Zelfs nog geen excuses

De opnieuw in de pers verschenen foto van Jan Hesp speechend op die bijeenkomst van 5 mei 2001 van het Sint-Maartensfonds zorgen terug voor een pak herrie. Hij was er ter gelegenheid van de viering van het vijftigjarig bestaan van deze ronduit fascistische organisatie van oud-SS’ers en Oostfrontstrijders.

Niets fout

Het enige dat men als reactie vanuit die ultranationalistische milieus doet is het minimaliseren en zelfs goedpraten ervan. Ben Weyts, ondervoorzitter van de N-VA en getipt om goeroe Bart De Wever als voorzitter op te volgen, had het over een totaal onbelangrijke zaak en plaatste ter vergoelijking een foto van hem als piepklein kind met een legerhelm online. Kinderlijke onzin dus.

Voor Peter De Roover, de zuiver in de leer zijnde extremist, is dit allemaal normaal want zijn Vlaamse Volksbeweging wou zo ook die Vlaams nationalisten bereiken en de Hesp sprak daar namens die groep.

En dan was er Liesbeth Homans, de Antwerpse rechterhand van De Wever, die niets meer wist te zeggen dan dat hier sprake was van een veel te ver gaande ‘heksenjacht’. Ze zag het gewoon als een poging om de partij in diskrediet te brengen.

Wie dus dacht dat men bij de N-VA afstand ging nemen van dit gebeuren was verkeerd. Neen, men heeft niets fout gedaan. Zelfs Johan Sauwens – de man die nochtans na de lokale verkiezingen van vorig jaar in zijn Bilzen wel meer dan dan een eitje te pellen heeft met de acolieten van de Hesp  – verdedigde de Hesp.

Sauwens was, toen hij nog namens de VU minister was, eveneens op die bijeenkomst aanwezig en moest toen dat uitlekte ontslag nemen. Hij liep dan maar over naar … .de toenmalige CVP. Het typeert ook die partij dat ze die man toen zomaar binnenpakte. Te vuil voor de VU, goed genoeg voor de christen-democraten!

Ranzig

Maar gans deze onfrisse historie wijst nogmaals op het ranzige en herrie schoppende karakter van het Vlaams nationalisme. Vooreerst lekte het verhaal uit op de website van de NSA, een miniclubje van Hitlerfanaten die zich zo wilden wreken op de N-VA en goeroe Bart De Wever.

Zij hadden immers tijdens de Blijde Intrede in Antwerpen van koning Filips actie tegen dat bezoek gevoerd en daarvoor een gasboete in de bus gekregen. Wat uiteraard ook bij andere politiek getinte groepen woede zou hebben veroorzaakt. Maar zeker bij dit België diep hatende volkje.

Waarna ze dan maar de Hesp herinnerden aan zijn gitzwart verleden. Maar dat er geen excuses kwamen voor dit optreden van de Hesp van nu al meer dan 12 jaar geleden wekt geen verbazing voor wie de Vlaamse ultra’s wat kent.

Historici als onder meer Lode Wils, Bruno De Wever (broer van…) en Frans-Jos Verdoodt hebben er in het verleden herhaalde malen gewezen op die innige relatie tussen het Vlaamse fascisme uit het interbellum en de tweede wereldoorlog  en de huidige Vlaams nationalistische groepen.

Voor deze groepen zijn mensen als een Hendrik Elias en Staf De Clercq, toch fascisten in loondienst van Nazi-Duitsland, Vlaamse helden op wie men geen woord kritiek mag geven. Hen vieren hoort er dan ook bij. Zelfs al is men sinds 2001 wel wat voorzichtiger geworden.

De lof van Hitler zingen

En dus vinden mensen als De Roover en de Hesp het normaal om te gaan spreken op een bijeenkomst waar het kruim van het Europees fascisme samenkomt om vol heimwee liederen te zingen over de oorlog van Hitler tegen het Verenigd Koninkrijk, Rusland en andere ‘plutocraten’.

Waarbij men uiteraard de lof spreekt over hun strapatsen in den Oost toen ze al schietend, stelend en verkrachtend van de ene slachtpartij naar de andere trokken. Een mens met een echt normenbesef bleef daar toen weg en zou walgen van dit soort bijeenkomsten.

