Iran – Israël hijst de witte vlag

Er is op dit ogenblik achter de schermen, maar zichtbaar voor de goede waarnemer, een grote geostrategische verschuiving bezig in het Midden-Oosten. De al sinds eind 2011 aan de gang zijnde toenadering van de VS tot Iran resulteerde op 22 november in Genève in wat men voorakkoord noemde met Iran rond haar kernenergieprogramma. En nu moet zoals hier voorspeld ook Israël buigen.

As van het kwaad

Uiteraard heeft dit diplomatiek spel minder met kernenergie of een kernwapen te maken dan met geostrategische berekeningen van de VS, Israël en Saoedi Arabië. Iran was onder de Ayatollahs economisch machtig geworden en een macht op zijn eigen zoals Brazilië, Indië en ook een beetje Zuid-Afrika.

En in een geostrategisch belangrijke regio als het Midden-Oosten konden die drie landen dat niet tolereren en dus begonnen zij met als excuus het Iraanse kernenergieprogramma een oorlog tegen het land. Alles behalve het bezetten ervan en het aanvallen met raketten en bommenwerpers was toegelaten.

Zo bestudeerde het Pentagon de etnische samenstelling van het land met als idee het zoals voorheen met andere landen als Joegoslavië, Irak en Soedan via een burgeroorlog in stukken te laten hakken.

Terreurgroepen werden ingeschakeld. Zo bewapende men op zeker ogenblik zelfs de Turkse PKK, toch een zogenaamd maoïstische groep, om zoals in Syrië ook in Iran een zusterorganisatie op te zetten. De zaak raakte nergens. Hetzelfde in de regio van Baluchistan tegen Pakistan waar men de jihadistische Jundallah hielp oprichten. Ook een flop.

Ali Hosseini Khamenei

 

Ali Hosseini Khamenei, de Opperste Leider zoals hij officieel heet, dient gezien als de belangrijkste Iraanse/Perzische leider in eeuwen. Zelfs al is zijn theocratie niet voor eeuwig. Voor het eerst sinds honderden jaren wordt het land door de westerse grootmachten aanvaard als een machtige natie met een eigen beleid. Het won zijn onafhankelijkheid.

En dan was er natuurlijk de terreurgroep Moejahedin el Khalq – door kenners omschreven als een gevaarlijke sekte maar die nu op sterven na bijna dood lijkt  – die vooral vanuit Parijs opereert en plots in 2002 onthulde dat Iran werkte aan de bouw van een verrijkingsfabriek in Natanz en een reactor voor zwaar water in Arak.

Informatie die bijna zeker kwam vanuit westerse veiligheidsdiensten maar die men liever niet zelf wou bekendmaken. Dat jaar immers had president George Bush jr. tijdens zijn State of The Union toespraak van 29 januari 2002 Iran omschreven als een van de leden van de ’As van het Kwaad’.

Kernprogramma als een stok

Afghanistan was – met steun van Iran – in 2001 bezet, Irak ging het jaar nadien worden aangevallen en dan was het netjes daartussen gelegen Iran het logische volgende doelwit van het Amerikaanse leger. Een revolte binnen het Pentagon eind 2006 zorgde er vermoedelijk voor dat die plannen toen begraven werden.

Leuk om weten is dat Alireza Jafarzadeh, toen de verbindingsman voor die terreurorganisatie in de VS en de man die op 14 augustus 2012 het verhaal van Natanz en Arak wereldkundig maakte, nu als analist voor de regio werkzaam is bij de Amerikaanse Tv-zender Fox News, eigendom van Rupert Murdoch en de Saoedische prins al Waleed Bin Talal.

De media van Rupert Murdoch zoals Fox News en The Times zijn zowat de enigen binnen de traditionele westerse media die ageren tegen het akkoord met Iran. Ze zijn ook erg harde verdedigers van de zionistische strategie in het Midden-oosten. Zionistischer zelfs dan sommige Israëlische media.

