De dubieuze praktijken van Amnesty International

Het rommelt op het Britse hoofdkwartier van Amnesty International. Dat er al lang aanslepende interne ruzies over het beleid waren was bij insiders gekend. Maar nu raken als gevolg van ernstige sociale problemen ook enkele media zich bewust van de problemen bij deze ngo. Zo is er zelfs de eis tot ontslag van grote baas secretaris generaal Salil Shetty alsmede die van Kate Allen, de directeur van de lokale Britse afdeling.

En mede als gevolg van het als asociaal bestempelde personeelsbeleid waren er de voorbije weken zelfs al twee stakingsacties. Ook vertrokken uit onvrede met de gang van zaken het voorbije jaar reeds vier regiodirecteurs waaronder recent Susan Lee die de dossiers rond Latijns Amerika beheerde. Voor wie Amnesty International al jaren volgt allemaal geen verrassing.

Bonussen

Het beeld van een onbaatzuchtige ngo die zich met hart en ziel inzet voor de mensenrechten en politieke gevangenen ligt duidelijk aan diggelen. Wat wij nu te zien krijgen is er een van grijpzucht en asociale praktijken die zelfs doen denken aan de tijd van Charles Dickens. Met daarbij een politiek beleid dat netjes past binnen de westerse imperialistische oorlogsstrategie.

Alles begon toen begin vorig jaar uitlekte dat de twee vroegere topfiguren van de organisatie, secretaris generaal Irene Khan en haar adjunct Kate Gilmore in december 2009 in het grootste geheim een ontslagvergoeding hadden gekregen waar alle andere medewerkers en gewone donateurs alleen maar van kunnen dromen.

Zo kreeg Irene Khan 659.000 euro en Kate Gilmore een 350.000 euro als afscheidsgeschenk. Totaal meer dan 1 miljoen euro dus! Daarbij bleek Irene Khan bij Amnesty een jaarwedde te hebben getrokken van een mooie 163.764 euro. Dit terwijl Irene Khan aan het hoofd van AI was gekomen met de slogan de armoede te bestrijden.

Het raakte begin 2011 bekend toen Amnesty verplicht was haar jaarverslag voor 2009 te publiceren. Iets wat intern een storm van verontwaardiging veroorzaakte waarvan de organisatie feitelijk nog niet is bekomen.

Bij Amnesty geeft men toe fouten te hebben gemaakt. Woordvoerster Susanna Flood: “Het werd geheim gehouden om het werk van Amnesty International niet te schaden. Het was totaal fout en Peter Pack, de voorzitter van de Internationale Uitvoerende Raad, is nadien niet meer herverkozen geraakt. Wij hebben hiervoor dan onze excuses aangeboden.” Met andere woorden: Men wist dat het fout was en daarom hield men het geheim.

Armoede bestrijden

Nadien bleek trouwens ook hoe Irene Khan met succes de armoede had bestreden. Op persoonlijk vlak dan. Zo werd zij die maand van haar ontslag rector van de universiteit van Salford in Manchester en nadien ook nog eens baas van de International Development Law Organization in Rome, een multilaterale organisatie. Financieel noemt men dat binnen zijn.

Bovendien wacht haar praktisch zeker de Britse adelstand. Zo waren de vorige rectoren van de universiteit van Salford, achtereenvolgens Prins Philip, echtgenoot van de koningin, Sarah Hertogin van York, de ex-schoondochter van de koningin, Sir Walter Bodmer en Sir Martin Harris. Lidmaatschap van de Britse adel is dus voor haar zo te zien alleen een kwestie van wat geduld hebben.

Amnesty International - Afghanistan & Nato

Amnesty International roept de Navo nu al op om verder te doen met de oorlog in Afghanistan met als excuus de vrouwenrechten. Ook in Syrië staan ze aan de kant van de oorlog met al zijn verschrikking.

Ook Kate Gilmore, de toenmalige nummer twee, zit financieel op rozen. Zo is ze nu assistent secretaris generaal en adjunct uitvoerend directeur van het United Nations Population Fund (UNFPA), een van de zovele vet betalende postjes binnen de VN.

Het bewijst nogmaals hoezeer een organisatie als Amnesty International een vast onderdeel vormt van het westerse establishment. Critici van deze westerse elite zullen achteraf nu eenmaal financieel niet zo beloond worden als dit duo. Het toont dat de mensenrechtenpolitiek van deze ngo geheel past binnen de westerse oorlogsstrategie.

Wie dacht dat het na dit vertrek met de lonen van de top in de andere meer egalitaire richting zou uitgaan is echter verkeerd. Suzanna Flood: “Salil Shetty heeft een jaarwedde van 192.800 pond (237.192 euro) maar daar wordt nu strikt op toegezien zoals op het vlak van overuren en extra onkostennota’s. We zien het ook als marktconform.” Wat wil zeggen dat Irene Khan naast haar riante wedde nog veel extra’s binnenhaalde.

Arm Bangladesh

Typerend voor het totaal gebrek aan inzicht en kritische zin binnen Amnesty en bij veel buitenstaanders is dat Irene Khan, toen zij nog baas was bij AI, werd voorgesteld als een soort van heilige en een dame die Amnesty nieuw elan zou geven. Zo kwam ze hier spreken op een bijeenkomst van het tijdschrift MO. Met daarbij niets dan lof voor haar inzet.

En toen het verhaal van haar bonus uitlekte bleef ook Eva Brems, toen baas van AI Vlaanderen en nu parlementslid voor Groen, het hebben over de dame die “kwam uit dat arme Bangladesh” (1).

Arme Bangladesh? Haar familie behoort er tot de rijke bovenlaag en die zal deze status wel niet bereikt hebben door met hun voeten te ploeteren in de giftige leerlooierijen van Dhaka of te naaien in de brandonveilige textielfabrieken daar.  Maar als hagiografische sfeerschepping kan de uitleg van Brems natuurlijk wel tellen.

Vakbond verbieden

Ongeveer gelijktijdig met de publicatie van de details rond die royale ontslagvergoedingen ontstaat ook de eerste frontale botsing tussen het management en de personeelsvakbond Unite.

Zonder enige waarschuwing stelt nieuwe baas Salil Shetty op 16 februari 2011 plots dat hij de vakbond bij zijn ngo wil verbieden. Een dreiging die na intern overleg uiteindelijk dode letter blijft. Ook hier geeft men bij Amnesty toe fouten te hebben gemaakt.

