Onvermijdelijk – Het bloedbad in Egypte

Het bloedbad van de voorbije dagen in Egypte was voor goede waarnemers van de Egyptische politiek geen enkele verrassing. Het was het gevolg van een steeds meer oplopende spanning tussen twee visies op de Egyptische toekomst. En men kan er gif op nemen dat deze slachtpartij verre van het einde is van het lijden van het land. Er komt nog meer. De Nijl kleurt rood.

Twee stromingen

Wat we nu zien gebeuren is een uitvloeisel van een al meer dan tweehonderd jaar oude discussie die ontstond toen het Franse leger onder Napoleon Bonaparte in 1798 het land veroverde. Een schok voor niet alleen Egypte maar voor de ganse regio.

Men had onder de Egyptische elite van toen in essentie twee stromingen, een die alles min of meer bij het oude wou laten en een andere die in wezen het Europese systeem van Napoleon en de Franse revolutie wou kopiëren.

Namelijk via het doorvoeren van de scheiding tussen kerk en staat zo economisch, cultureel en politiek terug machtig worden. Egyptenaren zouden moslims blijven of kopten, maar geen islamisten. Egypte zou met andere woorden seculier worden.

Nadat het land tussen 1952 en 1956 – de oorlog om het Suezkanaal – onder generaal Gamel Abdel Nasser eindelijk van het westerse, Britse, kolonialisme verlost raakte, koos men dan ook resoluut voor die seculiere oplossing. De door het westen gesteunde Israëlische agressie ondermijnde echter het land en ook het leger, garant voor het seculiere Egypte.

Bekeringsijver

En eveneens met steun van datzelfde westen begon men vanuit het Arabisch schiereiland dit seculiere Egypte verder te ondermijnen. Voorzien van miljarden dollars die Saoedi Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Koeweit verdienden aan de verkoop van olie en gas begonnen die een gigantische wereldwijde bekeringscampagne.

Waarbij zij hun salafistische vorm van islam als de enige ware verspreiden onder de miljoenen pelgrims die jaarlijks Mekka bezochten, langs de door hun wereldwijd gesponsorde religieuze scholen, de madrassa’s, en via de massa’s bij hen werkende gastarbeiders komende uit de islamitische wereld.

En zoals steeds is geld koning. Overal werden sociale instellingen opgericht, gelieerd aan die politieke islam. Ook in West-Europa en Rusland. De arme, zwakke en soms zeer corrupte regeringen zagen plots maar in alle stilte rivalen voor hun macht opduiken. Met steun dus van dat westen.

Hamas

De opkomst van Hamas is hiervan een schoolvoorbeeld. Deze organisatie betekende onder de Palestijnen niets tot men vanuit o.a. Saoedi Arabië en haar buurlanden massaal in deze organisatie begon te investeren.

Men zette gaarkeukens op, goedkope scholen, poliklinieken, instellingen voor sociale hulpverlening en centra voor financiële steun. Gelijktijdig hanteerde men ook een ultranationalistisch discours, extremer dan dat van de seculiere rivaal de PLO die toen tevergeefs in het gevlei poogde te komen van dat westen.

Hamas pleegde zelfmoordaanslagen, de PLO hield zich stil en veroordeelde ze zelfs soms. En hoe reageerde Israël? Het nam strenge maatregelen en maakte het werken bijna onmogelijk voor … de PLO. Hamas werd grotendeels ongemoeid gelaten. Het was het werk van meestermanipulator en Israëlische politicus Yitzhak Rabin.

Het gevolg was dat Hamas aan populariteit won en groeide. En toen men de Palestijnen vanuit het westen verplichte om verkiezingen uit te schrijven won Hamas die. Waarna het westen Hamas uitriep tot een terroristische organisatie en hen zelfs poogde uit te roeien. En de Palestijnen? Die blijven hopeloos verdeeld achter. Verdeel en heers! Rabin won.

11 miljard dollar

Eenzelfde strategie volgde men feitelijk tegenover Egypte. Miljarden pompte men in de Moslimbroeders en al Nour, de salafistische partij. Het tweekoppige monster van de islamiseringspolitiek van het Arabisch schiereiland. Dat van de bittere rivalen Qatar en Saoedi Arabië.

Volgens de Financial Times stak Qatar alleen al de voorbije twee jaar een 8 miljard dollar in het steunen van haar Egyptische Moslimbroeders. Wat dan naast de 3 miljard dollar komt die men stak in het orkestreren van de burgeroorlog in Syrië. Elf miljard dus.

Daarbij dient men ook nog het financieren van de veroveringsoorlog in Libië te rekenen en de machtsovername in Tunesië door Ennahda, de lokale versie van de Moslimbroeders. Geen wonder dat gas en olie zo duur zijn.

Dat het de bedoeling van deze islamisten was om de islamisering overal in hun respectievelijke landen verder te zetten was duidelijk. Werd de sharia, de islamitische wetgeving niet overal direct ingevoerd, dan was dat alleen nog een kwestie van tijd voor het zover was. Maar sharia betekent het einde van de scheiding van kerk en staat en ook het einde van wat een democratische samenleving minimaal hoort te zijn.

Brutale dictaturen

Want uiteindelijk wou men de klassieke scheiding van kerk en staat ongedaan maken en elk verzet daartegen met wortel en al uitroeien. Geen verrassing natuurlijk want de sponsors van die islamisering zijn Saoedi Arabië en Qatar, de meest dictatoriale regimes die er op aarde bestaan. Bovendien ook nog zeer corrupt en theocratisch.

De moslim die zich in Saoedi Arabië tot het christendom of iets anders bekeert krijgt de doodstraf. En enige vorm van publieke zelfs maar brave discussie over het politiek bestel levert je met zekerheid vele jaren gevangenisstraf op. Met desnoods een groot pak zweepslagen erbij. Folteren is voor de heersers in Riaad en Doha nog nooit een probleem geweest.

Men hoeft dan ook niet veel inzicht in de situatie te hebben om te beseffen dat landen als Egypte, Syrië, Libië en Tunesië die decennialang een seculier staatsbestel hadden dat gingen ruilen voor de Saoedische/Qatarese versie van bestuur.

Hetzelfde dreigt trouwens ook in Turkije waar een wraakzuchtige premier Recep Tayyip Erdogan alle verzet tegen zijn beleid poogt uit te roeien. De gevangenissen puilen er uit van de journalisten, generaals, politici en intellectuelen.

Yusuf al Qaradawi

In plaats van respect te hebben voor het seculiere aspect van hun land en voor andere religies en etnische groepen willen de islamisten die in het beste geval slechts als tweederangsburgers behandelen. Als men ze al niet vermoord.

Toen men enkele maanden geleden in Egypte een aantal sjiieten brutaal afslachtte zweeg de regering der Moslimbroeders. De slachtpartij was het werk van een lokale imam die vanuit zijn moskee had opgeroepen deze ‘ketters’ te vermoorden. Geen probleem voor president Mohamed Morsi & Co.

Vooral de groeiende invloed van de Egyptische haatpredikant Yusuf al Qaradawi baarde vele Egyptenaren zorgen. Deze leeft al veel jaren in Qatar en kreeg op de Arabische zender van al Jazeera volop ruimte om zijn haat tegen de oppositie van de Moslimbroeders te verspreiden. Hij was de stem geworden van niet alleen Qatar, zijn broodheer, maar ook van de Moslimbroeders, .