En dus zocht Washington dringend een stok om Iran te slaan. Maar Iran had geen enkele regel van het niet-verspreidingsverdrag voor kernwapens overtreden. Het was echter de start voor altijd maar zwaardere westerse sancties tegen het land. De ‘koude’ oorlog die een tien jaar zou duren kon beginnen.

Men hoopte het land zonder het direct militair aan te vallen op de knieën te krijgen, liefst als een ruïne zoals nu Syrië. Maar dat faalde. Ook het opkloppen van de interne tegenstellingen zoals met de Iraanse presidentsverkiezingen in 2009 mislukten.

Geen oorlog meer

Bovendien dreigde door Israëlische en Saoedische druk alles te onthaarden in een echte zoveelste oorlog. En daar heeft in de VS niemand zin in. Nog eens 1.000 en meer dollars uitgeven om Iran kapot te slaan kan de Amerikaanse economie niet meer aan, laat staan dat het publiek dit zou aanvaarden.

Typerend is dat ondanks de al jaren durende enorme propagandaslag van de westerse media, ngo’s en regeringen tegen de ayatollahs er die 22ste augustus door de VS een zucht van opluchting ging omdat een nieuwe oorlog vermeden was. Ongeveer 2/3 van de Amerikanen zien volgens een opiniepeiling dit akkoord als een goede zaak.

Benjamin Netanyahu en Barack Obama - 3

Het akkoord van Barack Obama met Iran betekent het einde van de absolute controle van Israël over de VS. Iets waarvan men de consequenties nog niet geheel kan overzien. Voor Benjamin Netanyahu een zware nederlaag, de grootste uit de Israëlische geschiedenis.

Israël en ook natuurlijk Saoedi Arabië poogden dit akkoord lang te verhinderen en het is de vraag of die gifgasaanval van 21 augustus in de buurt van Damascus geen onderdeel vormde van die strategie. De vermoedelijke daders, de jihadisten van Liwa al Islam zijn uiteindelijk een door Saoedi Arabië gecontroleerde rebellengroep. Zowat alle waarnemers zijn het er zelfs over eens.

Had de VS toen echt toegeslagen dan had het in haar finale fase gezeten akkoord van de VS met Iran zo aan diggelen geslagen geweest. En is dat de reden waarom zowel Barack Obama als de Britse premier David Cameron toch naar hun parlementen stapten om toelating te vragen? Iets wat ze voorheen nooit deden. En is dit de reden waarom de VS zo snel toehapten toen Rusland haar voorstel deed rond die chemische wapens?

Reeds in de dagen van de laatste onderhandelingsronde met Iran leek Israël tot het besef gekomen dat het hier niet kon winnen. Zo drong de normaal als oppermachtig geziene zionistische lobbygroep AIPAC plots niet meer aan op een verstrenging van de sancties tegen Iran door het Amerikaanse parlement.

Gezicht redden

En nu blijkt volgens een vandaag verschenen artikel ‘Israel opts to shift tactics on Iran talks’ (Israël opteert voor een nieuwe tactiek rond de gesprekken met Iran) in de Britse zakenkrant The Financial Times dat Israël haar witte vlag bovenhaalde en het verzet staakt. Er blijft blijkens dat stuk alleen nog een soort van symbolisch achterhoedegevecht over.

“…among western officials involved in the Iran talks, there is a growing belief that Mr Netanyahu has come to terms with the idea that Iran will have some form of uranium enrichment capacity in any final agreement – a position he has until now adamantly opposed.

“Netanyahu would publicly deny it, but it does seem as if the Israelis have understood that this will be the nature of the deal,” a western official said.

Instead, some officials say Israel is turning its attention to pushing for different conditions for a final deal, including transforming the Arak heavy water reactor into a light water reactor and significantly reducing the number of centrifuges that Iran has from the current 19,000 closer to between 1,000 and 2,000.”

“…onder westerse ambtenaren, betrokken bij de gesprekken met Iran, is er een groeiend besef dat Mr. Netanyahu aanvaard dat Iran in het eindakkoord een of andere vorm van uraniumverrijkingscapaciteit zal behouden. Iets waartegen hij zich tot nu toe met kracht verzette.