Voor Sauwens, de Hesp en De Roover was dat echter niet het minste probleem. Ze deden zelfs nog hun best om er daar zeker bij te zijn, ongetwijfeld meezingend met de alte kameraden over het glorievolle fascisme. Om dan daarna nog maar eens te kankeren over dat vervloekte België nietwaar.

Maar, zoals gezegd, ook nu weer geen verontschuldigingen. De Roover en Homans stelden dat men toch niet kan twijfelen aan het democratisch gehalte van de Hesp en de N-VA. Het feit dat beiden in hun reactie dit zo sterk opwierpen wijst erop dat ook zij beseffen dat er hier een probleem is.

En dat is er inderdaad. Men kan niet beweren democraat te zijn en gelijktijdig de lof zingen van Hitler en van het lot dat hij in petto had voor joden, politieke tegenstanders, homo’s, zigeuners, Slaven, enzovoort.

La grande muette

Neen, beiden gaan uiteraard niet samen. Het is gewoon A of B. Dat betwisten is de logica overboord gooien. Het spagaat tussen een beweging die stelt democratisch te zijn maar geen afstand neemt van dit soort lieden is iets wat ook Wils en Bruno De Wever al herhaalde malen opmerkten en ook bekritiseerden.

De Hesp had het zich in deze zaak erg gemakkelijk kunnen maken door te verklaren: “Dit is een jeugdzonde en dat was fout van mij. Ik had daar nooit mogen zijn en wat die mensen toen zowel tijdens de bezetting als tijdens die bijeenkomst deden was fout. Ik verontschuldig mij dus tegenover de slachtoffers van dit fascisme en die collaboratie.” Alles was zo vergeven.

Maar hij deed het niet en dat wil zeggen dat hij van oordeel is dat er hier geen fouten gemaakt zijn, noch door die fascisten, noch door hem. Dan zichzelf democraat noemen is de mensen voor idioot houden. Een democraat en man met een gram moraliteit de naam waardig had zo de verontschuldiging al klaar. De zaak had binnen de minuut gesloten geweest.

De Hesp is in de politiek altijd een grote muil die zonder aarzelen elke Franstalige luidkeels zo zal uitschelden voor het vuil der aarde. Nu is het stil. Het is la grande muette. De conclusie is duidelijk.

Willy Van Damme

Advertenties

3 thoughts on “Zelfs nog geen excuses

  1. Inderdaad, iedereen heeft recht op zijn jeugdzondes, het is het volharden in de boosheid dat het probleem stelt.
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Het is essentieel dat men erkent fouten te kunnen maken. En we moeten dat ook aanvaarden, vergeven, begrip voor hebben.
    Maar diegene die hier zijn fouten ontkent, zeker na al die heisa en gezien de grofheid van de feiten, stelt zich bloot aan de beschuldiging er mee akkoord te gaan. Het is feitelijk erg simpel en er is maar een conclusie: de Hesp en het uitschot van het Sint-Maartensfonds zijn zielsgenoten.
    Willy Van Damme