Suzanna Flood: “Dat was een geval van slechte communicatie naar het personeel en we hebben ons ook hiervoor gaan verontschuldigen. De vakbond is voor ons van vitaal belang en we werken er verder mee samen.”

De relaties met het personeel worden er echter niet beter op. Amnesty wil immers haar interne structuur hervormen en een deel van het nu centraal in London werkende personeel naar verschillende regionale centra overhevelen.

In het kader van de actie “Moving closer to the ground” zouden er dan centra komen in o.m. Bangkok, Hong Kong, New York, Nairobi en Johannesburg. Een operatie die volgens vele medewerkers en de vakbond echter totaal amateuristisch en zelfs chaotisch wordt aangepakt en daardoor pakken vol geld kost.

Stakingsacties

Het blijft dan ook intern rommelen en woedend riep de vakbond Unite voor 17 oktober een eerste staking uit, met een tweede op 20 november. “Dit is het meest leugenachtige management dat wij ooit meemaakten”, klinkt het bij de nochtans erg ervaren vakbond Unite.

Zo stelt de bond dat het management sociale akkoorden rond onder meer de vakbondsvertegenwoordiging en arbeidsvoorwaarden zoals ontslagvergoedingen, detachering en loon zomaar zonder enig overleg verbrak.

Ook was er een overeenkomst bereikt over het door de decentralisatie getroffen personeel dat echter nog diezelfde 6 augustus door de directie naar de prullenmand werd verwezen. De voorheen overeengekomen voorwaarden voor ontslag en verhuis naar andere centra waren plots niet meer van toepassing.

De toestand liep uiteindelijk zo uit de hand dat ACAS, de officiële Britse arbeidsbemiddelingsdienst, moest tussenbeide komen. Maar het ook hier met ACAS bereikte akkoord werd nadien eenzijdig door het team van Salil Shetty verbroken.

Susanna Flood: “We pogen nu een beleid van o.a. overplaatsingen en ontslagvergoedingen te heronderhandelen en een nieuw akkoord te maken. We zeggen niet dat de vakbond hier liegt maar we willen een arbeidsovereenkomst bekomen die zowel goed is voor onze medewerkers als voor onze donateurs.”

Het ging zover dat Salil Shetty en het management dreigden met het ontslaan van alle personeelsleden om hen nadien aan een lager loon terug aan te werven. Met als gevolg dus een tweede stakingsactie, ook gesteund door personeel in o.a. Senegal, Parijs, Beiroet, Hong Kong, Oeganda en Johannesburg.

Ook hier poogt men zich bij Amnesty International te verdedigen. Susanna Flood: “Kijk, tijdens de onderhandelingen met o.m. ACAS stelden we op zeker ogenblik tegen de vakbond dat als ze ons dan gedane voorstel niet aanvaarden dat er dan een collectief ontslag zou komen. Dat is nu eenmaal de wet. Maar dat is nu van de baan want we onderhandelen verder. ”

Vrijheid van vereniging

Ook bij de top hielden mensen het voor bekeken. Zo namen dit jaar al vier regiodirecteuren ontslag waaronder op 12 november Susan Lee die Latijns-Amerika onder haar bevoegdheid had. Voor Susanna Flood een spijtige zaak: “Ze was een fantastische dame en een uitstekende medewerkster. Het is erg spijtig dat ze ons verliet.”

Sally Kosky van de vakbond Unite: “Het is toch straf dat een organisatie die transparantie, fair trade en de mensenrechten beweert te verdedigen zo’n personeelsbeleid voert. De vakbond verbieden is de vrijheid van vereniging in de vuilbak gooien. En dat is toch een van de meest fundamentele mensenrechten die er bestaan. Zij eisen dat regeringen en bedrijven elders hun akkoorden moeten eerbiedigen en treden hier diezelfde regels botweg met hun voeten. Het is schokkend.”

Daarbij komt nog dat de ongelijkheid qua lonen bij Amnesty International de voorbije jaren sterk is toegenomen. Zo verdienen 8 mensen bij Amnesty tezamen per jaar ongeveer 1,24 miljoen euro. Dit terwijl de lonen voor de lagere staf grotendeels gelijk bleven en men ook personeel wil ontslaan.

Zo dreigen er bij Amnesty International UK, de Britse tak, tot 70 personeelseden ontslagen te worden om zo vanuit de lokale afdeling meer te kunnen afdragen aan het internationaal secretariaat. Wat hier eveneens tot een sociaal conflict leidde met o.m. een tweedaagse stakingsactie en de roep om naast Salil Shetty eveneens de Britse afdelingsbaas Kate Allen te ontslaan. Ook hier was er een weigering van de directie om serieus sociaal overleg te plegen.

Grote schrik

Er heerst volgens insiders dan ook grote schrik bij het personeel om tegen buitenstaanders over de zaak te praten. Zeker daar sommigen er met korte termijncontracten van een maand werken. Een meer dan merkwaardige toestand voor een ngo die zegt rond mensenrechten te werken.

Susanna Flood: “Het is spijtig dat mensen hier zo reageren. We zitten op dit ogenblik in een fase van grote veranderingen, de grootste uit onze geschiedenis en dat zorgt uiteraard voor serieuze interne spanningen.”

Maar dat er bij Amnesty International qua arbeidsrelaties zo te zien een negentiende eeuwse mentaliteit heerst hoeft niet echt te verbazen. In publicaties roept ze wel op om projecten als fair trade te steunen, in realiteit is Amnesty International feitelijk een spiegelbeeld van wat zij beweert te zijn.

En dat blijkt bij een nader onderzoek ook duidelijk uit haar politiek handelen. Zo steunt zij zowel in Syrië als voorheen in Libië de door het westen georganiseerde grotendeels salafistische rebellie. Wat men bij Amnesty betwist. Dat het westen en die rebellen weigeren te onderhandelen is voor Amnesty voor zover geweten geen enkel probleem. Iets wat men dan wel niet betwist.

En mensenrechtenschendingen door die salafisten waren er volgens Amnesty in Libië amper of niet. Alleen na de val van Kadhaffi – het westen had haar buit binnen – nam de kritiek op die nieuwe heersers en er rondtrekkende gewapende bendes dan toe. Echter maar met mondjesmaat.