Het was duidelijk dat hij op termijn ook de grote baas wou worden van al Azhar – naast diegene in Mekka de meest prestigieuze islamitische instelling in de wereld – in opvolging van imam Ahmed el Tayyeb.

Het centrum welke traditioneel werkte binnen het seculiere Egyptische bestel dreigde dan helemaal een verspreider van de onverdraagzame islam te worden. Qatar nam het land over!

Ook werd Egypte onder invloed van Qatar en de Moslimbroeders meer en meer een hevige supporter van de jihadistische opstand in Syrië. Het verbrak de relaties met Syrië – wat voor de massa’s in het land verblijvende Syriërs een reuzengroot probleem vormde – en werd stilaan maar zeker een bron voor nieuwe jihadisten om in Syrië te gaan vechten.

Als afleidingsmanoeuvre om de gemoederen dan wat te sussen begon Morsi zich ook nog agressief op te stellen tegen buurland Ethiopië dat op de Nijl een dam bouwt. Ook bleek het economisch beleid van de Moslimbroeders een gigantische ramp. En het leger speelt in de lokale economie een sleutelrol.

Adel el Khayat

Was het land toen men Moebarak via een staatsgreep afzette reeds in de financiële problemen dan is het nu feitelijk failliet. Zo moet men nog ergens tussen de 8 en 9 miljard dollar aan grote oliehandelaars en oliemaatschappijen. Met als gevolg dat er in het land amper nog olie en gas beschikbaar is. De 8 miljard van Qatar leken wel sneller verdwenen dan ze gekomen waren.

En toen men in de provincie Luxor Adel el Khayat, medestichter van de terreurorganisatie al-Gamaa al-Islamiya, als gouverneur aanstelde brak ook in de toeristische sector een opstand uit. De man was lid van een islamistische groep die er in 1997 bij een aanslag 58 buitenlandse toeristen en vier Egyptenaren had vermoord.

Zijn groep had wel het geweld afgezworen, maar als teken naar de sector en de buitenlandse toeristen kon dat tellen. De man werd wel snel vervangen, maar het kwaad was geschied. Luxor is immers een van de grote toeristische centra van het land. En het toerisme was een zeer belangrijke bron van inkomsten voor Egypte. Geld dat dringend nodig is.

Met amper nog geld om in het buitenland meel, benzine of gas te kopen stortte het land voor de steeds woedender wordende Egyptenaren gewoon in elkaar. Mensen begonnen te vrezen van honger om te zullen komen. Het trotse Egypte leek af te stevenen op een mislukte staat, een soort Libië of Somalië.

Westerse steun

Daarbij valt de houding van het westen sterk op. Het was voor zowat alle Egyptenaren duidelijk dat de Moslimbroeders voluit de politieke steun kregen van het westen. De recent vervangen Amerikaanse ambassadrice Anne Patterson was niet verbazingwekkend na Morsi daarom zowat de grootste vijand der betogers.

Waarbij onze media de Moslimbroeders voorstelden als een soort van christendemocraten. De woede van vele Egyptenaren tegen de westerse manipulaties en deze media is dan ook begrijpelijk. Waarbij de kritiek van onze pers op de huidige Egyptische berichtgeving minstens hypocriet te noemen is.

Zelfs de Egyptische salafisten kregen steun vanuit Washington. Zo was een der leiders van de salafistische al Nour vorig jaar de gast op de officiële receptie van de Amerikaanse ambassade in Cairo ter gelegenheid van de Amerikaanse nationale feestdag van 4 juli.

En in ruil voor die Westerse steun slikten de Moslimbroeders dan maar hun kritiek op Israël en hun oproep tot steun aan Hamas in. Neen, men nam zelfs nog strengere maatregelen tegen Hamas en de Palestijnen in Gaza.

Zo begon men met het slopen van een aantal levensnoodzakelijke tunnels tussen Egypte en Gaza. Hamas moet dan ook geschrokken zijn van de houding van hun ‘politieke vrienden’. Politiek opportunisme is de Moslimbroeders en hun financiers in Qatar duidelijk niet vreemd.

Verharden

Dat de protesten tegen Morsi steeds maar in crescendo gingen hoeft dan ook niet te verbazen. Maar in plaats van naar een oplossing te zoeken en overleg te voeren, verharden de Moslimbroeders alleen maar hun beleid. Wat betekende dat Egypte van dan af alleen maar kon ontploffen. De spanningen werden niet weggenomen, integendeel men voerde ze nog op.

Typerend was dat Morsi een toespraak hield en daarbij een hem kritische krant in het publiek tijdens die meeting beschuldigde van financieel gesjoemel. Waarna die krant de volgende dag het bezoek kreeg van de politie. Het was een van zijn laatste daden die ook zijn ware aard toonde. En dat is die van een dictator.

Als op 30 juni dan vele miljoenen Egyptenaren op straat hun woede uiten tegen Morsi en de Moslimbroeders was het doodvonnis van Morsi feitelijk getekend. Hoeveel er die dag tegen Morsi betoogden zal wel nooit geweten zijn, maar het waren er ettelijke miljoenen. Met schattingen die varieerden tussen de 14 en de 33 miljoen. En dit op een bevolking van een goeie 84 miljoen.

Nooit in de geschiedenis der mensheid betoogden zoveel mensen tegen hun regering. In geen enkel land zou die regering nadien nog aanblijven. Maar voor de Moslimbroeders was er geen sprake van om te wijken. Hun extremisme, hardhorigheid was toen al duidelijk.

Zwakke basis

En nochtans was Morsi op 24 juni 2012 maar verkozen met 51% der stemmen, zowat de kleinst mogelijke meerderheid. En dit tegen een kandidaat van het toen gehate bewind van Hosni Moebarak. En bovendien voorzien van ongelimiteerde fondsen uit Qatar en de politieke steun van Washington en de EU.

De politieke positie van Morsi en zijn Moslimbroeders was zelfs op het hoogtepunt van hun populariteit dus al vrij zwak. En een verstandig politicus had daar toen reeds conclusies uit getrokken en zijn politieke basis weten te verbreden. Niet de Moslimbroeders echter.

En als het leger na de miljoenenbetoging oproept tot dialoog en daar een ultimatum aanknoopt dan nog blijft Morsi stokdoof. Rekening houden met de gehate buitenwereld is er voor hem en zijn  islamistische vrienden niet bij.

Het afzetten en arresteren op 2 juli van Morsi en enkele van zijn aanhangers was dan ook onvermijdelijk. Neem België en de Koningskwestie. Koning Leopold II en de CVP hadden het referendum gewonnen maar moesten gezien het grote verzet ertegen toegeven. Boudewijn werd koning.

Faalden

Dat is wat men staatsmanschap noemt. Het is het laatste wat men Morsi & Co kan verwijten. Ze hebben het niet en volharden in de boosheid, ook nu nog steeds. Ze poogden tweemaal een miljoenenmars op de been te brengen, het faalde geheel. Het werden er tweemaal misschien honderdduizend.

En ook gisteren vrijdag riepen zij weer op tot een ‘miljoenenmars’. Het werden er enkele tienduizenden. Hun poging om de tegenstanders met meer betogers te overbluffen faalde over de ganse lijn. Ze hebben verloren maar weigeren het te beseffen.

Met betogers die door vele omstaanders ook werden uitgejouwd en zelfs bevochten. En hun sit-ins haalden nooit meer dan enkele tienduizenden fans, niet de miljoenen die hun tegenstanders verzamelden. Ook nu nog zagen de Moslimbroeders hun politiek hopeloze positie niet in.

