Robert Fisk – De journalist als dissident

Deze week verscheen er in Knack een interview van de Nederlandse journaliste Joanie de Rijke met de Brit Robert Fisk ‘Robert Fisk, tussen Ieper en Aleppo’. Joanie De Rijke is correspondente voor o.m. Afghanistan en werd er ooit ontvoerd en verkracht door een van die bendes die het land onveilig maken. Ze overleefde de gruwel en doet – gelukkig – verder. Robert Fisk is sinds jaar en dag de correspondent in het Midden-Oosten voor de Britse krant The Independent.

Ook van collega’s

Het interview gaat grotendeels over het wedervaren van zijn vader aan het front in de Groote Oorlog maar gaat ook over de hedendaagse gruwel in Syrië. En daarbij toont Robert Fisk dat hij een koppige Brit is die blijft vasthouden aan zijn traditie van wat diepgravende en kritische journalistiek. Zwak in analyse misschien maar oprecht en goed met feiten en een man die durft tegen de stroom in te gaan.

Arnold Karskens

Oorlogscorrespondent Arnold Karskens heeft zoals Robert Fisk altijd erg kritisch gestaan tegenover die Syrische rebellen. Het is hem niet in dank afgenomen.

En dus – zoals trouwens ook de Nederlandse collega Arnold Karskens – heeft hij een verhaal dat haaks staat op dat van de inhoudsloze persmuskieten die alleen maar goed en slecht zien en meelopen met de hoofdstroom, ontdaan van elke kritische zin of analytisch vermogen. En die daarom dan ook indien nodig om hun relaas te staven schaamteloos de feiten vervalsen.

Zo zegt hij:

Niets is erger dan geliefd te zijn als journalist. En ik vind het niet bevooroordeeld als ik geloof dat het leger er als enige in slaagt om Syrië bijeen te houden. De kritiek is trouwens aan het verstommen nu blijkt dat de rebellen in monsters zijn veranderd en Assad aan de winnende hand is.

Ik heb vanaf het begin gezegd dat hij zou winnen. Als enige – de andere journalisten zaten allemaal aan de kant van de rebellen omdat dat de helden waren die Damascus zouden bevrijden. Maar de rebellen werden steeds harder, en de journalisten kwamen niet verder dan Aleppo.

Ik ging zowel naar Aleppo als naar Damascus en bracht een ander verhaal. …….En ik héb gelijk: het Syrische leger zal níét buigen. Ik vermoed dat de oorlog nog zo’n twee jaar zal duren. Daarna zal Syrië waarschijnlijk een militair bewind hebben.

Het leger is taai, ik heb veel tijd met de militairen doorgebracht. Ze geven niet op, no way . Tijdens lezingen wordt er naar me geschreeuwd en getierd, zo kwaad zijn de toehoorders als ik zulke dingen zeg. Wat ik soms naar mijn hoofd geslingerd krijg, is ongelooflijk. Ook van collega’s.

En wie dus tegen de stroom in roeit heeft het erg moeilijk om verder te raken, zoals ook die wiens hoofd boven het maaiveld uitsteekt het – symbolische – risico loopt onthoofd te worden. Neen, wie als intellectueel niet meeloopt met wat regeringen als de waarheid zien blijft eenzaam achter.

Ook de gewezen Nederlandse diplomaat en Syriëkenner Nikolaos (Koos) van Dam komt amper aan het woord want ook die zit aan de ‘verkeerde’ kant en acht Bashar al Assad een ‘vriendelijk man’. Kan niet voor onze media.

Bashar al Assad

De journalist die een goed woord over Bashar al Assad zou schrijven dreigt zo tegen een C4 aan te lopen. De man is des duivels en wee diegene in de media die het anders durft te stellen.

Hetzelfde fenomeen doet zich nu ook trouwens voor met de berichtgeving rond Oekraïne waar iemand als Jan Balliauw op de VRT grossiert in het verkopen van als journalistiek verpakte propaganda.

Buiten de opposanten van de Oekraïense regering komt er niemand bij hem aan het woord. Hij vertikt het gewoon om zoals de journalistieke deontologie nochtans duidelijk stelt evenwichtig te berichten en beide klokken te laten horen.