Rode Khmer

Hetzelfde prowesterse beleid zagen we in Cambodja toen Amnesty van 1979 tot 1990 elke kritiek op de door de VS herbewapende Rode Khmer weigerde en alle banbliksems reserveerde voor Vietnam en de door haar geïnstalleerde Cambodjaanse regering. Niet toevallig twee vijanden van de VS.

En als begin 2003 De Belgische journalist Thierry Falise en zijn Franse collega Vincent Reynaud na de moord op een Laotiaanse politieman er in de cel vlogen was Amnesty er ook hier als de kippen bij om Laos aan te vallen. (2)

De politieman was in de aanwezigheid van die journalisten door een groepje aanhangers van een zekere Vang Pao vermoord en dat waren voor Amnesty de slachtoffers, de helden. Aan de familie van de vermoorde Laotiaanse politieman dacht men niet eens.

Laotiaan Vang Pao was in de jaren 1965 tot 1975 ‘s wereld grootste drugproducent en een van de meest moorddadige krijgsheren van de regio. Maar ook deze man genoot de steun van de VS en nadien van Amnesty. Hij stierf trouwens begin dit jaar een natuurlijke dood in zijn bed in de VS.

Thuis in Israël

Die hondstrouwheid aan de VS resulteerde trouwens in januari dit jaar in de benoeming van Suzanne Nossel tot directeur van Amnesty International USA. Deze werkte voorheen op het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken.

Daar was ze onder president Bill Clinton medeverantwoordelijk voor het beleid rond o.m. Afrika waarbij de Rwandese dictator Paul Kagame ongeziene roof- en moordtochten mocht houden in eerst Rwanda en nadien Congo, met als resultaat mogelijks tot 4 en meer miljoenen doden. Voor haar is militair geweld dan ook nodig. (3)

Verder toonde zij zich in publicaties ook voorstander van een oorlog tegen Iran en steunde ze voluit Israël. (4) Ze is trouwens ook joodse. Het voor Israël kritische rapport van Richard Goldstone (zelf een zionist) over de voorlaatste oorlog tegen Gaza kon voor haar dan ook niet door de beugel. (5)

Israël is voor haar, zoals ze het uitdrukte: “Een plek waar ik me op mijn gemak en thuis voel.” (6) Over het Palestijnse probleem voor zover te zien geen woord. Het bestaat voor haar blijkbaar niet en Israël wordt in haar ogen al te veel politiek aangevallen.

Leve de Navo

Niet verbazingwekkend dan ook dat Amnesty USA mee actie voerde toen de Navo op 20 en 21 mei dit jaar in Chicago een topbijeenkomst belegde over Afghanistan waar ook de Afghaanse president Hamid Karzai aanwezig was.

Amnesty spendeerde daarbij zelfs een pak geld aan een reclamecampagne met als slogan ‘Nato: Keep the progress going’ (Navo: Werk verder aan de vooruitgang). Dit terwijl gelijktijdig in die stad duizenden oorlogsveteranen tegen al die Amerikaanse oorlogen kwamen betogen en er hun medailles gingen teruggeven.

Toen de betogers die affiches op de bushokjes zagen ging er dan ook een grote schok door de rangen. Nooit hadden ze zich dit kunnen inbeelden. Deze affiches maakten ook reclame voor een door Amnesty die 20ste mei georganiseerde zogenaamde schaduwconferentie rond vrouwenrechten in Afghanistan.

Rechten die de Navo ginds dan maar verder moest blijven verdedigen. De voornaamste gastspreker was Madeleine Albright, ex-minister van Buitenlandse Zaken en de vroegere bazin van Suzanne Nossel.

Madeleine Albright is de dame die als minister mee het embargo tegen Irak organiseerde waarbij volgens de NV alleen al 500.000 kinderen stierven. Een getal dat haar toen men er haar mee confronteerde niet eens deerde.

Trouwens in het door de Navo al bijna 12 jaar bezette Afghanistan is volgens een aantal multilaterale organisaties zoals de UNDP de vrouwensterfte bij de geboorte nog steeds de hoogste van de hele wereld. (7) Van progressie gesproken.

Susanna Flood: “In de VS zien we dergelijke personeelswissels als deze met Suzanne Nossel wel meer. Wat betreft die slogan rond de Navo is er bij ons wel een ongelukkige fout gemaakt en verontschuldigden die mensen zich achteraf hiervoor. Dat Madeleine Albright daar kwam was om ook haar visie over de zaak te horen. De vrouwenrechten in Afghanistan zijn voor ons echt belangrijk.”

Ooit in 1961 door de Londense advocaat Peter Benenson gesticht om gewetensgevangenen te steunen is Amnesty International een bedrijf geworden dat op humanitair vlak het westerse imperialisme rugdekking geeft zodat de oorlogsvoering door dat westen met zo weinig mogelijk burgerprotest kan blijven doorgaan. Wie dat begrijpt, begrijpt de rest.

Willy Van Damme

1) De Standaard 21/02/2011

2) Over Laos, Thierry Falise en Vincent Reynaud: http://archief.uitpers.be/artikel_view.php?id=594

3) “Washington, the theory goes, should thus offer assertive leadership — diplomatic, economic, and not least, military [our emphasis] — to advance a broad array of goals: self-determination, human rights, free trade, the rule of law, economic development, and the quarantine and elimination of dictators and weapons of mass destruction (WMD)”. Suzanne Nossel: in Smart Power – Foreign Affairs, editie maart/april 2004.  http://www.foreignaffairs.com/articles/59716/suzanne-nossel/smart-power

4) The prospect of a nuclear-armed Iran—bent on regional domination, aggressive toward Israel, and hostile to the United States—is as serious a threat as the United States has confronted in recent decades – Herfst 2008 – Suzanne Nossel. Zie: http://www.dissentmagazine.org/author/suzannenossel

5) Over het Goldstone Rapport betreffende de vorige van 2008-2009 daterende oorlog tegen Gaza. 14 april 2010: http://bloggingheads.tv/videos/2521?in=11:30&out=15:10

6) “It’s a place where I feel very comfortable and at home” – Suzanne Nossel  – Daterend van 22 januari 2012 en te lezen op een van de vele zionistische websites in de VS. http://www.jbi-humanrights.org/jacob-blaustein-institute/2012/01/suzanne-nossel-on-un-human-rights-council-at-jbi-meeting.html

7) Over de toestand van vrouwen in Afghanistan zie: http://stopwarcoalition.org/nato-amnesty-and-maternal-mortality-in-afghanistan/

Hierbij dient men ook te beseffen dat de CIA voorheen in een interne geheime studie voorstelde om de Afghaanse vrouwenproblematiek als middel te gebruiken om onder het publiek in de VS en vooral in Europa terug meer steun te verwerven voor de Afghaanse oorlog. De studie lekte via WikiLeaks uit. Zie: http://wlstorage.net/file/cia-afghanistan.pdf

Dat Amnesty in Afghanistan stelt vrouwenrechten te verdedigen en in Libië en Syrië dan weer salafisten steunt, toont perfect wat deze ngo politiek betekent. De leugen heerst er.