Bemiddelingspogingen van hun westerse vrienden als de Amerikaanse Republikeinse senator John McCain en de EU en ook van al Azhar bleven zonder resultaat. Ze wilden alleen het maximum, het herstel van hun macht.

Stabiliteit

Daarbij poogden zij zelfs militaire gebouwen in te nemen en op te rukken naar het stadscentrum. Waar ze dan de schietgrage militairen en een woedende bevolking uiteraard op hun weg vonden.

Het opruimen van die twee sit-ins met grotendeels vanuit het platteland aangevoerde fans was voor de regering daarom een noodzaak wou ze de stabiliteit herstellen. Hen daar laten zitten zou zijn als een kanker die men laat woekeren. Geen enkele zich respecterende staat kan en zal dit toelaten.

En dat er dan een bloedbad met honderden doden en duizenden gewonden plaats had lag in lijn der verwachtingen. Wat moet de politie doen tegen een tienduizend man sterke en met stokken, stenen, messen en geweren gewapende erg fanatieke massa? Dan helpen matrak, traangas en waterkanon niet meer.

Cynisch

Of deze oorlog verder zal escaleren hangt vooral van het buitenland af. Zijn Qatar en Turkije en het westen bereid om de Moslimbroeders en hun aanhang verder te steunen? Wie de Turkse premier Erdogan de voorbije dagen hoorde kan het ergste vrezen. Dan loert in dat geval een burgeroorlog inderdaad om de hoek. Dan stromen zoals nu in Syrië wapens, geld en jihadisten massaal toe.

In die zin is de houding van de EU en de VS zeer merkwaardig. Toen Moebarak via een staatsgreep werd afgezet was er in Brussel en Washington alleen maar lof voor de ‘volkswil’. Nu plots komt het waarschuwend vingertje boven met al de eerste sancties.

Heel cynisch is bijvoorbeeld de waarschuwing van de Amerikaanse president Barack Obama die respect eiste voor het recht op vreedzaam betogen en dat zag als essentieel voor normale bilaterale betrekkingen. Een eis die hij nooit stelt in Israël met de Palestijnen, Riaad, Koeweit, Doha of Dubai.

Qatar

Maar in Egypte en elders in de Arabische wereld heeft men op zeer veel plaatsen de westerse drijverijen wel door. Vooral al Jazeera, speerpunt van de Amerikaanse propaganda in de regio, krijgt fors de wind van voor. Veel journalisten namen er wegens haar rauwe propaganda trouwens al ontslag.

Amper nog iemand die in landen als Egypte naar de zender kijkt. En journalisten van de zender worden op veel plaatsen spontaan op persconferenties geweerd. En erger. Reeds een tijd waren er trouwens zowel in Egypte als in Tunesië betogingen aan de gang tegen Qatar. De er regerende dynastie van al Thani lijkt wel de meest gehate in de regio.

Zo vreesden Egyptenaren dat dit land in ruil voor die miljarden steun het Suezkanaal zou krijgen. Het trotste Egypte met zijn duizenden jaren oude schitterende beschaving dreigde een vazalstaat te worden van een op de kaart amper vindbaar plekje met 300.000 inwoners. Een pseudostaat waar men tot voor dertig jaar leefde van de parel- en visvangst.

Ook Mohammed el Baradei, gewezen baas van het Internationaal Atoomenergie Agentschap, moet het hierbij bekopen. Hij wordt door velen gezien als de man van de VS, het vriendje van speculant en staatsgrepenspecialist George Soros. Het Amerikaanse plan B. De man ook van de Nobelprijs voor de Vrede, voor massa’s Egyptenaren een Amerikaanse uitvinding.

Dat hij nu donderdag als vicepresident ontslag nam maakte hem zelfs nog minder populair. Dit eventueel Amerikaans alternatief voor de macht bezit gewoon geen enkele machtsbasis, behoudens dan die in Washington. Hij is als zovele helden van het westen een creatie van PR-bureaus en onze media, een soort van Aung San Suu Kyi en Mikhail Gorbatchov. Nullen.

Amerikaanse val

In Egypte beseft men nu in een Amerikaanse val te zijn getrapt. Eerst slaagde men erin om massa’s seculiere jongeren op de been te brengen. Waarbij de VS ervoor zorgde dat het leger niet echt ingreep. Daar was men boos op president Hosni Moebarak want die wilden immers hun eigen mannetje als opvolger voor Moebarak, niet diens zoon Gamal.

Eens Moebarak afgezet kreeg Egypte dan de islamisten van de Moslimbroeders en al Nour als vervanging. Een ramp voor die seculiere jeugd die toch het vuile werk had opgeknapt. Tijdens de revolte bleven de islamisten grotendeels gewoon vanaf de zijlijn toekijken. Nu bleken de jongeren simpel de weg vrijgemaakt te hebben voor die islamisten.

De vraag die men daarbij moet stellen is hoe het kwam dat de seculiere politieke fracties die tegen de Moslimbroeders waren zo verdeeld raakten. Via politieke manipulaties vanuit de VS? Het zou in de logica van de feiten zitten.

Al wat jaren was de VS, en minder de EU, lokaal erg actief met pakken politieke agitatoren via onder meer de Duitse Konrad Adenauer Stiftung, de Open Society, de National Endowment for Democracy  en het International Republican Institute. Achter de schermen voerden zij de opstand tegen Moebarak aan. Ongezien zaten zij aan het stuur.

Het was voor Washington en de EU een zeer veeg teken dat een ganse serie medewerkers van die instellingen enkele maanden terug voor hun illegale grotendeels geheime acties stevige celstraffen kregen aangemeten. Ze hadden immers voor hun optreden een officiële toestemming moeten vragen. Maar dat hadden ze allen gewoon vertikt.

Amerikaanse hulp

Het typeert de imperialistische attitude van deze groepen. Zij zijn lokaal de wet, niet de Egyptenaren. Ze prediken de rechtstaat en de democratie maar tonen aan de Egyptenaren alleen maar hun verachting ervoor.

Helse druk vanuit de VS en EU met boze publieke verklaringen hielpen niet om een veroordeling te verhinderen. Het was toen al duidelijk dat het westen zijn greep op het land praktisch kwijt was. Egypte wordt terug onafhankelijk.

De dreiging van de VS om de jaarlijkse 1,5 miljard dollar (1) aan hulp te stoppen zal in Cairo bij de generaals vermoedelijk nog weinig indruk maken. Van die ‘steun’ gaat er 1,3 miljard naar de levering door de VS van allerlei Amerikaans militair materiaal zoals pantservoertuigen, tanks, vliegtuigen en kanonnen.

Zet de VS die hulp stop dan zorgt men feitelijk vooral bij de eigen wapenindustrie voor schade. Bovendien gaven Saoedi Arabië, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten in totaal al 12 miljard dollar aan steun. Een veelvoud en deels om Qatar en Turkije te pesten.

PR-bureaus

Voor de VS en haar Europese vazalstaten is dit een serieuze opdoffer, een misrekening van formaat. Ze brachten er de politieke islam aan de macht en nu zijn ze in Egypte en op veel andere plaatsen in het Midden-Oosten nog meer persona non grata dan voorheen.

Wat men hier onder invloed van almachtige PR-bureaus de ‘Arabische Lente’ was gaan noemen was in wezen niets anders dan een grote westerse operatie om er een islamistische dictatuur in te voeren.