“Netanyahu zal het in het openbaar vermoedelijk ontkennen, maar het lijkt erop dat de Israëli’s beseffen dat dit de aard van het finaal akkoord zal zijn”, aldus een westerse topambtenaar.

Daarom poogt Israël, volgens die ambtenaren, haar actie nu zodanig te richten om aldus de condities verbonden aan het eindakkoord wat aan te passen. Hopend om van de zwaarwaterreactor van Irak een lichtwaterreactor te maken en het aantal verrijkingsmachines te beperken van 19.000 tot 1.000 à 2000”

Hassan Rouhani - 2

En plots is de Iraanse president Hassan Rouhani, behoudens Israël en Saoedi Arabië, overal in het Midden-Oosten welkom. En wees zeker, West-Europa zal vrij snel eveneens zijn deuren voor hem openzetten. Wie laat nu eenmaal een markt van 75 miljoen mensen links liggen?

Met andere woorden, Israël poogt zijn gezicht te redden. Want het gaat hem hier uiteraard niet over een nooit bestaand hebbende Iraanse kernwapenprogramma – dat bestond er alleen bij ‘specialisten’ van het genre van een Tom Sauer en onze media zoals De Standaard – maar over de economische wurging van het land om het zo kapot te krijgen en via een oorlog te vernielen.

Daar komt dus niets van in huis. Zo blijkt het verzet in het Amerikaanse parlement tegen het Iraanse akkoord gesmolten als sneeuw voor de zon. Er zijn nog wel enkele roepers maar hard schreeuwen doen ze niet meer.

Het voorakkoord van 22 augustus zal met wat symbolische wijzigingen volgend jaar dan ook het finaal akkoord worden. En ondertussen is iedereen druk bezig de bakens aan het verzetten. Iraanse ministers zijn plots in de regio welkom als ware het de beste vrienden. Alleen in Saoedi Arabië komt een Iraanse politicus voorlopig nog niet binnen. Lang zal ook die deur echter niet gesloten blijven.

Willy Van Damme

Advertenties

3 thoughts on “Iran – Israël hijst de witte vlag

  1. Helemaal correct, niets aan toe te voegen, buiten die 1000 dollar die een beetje goedkoop zijn 🙂
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    1000 dollar lijkt mij inderdaad een spotprijs. Maar 1000 miljard dollar (1 biljoen) lijkt al beter. Bedankt voor die tip.
    Wedden dat het binnen het jaar hier regent van de specialisten in Iraanse handelszaken en de politiek. Verkopers van onozelheden genre Sauer en Holslag hebben nog een toekomst.
    Willy Van Damme

  2. Willy, een grandioze analyse van de Syrie oorlog op Mediawerkgroep Syrie (overgenomen van Voltairenet), Voor wie het nog niet gelezen heeft en het wil lezen, hieronder de analyse

    Een strijd om de waarheid
    by Mediawerkgroep Syrië
    Dit is een vertaling van een artikel door Thierry Meyssan dat verscheen in Voltairenet.org van 21 november 2013 en geeft zijn persoonlijke opinie weer.

    VOLTAIRENET – 21 november 2013 – Wat gebeurde er in Syrië in de afgelopen drie jaar?

    Volgens berichtgeving van de NAVO en de Golf Cooperation Coucil (GCC) vergiet het ‘regime’ bloed en wordt een ‘democratische revolutie’ door het ‘regime’ onderdrukt. Deze versie van de werkelijkheid ligt echter niet in lijn met de huidige steun van de bevolking aan de regering, die volgens bronnen 60 to 90 % van de bevolking bedraagt. De waarheid ligt anders: de NAVO en de GCC hebben wederom een ‘war of succession’ (opvolgingsoorlog) en een vierde generatie ‘Nicaragua-oorlog’ verloren. Het zijn zij, en zij alleen die de dood van 120.000 Syriërs georganiseerd en gefinancierd hebben.