Advertenties

6 thoughts on “De dubieuze praktijken van Amnesty International

  1. Sterk artikel Willy.
    Ooit hebben we nog een met een paar mensen het Amsterdamse kantoor van A.I. bezet.
    Dat ging om de berichtgeving over Suriname.
    In 1980 pleegde een links groepje lagere militairen een staatsgreep. Het politiebureau werd vanaf de Surinamerivier in brand geschoten, de president werd per telefoon verteld dat hij uit zijn functie gezet was en de staatsgreep was een feit.
    Nederland furieus zoals je kunt begrijpen, ze zagen hun economische belangen in gevaar komen, maar het betekende ook ernstig gezichtsverlies, omdat de Nederlandse ambassadeur op de hoogte leek te zijn maar op een komische manier (dus Nederland) in de maling genomen was.
    Maar ook de VS zag haar financiële belangen in gevaar. De Surinaamse bauxiet levert immers grote bedragen op.
    Nederland had niet de moed om de nieuwe Surinaamse regering met openlijk militair geweld omver te werpen. De VS was bereid het klusje te klaren. Maar niet alleen, het moest onder het mom van een Midden Amerikaanse militaire operatie gebeuren. Maar de Midden Amerikaanse landen weigerden het.
    Onder grote Amerikaanse druk werd toen maar het ministaatje Grenada aangevallen wegens ‘Cubaanse bemoeienissen. Op Grenada was toen de linkse Maurice Bishop aan de macht gekomen en er werkten maar liefst 200 Cubanen aan de opbouw van het mini eiland. Die paar Cubanen hielden wekenlang stand tegen de Amerikaanse overmacht.
    Maar Suriname moest en zou zwart gemaakt worden. Legerleider Bouterse werd, uiteraard met zijn groep, beschuldigd van drugshandel. Ook hier hielp de VS Nederland een handje.
    Een als drugshandelaar CIA-man kwam grote voorraden drugs aanbieden. Bouterse c.s. wilde deze truuk ontmaskeren, maar werden zelf in de val gelokt. Boerenveen trok naar de VS om te onderhandelen. Deze bijeenkomst werd door de CIA gefilmd en de arme Boerenveen, een sul van een vent, ik heb hem ontmoet, heeft 5 jaar in een Amerikaanse cel gezeten. Mogelijk zijn de beelden nog te vinden, je kunt dan zien hoe de arme man staat te stuntelen. Totaal ongeschikt voor zo’n operatie.
    Ook probeerde de VS, uiteraard met minimal het medeweten van de Nederlandse regering, een tegencoup te organiseren. Een groepje Surinamers, onder aanvoering van tweede man Horp, trok naar de VS voor een bijeenkomst met de CIA. Ze waren zo stom om hier foto;s van te maken. Uiteraard kwamen deze foto’s ook bij Bouterse terecht. (Ikzelf heb de foto’s ook gezien, dus ik weet dat het waar is) Horp organiseerde, om zijn huid te redden de beruchte (1982) 8 decembermoorden. Daar zal je wel over gelezen hebben, neem ik aan, 15 schuldige, maar ook onschuldigen werden hierbij vermoord.
    Nederland werd intussen wanhopig. Dan maar een proces tegen aartsvijand Bouterse. Een in een Nederlandse gevangenis zittende Surinamer kreeg, als hij Bouterse wilde beschuldigen, vrijheid, een grote som geld en een andere identiteit.
    Het werd een bijna komisch proces, waarbij de advocaat van Bouterse, Bram Moszkowicz
    zelfs weigerde te verschijnen. Toch volgde een veroordeling op deze ‘getuigenverklaring’. Nederland vaardigde een international arrestatiebevel uit. De andere landen lagen dubbel van het lachen en geen enkel land arresteerde Bouterse dan ook. Hij is zelfs op Schiphol geweest zonder dat hij gearresteerd werd.
    Maar goed, om op A.I. terug te komen, zoals je begrijpt braakte A.I. de beschuldigingen keurig in opdracht uit.
    Reden om het kantoor in Amsterdam te bezetten. Aardige mensen, die in het begin nog bang waren, maar ons snel bereidwillig tegemoet kwamen. Ook bleek dat er geen dossiertje over Suriname in Amsterdam te vinden was, maar dat alles in Londen lag. Een ‘hoge piet’ van A.I. hebben we die dag niet gezien. Net even een bakkie koffie drinken in een luxe restaurant, denk ik.
    Gerrit
    Antwoord:
    Bedankt voor deze extra info. Het verhaal wekt geen enkele verbazing. Ook niet de rol van Amnesty. Ik volg al 34 jaar als journalist de actualiteit en heb nog nooit iets anders geweten.
    De grote drugshandelaars in de wereld zijn trouwens de VS via dan hun zogenaamde bondgenoten als de familie Karzai, Gulbuddin Hekmatyar, Vang Pao, enz… Dat ze dan een Bouterse hier op pakken is typerend.
    Tijdens mijn gesprek met die woordvoerder van de DEA voor de zaak Jacques Monsieur vertelde de man mij over de arrestatie in de VS van een grote Afghaanse drughandelaar. Hij was in de streek van Kandahar een grote rivaal van Walid Karzai, broer van President Hamid. Men moest hem dus uit de weg ruimen.
    Volgens die DEA woorvoerder lokte men de man naar de VS onder het voorwendsel dat hij zoals Walid voor de CIA mocht gaan werken. Dat die ongelukkige (alhoewel) dat geloofde bewijst feitelijk dat de CIA en drugs een pot nat zijn. Anders had die Afghaan toch nooit dit verhaal als zijnde waar aangenomen en naar de VS gegaan. Maar hij stapte in het vliegtuig want het verhaal leek hem geloofwaardig.
    Of hoe de DEA zelf bewijsmateriaal levert over hun drugpraktijken.
    Willy Van Damme