Het werd voor de lokale bevolking, die men eerst via de propaganda van o.a. al Jazeera een hemel op aarde voorschotelde, een nachtmerrie. Washington en Barack Obama en ook de EU krijgen nu de rekening. Een peperdure.

Uiteraard heeft wat nu in Egypte plaats heeft grote gevolgen voor de ganse regio. Het verstevigt de positie van de seculiere en anti-Israëlische groeperingen in Tunesië, Libië, Libanon, Turkije en Syrië. En ook in Iran, Irak, Pakistan en Algerije zal men zeker tevreden zijn.

Voor het Midden-Oosten wordt het nu puin ruimen en zoeken naar een weg verder, meer los van het westen. Een westen dat dit alleen aan zichzelf te danken heeft. Men loopt er nu eenmaal niet ongestraft rond met brandende fakkels hopende de boel in de fik te steken.

Maar misschien was dat bij sommigen wel de bedoeling. Een brandend Egypte, Libanon, Irak, Syrië, Libië en Tunesië? Men hoort al tot hier het kraken van de champagneflessen in Israël. Eretz Israël, hier komen wij. Leve de Jordaan, onze rivier, ons water.

Willy Van Damme

1) Dit was een gevolg van de zogenaamde Akkoorden van Camp David van 17 september 1978 tussen de Amerikaanse president Jimmy Carter, De Israëlische premier Menachem Begin en de Egyptische president Anwar el Sadat.

In ruil voor het toetreden tot de Israëlisch-Amerikaanse militaire alliantie kreeg Egypte toen de Sinai terug (mits beperkingen) en jaarlijks 1,5 miljard dollar aan vooral Amerikaanse militair materiaal.

Een klassiek ongelijk verdrag waarbij Israël tweederangs materiaal kreeg en Egypte, derderangs, wat restjes. Ook kregen beide protagonisten er van de VS de Nobelprijs voor de Vrede voor.

Dat jaar was Israël onder Begin Libanon binnengevallen. Met o.a. de gekende slachtpartijen van Sabra en Shatila met 700 tot 800 doden tot gevolg. Waar een mens al niet een Vredesprijs voor krijgt.

Advertenties

13 thoughts on “Onvermijdelijk – Het bloedbad in Egypte

  1. Chris Hedges: http://www.truthdig.com/report/item/murdering_the_wretched_of_the_earth_20130814/

    Groeten, Ben Braam
    Antwoord:
    Interessante tekst die een ander maar niet typisch Egyptisch probleem aanpakt. Hoe het verder gaat evolueren in Egypte is voor mij onduidelijk.

    Er zijn een aantal factoren die natuurlijk weinig goeds voorspellen. En dat zijn het ultraradicalisme van de islamisten voor wie het woord compromise niet bestaat.
    Verder is er een ernstige economisch probleem waarmee elke komende regering zal geconfronteerd worden.

    Om echter nu al uitspraken te doen over hoe het leger zich verder zal gedragen is voor mij echter teveel. Daarvoor is het nog veel te vroeg.
    Mensen als Ian Buruma en Robert Fisk doen hierover nu al verklaringen die naar mijn smaak vooral op vooroordelen berusten. Ze beseffen onvoldoende dat het leger geen alternatief had dan Morsi afzetten. Dat op zich is echt niet anti-democratisch.
    Willy Van Damme

  2. Zeer goede analyse.
    Een paar kleine zaken, de Qatar emir is afgetreden ten voordele van zijn zoon en Qaradawi heeft zijn visum voor Qatar geannuleerd gekregen. Verder niets meer gehoord daarover.
    Mercury Traveller
    Antwoord:
    Bedankt en goed terug van je te horen.
    Dat wat betreft Qaradawi blijkt niet te kloppen. Het verhaal ontstond toen hij Qatar verliet voor Egypte om er deel te nemen aan de acties van zijn islamistische vrienden. Hij is zo te zien terug en ging als naar gewoonte opnieuw wild tekeer op de Arabischtalige versie van al Jazeera.

    Wat betreft die regeringswissel in Qatar heb je natuurlijk gelijk. En het had inderdaad best ook vermeld geweest. Het lijkt mij immers mede een gevolg van de evolutie in Egypte (en ook Syrië).

    Maar ik ben er nog niet uit hoe ik die feitelijke staatsgreep moet zien. Ook de houding van Saoedi Arabië en die relatie met de VS is mij nog een mysterie. Het lijkt wel dat Washington en Riaad een serieus geschil hebben. En dat zou de eerste maal zijn sinds de jaren dertig van de vorige eeuw. Afwachten echter.

    Ook is het mij op dit ogenblik moeilijk de juiste gevolgen voor zeker Syrië in te schatten. Zelfs voor Tunesië moeten wij afwachten. Ennahda lijkt echter ook daar aan het kortste eind te trekken.

    Ben tussendoor bezig jullie boek over de omwentelingen in de Arabische wereld te lezen en tot heden is dat zoals ik verwachte: prachtig. Het probleem is een gebrek aan tijd omdat er in de regio zoveel gebeurt dat het moeilijk is om het allemaal goed te volgen.
    Willy Van Damme

    • Het is echter spijtig dat we zo accuraat gelijk hadden. Ik had het liever anders gezien. Ik had graag gezien dat we het totaal verkeerd hadden ingeschat… niet dus.
      Over Qatar stuur ik nog een privaat bericht binnen korte tijd.
      Mercury Traveller
      Antwoord:
      Ik zou juichen moest ik verkeerd zitten wat betreft Egypte en het op korte termijn zien als een land met een gouden toekomst.
      Maar ik (en ook jij) poog mij bij de realiteit te houden en geen fantasievolle verhalen te schrijven. Dat laatste is voor sommige collega’s in de kwaliteitspers.
      Willy Van Damme

      • Feitelijk is de militaire staatsgreep een continuïteit sinds Naguib en Nasser. Het leger kent de MB tot in de kleinste details en weet dat ze sinds de jaren dertig wachten en zich voorbereiden om de macht te grijpen en een groot khalifaat te starten.
        Naguib en Nasser kregen de eerste ernstige problemen en Nasser heeft ze meteen gekortwiekt. Ze bleven geduldig wachten in Al Azhar en deden daar enorme ervaring op, ze waren ten slotte de ideologen van de Afghaanse “mujahedeen” waarmee ik een bezoek bracht aan Al Azhar en de perfect gestructureerde organisatie kon zien.
        Het leger weet ook dat ze het platteland controleren door de sociale steun die ze geven met Qatar en Saudi geld. Ze zullen nu kijken wat Qatar en Saudi Arabië willen want zonder dat geld hebben ze een probleem.
        Mercury Traveller
        Antwoord:
        Ik dacht dat al Azhar los werkte van de Moslimbroederschap. Het hoofd van al Azhar stond toch mee op de persconferentie waar de staatsgreep werd aangekondigd?
        Wie goed het discours van de Moslimbroederschap in Egypte, Tunesië en ook Syrië, of de AKP in Turkije bekijkt, ziet onder het dunne laagje vernis van respectabiliteit en democratische woordenkramerij feitelijk een soort islamitische vorm van wat bij ons ooit het fascisme/nazisme was.

        Bij ons werd in de jaren dertig van de vorige eeuw het Verdinaso gefinancierd door het Italië van Mussolini en Rex en het VNV door het Duitsland van Hitler. In het Midden-Oosten krijgt de Moslimbroederschap geld van Qatar en de salafisten in regel van Saoedi Arabië.