Samizdat

Tot de oorlog tegen Syrië uitbrak bracht De Morgen – de krant die de gemeenschap ooit een geweten ging schoppen – bijna elke week een veelal boeiende column van Robert Fisk. Nu vertikken ze het en brengt men dan maar liever de zoveelste liberale of patronale ideoloog die hoogstnodig de sociale welvaartstaat ten grave wil dragen.

Het is het verhaal van de media die met betrekking tot Syrië alleen maar eenheidsworst brengen over de psychopathische moordenaar Bashar al Assad en de voor hun vrijheid en democratie vechtende Syriërs die als een man en vrouw achter dat Vrij Syrisch Leger staat. En wie anders denkt wordt deskundig door onze media tot zwijgen gebracht.

Het is geen haar beter dan ten tijde van de vroegere Sovjetunie toen men iedereen die een andere opinie dan die van vadertje staat had monddood maakte. Voor figuren als de atoomgeleerde Andreï Sacharov bleef dan alleen de ondergrondse pers over, de samizdat.

Het is hier echter geen haar beter. De schandelijke wijze waarop onze media omgaan met de erg sympathieke pater Daniel Maes, een Norbertijn uit de abdij van Postel, is kenschetsend. Hij leeft al enkele jaren in het land, stond altijd kritisch tegenover de regering en helpt nu bij de opvang van oorlogsvluchtelingen.

Het is een verhaal waar media normaal om staan te springen om het te kunnen brengen. Het is actueel, gaat over een Belgische pater die o.m. gevluchte kinderen aan voedsel en medicijnen helpt. Veel meer moet een hoofdredacteur niet hebben om er een journalist met fotograaf of cameraman direct heen te sturen.

Normaal had Daniel Maes, een nog erg kwieke zeventiger die ook rad van tong is, dus nu de ene journalistenploeg na de andere op bezoek moeten krijgen en had zijn Belgisch GSM-nummer roodgloeiend moeten staat. Maar neen. Het is rond de man opvallend ijzig stil want hij is erg hard voor die rebellen, de vrijheidsstrijders van de persmuskieten.

Zo nam de VRT al vier interviews af met de man. En op een na verdwenen ze allen in de vuilbak. Jihadistenvriend Rudi Vranckx zat er met een equipe in Postel zelfs een ganse namiddag bij maar wierp het weg. Daniel Maes is immers geen jihadistenvriend en iedereen die voor hen kritisch is wordt door Vranckx doodgezwegen.

Humo en Syrische homo’s

En als Filip Dewinter van Vlaams Belang Syrië en Damascus bezoekt is de kritiek van onze media op zijn actie enorm. Of Dewinter door met Assad te praten hem geen forum geeft? Een vraag die men nooit stelt als men al die jihadisten aan het woord laat. Met andere woorden: Met Assad & Co praat je niet.

Alleen Knack blijkt sinds het aantreden van hoofdredacteur Jurgen Oosterwaal tegenwoordig af en toe een ander geluid te laten horen. Gedaan is het met Rik Van Cauwelaert voor wie Johan Vande Lanotte  de dagelijkse schietschijf was. Een obsessie voor de man van N-VA-signatuur.

Zo bracht Knack recent een wat diepgaande gesprek van Erik Raspoet met Daniel Maes en nu dit van Joanie de Rijke met Robert Fisk. Naast dan wel de propaganda verpakt in een gesprek met Peter Bouckaert van Human Rights Watch die kritiekloos onzin mocht verkopen.

Daniel Maes

Normaal had het de voorbije 30 maanden bij pater Daniel Maes in Syrië een stormloop van Belgische journalisten moeten zijn. Hij is echter een tegenstander van die jihadisten en wordt in onze media dus zoveel als mogelijk doodgezwegen.

Typerend voor de belabberde toestand van de media is het weekblad Humo, ooit een kritische noot in het mediaorkest. Nu blinkt het vooral uit met compleet idiote verhalen over Syrië. Zo was er vorig jaar het stuk over die Syrische homo’s die de kant van de rebellie hadden gekozen.