    • Er wordt ondertussen impliciet toegegeven dat de drugshandel (700-1000 miljard $ per jaar) een onmisbaar deel is geworden van de wereldhandel en de van de cashflow doorheen de banken. Daarom ook wordt HSBC zo goed als ongemoeid gelaten na het bewezen witwassen van Mexicaans drugsgeld. Drugshandel is dus nu gewoon een deel van het globale kapitalistische ‘business model’ . Get used to it.

      http://www.rollingstone.com/politics/blogs/taibblog/outrageous-hsbc-settlement-proves-the-drug-war-is-a-joke-20121213
      Walter Baeyens
      Antwoord:
      De wereldwijde drugshandel is al sinds de negentiende eeuw een groot onderdeel van de wereldhandel als gevolg van het feit dat de Britten toen met hun opiumhandel tussen Indië en China begonnen.

      Dit is echter sinds vooral WWII en de activiteiten van de VS sterk gaan groeien. Het is voor de VS erg interessant daar het enorme mogelijkheden geeft om er illegale activiteiten mee te financieren zoals staatsgrepen, opstanden en moorden.
      Men koopt met die zwarte opbrengsten er in het groot Quislings mee. Figuren als Vang Pao, Walid Karzai, Pablo Escobar en Gulbuddin Hekmatyar zijn hiervan mooie voorbeelden.

      En het verhaal van de HSBC is maar een van de gevallen waar banken en overheden een centrale rol blijken te spelen in deze handel des doods. Men hoeft maar in wat meer detail te kijken naar de Mexicaanse drugkartels.
      De drugs zijn voor de Amerikaanse markt, de wapens komen uit de VS en het witwassen van de drugopbrengsten grijpt eveneens plaats in de VS. En bij al dit speelt de Amerikaanse overheid via de politiediensten en de DEA een voorname rol.
      Deze verhalen kwamen hier trouwens al herhaalde malen aan bod.
      Willy Van Damme

  2. Pingback: De dubieuze praktijken van Amnesty International « Mediawerkgroep Syrië

  3. “De dubieuze praktijken van Amnesty International” door Willy Van Damme op uitpers.be
    Recht van Antwoord door Amnesty International Vlaanderen
    18 december 2012

    Als directeur van Amnesty International Vlaanderen wil ik reageren op het artikel van Willy Van Damme over de zogenaamde “dubieuze praktijken van Amnesty International”. Het artikel lijst een reeks van beschuldigingen aan het adres van Amnesty op. Sommigen van de aangehaalde feiten zijn correct, anderen stroken niet met de waarheid. Uit dit amalgaam van aanklachten leidt de auteur af dat Amnesty International een partijdige organisatie is die zich laat leiden door de “westerse imperialistische oorlogsstrategie”. Hier slaat hij de bal volledig mis. Deze pertinente onwaarheid is eenvoudig te weerleggen.

    Maar sta mij toe eerst in te gaan op een correcte bewering in het artikel. Amnesty International is als grote internationale organisatie helaas niet immuun voor fouten. Zo zijn er de riante uitbetalingen aan de voormalige secretaris-generaal Irene Khan en haar adjunct. Hierover waren wij als Vlaamse afdeling zelf erg verontwaardigd. De uitbetaalde som stond in schril contrast met de belangeloze inzet van de vele Amnesty-vrijwilligers.

    Uit een extern onafhankelijk onderzoek is nadien gebleken dat de uitbetalingen inderdaad excessief waren. De organisatie heeft hieruit de nodige lessen getrokken en stappen gezet om gelijkaardige fouten in de toekomst te vermijden. Zo werden onder meer de financiële controlemechanismen op het hoofdkantoor in Londen versterkt en uitgebreid. Meer hierover kunt u lezen op onze website.

    Amnesty International is de afgelopen 50 jaar uitgegroeid tot één van de grootste mensenrechtenorganisaties ter wereld. De secretaris-generaal, de grote baas van Amnesty, geeft leiding aan het hoofdkantoor in Londen en aan de wereldwijde beweging van 3 miljoen activisten. Zijn job vereist zowel veelzijdige managementvaardigheden als grondige mensenrechtenexpertise. Zijn loon is geijkt tegenover de lonen van directeurs bij gelijkaardige internationale niet-gouvernementele organisaties.

    De auteur van het artikel heeft het verder over de huidige sociale onrust binnen de organisatie. Deze houdt verband met Amnesty’s reorganisatieplannen onder de noemer ‘Moving Closer to the Ground ‘. Amnesty International wil haar impact op de strijd voor mensenrechten vergroten door onder meer haar internationaal kantoor in Londen te herstructureren. Het hoofdkantoor in Londen (waar momenteel 500 werknemers werken, inclusief het merendeel van onze onderzoekers) zal kleiner worden. Daarnaast komen er 10 nieuwe regionale kantoren “closer to the ground” – in gebieden waar mensenrechten vaak geschonden worden, het Globale Zuiden en Oosten. Dit zal ons toelaten om de vinger aan de pols te houden, sneller te werken, efficiënter informatie te verifiëren en makkelijker contacten te leggen met de lokale bevolking. Het einddoel is de impact van ons mensenrechtenwerk te vergroten. De basisprincipes en doelstellingen van deze hervorming worden door de ganse organisatie gedeeld. Over de uitvoering van de plannen lopen de meningen uit elkaar.

    Deze hervorming is de grootste organisatorische verandering in ons 50-jarig bestaan en verandering is helaas nooit gemakkelijk. Zeker niet in een grote en complexe internationale organisatie zoals Amnesty. Amnesty International is een organisatie die kan rekenen op de steun van meer dan 3 miljoen activisten en die in 150 landen actief is. In een organisatie van deze omvang is er – zoals in elk huishouden – wel eens onenigheid over te volgen strategieën.

    Het conflict tussen het management en het personeel op het internationaal secretariaat is ernstig. Als Vlaamse afdeling zijn we bezorgd en waakzaam. We overleggen dan regelmatig met de collega’s op het hoofdkantoor en andere Amnesty-afdelingen wereldwijd. Samen zoeken we naar een oplossing. We willen hier met z’n allen sterker uitkomen.

