Het Verenigd Koninkrijk als Disneyland

De regering van David Cameron en de Britse elite mogen zich dan wel gedragen alsof ze nog steeds de zeeën beheersen, steeds meer krijgen ze op een soms erg directe wijze de waarheid open en bloot in het gezicht gesmeten.

Een bijhuis van Washington

De tijd van ‘Rule Britannia, Britannia rules the waves’ is natuurlijk al lang voorbij. Sinds de Groote Oorlog van 1914-1918 feitelijk, dus straks 100 jaar. Maar dat wil het trotse Albion niet geweten hebben en dus doet men nu al 100 jaar alsof.

Nog steeds denkt Londen dat het andere landen de les moet spellen, hoe ze zich moeten gedragen, zich politiek en economisch organiseren en wie diplomatiek hun vrienden mogen zijn en wie niet. En soms wringt dat al eens natuurlijk. En dan krijgt Londen de harde waarheid te horen, en dat is dat het Verenigd Koninkrijk een derderangs natie is die internationaal amper iets betekent.

Tijdens de G20 top in Sint-Petersburg van begin september dit jaar was dat al zo toen de Russen dat publiek lieten verstaan. Zij het natuurlijk niet via officiële kanalen. Voor zoiets heeft men de lokale pers die dan schrijft wat de plaatselijke regering wil laten weten. Een praktijk die ook in de VS en Europa natuurlijk schering en inslag is.

Vladimir Poetin op top G20 in Sint-Petersburg - 2

Tijdens van top van de G 20 in de Russische stad Sint-Petersburg maakte president Vladimir Poetin van de gelegenheid gebruik om het Verenigd Koninkrijk een op wereldschaal niets betekenend land te laten noemen. Het deed pijn aan de Britse trots.

De Britse regering is al 100 jaar de speelbal van de VS en vooral sinds de Suezcrisis en de geflopte Brits-Franse-Israëlische invasie van Egypte van 1956 is het gewoon een bijhuis van Washington. Tony Blair, de vroegere Britse premier, werd niet voor niets omschreven als de poedel van de Amerikaanse president George W. Bush Jr.

De Dalai Lama

Ditmaal was het opnieuw prijs in China waar David Cameron op bezoek was met de grootste Britse zakendelegatie ooit. De top van de Britse politiek en de ongeveer 100 zakenlieden moesten de relaties met China terug goed maken en de wederzijdse handel op peil brengen.

In mei vorig jaar immers moest David Cameron hoogstnodig een officiële ontmoeting hebben met de Dalai Lama, de leider van het Tibetaanse nationalisme die Tibet wil afscheuren van China. Het is alsof de Chinese president Xi Jinping een officieel gesprek zou hebben met de leider in ballingschap van de ETA, Real IRA of een der Corsicaanse onafhankelijkheidstrijders.

Geen Europees politicus zou het dulden en de Chinese ambassadeur zou het in de betrokken landen mogen gaan uitleggen. Het zou terecht een diplomatiek schandaal zijn. Maar neen, voor de EU en Londen heet dit mensenrechtenbeleid.

In realiteit is dit echter niets anders dan een grove inmenging in de interne aangelegenheden van China en een brutale poging om het land in stukken te hakken. Tibet is al een 500 jaar sinds de Mongoolse Yuan dynastie een onderdeel van China en zelfs de Britten tekenden op het hoogtepunt van hun macht verdragen die dat bevestigen.

Tibetaanse slaven

Bovendien zijn de aanhangers van de Dalai Lama betrokken geweest bij het in brand steken bij nacht van woningen waar zich zelfs nog kinderen in bevonden. En als recent Tibetaanse nationalisten protesteerden door zich in brand te steken dan zwijgt de Dalai Lama hierover. En zelfverbranding staat nochtans haaks op de boeddhistische filosofie van de Gele Hoedensekte.

Maar dat wekt allemaal geen verbazing. Toen de sekte nog over Tibet heerste – zij het onder Chinees toezicht – was er sprake van bijna algemene slavenarbeid, folteringen en geen onderwijs of serieuze gezondheidszorg. Bovendien werd elke Dalai Lama eens volwassen en te machtig gewoon vermoord door de hofhouding of de oversten van de vele met elkaar ook oorlog voerende kloosters.

Toen het Rode Leger dan in 1950 ook Tibet veroverde was er bij vele Tibetanen daarom een grote opluchting, tot zelfs bij de toen nog jonge Dalai Lama toe. Alleen de serie politieke campagnes van Mao zorgde voor een vervreemding met vele Tibetanen.

Alhoewel het vernielen van de kloosters tijdens de Culturele Revolutie vooral het werk was van Tibetaanse jongeren die in deze gebouwen terecht het symbool zagen van de diep verachte slavenmaatschappij die Tibet tot 1950 was.

Xi Jinping

De Chinese president Xi Jinping gebruikte de krant Global Times om de Britten op hun plaats te zetten en hen symbolisch te vernederen.

Het was beetje zoals het vernielen van de Luikse Sint-Lambertkathedraal in 1794 tijdens de Franse bezetting die ook vooral het werk was van lokale revolutionairen die het prinsbisdom en zijn feodale parasiterende structuren haten.

