Oekraïne: Het politiek probleem

Om het nationalisme en de politiek in Oekraïne te begrijpen is een kennis van de geschiedenis van de streek essentieel. Die begint in de Oekraïense hoofdstad Kiev met het vorstendom Kiev Rus, gesticht op het einde van de 9de eeuw, dat de basis vormt voor de Russische beschaving. Dit duurde tot de periode rond 1237 toen de Mongolen de controle over de regio overnamen.

Poolse bezetting

Later werd het grootste deel van de huidige Oekraïne bezet door de katholieke unie van Polen en Litouwen. Dit bezat op haar hoogtepunt in 1635 grote delen van het westen van Rusland, incluis de Baltische staten en het huidige Wit-Rusland. Ze dwongen er daarbij het katholicisme op waaruit dan de Uniatenkerk, een soort orthodoxe katholieke kerk, ontstond. Officieel was dit via de in 1646 gestichte Unie van Oezjhorod.

Geleidelijk aan ontstond tegen die katholieke Poolse overheersing een opstand geleid door wat men toen de kozakken noemde, een soort van ‘vrijheidsstrijders’. Die veroverden vanaf 1657 doorheen een lange periode vanuit het oosten langzaam het ene gebied na het andere op Polen en sloten hun gebied terug aan bij wat zij zagen als hun vaderland.

Het laatste deels Russisch/Oekraïens sprekende gebied dat naar toen de Sovjetunie overging was het Poolse Galicië met als voornaamste stad Lviv (Lvov in het Pools). Dit gebeurde pas in 1939 als gevolg van het verdrag tussen nazi-Duitsland en de Sovjetunie.

Kunstmatig

Oekraïne heeft als staat nooit echt bestaan maar werd door Jozef Stalin kunstmatig in het leven geroepen en vormde een centraal onderdeel van zijn nationaliteitenpolitiek. Wel waren er van 1917 tot 1920 bij de zogenaamde Oktoberrevolutie enkele deels nationalistische opstanden die echter nooit van de grond raakten.

Toen de Sovjetunie als gevolg van financiële en economische problemen in 1990 in elkaar stortte organiseerde men vanuit het westen het opbreken van de Sovjetunie volgens deze ooit door Stalin uitgestippelde lijnen. Hij had het moeten weten.

Het is deze historiek die verklaart waarom een partij als Svoboda wel in het westen van de Oekraïne stemmen haalt maar amper in het Oosten. Het vormt ook de verklaring waarom het Oosten van het land politiek en taalkundig anders is dan het westen. Sommige delen zoals de Krim waren bijvoorbeeld nooit door de Polen bezet.

Russische als officiële taal

Het is een tweedeling die altijd in het land zal blijven bestaan. Svoboda dankt trouwens haar resultaat vermoedelijk deels ook aan het feit dat het Russisch onlangs door het parlement als een tweede officiële taal werd erkend.

Het is verder typerend dat de door het westen georkestreerde Oranjerevolutie van 2004 de ultranationalistische president Viktor Joesjtsjenko en zijn partij Ons Oekraïne aan de macht bracht.

Onder zijn bewind eerde men zelfs voormalige collaborateurs die samen met SS-eenheden in Oekraïne onder de bevolking grootschalige slachtpartijen hadden aangericht. Een eerbetoon dat men ook in de Baltische staten na de ‘bevrijding’ zag gebeuren.

Als ultranationalist was Joesjtsjenko zelfs haantje de voorste bij het provoceren en bekritiseren van het Rusland van president Vladimir Poetin. Waarbij hij ook de aanval van augustus 2008 door het Georgische leger op Zuid-Ossetië en de daar gestationeerde Russische vredesmacht goedkeurde.

Westerse echtgenotes

Het is ook niet toevallig dat het Westen aan de Russische grenzen allerlei extremisten plaatste om zo Rusland verder te destabiliseren. Zie ook de hulp aan de Tsjetsjeense salafisten die met geld vanuit datzelfde westen bewapend werden en er een waar terreurbewind organiseerden. Zelfs het vieren van Kerstmis was er toen verboden.

Bij de presidentsverkiezingen van 17 januari 2010 haalde de met de Amerikaanse Catherine Claire Chumachenko gehuwde Viktor Joesjtsjenko amper 5,5% der stemmen. Men had hem en de Amerikaanse manipulaties ondertussen blijkbaar wel door.

Catherine Claire Chumachenko werkte onder de Amerikaanse president Ronald Reagan op het Witte Huis en huwde in 1998 met de dan gescheiden Viktor Joesjtsjenko. Waarmee hij het rijtje van staatsleiders vervoegde die met Westerse vrouwen zijn gehuwd.

Ook de heersers van o.m. Georgië, Egypte (Moebarak) en Jordanië hebben echtgenotes uit het westen. Evenmin een toeval uiteraard. Soms werkten en woonden deze leiders ook jaren in dit westen zoals dat het geval is met de huidige presidenten van o.m. Afghanistan, Egypte, Tunesië en Libië. Een kwestie van het bezitten van voldoende beschaving?

Willy Van Damme

Advertenties

One thought on “Oekraïne: Het politiek probleem

  1. Dag Willy,

    wist je dat tussen 1500 en 1800 in het Pools-Ukraïnse gebied de invloed van joodse ‘zelfstandige ondernemers’ en joodse bestuurders en rechters zo groot was dat volgens Fernand Braudel er sprake was van “almost a jewish nation and state” ?

    Ik heb er zojuist een blog over geschreven : http://xevolutie.blogspot.nl/2012/10/246-censored-history-case-arendar-system.html
    Ik hoop dat je volgende week een keertje tijd hebt om ze te bekijken.

    Groet, Jan Verheul.
    Antwoord:
    Ik had zoiets opgevangen maar ken geen details ervan. Ik zal het eind volgende week pogen te bekijken.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s