        In de Financial Times stond dat men alle bankrekeningen van de Moslimbroederschap die verband hielden met hun sociale activiteiten bevroren had.
        Het probleem is dan natuurlijk dat de overheid wel moet zorgen voor een alternatief. Informatie de naam waardig over die zeer belangrijke structuren is echter in de media niet te vinden.
        Lezer Ben Braam bracht hier een boeiende tekst naar voor van een vroegere correspondent van de New York Times die het had over armoede en uitsluiting als een voedingsbodem voor dit islamitisch fascisme.

        Geheel onduidelijk blijft echter de houding van Saoedi Arabië. Dit land is toch al decennia de sponsor van de politieke islam en keert zich nu radicaal en openlijk tegen de politieke islam in Egypte. Het blijft wel zo te zien aan de jihadistische kar trekken in Syrië. Daar lijkt het toch op. De tijd zal hier echter duidelijkheid verschaffen.

        De door haar gefinancierde salafistische al Nour partij steunde trouwens de staatsgreep tegen Morsi. Ze lijkt hierdoor echter veel leden verloren te hebben. Sommigen trokken richting Moslimbroeders, anderen weg van de politieke islam.

        Wel lijkt de woede van de doorsnee Egyptenaar tegen de Moslimbroeders erg groot te zijn. Ze zijn blijkbaar op dit ogenblik maatschappelijk bijna totaal geïsoleerd en krijgen zelfs geen duizenden betogers meer bij elkaar.

        Gelukkig voor hen is er nog de buitenlandse pers waar de uitlatingen van die Moslimbroeders op sommige ogenblikken bijna als enige aan bod komen. En dan maar zoals Jens Franssen op de VRT klagen dat men hen in Egypte met een kwaad oog bekijkt.
        Willy Van Damme

  3. Willy, ik ben het meestal met je eens. Soms verschillen we op een enkel puntje van mening. We discussieren er dan op een open, elkaar respecterende manier over. Maar dit keer moet ik je een groot compliment geven. Wat een sterk, goed doordacht en uiterst waar artikel. Er zullen bij velen nu (hopelijk) de ogen open gaan.
    En dat van Leopold 11 en Boudewijn mag je me nog een keer uitleggen.
    Gerrit
    Antwoord:
    Bedankt voor die bloemen.
    Kijk ik las daarjuist nog een stuk in de Financial Times (‘Protesters defiant in face of camp threat’ van hun correspondente Heba Saleh) van woensdag 14 augustus. Dus geschreven de dag voor leger en politie optrad.

    Daarin citeerde zij een zekere Mohamed al Imbabi, een leraar die op dat grote kamp verbleef, stellende dat hij van die plek alleen maar zou “weggaan als overwinnaar of als lijk”. Hij had zijn vrouw en vier kinderen mee en stelde volgens de krant verder: “Ik ben niet bang voor de kinderen. Ik wens zelfs dat ze zouden sterven want dan hebben zij een plek in het paradijs.”

    Als ordestrijdkrachten waar ook in confrontatie moeten gaan met enkele duizenden mensen behept met een dergelijke mentaliteit dan kunnen er alleen massaal doden vallen. Het is dezelfde argumentatie die jihadisten hadden en hebben in Libië en nu in Syrië.

    In wezen is er amper een verschil in aard tussen de Egyptische Moslimbroeders en jihadistische en salafistische groepen als al Nusra, al Qaeda en al Nour.
    Willy Van Damme

    • Willy, je vermeldt de Konrad Adenauer stichting : August Vanistendael (eveneens lid van WACL) was een zeer aktief lid. In Duitland organiseerde hij de Kirchensteuer. In Belgie was hij voorzitter van Caritas Cathilica en hij pleitte voor de afschaffing van het eeuwenoude “Habeas Corpus”. Hij verbleef in Chili om de oppositie tegen Alliende te organiseren. Zijn zoon Geert kreeg een merkwaardige rol in de enige autozoektocht van De Morgen met start zat 31 /7/1993 : ” De Zoektocht naar het Goud van Ancong”.
      Je kon lezen……” De Boudewijngoudmijn in het Kivumeer was ontploft….”
      (Mysterieus stierf Koning Boudewijn vervolgens die zaterdag avond, 4 dagen voor de ondertekening van de akkoorden van Arusha)
      Een maand voordien besprak Koen Vidal in VOX hoe onze para’s die “ANCONG” in-oefenden : “Evacuatie uit Kigali, Walking on the moon”. En geloof me : de oefening was niet zeer afwijkend van de toekomstige evacuatie in april 1994.
      Willy : ik onthou me van interpretaties..het allegaartje feiten is gewoon verifieerbaar.
      Ludo Kenis
      Antwoord:
      August Van Istendael was natuurlijk een topman van het ACW en dus CVP en die is het kleine broertje in de EU van de CDU. Zijn activiteiten in Chili en bij o.a. de World Anti-Communist League (WACL), een clubje met veel vechtersbazen, waren mij onbekend.
      Verder is Geert Van Istendael ook een boezemvriend van Benno Bernard, een man die door zijn interventie op deze blog zijn rioolachtige natuur toonde.
      Ook moet je natuurlijk steeds oppassen met het leggen van verbanden tussen allerlei gebeurtenissen en data. Soms is het kennen ervan natuurlijk wel essentieel.
      Willy Van Damme

  4. Beste Willy, ik begrijp een paar zaken niet. Als ik je analyse goed begrijp financieert Saoudi-Arabie en Quatar de islamisering en verkiest het westen een islamitische dictatuur in Egypte boven een democratisch bestuur. Welke belangen voor het Westen zijn hierin gelegen?
    Wat zijn de baten voor het Westen bij een Islamitische dictatuur in Egypte? ( Ik herinner me nog de miljarden euro’s steun van de EU om de democraticeringsprocessen in Egypte op gang te brengen en waarvan naar ik meen niemand precies weet waar dat geld aan besteedt is. )

    groet!
    Jan
    Antwoord:
    De VS, en ook de EU, doet in het Midden-Oosten niets zonder toestemming van Israël. Doen ze het dan toch dan zouden er zeker vanuit Israël luide bezwaren komen.
    Ik herinner mij echter geen publieke of semi-geheime protesten vanuit Israël of ermee gelieerde organisaties als het Amerikaanse AIPAC of hier Joods Actueel. Ze zwijgen, en zwijgen is tot nader order toestemmen.

    Verder hebben de VS en de EU nog nooit in het Midden-Oosten de democratie gesteund. Met woorden natuurlijk wel. Dat is ook de reden waarom ze die opstand in Syrië of de revoltes in Libië en Tunesië steunen en steunden.
    Oh ja, die Syrische rebellen noemen zich wel het Vrij Syrisch Leger, maar dat is maar een naam. Het is niet eens het klassiek laagje vernis waarachter de ware bedoelingen dan verborgen zijn.

    En inderdaad de EU en ook de VS steunen officieel overal de democratie in de regio. Kijk echter naar Libië waar de VS samenwerken met terreurorganisaties. Een ervan stond zelfs in voor de bewaking van het Amerikaans consulaat in het Libische Benghazi. Tot ze de Amerikaanse ambassadeur John Christopher Stevens vermoorden.

    De VS en de EU hebben steeds slechte relaties gehad met nationalistische regeringen in de derde wereld. Of dat nu in Belgisch Congo (Lumumba), Algerije (FNL), Irak (Baath), Egypte (Suez) of Syrië (Baath) was, het maakte geen verschil. Doden en of omverwerpen was de regel.
    Vandaar dat die dan maar bij de Sovjets en China (de vijanden van het westen) om steun gingen bedelen.