  2. Beste Willy,
    Als het over Vlaams nationalisme gaat volhard je in ongenuanceerde zwartwitpraat. “Het ranzige en herrie schoppende karakter van het Vlaams nationalisme” is een veralgemening die in elk geval niet van toepassing is op mij en vele Vlaams nationalisten die ik ken of gekend heb: Maurits Coppieters, Nelly Maes, Hugo Schiltz, Vic Anciaux, Frans Baert…. Maar… ik geef toe er waren ook anderen. Waarmee je, beste Willy, dezelfde fouten maakt als de journalisten die je hier regelmatig en terecht de mantel uitveegt.
    Zelfs over het Sint Maartensfonds vallen op zijn minst genuanceerdere dingen te zeggen dan wat ik hier lees.
    Heel veel jonge, gasten soms maar 17,18 jaar werden toen geronseld vanop de preekstoelen of trokken uit pure armoede hier, naar Rusland, om daar tegen het zogenaamde communisme te gaan vechten. Met de belofte dat hier hun familie dan veilig en welvarender zou zijn. Uit eerste bron weet ik dat het voor de meesten van hen jaren van miserie en ontbering waren en zeker niet wat jij “strapatsen in den Oost toen ze al schietend, stelend en verkrachtend van de ene slachtpartij naar de andere trokken” . Manmanman. Zij die het overleefden keerden meestal gebroken en bedrogen terug om hier de rekening te worden gepresenteerd. Terwijl de rijke economische collaborateurs en de kerk veelal buiten schot bleef. En dan heb ik het nog niet eens over “Die Kriegsschuld der Sieger”.
    Het Sint Maartensfonds was in 1953 in aanvang en opzet vooral een hulporganisatie tegen armoede voor weduwen en kinderen van Oostfronters en een plek waar de overlevenden elkaar terugzagen. Jij noemt dat zonder enige nuance “uitschot”. Tussen 1953 en 2001 zit bijna 50 jaar… Maar ik ben niet naÏef en heb er ook gekend wiens verstand in 1942 is blijven stilstaan.
    In de jaren 80 zette de links/rechts tegenstelling zich binnen het Vlaams nationalisme door. Dit zowel op partijpolitiek vlak als binnen de meeste Vlaamse socio- culturele verenigingen, met veel ruzies, splitsingen en radicaliseringen voor gevolg. Ik hoef je niet verder uit te leggen dat Jambon toen al in het rechtse kamp zat.
    Het Sint Maartensfonds is in 2006 ontbonden en dat was minstens 20 jaar te laat en in 2001 had je daar als politicus zeker niks meer te zoeken.
    Vandaag 2013 iedere flamingant op dezelfde hoop gooien is historisch en intellectueel niet correct en niet eerlijk.
    Ik ben vandaag nog altijd een overtuigde linkse Vlaams nationalist. Maar voel me door uw woorden zeker niet aangesproken. Ik heb ook geen gitzwart verleden want pas in 1957 geboren. En de Duitse liederen “Lily Marleen, “Alte Kameraden” en “Ich hatt einen Kameraden” dateren van respectievelijk 1915, 1885 en zelfs 1795 en zijn vandaag evergreens die overal ter wereld worden gezongen en die zelfs door de militaire kapel van het Britse leger worden gespeeld. We zijn nu in 2013 beste Willy. Maar ik hoef geen excuses hoor.
    Vriendelijke groeten
    Johan Baert
    antwoord:
    Als ik sprak van het ‘ranzig kantje van het Vlaams-nationalisme’ dan wil dat zeggen dat dit een aspect is (kantje) van die politieke strekking. Er zijn dus ook andere dan ‘ranzige” kantjes aan. Ik dacht wel dat dit duidelijk was.

    Wat betreft de Oostfrontstrijders geloof jij nog altijd blijkbaar in de prietpraat en vergoelijking die men in dat milieu vertelt om hun misdaden goed te praten. In het boek van historica Aline Sax: “Voor Vlaanderen, Volk en Führer” (Manteau, 2012) wordt die mythe professioneel ten grave gedragen.

    Het was niet de armoe of de pastoor op de preekstoel maar hun fascisme die het VNV en de Oostfrontstrijders de kant van Hitler deed kiezen. Het is trouwens typerend voor die collaboratiebewegingen dat zij hun misdaden nadien op pastoors poogden af te wenden. ik noem dit grof en schandelijk maar zeker niet verbazend.

    Verder traden die mensen in dienst van een bezettende mogendheid die hier een terreurbewind organiseerde en gingen ze ginder oorlog voeren. En dat zijn toch wel heel zware misdaden dacht ik. Een moordenaar krijgt hier soms levenslang.
    Moesten die mensen die ginds gingen moorden dan een medaille krijgen? Kom nou. De meesten zijn er schandelijk genoeg gemakkelijk vanaf gekomen. En de top zelfs grotendeels straffeloos.

    Maar in dat milieu blijft men nog steeds klagen, ook nu nog. Maar zich verontschuldigen? Nooit! Ik zag vandaag nog een lezersbrief in de Gazet Van Antwerpen die het opnam voor de Hesp en die Oostfronters tot helden maakte. Dat is het niveau.