    Op dit ogenblik zijn er nog steeds gesprekken tussen de vertegenwoordigers van de vakbond en het management. Er zijn zowel interne als externe bemiddelingsprocedures opgestart. Over ‘Moving Closer to the Ground’ kunt u meer vinden op onze website. Ik ben ervan overtuigd dat alle betrokken partijen het mensenrechtenwerk van Amnesty boven alles zullen zetten en dat de problemen opgelost zullen worden.

    Dus ja, er zijn in het verleden fouten gemaakt en het proces ‘Moving Closer to the Ground’ verloopt niet zonder slag of stoot. Maar om daaruit af te leiden dat Amnesty een westerse imperialistische oorlogsstrategie nastreeft… Die bewering raakt kant noch wal.

    Willy Van Damme beschuldigt Amnesty International zonder meer van partijdigheid en westers imperialisme. Al wie het werk van Amnesty volgt, weet dat dit absoluut onwaar is. Amnesty draagt onafhankelijkheid, onpartijdigheid en kwalitatief integer onderzoek hoog in het vaandel. Wij klagen mensenrechtenschendingen aan ongeacht door welk politiek regime, rebellengroep of individu deze gepleegd worden. Amnesty International komt al meer dan 50 jaar op voor alle mensenrechten, voor iedereen, overal.

    Zo zouden wij volgens de auteur de mensenrechtenschendingen door de Libische rebellen niet of onvoldoende hebben aangeklaagd. Dan heeft hij wellicht ons rapport “Lybia: rule of law or rule of militias?” van juli 2012 nog niet gelezen. Meer dan 60 pagina’s geven een opsomming van mensenrechtenschendingen die gepleegd worden door de gewapende milities in Libië. Ook tijdens het conflict riep Amnesty alle partijen, inclusief de NAVO, op om mensenrechten te respecteren.

    In mei 2012 – vijf maanden voor de dood van kolonel Khadafi- rapporteerde Amnesty-researcher Donatella Rovera het volgende over buitengerechtelijke executies van vermeende Kadhafi-getrouwen door Libische rebellen:

    “De afgelopen twee en een half weken werden drie mannen koelbloedig afgemaakt. Tot 17 februari werkten zij voor het eens almachtige Internal Security Agency (Jihaz al-Amn al-Dakhili). Het lichaam van het meest recente slachtoffer, een vader van 6 kinderen, werd op 10 mei gevonden in de zuidwestelijke buitenwijken van Benghazi. Hij had een schotwonde in het hoofd, zijn handen en voeten waren gebonden en een sjaal zat strak om zijn nek. Er ontbrak een stuk van zijn rechterkuit en vlekken op zijn broek doen vermoeden dat hij moest knielen. Een bebloed briefje werd op zijn lichaam gevonden met volgende boodschap: “…een hond onder Kadhafi’s honden is geëlimineerd”.”

    Een eerlijke lezing van onze rapporten over de gruwelijke mensenrechtenschendingen in Syrië toont aan dat we ook hier geen partij trekken. Hierbij ter illustratie twee fragmenten uit een recent onderzoeksrapport:

    Pagina 9: “De aanwezigheid van gewapende strijders en gevechten in residentiële gebieden vormen een groot risico voor de burgerbevolking. Burgers lopen het gevaar om gewond of gedood te worden en moeten noodgedwongen op de vlucht slaan. Zowel de Syrische troepen als de oppositiestrijders opereren in stedelijk gebied en lanceren aanvallen vanuit steden en dorpen.”

    Pagina 10: “Het feit dat één van de strijdende partijen het internationaal humanitair recht systematisch overtreedt, is op geen enkele manier een geldig excuus voor andere partijen om gelijkaardige schendingen te plegen. Daarom waarschuwt Amnesty International opnieuw alle Syrische gewapende oppositiegroepen dat het verbod op willekeurige aanvallen evengoed op hen van toepassing is. Elk gebruik van artillerie, mortieren en ongeleide raketten in bevolkte residentiële gebieden is in strijd met dit verbod en zou in aanmerking kunnen komen als oorlogsmisdaad waarvoor ze verantwoording zullen moeten afleggen.”

    Willy Van Damme beweert in zijn artikel dat Amnesty “hondstrouw” is aan de VS en geen kritiek uit op mensenrechtenschendingen in Israël. Een heel eigenaardige en zelf belachelijke bewering als je weet dat Amnesty International al jarenlang pleit voor de sluiting van de Amerikaanse gevangenis op Guantanamo Bay en eist dat de VS rekenschap aflegt voor alle mensenrechtenschendingen die gepleegd werden/worden in het kader van de strijd tegen terreur. Voor onze overige bezorgdheden over de VS verwijs ik naar ons Jaarboek. Daar vindt u onder meer bekommernissen over de doodstraf in de VS, het gebruik van stroomstootwapens en de behandeling van gevangenen.

    Ons Jaarboek documenteert trouwens mensenrechtenschendingen in meer dan 150 landen waaronder ook Israël. De reactie van Amnesty op de recente escalatie van het conflict in Gaza en het zuiden van Israël bewijst wederom dat we enkel de kant van de mensenrechten en het internationaal humanitair recht kiezen. Een kort fragment uit ons persbericht van 20 november 2012:

    “Volgens de VN, lokale mensenrechtenorganisaties en Amnesty International maken beide partijen in het conflict zich schuldig aan schendingen van het internationale humanitaire recht.
    Amnesty International roept de VN op:
    – zo snel mogelijk internationale waarnemers naar zowel Gaza als Israël te sturen, die mensenrechtenschendingen en schendingen van het internationale humanitaire recht kunnen onderzoeken, en onafhankelijke, onpartijdige analyses kunnen maken van schendingen begaan door beide partijen;
    – een internationaal wapenembargo af te kondigen voor Israël, Hamas en de Palestijnse gewapende groeperingen in Gaza. In afwachting van zo’n embargo dienen alle staten de handel in wapens en munitie met Israël, Hamas en de Palestijnse groeperingen te staken.”

    Ik heb er eerlijk gezegd het raden naar waarom de auteur van het artikel Amnesty beschuldigt van westers imperialisme en partijdigheid. Ik nodig u, lezer, uit om onze persberichten en onderzoeksrapporten op http://www.amnesty.org te lezen en zelf te beoordelen. U zult snel merken dat de bewering van de heer Van Damme geen steek houdt.