“Het moorddadige regime van Bashar al-Assad jaagt zijn burgers gewetenloos de dood in”, opperde het weekblad op 24 juli 2012 daarbij het verhaal brengend van een zekere Azzam Daboul en Fadi, twee vermeende homo’s die klaagden over de problemen van homo’s onder Assad en die daarom maar de kant van de rebellie kozen, de islamisten en jihadisten dus.

Alsof niet elke Syrische homo weet dat hun leven onder die islamisten en jihadisten nog een stuk slechter zal zijn dan onder het bewind van dictator Bashar al Assad, de verdediger van de seculiere staat. Hen wacht onder die islamisten immers de onthoofding of de steniging. Homofiele moslims zijn niet dom en kennen die jihadisten goed. Deze verbieden nu zelfs al het roken.

Vermoedelijk is het aanleveren van die homo’s aan de redactie het werk geweest van een of ander PR-bureau die mee de oorlog in voor de VS en Israël goede banen moet leiden. Daar weet men dat bladen als Humo gezien hun lezerspubliek veel aandacht besteden aan de problematiek van homo’s. En dus leveren zij aan Humo het verhaal van twee Syrische homo’s die de kant van de jihadisten kozen. Waar of niet? Wie maalt daarom?

Geneeskundestudies verboden

Een schandelijk verhaal ontdaan van elke serieuze analyse en kritische visie. Al even bruin bakte het weekblad het op 14 mei 2013 met een verhaal van Sue Somers ‘De Schaarbeek-Syrië expres’ waarin zij schrijft: : “…. geneeskunde studeren. Dat mocht niet in Syrië, waar de vader van de huidige president Bashar al-Assad de plak zwaaide.”

Wie weet dat Syrië onder vader Hafez en zoon Bashar een goed uitgebouwde gezondheidssector had en dat zoon Bashar al Assad een opthamologist, een oogarts, is weet dat dit zowat de domste bewering is die men over Syrië en de regering van vader en zoon Assad kan doen. Maar dat is het niveau waarop de betere (sic) en zogenaamd kritische media berichten.

Neen, wie het metier van journalist serieus neemt en de bevolking op een degelijke wijze wil informeren raakt zijn verhalen in het westen zelfs niet aan de straatstenen kwijt. En wie vast aan een redactie verbonden is kan maar best oppassen met het doen van redactievoorstellen en het maken van teksten want daar om de hoek lonkt de C4.

Filip Dewinter in Damascus

Filip Dewinter kreeg bij zijn terugkeer uit Damascus een storm van kritiek vanwege zijn collega’s politici die tot dan bijna allen meededen bij het steunen van die jihadisten. En bij de pers klonk het dat hij zo die regering van Assad aan het woord liet. Wat voor hen dus niet kon.

Gelukkig is er nu het internet waar op allerlei websites wel alternatieve verhalen zoals over Syrië te lezen zijn. Zij bieden een alternatief voor de vol leugens zittende eenheidsworst die de VRT, De Standaard, Humo en andere media brengen. Het zijn sites als Investigaction, Uitpers, Voltaire en de Mediawerkgroep Syrië die ons informeren.

Het wekt dan ook een zeer grote verbazing dat de bevolking ondanks die liegende en bedriegende pers er wat betreft Syrië niet intrapt. Getuige de massa’s voor de media negatieve reacties op het web over hun berichtgeving rond Syrië. Ook de vele opiniepeilingen wijzen in die richting.

Maar dat wil wel zeggen dat de media geloofwaardiger zouden zijn moest ze hier op een professionele wijze berichten. En dat weet men op de redacties natuurlijk. Maar het feit dat ze vertikken dat werk naar behoren te doen en voortdoen met het verspreiden van oorlogspropaganda zoals met de berichtgeving rond die gifgasaanval toont de druk op de redacties om verder de waarheid te verdraaien.

Hier beweren sommigen dat er in Europa persvrijheid heerst. Hoe groot kan de leugen wel zijn.