    De VS, en ook de EU, hebben daarentegen met die conservatieve staten uit het Arabisch schiereiland, Jordanië en Marokko wel steeds goede relaties gehad. Ze werken er al decennia mee samen, luisterden steeds naar de bevelen van Washington, Parijs en Londen en (voor Saoedi Arabië) kochten massaal wapens en ander westers spul.

    Vooral sinds 1978 toen Amerikaans veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski en president Jimmy Carter hun oorlogsstrategie tegen de Sovjetunie opvoerden werd de steun aan die jihadisten echt concreet.
    Zie de oorlog om Afghanistan. Het betekende de geboorte van de Mujahedeen, de Taliban, al Qaeda en massa’s vanuit het buitenland aangevoerde jihadisten. Trouwens tot grote tevredenheid van Brzezinski & Co.

    Voor Israël zijn die jihadisten een echt godsgeschenk. Hun groei zorgde voor steeds maar toenemende spanningen in die landen en tussen de landen onderling. De mogelijkheid van een groot Arabisch conflict met daarbij ook Perzië/Iran komt zo akelig dichterbij.
    Het zou een Iraans-Iraakse oorlog in het groot zijn.

    En wat kan men in Israël meer wensen dan dat? Het maakt de vijanden alleen maar veel zwakker. En dit niet voor enkele jaren maar voor decennia.
    Geweten is dat zionisten van hun land een zogenaamd joodse staat willen maken. En land met alleen joden – uiteraard alleen diegene die dan welkom zijn – en een dat niet alleen de westelijke Jordaanoever beslaat maar ook de oostelijke. Ze heeft dan controle over het grootste deel van het daar aanwezige drinkwater.

    Men hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat dit het echte ultieme nooit duidelijk verkondigde doel is van het zionisme. Maar zonder een echte serieuze verzwakking van de Arabische vijand is dat niet realiseerbaar. Vandaar dit streven.
    Een politiek die men niet openlijk kan nastreven. Het moet geheim blijven of zo onduidelijk mogelijk. Daarom dat Israël ogenschijnlijk overal van dit conflict weg blijft.
    Ze werkt echter gewoon via de VS en de EU en die gebruiken dan vooral Qatar en Saoedi Arabië.

    Bovendien streven de islamisten naar een soort utopisch verleden toen het dan allemaal goed ging, het paradijs voor moslims. De moderniteit wordt daarbij gebannen en zo de economische ontwikkeling. Ook dit is in het belang van Israël. Want daar wil men de tegenstrever zo zwak mogelijk houden.

    Natuurlijk is deze strategie niet alleen van een ongehoord grote misdadigheid, ze is ook erg risicovol. Maar de strategen in Israël denken dat dit de beste uitweg is voor het grote dilemma waar ze mee zitten.
    Kunnen ze de Palestijnen niet uit het huidig Eretz Israël verdrijven dan hebben ze een op korte termijn al zeer groot demografisch en politiek probleem. Dan komt hun zionistische droom zeker in gevaar. Ze kiezen dus voor een uitweg vol bloedvergieten met ook voor hen veel gevaren.

    Het is in mijn ogen je reinste dwaasheid en vermoedelijk onhaalbaar. Zeker vanwege de EU is dit een complete idiotie daar die op termijn op deze wijze haar eigen stabiliteit ondergraaft. Zo is de verspreiding van het salafisme in bijvoorbeeld Kosovo en Bosnië al ver gevorderd. Men is in Brussel bij de EU blijkbaar bijna geheel blind.
    Maar met de belangen van de EU of zelfs de VS rekening houden is er voor Israël niet bij. Ze denken er zelfs nog geen fractie van een seconde aan.

    Ik hoop je vragen hiermee beantwoord te hebben.
    Willy Van Damme

    • Willy schrijft: “En wat kan men in Israël meer wensen dan dat? Het maakt de vijanden alleen maar veel zwakker. En dit niet voor enkele jaren maar voor decennia.
      [ …. ] Men hoeft geen genie te zijn om te beseffen dat dit het echte ultieme nooit duidelijk verkondigde doel is van het zionisme.”

      Een journalist en adviseur van de regering, Oded Yinon, schreef in 1982 een essay over de strategie die Israel zou moeten volgen.
      Dat essay was volgens mij niet voor verspreiding buiten Israel, maar de onvolprezen Israel Shahak heeft het vertaald en wereldkundig gemaakt.
      In dat essay staan citaten als:
      (20).We must create division in the Egyptian population.
      (22). Let Syria, Iraq and Saudie Arabia split up in small parts like in Lebanon.
      (23). Iraq is a prime target for Israel. Every inter-arab conflict is good for Israel.
      (24). The Arab peninsula should split up.
      (25). Lets make Jordania the home of the Palestinians.

      Het spreekt vanzelf dat Israel dit nooit als officiele strategie zal benoemen, maar het spreekt ook vanzelf dat dit de meest bruikbare strategie is, als je dergelijke extreme doelen nastreeft als de Zionisten doen.

      Alles hier te lezen: http://tiny.cc/loq2gw
      Jan Verheul
      Antwoord:
      De overleden Israel Shahak was een der voornaamste Israëlische critici van het zionisme en een man die niet zomaar wat onzin op papier zette.
      Typerend is dat de Amerikaanse Anti-Defamation League hem antisemitisme aanwreef. Als dat soort volk geen argumenten de naam waardig meer heeft dan komt men met die lasterlijke prietpraat.

      Trouwe lezers van deze blog zullen dat bij de reacties uit die kringen zeker ook al hebben opgemerkt. Zie hiervoor o.a. het ‘fraaie werk’ van Guido Jorissen bij de reacties op het stuk over Moshe Friedman en de rioolschrijverij van Benno Barnard eerder.

      Natuurlijk is die strategie de logica zelf. Israël is een klein landje met maar enkele miljoenen mensen omringd door tientallen miljoenen Arabieren en moslims.
      De enigste wijze waarop ze kunnen standhouden is door de tegenstander zoveel mogelijk te verdelen en te zorgen dat ze niet de kop van de zionisten maar elkaars kop inkloppen.

      Het is het aloude Verdeel en Heers, het Divide et Impera van de Romeinen. En die hadden het ongetwijfeld van anderen die voor hen kwamen als de Egyptenaren en Grieken of de Perzen. Het principe kwam trouwens ter sprake in een boek over de joden van de joods-Romeinse auteur Titus Flavius Josephus in zijn boek ‘bello Judaico’.

      En als men de regio bekijkt ziet men een aantal mogelijke grote tegenstellingen zoals seculier versus religieus, christenen versus moslims, soennieten versus sjiieten, Arabieren versus Berbers, Koerden en Perzen, enzovoort.
      Het vergde alleen een pak tijd en ontzettend veel energie om die tegenstellingen verder te vergroten tot waar men nu is.

      Ik herinner mij een voorval op al Jazeera tijdens het begin van de crisis in Bahrein. De correspondente bracht verslag uit over de rellen daar waarbij de journaliste in de studio het had over soennieten versus sjiieten.
      Waarop de correspondente de dame in de studio terechtwees, stellende dat het onzin was. Men was, volgens de correspondente, de heersende al Khalifah’s gewoon kotsbeu en men wou een democratie, geen dictatoriale familiezaak zoals toen en nu.

