Tunesische regering: Exit voor Moslimbroederschap

Zoals te verwachten was kondigde de Tunesische regering vandaag haar ontslag aan. Ze zal worden vervangen door een overgangsregering zonder dan Ennahda, de Tunesische versie van de Moslimbroederschap.

Vakbond UGTT

Die vermoedelijk uit technocraten bestaande overgangsregering zal in essentie gevormd worden door de goed georganiseerde Tunesische vakbond UGTT. Deze onderhandelde al weken met Ennahda over de zware politieke crisis die was ontstaan door het islamiseringsbeleid van Ennahda. Dagelijks waren er tegen Ennahda betogingen.

Ook de activiteiten van de salafistische groep Ansar al Sharia, die zowel in Syrië als in het land zelf een gewapende jihad voert tegen het Arabisch secularisme, speelden een grote rol bij deze crisis. Bleek immers dat Ennahda en Ansar al Sharia op bepaalde vlakken samenwerkten.

Deze technocratische regering gaat nu op korte termijn nieuwe verkiezingen uitschrijven. Gezien de sterk gedaalde populariteit van Ennahda wordt vermoed dat die voor heel lang in de oppositie zal belanden.

Sinds het verdrijven van de vorige dictator Zine al Abidine Ben Ali in januari 2011 heeft het land al drie premiers gehad, de politiek neutrale Beji Caid el Cebsi, gevolgd door Hamadi Jebali en nu de ontslagnemende Ali Larayedh, beide laatsten islamisten van Ennahda.

Deze kwam als veruit grootste partij uit de bus bij de verkiezingen van oktober 2011. Ze had echter ondanks de massale westerse steun niet de absolute meerderheid en moest dus seculiere partijen naast zich dulden.

Hamadi Jebali diende in maart dit jaar ontslag te nemen na de politieke en nog steeds niet opgehelderde moord op de seculiere oppositieleider Chokri Belaid. Een moord die het einde betekende voor de machtsgreep van Ennahda.

Qatar ligt in de touwen

De strategie van de VS en Israël op met het steun van Qatar overal in de regio islamisten aan de macht te brengen zorgde voor een grote in het Midden-Oosten ongeziene puinhoop. Wat men onder invloed van PR-bureaus de ‘Arabische lente’ was gaan noemen was niets anders dan een grote Arabische winter, keihard en ijzig koud.

De gigantische opstand in Egypte tegen de praktijken van president Mohamed Morsi en zijn Moslimbroederschap luiden ook voor de Tunesische broeders het begin van het einde in. Hun val was gewoon onvermijdelijk geworden en simpel een kwestie van tijd. Ze worden zoals hun Egyptische broeders gewoon gehaat.

Of er hier ook zoals in Egypte een bijltjesdag komt is niet zeker. Dat de bevolking als gevolg van de islamistische praktijken haar woede zal koelen op de islamisten lijkt wel zeker. De vraag is in hoeverre dat gewelddadig zal zijn.

Voor Qatar, dat politiek en financieel geheel uitgeteld ligt, en het duo de VS/Israël is dit opnieuw een zware nederlaag. Zij hadden ontzettend veel geïnvesteerd in de machtsgreep van hun islamistische vrienden. Men zal dus een nieuwe strategie moeten uitwerken. Maar wie weet, misschien krijgt men in de VS een zware aanval van gezond verstand.

Israël

Mogelijks heeft Frankrijk hier betere kaarten. Toen de Franse president François Hollande een officieel bezoek bracht aan Tunesië sprak hij met alle belangrijke politieke figuren behalve dan met Mohamed Ghannouchi, baas van Ennahda. Een publieke slag in het gezicht voor de islamist.

Die partijleiders waren dan wel graag geziene gasten in de VS. Vooral dan met oorlogszuchtige figuren als de senatoren Joseph Lieberman en John McCain, gekend als zeer nauwe vrienden van Israël.

Wat nogmaals aantoont hoe Israël achter de schermen de drijvende kracht is om overal in het Midden-Oosten seculiere regeringen te verjagen en islamisten aan de macht te brengen. Een politicus als Joseph Lieberman zet zelfs geen stap zonder toestemming van de zionistische heilstaat.

Het is ook typerend dat Rashid al Ghannouchi, algemeen secretaris van Ennahda en voor velen het brein van de organisatie, vorig jaar de prestigieuze Britse Chatham House Prijs, een overheidsinitiatief, kreeg voor zijn werk. En die geeft men alleen aan Quislings die trouw de Angelsaksische bevelen uitvoeren, en dus ook de Israëlische.

Rashid al Ghannouchi werd in datzelfde jaar 2012 tijdens een geheime bijeenkomst met leden van de salafistische Ansar al Sharia betrapt toen hij hen raad gaf betreffende het overnemen van het land en het installeren van de sharia. Een toeschouwer, infiltrant, had het op video opgenomen.

Ook in Syrië moet er bij velen gejuich te horen zijn. Elke nederlaag voor de islamisten wordt er zeker op een groot feest onthaald. de regering van Bashar al Assad vecht immers, zoals trouwens het Egyptische leger, tegen de machtsgeilheid van de islamisten.

Duizenden Tunesiërs dienen er namelijk als erg rauw kanonnenvlees voor wat in wezen een Israëlische veroveringsoorlog van het Midden-Oosten is. Mogelijks gaat die stroom jihadisten nu wat opdrogen.

Willy Van Damme

Advertenties

2 thoughts on “Tunesische regering: Exit voor Moslimbroederschap

  1. Macht en denkcultuur gaan gewoon niet samen. Dat is altijd al zo geweest. Zo werd het ongeveer 2000 jaar terug ook al aangehaald in het proces voor het sanhedrine van de godsdienstige met de uitspraak: “Mijn koninkrijk is niet van deze wereld.” Om in de politiek te overleven worden mensen op hun egoïsme teruggeworpen, en dat vernauwt het perspectief onvermijdelijk. Toch wordt er van machthebbers verwacht dat ze goed leiding geven.
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Een zeer rake observatie al zou ik het anders uitdrukken. Het is het drama van de politiek.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: Tunesische regering: exit voor Moslimbroederschap | Mediawerkgroep Syrië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s