Willy Van Damme

Advertenties

10 thoughts on “Robert Fisk – De journalist als dissident

  1. De slimmeriken van Knack weten wel wanneer ze op de andere kar moeten springen. Niet alleen mbt Syrië, maar ook voelen ze goed aan wanneer het “Vlaanderen is beter”-verhaal niet meer pakt. Immers ook bij VOKA hebben ze het geweer van schouder veranderd en geeft VOKA nu al een paar maanden met het VBO gezamenlijke communiqués uit. Sinds een paar maanden weet ook BDW immers dat hij de verkiezingen van 2014 niet zal winnen. Vermoedelijk ook niet (meer) WIL winnen. Of alles dan beter wordt, is een andere zaak. Journalistiek blijft journalistiek, m.a.w. belanghebbende partij. Sommigen hebben het er zelfs voor over om onderweg verkracht te worden. Dat verhoogt immers hun “geloofwaardigheid”.
    Eric Rosseel
    Antwoord:
    Rik Van Caewelaert en Koen Meulenaere (Bladspiegel) waren al lang een probleem. Hun verdwijnen bij Knack kwam voor mij dan ook niet echt als een verrassing.
    De viscerale afkeer van Van Cauwelaert tegenover Vande Lanotte bleek toen Knack, aldus Vande Lanotte, de avond voor de eedaflegging als minister iemand van Knack (Van Cauwelaert vermoedelijk) naar Vande Lanotte en partijvoorzitter Bruno Tobback belde met het verhaal dat ze weet hadden van een villa in Sint-Martens-Latem die Vande Lanotte dan van een elektriciteitsmaatschappij (Electrawinds?) zou hebben gekregen.
    Met als vraag of hij, gezien dit verhaal dat men ging brengen, wel de eed van minister kon afleggen. Zo ver gingen sommigen dus. Het is een van de vele dieptepunten van onze journalistiek.

    Verder vind ik je opmerking over de verkrachting heel zacht uitgedrukt erg misplaatst. Dit kan gewoon niet.
    Ook lijkt het voor de meesten nu al zeker dat BDW hoogstens nog eens in de Vlaamse regering zal mogen zitten. De N-VA in een federale regering betekent het ontploffen van de N-VA.
    Willy Van Damme

  2. Willy,

    Suzanne Nossel (Executive Director of Amnesty International USA) schijnt, op initiatief van Human Rights Investigations, op 11 Januari 2013 ontslag te hebben genomen bij Amnesty International.

    http://humanrightsinvestigations.org/2013/01/09/suzanne-nossel-resigns-amnesty-international-usa-executive-director/

    http://humanrightsinvestigations.org/2012/09/30/suzanne-nossel-executive-director-of-amnesty-international-usa/

    Op 16 Januari 2013 trad zij in dienst bij PEN American Center en wederom staat haar aanstelling ter discussie.

    http://antiwar.com/blog/2013/04/03/an-appeal-to-pen-exec-director-suzanne-nossel-must-go/
    Joop de Jong
    Antwoord:
    Dat is nieuws. Bedankt voor dit verhaal. Wel blijft Amnesty International voor mij een stelletje oorlogsmisdadigers die reeds lang voor het ICC in Den Haag hadden moeten staan. Hen bestrijden doe ik tot ik mijn laatste adem uitblaas.

    En voor mij mogen ze Suzanne Nossel met een parachute uit een vliegtuig neerlaten. En als gunstmaatregel mag ze haar bestemming dan kiezen: Tunesië, Libië, Irak, Syrië, Afghanistan of Egypte. Eventueel ook Congo waar ze mee het Amerikaanse beleid organiseerde dat tekende voor een 5 miljoen doden.

