijk een “oude zeer bekende advocatentruuk” , een schot voor de boeg, een dreiging…een publiciteitsval waarin vooral journalisten lopen want die brengen dat op de eerste pagina of menen er – zoals U – commentaar te moeten op geven. Precies wat in casu het ACW wil : de eigen achterban laten geloven dat alles O.K. is en dat ze sterk staan wat echter niet het geval is ! Integendeel: hier heeft men alles uit de kast moeten halen om een schandaal te vermijden. En men heeft het ook gedaan. U nam in uw commentaar zelfs klakkeloos het verhaaltje van het ACW over. Kritische journalistiek ? Laat me niet lachen. Anti – N-VA gezwam zal er al dichter bij zijn.

    Deze aanval is natuurlijk een pure intimidatie van een jong en minder ervaren kamerlid dat zijn werk vermoedelijk iets te goed deed. En als kritische journalist had U precies DAT moeten aanklagen ongeacht wie er het slachtoffer van wordt en zulks in naam van de vrijheid van meningsuiting en de openheid waar we allen naar streven. In plaats daarvan maakt U alleen maar een tot den treure toe belachelijk woordgrapje over de naam van de heer Jambon dat U eindeloos blijft herhalen en waarschijnlijk nog plezant vindt ook. Zullen we dit zwak gezwam noemen ?
    Raph. Vermeir
    Antwoord:
    Ik dacht voldoende duidelijk te hebben gemaakt dat voor mij Dedecker in zijn woordgebruik een essentiële fout maakte door voor die beschuldigingen erg precieze termen uit het strafwetboek te gebruiken. Ook het feit dat hij dit buiten het parlement deed was een fout van eenzelfde kaliber. Ik noemde dat roekeloos en voor hem en zijn partij gevaarlijk.

    Uit privégesprekken met mandatarissen van zijn partij bleek trouwens dat ook bij de N-VA mensen die mening delen. Verder heb ik geen commentaar gegeven over het gelijk of ongelijk in die zaak.
    Ze is zeer complex en vergt voor een goede studie wekenlang onderzoek. Mijn vermoeden is dat het echter niet zo simpel is als hij en sommigen dat zien. Maar dat is een vermoeden. Meer niet.

    Maar zoals ik al stelde heb ik in het verleden nooit bijvoorbeeld een Maurice De Prins voor zijn veroordelingen van iets als valsheid in geschrifte zitten te beschuldigen. Dat is voor de strafrechter en niet voor een parlementslid of een journalist. Ieder zijn stiel.

    Verder heb ik zeker niets tegen een onderzoek naar het reilen en zeilen van het ACW, integendeel. Iedereen die mij kent zou dat toch horen te weten. Enfin, dat dacht ik toch.
    Dat woordgrapje over Jambon is even belachelijk als dat om zijn naam in ‘het Vlaams’ te laten uitspreken. Ieder zijn flauwigheden. Op de tenen getrapt?

    Verder ken ik wel het verschil tussen een strafklacht en een voor schadevergoeding. Ik heb hierin een zekere expertise. En een dagvaarding in schadevergoeding is soms heel gevaarlijk zoals het verhaal van Dedecker JM, Tom Boonen en Het Laatste Nieuws aantoonde. Daar valt niet mee te lachen hoor. Dat een klassieke truc noemen is kort door de bocht. Elke jurist zou dat horen te weten.
    Willy Van Damme
    Nawoord:
    De actie van Peter Dedecker is voor mij bovendien erg verdacht. Vooreerst is de N-VA een verklaarde tegenstander van de vakbonden die ze ‘op maat’ willen snijden.

    Deze actie tegen het ACW om haar te ruïneren komt dan ook goed van pas.
    Verder is het nogal merkwaardig dat een partij die zeer goede maatjes is met o.m. Antwerpse diamantairs en met een ‘zakenman’ als Koen Blijweert hier in dit dossier dan plots de heilige speelt.

    Wie oproept tot maagdelijkheid moet zorgen zelf maagd te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s