    Eén van de uitdagingen van de Genève-conferentie is het schrijven van de geschiedenis van Syrië. De NAVO-bondgenoten en de Golfstaten proberen hun versie van de gebeurtenissen door te drukken wat hen vervolgens een aanzienlijk voordeel zal opleveren aan de onderhandelingstafel. Daarom zijn zo’n groot aantal artikelen en samenvattingen te vinden over dit onderwerp in de westerse pers en de media in de Golfstaten.

    Het Westen en de GCC beweren dat de ‘Syrische opstand’ gezien kan worden in lijn met de Arabische Lente. Volgens deze visie heeft het ‘Bashar-regime’ de democratische aspiraties van het volk bloedig onderdrukt.

    De realiteit ziet er aanzienlijk anders uit: de Verenigde Staten planden de vernietiging van Syrië tijdens een vergadering op 15 september 2001 te Camp David. Gestart werd met het aannemen van de Syria Accountability Act op 12 december 2003. Er werd eerst geprobeerd Syrië in een oorlog te betrekken door het bewerkstelligen van de aanname van resolutie 1559 door de Veiligheidsraad. Daarna werd president al-Assad de schuld in de schoenen geschoven van de dodelijke aanslag op de voormalige Libanese president Rafik Hariri. Toen dit scenario mislukte, werd de oorlog uitbesteed aan Engeland en Frankrijk die zichzelf voorbereiden met het Verdrag van Lancester op 2 november 2010. Het uiteindelijke startsignaal werd gegeven door de Verenigde Staten vanuit Cairo begin februari 2011.

    Februari 2011-juli 2012: de vierde generatieoorlog

    Vanaf dit tijdstip, gedurende 15 maanden startten de NAVO en de GCC een vierde generatie oorlog welke volledig gebaseerd was op hun dominantie over de massamedia. Zij overtuigden de wereld – inclusief de Syriërs – dat het gehele land verscheurd was terwijl bij de meest belangrijkste samenkomsten niet meer dan 5.000 mensen aanwezig waren. Door de inzet van sluipschutters en commandotroepen werd vervolgens een bloedig ingrijpen geënceneerd. In maart-april 2012, na de val van het Islamitisch Emiraat van Baba Amr, beloofde de toenmalige Franse president Nicolas Sarkozy het terugtrekken van de Franse militaire bijdrage. Onderwijl twijfelde het Syrische volk aan de berichtgeving van Al Jazeera. De Verenigde Staten accepteerden hun verlies tijden de conferentie van Genève.

    Gedurende deze periode waren de strijders zowel Syrische takfiristen (waarvan er 3.000 in Baba Amr in de centrale stad Homs gevangen genomen waren) als buitenlandse huurlingen zoals de Libische al-Qaidaleden onder leiding van Adelhakim Belhaj. Samen vormden zij het Vrije Syrische Leger aangevuld met Britse en Franse troepen en logistieke steun van Turkije.

    Juli 2012-augustus 2013: oorlog op Nicaraguaanse wijze

    De verkiezing van François Hollande als Franse president en de verkiezing van Laurent Fabius als ‘zionistische’ minister van Buitenlandse Zaken heeft de oorlog weer doen oplaaien. Met de steun van CIA- Generaal David Patreaus en met behulp van de expertise van ambassadeur Robert S. Ford (voormalig assistent van John Negroponte) kondigde Frankijk een nieuwe oorlog aan. Deze keer werd het een oorlog zoals de oorlog in Nicaragua met het bijeenkomen van de ‘Friends of Syria’ (Vrienden van Syrië) in Parijs op 6 juli 2012. Twee weken later werd het leger een zware slag toegebracht door de dodelijke aanslag op leden van de Nationale Veiligheidsraad. Onmiddellijk begonnen 40.000 buitenlandse jihadisten, ondersteund door een paar duizend Syriërs onder leiding van Franse en Britse troepen aan de aanval om de hoofdstad Damascus in te nemen. Dit was het moment van de waarheid. De Syriërs, die zich tot op dat moment erg passief opstelden, hielpen hun leger de hoofdstad te verdedigen en de indringers terug te drijven. Wat volgde was een jaar van wrede en bloedige strijd die meer dan 100.000 martelaren het leven koste.