    Mensenrechten nietwaar. Haar verhaal en dat van Amnesty International werd hier herhaalde malen besproken. Men kon er bij Amnesty in België en op het hoofdkwartier niet om lachen. De slachtoffers van Amnesty daarentegen….
    En nu die post vrijkomt… iets voor Hillary Clinton, de hartsvriendin van Nossel?
    Hartverwarmend zijn wel de vele reacties bij PEN over de dame.
    Human Rights Investigation lijkt mij wel betrouwbaar.
    Willy Van Damme

    • U verwoordt mijn gedachten goed, zeker wat die parachute betreft en dan vooral het liefst boven Libisch grondgebied waar Libische militairen, volgepompt met viagra, haar op kunnen vangen. Het moet tenslotte een verhaaltje zijn geweest die zijzelf de wereld in geholpen heeft, toch? Waarom Libië? Omdat ik dat de meest flagrante leugen vindt die ooit in de recente geschiedenis op moeder aarde heeft plaatsgevonden en daar komt de gifgasaanval in Syrië nog bij.

      Buiten Hillary Clinton is ook Madeleine Albright een hartsvriendin van Suzanne Nossel, U weet wel, die vrouw die het wel de moeite waard vond dat er 500.000 Iraakse kinderen de dood vonden door westerse sancties. Je moet mensenrechten maar hoog in je vaandel hebben staan, niet dan?

      Tevens maak ik van deze gelegenheid gebruik U te complimenteren met de artikelen over het “Verenigd Koninkrijk” en “Iran-Israël hijst de witte vlag”, óók daarin slaat U de spijker op de kop. Britse ministers vinden van zichzelf dat zij zulk goed werk leveren, dat een loonsverhoging van £7600 wel gerechtvaardigd is.
      Joop de Jong
      Antwoord:
      Van die viagra weet ik niets. ik ken wel het verhaal daarover dat ze de wereld instuurden. Amnesty International is gewoon een leugenmachine.

      Wel is er vandaag een nieuw schokkend verhaal openbaar geraakt van journalist Seymour Hersh over die gifgasaanval: http://www.lrb.co.uk/2013/12/08/seymour-m-hersh/whose-sarin.
      Ik moet het nog grondig lezen maar blijkbaar is hij via een totaal andere invalshoek tot hetzelfde besluit gekomen als ik en nog wat anderen.
      Hij heeft traditioneel goede relaties met enkele topmensen in het Pentagon en de CIA en die geven hem blijkbaar betrouwbaar materiaal. Ik kom er nog op terug.

      Zo te zien wist men al op 21 augustus hoe de vork aan de Syrische steel zat en zat Obama zodanig te liegen dat hij figuurlijk dan zwart zag.
      Ach, het is altijd hetzelfde verhaal. Die mannen liegen er op los en de pers noteert die leugens voor waarheid.
      Oh ja, de echte spin in dit Amerikaanse web is inderdaad wel Madeleine Albright. Suzanne Nossel was een van haar hovelingen zoals ook die Samantha Power en Susan Rice. Het is de stal van Zbigniew Brzezinski, de ontdekker van de jihad.

      En bedankt voor die bloemetjes, maar ik gebruik gewoon simpele boerenlogica, gezond verstand. Daarvoor moet je geen universitaire studies gedaan hebben of enorm dikke erg geleerde boeken hebben gelezen.
      Verder is de Britse geschiedenis er een van plunderende heersers, deze zijn niet anders. Henry VII of David I, op dat vlak zijn het gelijken.
      Willy Van damme

      • Bedankt voor de link en die bloemetjes verdien je met eerlijke berichtgeving. Waarvoor dank en ik zal niet de enige zijn.

        Goede nachtrust gewenst!
        Joop de Jong
        Antwoord:
        Bedankt nogmaals.
        Willy Van Damme

      • Goed artikel van Tony Cartalucci op Infowars over het artikel van Seymour Hersh en een link legt naar “The Redirection”! The Redirection is toch een artikel waarin behoorlijk wat explosief materiaal in staat, er wordt door verschillende journalisten, vooral op alternatieve media, behoorlijk naar gerefereerd.

        http://www.infowars.com/natos-war-on-syria-just-got-dirtier/
        Joop de Jong:
        Antwoord:
        Bedankt voor die link die ik straks ga lezen. Ik werk aan een nieuw verhaal over de materie waarin ik het materiaal van Seymour Hersh en de website who’se Ghouta verwerk. Ook publiceerde men gisteren het dan finaal rapport van de VN-missie over het gebruik van chemische wapens. Ook dat moet ik erin verwerken.