    Karen Moeskops
    Directeur Amnesty International Vlaanderen
    Antwoord:
    Dit antwoord kwam binnen bij Uitpers als reactie op mijn eerder artikel. Ik wou hen ook hier dit recht op antwoord gunnen omdat het voor de lezer essentieel is om een goed oordeel te vormen.

    Een povere reactie
    Als recht op antwoord van Amnesty International lijkt mij dit het bewijs van de armtierigheid van een organisatie die eindelijk eens zichzelf moet verdedigen.
    Vooreerst is praktisch de helft van het antwoord een bevestiging van wat ik eerder schreef. Alleen dat U de visie van woordvoerster Suzanne Flood uitgebreider geeft zonder in deze discussie echter iets nieuws aan te brengen. En zoals Mevrouw Flood, tracht ook U dit allemaal te bagatelliseren. Zo hebt U het over ‘fouten’, ‘onenigheid over te volgen strategieën’ en ‘bezorgd en waakzaam’ zijn.

    Dit is echter zomaar geen bagatel zoals U het hier wilt doen voorkomen, dit gaat naar de essentie van de zaak, namelijk de ware aard van Amnesty international.
    Als we zien dat de algemene secretaris, de baas, van een zogenaamde mensenrechtenorganisatie de vakbond wou verbieden, de sociale akkoorden eenzijdig verbreken en iedereen collectief wou ontslaan dan is dat niet zomaar wat.
    Neen, moest Amnesty International echt begaan zijn met de mensenrechten dan was die man die dag zelf ontslagen, op straat gezet. Want dit is de enige plaats waar hij thuishoort. Eventueel ook voor een tijd aan een schandpaal.

    Hoe in ’s hemelsnaam kan AI nog beweren voor de mensenrechten te zijn als haar grote baas die Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 1948 aan zijn laars lapt? Door hem als baas aan te houden bewees AI dat ze niets geven om de mensenrechten.

    Het typeert trouwens dat U op dit schandelijk optreden niet eens een woord van kritiek durft te geven. Integendeel U tracht het hier nog netjes onder de tafel van AI te vegen. Mooi, echt mooi van U. Het personeel van AI in Londen zal U zeker dankbaar zijn om het vuile werk van de grote baas op te knappen.
    Wat gaan we deze week van AI dan als persbericht nog krijgen? Eentje over vakbondsrechten in Myanmar of China? Kom nou, dat is toch te hypocriet voor woorden. Veeg eerst voor jullie deur en kom dan bij anderen klagen en zagen.

    Tweedes, blijkt dat die man een loonsverhoging kreeg van zomaar 40% tot bijna een kwart miljoen euro terwijl het personeel moet inleveren en er volgend jaar mogelijks 100 hardwerkende medewerkers gaan ontslagen worden. Wordt aan baas Shetty dan gevraagd om uit solidariteit een loonsvermindering te nemen? Niet dat ik weet. Met andere woorden: AI is bovendien nog een zeer asociale organisatie ook waar solidariteit gewoon een dode letter is.

    En is het normaal dat personeel bij AI bang is om over de zaak tegen buitenstanders te spreken, bang voor de terreur zoals zij dat noemen? Ach, mensenrechten. Waar staat die prikkeldraad van jullie logo feitelijk voor?

    En dan het politieke luik waarbij U bijna constant mijn woorden uit hun verband rukt. Dat zal ook wel een onderdeel van het mensenrechtenbeleid van AI zijn zeker.

    Wat ik stelde is dat jullie partijdig zijn en daarbij steevast de kant van de Navo kiezen. U citeert om mijn ongelijk te bewijzen uit een rapport over Libië van juli 2012, dus een jaar na de verovering van Libië door de Navo. Trouwens Kadhafi is vermoord op 20 oktober 2011.

    Reeds van in het begin van de opstand waren er massale schendingen van de mensenrechten door de rebellen waarover jullie amper of niet berichten. Wat, zoals ik schreef, in schril contrast staat met jullie verslagen over de regeringskant.
    Oh ja, jullie, zoals ik dus stelde, noemen terloops vaag ook wel eens de andere kant, maar meer dan schone schijn is dat niet. Keeping up appearances, window dressing. Het redden van de geloofwaardigheid.
    Al snel bij het begin van de Libische opstand zal men in Afrika op heel veel plaatsen schande spreken over wat de Libische rebellen aanrichten met de zwarte gastarbeiders. Met veel griezelverhalen. Pas heel laat toen de overwinning van de Navo een feit was komt dit onderwerp schoorvoetend bij jullie en HRW ter sprake.

    Hetzelfde nu in Syrië waar jullie dikke rapporten maken over de schendingen van de mensenrechten door de regering maar amper of niet iets zeggen over de enorme misdaden die de rebellen al van dag één in maart 2011 aanrichten.
    De vlag van al Qaeda wapperde toen al hoor. Reuters publiceerde er trouwens toen een foto van met daarop heel prominent die vlag van die terreurbende. Maar geen woord bij AI over wat toen langs rebellenkant gebeurde.
    Niets over de onthoofdingen, kidnappingen, executies, folteringen, etnische zuiveringen, vernielingen, afpersingen en plunder. Neen, het waren (sic) vrijheidstrijders. Bendes die met geld van o.a. Qatar – ongetwijfeld een modeldemocratie – en de VS een land kort en klein sloegen.
    Heeft AI ooit hierover Qatar al aangepakt? Of die andere modeldemocratie Saoedi-Arabië? Bijlange niet.

    En U vindt het schandelijk dat ik jullie medeplichtigheid aan die oorlogen verwijt. Ik heb geschreven dat jullie noch in Libië noch in Syrië opriepen tot het stopzetten van de oorlog en onderhandelingen. Jullie zwegen en zwijgen hierover. Ook Suzanne Flood had hier geen antwoord en u omzeilde de kwestie hier al evenzeer.
    Hoe durft u dan beweren niet voor die oorlogen te zijn als u in beide gevallen door niets te zeggen feitelijk stilzwijgend met dit bloedbad toestemt? Bovendien hebben jullie in geen van beide gevallen het westen aangeklaagd omdat ze die oorlog stuurden/sturen en eveneens elke onderhandeling weigeren/weigerden. In mijn ogen zijn jullie om die reden zoals het westen medeplichtig aan oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

    Verder stelt U dat ik beweer dat jullie hondstrouw zijn aan de VS en Israël. Hierbij verzwijgt u duidelijk bewust dat ik het hier specifiek had over Suzanna Nossel, de begin dit jaar benoemde directeur van AI USA. Dat aspect kwam ter sprake bij het analyseren van deze dame. Waarom verzwijgt U dat? En door haar in die positie te benoemen maken jullie natuurlijk zichzelf minstens verdacht.
    Het is uit haar publicaties en carrière gebleken dat zij een groot voorstander is van Israël en jarenlang als een topambtenaar het Amerikaanse buitenlandse beleid mee vorm gaf. En dat kan qua mensenrechtenschendingen wel tellen.