    Gedurende deze periode hielden de Verenigde Staten zich op de achtergrond terwijl hun bondgenoten het werk ter plekke voor hun rekening namen. Hoogstens probeerden zij Qatar en Saudi-Arabië te bewegen tot het zoveel als mogelijk inzetten van jihadisten en het promoten van de inzet van huursoldaten. In Tunesië en Afghanistan werden wervingscentra geopend. Vanaf Libië en Jemen werden luchtbruggen georganiseerd voor tienduizenden jihadisten die in Syrië hun dood vonden. Zoals ook in Nicaragua vonden zij Syriërs die hen ondersteunden maar uiteindelijk werden zij vooral ingezet om de ‘bevrijdde gebieden te beheren’ en niet voor een directe confrontatie met het Syrische leger.

    Vanaf augustus 2013 tot aan vandaag: Het falen van de NAVO

    Gezien hun mislukte plan probeerden de NAVO en de GCC de Russische en Chinese veto’s te negeren. Door het organiseren van een misdaad waar een zware symbolische waarde aan kon worden toegekend, konden zij een internationale inmenging in de oorlog ter bescherming van de Syrische burgers rechtvaardigen zoals dit ook gebeurde in Libië.

    De chemische aanval op Ghouta op 21 augustus 2013 was georganiseerd door de NAVO. De wapens waren getransporteerd vanuit Turkse legerbarakken naar Damascus en de media werd zoals gebruikelijk in deze zaak gemobiliseerd om deze gebeurtenis zoveel als mogelijk uit te vergroten. Door de onverwachte opstelling van de Russische vloot aan de Syrische mediterraanse kustlijn zou het Pentagon echter gedwongen zijn om Syrië aan te vallen vanaf de Rode zee, gebruikmakend van het luchtruim van Jordanië en Saudi-Arabië. Hiermee zouden de Verenigde Staten hun bondgenoten in een directe oorlog betrekken. Washington zag af van dit regionale conflict waarbij meerdere landen betrokken zouden zijn. Vanaf dat moment koos Washington de diplomatieke route om zich voor te bereiden op de tweede conferentie in Genève.

    Genève-II

    De tweede conferentie in Genève zal waarschijnlijk eind januari 2014 van start gaan en zal een einde maken aan drie jaren van oorlog. Afhankelijk welke versie van de waarheid wij willen herinneren zal Syrië een burgeroorlog hebben doorgemaakt of glorierijk een aanval van buitenlandse agressie hebben afgeslagen.

    Bron: Voltairenet.
    Gerrit:
    Antwoord:
    Bedankt voor die boeiende info. Een belangrijke opmerking. Voor zover ik dat kan inschatten is de NAVO nooit direct betrokken geweest bij de oorlog tegen Syrië. De reden is simpelweg dat er intern veel te veel weerstand was om gezamenlijk op te treden.
    Het is in essentie een actie van de VS, Israël, Saoedi Arabië, Qatar, Turkije, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.
    Verder lijkt mij de uitdrukking Britse en Franse troepen wat overdreven. Er zijn praktisch zeker wel Franse en Britse instructeurs, mensen van veiligheidsdiensten en logistieke helpers aanwezig maar meer niet.

    Ik publiceerde hier ooit een foto van die Pierre Piccinin van een betoging in Daraa, genomen vanuit een toren. Het Franse persbureau AFP had het toen over 500.000 betogers, het waren er vermoedelijk een goeie 10 à 20.000. Dus meer dan die 5.000. In het algemeen krijg ik de indruk dat hij de lokale inbreng onderschat.
    Verder is men nu alles aan het voorbereiden zodat de VS niet teveel gezichtsverlies zal leiden. De conferentie start op 22 januari.
    Willy Van Damme

  3. Pingback: Iran – Israël hijst de witte vlag | Mediawerkgroep Syrië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s