        Wel trekt Seymour Hersh in essentie dezelfde besluiten die ook zuster Agnes Mariam en haar groep evenals Who’se Ghouta trokken.
        Ze gebruikten alle drie een andere weg en samen met een correcte analyse van het rapport van die VN-missie is het feitelijk zeker dat die rebellen het geweest zijn. Maar ik moet nog wat verder onderzoek doen en dat laatste VN-rapport lezen.

        Pas dan kan ik besluiten trekken. Maar zo te zien is er voldoende bewijs voorhanden om in een rechtszaak die rebellen hiervoor te laten veroordelen.

        Een opmerking over die tekst van Cartalucci. Het ging hem wat betreft Syrië vooral over samenwerken met de Moslimbroederschap. Maar ook hier al zag je dat Al Qaeda en de Moslimbroederschap nauw met elkaar verbonden zijn, het zijn als twee takken van een en dezelfde boom. Een gifboom.

        Nawoord:
        Ik heb het stuk gelezen en ga nu dat van die ter sprake komende blog lezen. Maar dit is wel dynamiet waarbij die Moses Brown met de grond wordt gelijk gemaakt. Hij is die man die door HRW wordt gebruikt om haar leugens mee te staven. Een mooi voorbeeld van intellectuele en journalistieke corruptie. En daar gaat het hem over, de smeer. Moses Brown (alias Eliot Higgins) werd door velen die dit dossier volgen wel reeds als ongeloofwaardig gezien.
        Ook is dit een zoveelste aanwijzing voor de stelling dat die rebellen wel degelijk met de productie van sarin bezig waren. Dit is een mooie en boeiende link. Nog eens bedankt.
        Willy Van Damme

      • Wel grappig dat er in het artikel van Toni Cartalucci wordt gesproken over het incapabel zijn van al-Nusra om chemische wapens te fabriceren. Als wij 12 jaar terug in de tijd gaan dan hadden wij een terroristenleider die vanuit een grot in Afghanistan de hele Amerikaanse luchtverdediging in de luren legde en werden wij daarna op grote schaal angst aangejaagd door koffertjes met ‘vuile bommen’, die vanuit het voormalige Warschaupact, werden doorverkocht aan terroristische organisaties. In die tijd konden wij Sibel Edmonds nog niet en haar verhalen van de grootschalige corruptie binnen de Amerikaanse overheid door functionarissen danwel dat functionarissen zich in een chantabele positie hadden gemanouvreerd, over het doorverkopen van nucleaire geheime informatie naar Turkije. Buiten AIPAC bestaat er ook een Turks equivalent, waarvan de naam mij nu even niet te binnen wil schieten.

        In Nederland speelt een soort gelijk iets met de voormalige Secretaris Generaal van Veiligheid en Justitie. Die is in 1996 gearresteerd in Turkije op verdenking van het misbruiken van minderjarige jongens. Deze persoon heeft altijd ontkent in die periode in Turkije te zijn geweest. Sinds kort is er echter een document (Proces Verbaal) van de Turkse overheid boven water gekomen, gedateerd 20 Juli 1996, met zijn naam erop vermeld. Het document is door de Nederlandse overheid als authentiek verklaart.
        Naar buiten is ook gekomen dat de advocaatkosten die deze persoon heeft gemaakt, á €56.000, door het Ministerie van Veiligheid en Justitie zijn betaald. Door de belastingbetaler dus, voor strapatsen voor eigen geneugten en deze persoon wenst niet dat zijn privé leven, via een rechtszaak, op straat komt te liggen en getuigen wil hij er helemaal niet bij hebben.