      Het toont hoe al Jazeera die tegenstellingen wou exploiteren.
      De Tunesische ex-diplomaat en schrijver Mezri Haddad maakt in zijn stuk “Genèse et finalité de la ‘revolution du jasmin’ melding van het feit dat de Israëlische president Shimon Peres bij al Jazeera een veel geziene gast is en er veelal achter de schermen werkt.
      Willy Van Damme

  5. Beste Willy, dat heb je zeker. Maar dit betekent dat aan de ene kant de zionistische lobby in de VS de macht in handen heeft en aan de andere kant Quatar en Saoudi Arabie die niet alleen de arabische wereld wil islamitiseren maar ook reeds vaste voet op europese bodem heeft. Is dat de prijs die we voor onze olie moeten betalen of is dat te kort door de bocht? En welk pressiemiddel heeft Israel in handen waarmee het de Amerikaanse politiek in hoge mate bepaald als het gaat om de Arabische regio?

    vriendelijke groeten
    jan
    Antwoord:
    De feitelijke alliantie tussen de koningshuizen op het Arabisch schiereiland langs de ene kant en het duo, de VS en Israël, is al zeer oud.
    Aangezien men in Doha, Dubai en Riaad over bijna onbeperkte geldmiddelen beschikt is hun invloed in deze alliantie natuurlijk sterk toegenomen. In wezen financieren die Arabische vorstenhuizen tegenwoordig het Amerikaans imperialisme in de regio. In ruil mag men dan hun versie van de islam propageren.

    In Libanon is dat overduidelijk. Centraal staat daar de clan Hariri die zowel de Saoedische als de Libanese nationaliteit bezit. Zij beheersen de Maart 14 Beweging, ook wel het Toekomstbeweging (Future Movement) genoemd. Het is via dit circuit dat die Syrische jihadisten deels geld, wapens en logistiek materiaal krijgen.

    Dit is de speerpunt via welke de VS en Israël tegenwoordig werken, zowel In Libanon als in Syrië. Vroeger gebruikte men via vooral de rechtse Maronitische knokploegen als de Falangisten van de clan Gemayel en de bendes van de clan Samir Gaegae, de Libanese Krachten (Lebanese Forces). Herinner U de slachtpartij van Sabra en Shatila.

    Wat betreft de olie- en gasprijs kan men stellen dat vraag en aanbod hier nooit echt een rol speelden bij het bepalen van de prijs die we betalen. Daar spelen een serie factoren een rol. Zo zijn er natuurlijk de speculaties door allerlei ‘beleggers’ maar vooral regeringen spelen hier een rol.

    Zo duwde men in de jaren tachtig de prijs neerwaarts om zo olieproducent de Sovjetunie op de knieën te krijgen. Met succes. Hier speelden ook die Golfstaten een cruciale rol. Zie hiervoor het zeer belangrijk werk: ‘La face cachée du pétrole’ van journalist Eric Laurent (Edition Plon 2006, Parijs).
    Hij toont daarbij ook aan dat de aanval op Irak van 2003 al maanden voor de aanslag van 11 september 2001 op het World Trade Center in volle voorbereiding was.

    Wat betreft de relatie tussen Israël en de VS is het duidelijk dat de belangen van beide landen gelijklopen. De VS wil die energiebronnen daar controleren en daar komt de positie van gendarm Israël en het Saoedische geld perfect van pas.
    Verder controleert Israël via allerhande structuren de westerse media (zie hiervoor het verhaal hier over Moshe Friedman en De Morgen). Elke Amerikaans politicus of belangrijk ambtenaar die zich kritisch over Israël uitlaat of onvoldoende in de pas loopt wordt nog desnoods diezelfde minuut het leven onmogelijk gemaakt. Ook in België trouwens, zie hoe men Bert Anciaux ooit aanpakte.

    Zelfs een Zbigniew Brzezinski – gewezen veiligheidsadviseur van president Jimmy Carter en de strateeg achter het bewapenen van die jihadisten – die wel eens negatief over Israël is, kan tegenwoordig geen topjob meer krijgen in welke Amerikaanse regering ook.
    Willy Van Damme

    • Jan vraagt: “En welk pressiemiddel heeft Israel in handen waarmee het de Amerikaanse politiek in hoge mate bepaald als het gaat om de Arabische regio?”
      Zoals Willy schrijft wordt elke politieke carrière gesmoord van diegene die zich kritisch over Israel uit laat. Congres-lid zijn en kritisch op Israel, dat is slechts zeer weinigen gegeven.
      AIPAC noteert èlke uitlating van èlk CXongreslid, en als je niet blind pro-Israel bent, dan zorgt men dat bij de volgende verkiezing de tegenkandidaad heel veel geld en media-aandacht krijgt, en bovendien zal men allerlei zwartmakerijen van jou rondstrooien. Einde carrière. Een docu die dat prechtig in beeld bracht is hier te vinden: http://tiny.cc/4rtqq
      Jan Verheul
      Antwoord:
      Die link bevat een goede verzameling teksten over dit onderwerp en bedankt ervoor. Er zijn er zo nog veel meer hoor. De beste bij deze serie is wel die van de Israëlische woordvoerder die het had over ‘domme Amerikanen’.

      Typerend voor dit stelletje oorlogsstokers, dieven en racisten die denken dat iedereen hen alleen maar moet dienen en voor iets anders gewoon te dom is. Wij goyim behoren immers niet tot Jahweh’s uitverkoren volk. Zeikerds.
      Willy Van Damme

  6. Beste Willy, ik had je verhaal over Friedman gelezen. Van daar uit kwam ik bij Ernst Zundel terecht die al jarenlang bezig is aan de hand van feiten de holocaust in een ander perspectief te zetten.en de Duitsers wakker te schudden die sinds WO2 door ‘schuldbetalingen’ een staat financieeren die een bevolkingsgroep op brute wijze onderdrukt. In Zundels woorden: Israel is eigenlijk van de Duitsers, een volledig door Duitsers betaalde ‘Club Med’.
    Jan
    Antwoord:
    Ik betwijfel of het voor de doorsnee Israëliër een ‘Club Med’ is. Die betalen immers mee het gelag van deze nationalistische hyperwaanzin.
    Verder gaat de onderdanigheid van Duitsland zelfs zover dat ze al gratis oorlogsduikboten leverden aan dit monster. En als de Duitse schrijver Günther Grass – toch gezien als het geweten van de natie – hiertegen protest aantekent wordt de man onder tonnen drek bedolven.
    De Nazi’s hadden het moeten weten.
    Willy Van Damme

  7. Na WOII hebben de USA stiekem duizenden ex-nazi’s in dienst genomen omdat het zulke flinke communisten-killers waren. De Moslim Broederschap (MB) was destijds Hitlers moslim-nazi divisie in Noord-Afrika en in de Balkan (‘Handschar’ Divisie-Grote Moefti van Jeruzalem). in de 1950s werd de MB uit Egypte gegooid, richting Saoedi-Arabie. Ook deze ex-nazi groep werd door de USA in de 1970s aangesproken, gefinancierd en bewapend om de Russen het leven zuur te maken in Afghanistan. Et voilà : de creatie van de Moedjahedin en later Al Qaida. Het was één van de best gedocumenteerde voorbeelden van het gebruik door de USA van moslim extremisten om het Amerikaanse ‘grand plan’ te realiseren. Inmiddels is Israël inderdaad een hoofdrol gaan spelen in dit ‘grand plan’ dat stilaan ook fors is gaan afwijken van Brzezinski’s blauwdruk.
    Als ‘lucratief neveneffect’ kon men ook Al Qaida, een CIA-creatie, beschuldigen van 9/11 dat net de deuren had geopend voor de uitvoering van dit plan via een lang geplande aanval op Irak. Terwijl Bin Laden zogezegd de WTC torens in de as legde, waren zijn ooms in de USA bezig lucratieve deals te sluiten met ondermeer de Carlyle Groep. Tegelijk kon men de ‘extreme islam’ als de ‘next best enemy ‘ (na de knock-out van het communisme) aanwijzen. Op de rol van Israel bij de gebeurtenissen van 9/11 ga ik hier even niet in.