Britse opium

Maar voor David Cameron was dit publiek gesprek met de Dalai Lama rampzalig. Zowat alle officiële contacten met China werden verbroken en de handel bleef stagneren. De politieke blunder diende dan ook rechtgezet en dus kondigde hij dit jaar in het parlement tijdens een toespraak aan dat hij de eenheid van China respecteerde. Officiëler kon hij natuurlijk niet buigen voor de Chinese woede.

En dus kon David Cameron bijna een jaar later toch op reis gaan naar Beijing om zich er door het stof te wentelen. President Xi Jinping en premier Li Keqiang waren plots de beste vrienden van Downingstreet 10, de ambtswoning van de Britse premier, en niet meer de Dalai Lama. Ook de klassiek geworden pseudobekommernis over de mensenrechten bleef achterwege.

Zoals de Financial Times recent schreef zal de Dalai Lama wel nooit nog door een lid van welke Europese regering ook officieel ontvangen worden. De farce met David Cameron was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. De Dalai Lama is vanaf nu een paria zoals ook de leiders van ETA of de Real IRA dat zijn.

Maar in China is men de ganse episode met de Dalai Lama natuurlijk niet vergeten. En vergeten is men er evenmin de opiumoorlogen toen de Britten vanaf 1840 met hun kanonneerboten China de Britse opium opdrongen en miljoenen Chinezen eraan verslaafd maakten. Evenmin is men de Brits-Franse invasie van Beijing en de plunder in 1860 van het keizerlijke Zomerpaleis vergeten.

En dus stuurde de Chinese overheid de krant The Global Times in het veld om de Britse delegatie op haar plaats te zetten. De Global Times is de populistische versie van het Chinese Volksdagblad (Renmin Ribao), de officiële krant van de Chinese CP.  Een beetje de Chinese versie van Het Laatste Nieuws.

Die had, zoals voorheen dit jaar de Russen dat deden, op de tweede dag van het Britse bezoek een pak vitriool klaar voor de grote delegatie. En dat moet de Britten zowat doen verslikken hebben bij het drinken van hun thee of bij het ledigen van de glazen Maotai, een erg geurige en zeer sterke alcoholische drank, populair bij officiële Chinese plechtigheden.

David Cameron - 3

De Britse Conservatieve premier David Cameron stapelt de ene diplomatieke blunder na de andere op elkaar. Van ruzie met zijn Europese partners, Syrië en Libië, het Indisch Subcontinent tot nu met China.

Zo stelde Global Times: “Dit bezoek is zeker niet het einde van de conflicten tussen China en het Verenigd Koninkrijk ….. De regering Cameron zou moeten erkennen dat hun land geen grootmacht is ….. Het is juist nog goed genoeg om het als toerist te bezoeken of om er te studeren.” Disneyland of Bokrijk dus. Het kan als vergelijking tellen natuurlijk.

Reageerde Cameron nog publiek op de Russische reprimande door op een persconferentie de Britse ‘grootheid’ te benadrukken, dan zweeg ditmaal iedereen in de Britse delegatie. Nog meer herrie met China wou men niet. Wel was er in de Britse media eveneens een storm van kritiek op Cameron, ditmaal dan wegens zijn houding die als slaafs werd gezien. Die denken nog steeds dat het land een grootmacht is.

Corrupt tot op het bot

Ook in de EU kon men amper om die slaafsheid lachen. Om de Chinezen te paaien deed Cameron immers er verregaande handelsvoorstellen die haaks staan op wat de EU en haar handelscommissaris Karel De Gucht plannen. Cameron kreeg dus niet alleen vanuit Beijing maar ook vanuit Brussel en zelfs Londen forse tegenwind.

Feitelijk past David Cameron nog best bij de toestand waar het land zich nu in bevind. Corrupt tot op het bot – kijk maar naar de affaire van The News of the World – onderhevig aan sociale desintegratie en amper nog in staat de rekeningen te betalen nodig om haar infrastructuur te onderhouden.

Toen Cameron zich bij mediamagnaat Rupert Murdoch, tot het schandaal met News of the World uitbrak de ware heerser van het land, aanbood om de Conservatieven en daarna het land te leiden wuifde Murdoch de man weg wegens totaal onbekwaam.

Pas nadat Cameron hem beloofde dat hij eens premier de Britse satellietzender British Sky Broadcasting mocht kopen, zodat hij zijn nieuwsmonopolie kon versterken, ging Murdoch akkoord en kon Cameron ‘s lands ‘leider’ worden. Een pseudo die toen hij partijvoorzitter werd om zich als milieubewust voor te doen dan maar met de fiets naar zijn werk reed.

Waarna zijn chauffeur met de wagen de dossiers naar hem toebracht. Een hilarisch verhaal die het neppe van de man perfect toont. En zo nep is op dit ogenblik de grootmachtstatus van het Verenigd Koninkrijk. De Britse leeuw brult nog wel maar dan zonder tanden en zelfs klauwen. Een zielig beest. En de Chinezen en Russen peperden dat Cameron met heel veel plezier in.

Willy Van Damme

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s