    Waar is de geloofwaardigheid als men een dergelijk persoon op die plaats benoemt? Uw beweringen over Guantanamo en kritiek op Israël zijn dan ook waardeloos. Jullie benoemden als het ware de bewaker van Guantanamo. Kom nou. Is zij de dame die tot eind 2011 die drones bestuurde misschien?
    Men kan geen serieuze kritiek op het buitenlands beleid van de VS uiten en gelijktijdig die persoon benoemen die daar mee vorm aan gaf. Als U dat niet ziet, dan ziet U niets meer.

    Het wekte bij mij dan ook geen enkele verbazing dat AI in Chicago dit jaar een serieus pak geld investeerde om reclame te maken voor de Navo om nog wat meer oorlog te voeren. Zoals ik ook niet echt verrast was dat haar vroegere bazin Madeleine Albright daar was als hoofdspreker. Spijtig dat die 500.000 met haar hulp vermoorde Iraakse kinderen er ook niet konden zijn. AI kon dan voor de camera’s tranen plegen. Je moet maar durven.

    En dan komt u hier zeggen dat jullie niet partijdig zijn. En daarbij dan nog ontkennen een westerse imperialistische oorlogsstrategie na te streven is wel durven natuurlijk. Die affiche in Chicago was toch duidelijk zeker.
    En als men dan toch op die bijeenkomst iedere stem wou laten horen – zoals Suzanne Flood beweerde – waarom was er daar in Chicago dan ook geen spreker van de Taliban? Als Madeleine Albright mag komen dan moet de Taliban toch ook wel welkom zijn.

    En wat betreft jullie (sic) ‘integere kwalitatieve’ rapporten antwoordde U niet eens op mijn beschuldigingen rond Laos met Vang Pao en Cambodja met Pol Pot. Ik begrijp dat. Wie wil nu eenmaal in bed betrapt worden met die heren. Toch AI niet, de nobele heren en dames van de mensenrechten.

    En dan durft u te schrijven over ‘onpartijdige’ rapporten die getuigen van een ‘kwalitatief integer onderzoek’. Hoef ik o.m. het verhaal over die prematuren in het door Irak bezette Koeweit boven te halen?. Die waren volgens jullie door de Iraakse bezetters toch vermoord? Een verhaal afkomstig van een door de VS ingehuurd PR-bureau. Onderzoek? Copy paste ja.
    Hetzelfde met recent Noord-Korea en Syrië. En we kunnen zo veel bladzijden vullen. ‘Kwalitatief, integer’? Wanneer dat?

    Moest het niet zo schandelijk zijn, ik zou het de mop van het jaar noemen.
    In wezen heeft Amnesty International nu drie opties: de boel opdoeken, de augiasstal uitmesten of verder doen als nu. Verwacht in dat laatste geval dan wel nog meer dergelijke rapporten over de mensenrechten en AI.

    Maar ja, als jullie die augiasstal uitmesten dan zal het moeilijker worden voor figuren als een Shetty om een Brits lintje te bemachtigen. Of een vette positie elders zoals Irene Khan wist te verkrijgen. Voor bewezen diensten? Want geld lijkt hier het enige motief.
    En dan maar die onbetaalde vrijwilligers op pad sturen om kaarsen te verkopen. Ja, want de wedde van Shetty en die reclame voor de Navo, dat kost natuurlijk wel veel geld.
    Willy Van Damme

    • En Willy, verwacht je nu ook nog een reactie van Karen Moeskops?
      Joop de Jong
      Antwoord:
      Als ze slim is niet, maar je weet nooit natuurlijk. Ik vermoed dat ze vanuit het Londense hoofdkwartier haar orders had gekregen.
      Moest ik tijd hebben dan zou ik gans dat politiek beleid van AI eens verder doorlichten. Ik vermoed niet dat AI bijvoorbeeld ooit bezwaren maakte over de sancties tegen bvb. Zimbabwe, Iran of Syrië.
      Willy Van Damme

      • Er waren twee onafhankelijke personen in het Rixos hotel in Tripoli, die bevestigd hebben dat zij beschermd werden door een gevechtseenheid van één van Gaddafi’s zonen. Dat waren Lizzie Phelan en Webster Tarpley. Deze personen moet je niet uitnodigen bij de mainstream media, wij mochten eens een verkeerd beeld krijgen over de “vrijheidsstrijd” in Libië! Ik zie deze zelfde bullshit binnen de Nederlandse politiek. Een hoera stemming toen er ingegrepen werd in Libië, maar nu het niet zo goed gaat in Libië is het muisstil. Hetzelfde geldt voor Syrië trouwens.

        Ik kots op die hele politieke klerezooi! Vergeef mijn krachtuitdrukking!
        Joop de Jong
        Antwoord:
        Ik kijk eens af en toe naar stukjes Pauw & Witteman op de Nederlandse TV en dan krijg ik ook wel eens het gevoel te moeten gaan kotsen.
        Op een rare uitzondering na (er was vorige week een Syrische in de studio die wel zinnige dingen zegde) is dat het simpel herkauwen van de propaganda die de VS op de wereldbevolking loslaat. Het begrip ‘kritische zin’ is er gewoon onbestaande.

        Tijdens de verkiezingen in Libië stuurde de VRT-radio de befaamde Jens Fransen naar ginds. Hij liet verscheidene kiezers aan het woord die allen perfect Engels spraken en allen vol lof waren over die verkiezingen. De enige ‘kritische’ noot was toen hij zegde dat er in het land nog veel problemen voor de boeg waren. Berichtgeving noemt men dat dan.
        Het deed mij denken aan de leugens die o.m. een Joris Ivens over Mao en Stalin verkondigde.
        willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s