    Egypte vandaag: naar mijn mening bevestigen de gebeurtenissen de interpretatie van Webster Tarpley, volgens dewelke het Egyptische leger de macht overnam omdat het weigerde het Amerikaans-Israelische spel (Morsi) mee te spelen. Volgens Tarpley werd Morsi door de US/Israel zwaar onder druk gezet om het afbrokkelende anti-Assad front in Syrië te steunen.
    Walter Baeyens
    Antwoord:
    Qua allianties in een periode als W.O.II moet men natuurlijk oppassen. Het is dan bij regel bijna steeds de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Maar dat de Moslimbroederschap een extremistische beweging is kan men moeilijk nog ontkennen.

    Wat betreft Egypte en de staatsgreep van het leger zijn er wel meerdere reden waarom de generaals in actie kwamen.
    Een simpel volgen van de chronologie schenkt al meer duidelijkheid. En de kwestie Syrië speelde inderdaad een grote rol.

    In essentie echter kwamen de Egyptenaren tot de onthutste conclusie dat ze gewoon bedrogen werden door de VS. Het besef is met verloop der maanden gegroeid dat de intelligentsia bewust de straat waren opgestuurd om Moebarak ten val te brengen en een islamistisch bewind aan de macht te brengen.

    En dit om dan het land verder in de afgrond te duwen. Men wou het in navolging van Irak, Afghanistan, Soedan, Libië, Libanon en Syrië gewoon kapot.
    Wat een beloftevolle toekomst leek – zie het gebruik door de PR-machine en onze media van de grote beloftes inhoudende term Arabische Lente – werd een nachtmerrie waar voedsel en energie een rariteit dreigde te worden.

    Het stuk van Mezri Hadda, de Tunesische schrijver en gewezen ambassadeur, “Genèse et finalité de la ‘révoltion du jasmin'” verschenen in het boek ‘La Face cachée des révolutions arabes’ (edition Ellipses, Parijs) legt het duidelijk uit.
    Overal bracht die zogenaamde revolutie en de (sic) Arabische Lente alleen maar miserie. Hij wees ook op de centrale rol hierin van de VS en de in 1996 opgerichte en door de VS gecontroleerde zender al Jazeera.
    Die moest de toen aan de VS vijandige Arabische massa’s bewerken en klaar maken voor het Amerikaans/Israëlisch project. Want zonder controle over de massamedia kon dit nooit slagen.

    In Egypte en ook elders heeft men dit blijkbaar door. Het is dit besef – waar ook David Gardner, columnist bij de Financial Times, enkele maanden geleden al ietwat paniekerig voor waarschuwde – dat verklaart waarom de VS en de EU er nu plots zo gehaat worden en westerse journalisten er een schietschijf geworden zijn.
    Uiteraard is dat zowat het laatste wat onze pennenlikkers snappen.
    Willy Van Damme

  8. Willy,

    ik zit al enkele maanden krap in de tijd. Jammer, want het is heel spannend ‘buiten’.
    Dank voor Uw analyse.
    Ik wist niet dat de VS zo sterk Morsi had gesteund.

    Maar ik meen dat die generaals allemaal in de VS hebben gestudeerd. Ik denk ook dat het Egyptische leger ( toch wel blij met al dat materieel uit de VS, denk ik) goede communicatie met de VS heeft.

    Kan het niet zijn dat de steun voor Morsi zodanig was dat hij was ‘Set up to fail” ?
    We weten niet welke onzinnige ideeën de VS in Morsi’s hoofd heeft gestopt, toch?

    Nu zijn de militairen aan de beurt, en die zijn mogelijk toch beter te controleren door de VS.
    Kan het niet zo zijn dat die militaire is ingefluisterd dat ze er best grof tegenaan mogen gaan? En dat de officiele reactie van de VS zwak zal zijn: geen legeroefening samen, so what !

    Maar ik doe maar een gok, hoor.

    Ik ga blind uit van de Israelische strategie: ‘alles in het werk stellen om Egypte in een chaos te veranderen.’

    En mocht daaruit ooit een werkelijke bedreiging voor Israel ontstaan, dan zullen ze niet aarzelen om zich te verdedigen met een klein atoombommetje. Of een groot, als ze daarmee weg zouden kunnen komen in de ‘publieke opinie’.

    ( Ik weet heel goed dat zelfs U niet kan geloven dat ze zo brutaal zouden zijn, maar dat geldt ook voor alles wat ze tot nu toe gedaan hebben: wij weten het, maar de gewone man kan zich niet voorstellen dat ze zo brutaal zouden kunnen zijn.)

    Kent U Real News met journalist Paul Jay ? Heel serieuze mensen. Hij interviewde een van mijn favoriete joodse journalisten: Max Blumenthal.
    Hier de twee bij elkaar horende interviews: http://www.youtube.com/watch?v=1rRPVsacdro
    Deel twee: http://www.youtube.com/watch?v=WHx0Vdpitdk
    Jan Verheul
    Antwoord:
    Bedankt voor die linken. Een klassieke westerse visie op de staatsgreep in Egypte.
    Hij vergeet dat het leger niet zomaar miljoenen mensen op straat krijgt via wat manipulaties.

    Het leger is de belangrijkste en best georganiseerde groep in het land die zowel binnen de economie, de administratie en uiteraard de veiligheid een centrale rol speelt.
    Na de steeds maar erger wordende economische toestand en de miljoenenbetoging tegen Morsi kon het leger echt niets anders doen dan optreden.

    Ze hebben dat trouwens ook aarzelend gedaan door herhaaldelijk op te roepen tot dialoog en compromis. Waarop Morsi & Co steeds maar met een neen antwoorden. Vandaar een ultimatum en de staatsgreep twee dagen na het verstrijken van dat ultimatum. Men kan niet zeggen dat de Moslimbroeders geen tijd kregen om de toestand recht te trekken.

    Het feit dat de Moslimbroeders na de staatsgreep in verhouding amper volk op straat kregen spreekt trouwens voor zich. Er zijn straks meer betogers in Brussel dan in Cairo. Een degelijke waarnemer moet zoiets dat zo overduidelijk is toch zien.

    Wel is er bij mij nog onduidelijkheid over de houding van het IMF, en dus het westen.
    Die ging met een noodkrediet van 4,8 miljard dollar komen, wat dan op haar beurt zou zorgen voor andere kredieten elders. Het sleept al meer dan een jaar aan.

    Nu eiste het IMF draconische economische maatregelen in ruil voor die lening. De Moslimbroeders wilden dat pas doen na de verkiezingen. Zij beschuldigden het IMF ervan hen door hun houding te wurgen. Ze verwezen daarbij naar Griekenland dat volgens hen wel gemakkelijker kredieten kreeg.

    Bij gebrek aan details over dit aspect van de zaak kan ik hier op dit ogenblik geen duidelijk besluit over trekken.
    Wie op dit vlak dus gelijk had weet ik niet.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s