        Nederland gaat roerige tijden tegemoet.
        Joop de Jong
        Antwoord:
        Het idee dat Jabhat al Nusra of een van die andere grotere rebellengroepen geen sarin zou kunnen produceren wordt praktisch door iedereen nu verlaten. De stelling is mede door het bekend raken van die e-mails van Eliot Higgins (alias Moses Brown) onhoudbaar geworden.
        Ook de publicatie van het finaal rapport van de VN maakt die bewering lachwekkend. Ik denk niet dat iemand zelfs bij HRW dat nog zal durven beweren. Ik werk aan een opvolger over de kwestie.
        Het heet de finale ontmaskering van Human Rights Watch en zijn Peter Bouckaert.
        Over die Nederlandse zaak kan ik niet antwoorden daar ik er niets over ken behoudens dan wat hier wordt gezegd. Zij is wel intrigerend te noemen.
        Willy Van Damme

      • Hallo Willy,

        Als je interesse hebt heb ik hier nog een een uitzending van Webster Tarpley op World Crisis Radio. Onderwerp: Seymour Hersh en zuster Agnes Mariam. Seymour Hersh heeft zijn artikel aan zowel The New Yorker als aan The Washington Post aangeboden en beiden weigerden het.

        http://tarpley.net/seymour-hersh-mother-agnes-mariam-exose-big-lies-about-syria-chem-attack-us-cuts-off-aid-to-syrian-terrorists-us-backing-neo-fascist-mob-in-kiev/

        Tarpley vergelijkt het artikel met onderstaande link.

        http://tarpley.net/2013/09/16/sister-agnes-mariam-of-syria-analyzes-goutha-videos-touted-by-obama-white-house-finds-overwhelming-evidence-of-fabrication-and-fakery/

        Op 10 December j.l. is zuster Agnes Mariam in The National Press Club geweest, op uitnodiging van The McClendon Group. Ik neem aan dat hier een videoregistratie van heeft plaatsgevonden en die zal ik t.z.t. dan ook hier plaatsen.

        http://tarpley.net/inclement-weather-schedule-note/
        Joop de Jong
        Antwoord:
        De follow-up van de eerdere verhalen over die Syrische gifgasoorlog is dan geplaatst. Het vergde uiteraard een pak werk en daardoor bleven je twee reacties liggen. Bedankt voor je hulp. Ik hoop dat je tevreden bent over het resultaat.
        Willy Van Damme

  3. Willy,

    Ik weet dat die operette-generaal één van jouw lievelingsdoelen is waar je al een aantal pijlen op schoot, hier is de scha en schande van de amerikaanse idioten in volle zonlicht:
    http://abcnews.go.com/blogs/politics/2013/12/syrian-rebel-leaders-flight-a-big-problem-for-us/
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    Bedankt om de aandacht te trekken op dit voor het Syrische ‘verzet’ typerend verhaal. Ik was wel op de hoogte van de recente barokke ontwikkelingen.
    In de pers en bij bepaalde westerse regeringen poogt me de man een imago van een serieus democratisch, humanitair en modern politicus en militair aan te meten. Het is echter simpele PR, niet meer.
    Privé weet iedereen met wat niveau in de pers, de politiek en diplomatie dat de man nep is en alleen zichtzelf zit te vertegenwoordigen. Een hol vat goed voor de VS om te gebruiken.

    Het doet mij denken aan die andere Amerikaanse Quisling van weleer die zich ook in de media ‘generaal’ liet noemen, de Laotiaan Vang Pao, een der clanleiders van de Hmong, een etnische minderheid in de regio. Een verrader die eerst werkte voor de Fransen en toen de VS het er overnamen dan maar de kant van de VS koos.

    Die betaalden beter. De man heeft tienduizenden Laotianen laten vermoorden en hen als goedkoop kanonnenvlees gebruikt om er schatrijk van te worden. Hij was tot ongeveer 1975 de grootste opium en heroïneproducent en verkoper ter wereld. Hij stierf in zijn bed in Californië in de VS.
    Generaal Vang Pao = Generaal Salim Idriss.
    Willy Van Damme

  4. Pingback: Robert Fisk – De journalist als dissident | Mediawerkgroep Syrië

  5. Daniêl Maes? Zeker van de naam. Als ik de foto zo bekijk….
    Karina Verhoeven
    Antwoord:
    Ik ken Daniel Maes persoonlijk en heb hem al enkele malen ontmoet. Het is dus wel degelijk Daniel Maes.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s