    Verder ging mijn verhaal over die bijeenkomst in 2001 van het Sint-Maartensfonds waar men met volle borst niet Lili Marleen of Alte kameraden zong maar typische nazi-liederen. In aanwezigheid van een groep buitenlandse soortgenoten. Wat daar bij elkaar zat was uitschot. En dat zijn niet alleen mijn woorden maar ook die van Verdoodt. Al gebruikte hij een ander woord maar met ongeveer dezelfde betekenis. Het programma was deels in een krant afgedrukt.

    En daar zit hem het probleem. Sauwens, De Roover en de Hesp waren daar en zongen ongetwijfeld mee. En dat ze zich ook nu hiervan niet distantiëren maakt hen op politiek en moreel vlak onaanvaardbaar. In een beschaafde wereld horen die figuren (ik weiger het woord heren te gebruiken, want dat zou een niveau van beschaving inhouden) gewoon niet thuis.

    Verder is die tegenstelling die U links/recht noemt – Ik spreek liever over sociaal en asociaal, de term die U gebruikt dateert uit de periode van de Franse revolutie en is volgens mij onhoudbaar – zo oud als het Vlaams nationalisme zelf. Moyson en Willems zijn de bekendste namen en in WO II hebben zeker niet alle Vlaams nationalisten Hitler naar de mond gepraat. Wie denkt dat dit soort mensen in mijn ogen een ranzig kantje hebben heeft mij dan wel heel verkeerd begrepen.

    Verder hebben die Oostfronters deelgenomen aan een oorlog wier brutaliteit geen grenzen kende. De Sovjetunie verloor uiteindelijk een geschatte 20 miljoen mensen. En zolang de krijgskansen voor Duitsland goed gingen liet men een spoor van moord, verkrachting en plunder achter.

    Eens ze zich echter vastreden in Stalingrad (Volgograd) en aan de poorten van Moskou en Leningrad (Sint-Petersburg) was het feest ten einde. Ze mochten dan al blij zijn dat ze de ontberingen van hun Siberische gevangenschap overleefden.
    Maar evenmin dat ik een traan laat voor Marc Dutroux laat ik ook voor hen geen traan.
    Willy Van Damme

  3. Neen beste Willy,
    Je schreef letterlijk het ranzige en herrie schoppende “karakter” van het Vlaams nationalisme en dat is een ongenuanceerde veralgemening. Voor de rest ken ik geen enkele oorlog waar de brutaliteit niet grenzeloos was of is. Van Leningrad tot Dresden van Ieper tot Damascus vandaag.
    Johan Baert
    Antwoord:
    Sorry voor de late plaatsing. Ik werk echter aan een groot dossier rond die Syrische gifgasaanval en dat vergt veel tijd.

    Je hebt gelijk, het was niet kantje maar karakter. Haast en spoed is zelden goed.
    Maar feitelijk wijzigt dat niets. Het is inderdaad een veralgemening die wat onrecht doet aan die mensen binnen het Vlaams nationalisme die zich al heel hun leven verzetten tegen dit soort lieden.

    Maar het aantal Vlaams nationalisten dat zich hiertegen verzette, toen in het interbellum en dat nu schuld weigert te bekennen is heel beperkt. Het is er spijtig genoeg een fractie van, de grote hoofdstroom is anders en vergoelijkt nog steeds het fascisme van die beweging, haar collaboratie met de medewerking aan de vervolging van joden, zigeuners, politieke opposanten en de oorlog tegen de Sovjetunie.
    Maar uw opmerking is in die zin natuurlijk wel correct.

    Maar het is als met de vroegere maoïstische beweging. Ook daar zou ik stellen dat haar karakter er een was van slaafse gehoorzaamheid aan die grote Chinese ‘roerganger’. Zelfs al waren er in die beweging mensen die wel een kritische geest toonden en zich tegen deze heiligverklaring keerden.
    Het waren er echter maar enkelingen, niet de hoofdstroom. Zoals dus bij het Vlaams nationalisme.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s