Maurice De Prins – Een leven van bedrog

Gisteren dinsdag overleed Maurice De Prins geheel onverwacht op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding. Waarmee een eind komt aan het leven van een figuur die zo uit een Hollywoodfilm leek te zijn gestapt. Een durver op zoek naar avontuur en fortuin die met zijn plat dialect en simpele terminologie ooit de grootste Belgische zakenlui en politici voor zijn kar wist te spannen. Een bluffer.

Avontuur en fortuin

Hij werd geboren in het Klein-Brabantse Hingene op 2 maart 1948 in een gezin van simpele komaf. Maar geen zorg, als snel ontwikkelde de man zich tot een praatjesmaker, een opschepper die op zoek ging naar avontuur en fortuin.

Toen in 1969 leek het blanke Zuid-Afrika nog het Mekka te zijn voor dit soort lieden. Het Apartheidsregime zocht dringend zoveel mogelijk blanken om de zwarte opmars te stuiten en trok dus mensen genre De Prins met plezier aan. En die dacht dat het goud er maar voor het rapen lag.

Boek - De Zeepbel van Syuperclub - Voorkaft

In 1999 verscheen van mijn hand bij de Leuvense uitgeverij Van Halewyck het boek “De zeepbel van Superclub”.

Het werd een grote flop. Verkoop van deur tot deur van zeep en prullaria en andere mislukte stielen waren zijn deel. Uiteindelijk moest hij het zo veelbelovende Zuid-Afrika berooid ontvluchten richting zijn Klein-Brabant.

Maar geen zorg want bij zijn terugkeer in 1977 leek het uitbaten van een frietkot wel een financieel aantrekkelijke zaak te zijn. En dus begon hij met het frietbakken waarvoor hij dan zijn familie inschakelde. Ja, want zelf werken was er voor hem niet direct bij. Hij was immers de man van ideeën, niet die van het zwoegen achter een toonbank.

Het werden er een serie frietkoten in o.m. Wintham, Ranst en Brasschaat. Met als resultaat een nieuwe ramp. Dan maar iets anders geprobeerd zoals een jachthaven of dubbeldeksbussen voor toeristen. Fantasieën die eveneens in schande eindigden of nooit van de grond raakten.

Video’s verhuren

En dan in 1983 had hij weer maar eens een lumineus idee. Het was de periode van de eerste video’s en dus dacht de prins om een keten van videoverhuurwinkels te starten, Superclub. Geen dom plan alleen was de uitwerking op zijn De Prins met chaos alom en een spoor van niet-nagekomen beloftes.

Tot dan de gewezen KBC-bankier Jan Maes langskwam en John McGowan, de Schotse avonturier die hij nog kende van Zuid-Afrika. Die had wat geld gewonnen met een deal rond de oliebonanza die toen in Schotland goed op dreef kwam. De zaak kon echt starten.

Zijn Superclub draaide wel steeds vierkant maar bleef in leven. En dan kwamen geleidelijk aan de grote jongens binnen, de verstrekkers van kapitaal als Euroventures, een groep die omheen het Nederlandse Philips draaide, en Benevent van Jos Peeters, een man uit de stal van de Boerenbond.

De Prins had ook een merkwaardige overtuigingskracht en slaagde erin om topbankiers als Remi Vermeiren en Eddy Wauters van KBC, Leo Delcroix en Gaston Geens van CD&V, Jan Timmer van Philips en Thyl Gheyselinck, een CD&V benoeming, van de Kempense Steenkoolmijnen (KS) voor zijn kar te spannen.

Vermoedelijk had zijn overtuigingskracht ook wel te maken met zijn belofte van horizonten vol met miljoenenwinsten. En inderdaad na de kapitaalsverhoging à rato van 2,5 euro (100 BEF) in september 1989 schoot het aandeel tot zelfs 150 euro omhoog, maal 60 dus.

Een piramidespel

Allemaal illegale aandelenhandel buiten beurs die oogluikend werd toegelaten door de toenmalige Commissie voor het Bank- en Financiewezen van Jean-Louis Duplat. Er was immers nooit een beursgang geweest en niemand protesteerde. Het is in wezen het grootste beursschandaal uit de Belgische geschiedenis waarvoor zelfs nooit iemand correctioneel werd gestraft.

Pas toen eind april 1990 het gerucht begon rond te gaan over een voor Superclub kritisch revisorenrapport begon intern de angst toe te slaan. Zo besloot Duplat in paniek plots een onderzoek naar de handel te beginnen.

Antwerps gerechtshof

Maurice De Prins was een goede cliënt van de Antwerpse rechtbanken. Ooit was hij er zelfs handelsrechter. Zover ging zijn invloed. Normaal moest hij hier op 8 november terug voor de strafrechter verschijnen.

Het toont aan dat men feitelijk wist dat het allemaal nep was. Waarom anders zou zo’n rapport waarvan men zelfs amper of niet de inhoud kende zo’n schrik veroorzaken? Men wist dus zo te zien dat dit een zeepbel was en de aandelenhandel een piramidespel. Niet voor niets was het symbool van het een bedrijf een piramide.

Van KS tot Philips

Eens dat rapport in mei 1990 door filmmakers Marc Punt en Jan Verheyen openbaar werd gemaakt klapte Superclub geheel in elkaar. Het was waardeloos geworden. Sommigen verdienden hier dan ook fortuinen terwijl anderen geruïneerd eindigden.

Een van die geluksvogels kaderde in zijn met die winst gebouwde villa zelfs een aandeel Superclub in. Anderen zaten aan de grond, zonder villa. Multinational Philips ging volgens een serie ingewijden er zelfs bijna door onderuit en moest om overeind te blijven zijn witgoed verkopen aan Whirlpool. Zo diep was de achtergelaten miserie.

Ook de Belgische belastingbetaler was er aan voor zijn moeite. Thyl Gheyselinck had immers voor de NV Kempense Steenkoolmijnen van De Prins 900.000 van zijn aandelen Superclub gekocht voor een mooie 33,75 miljoen euro (1,35 miljard BEF). Weg geld.

Thyl Gheyselinck en zijn  rechterhand Gerard van Acker zullen er strafrechtelijk nooit voor moeten opdraaien. Sans gêne liepen ze die dag zelfs lachend de Hasseltse rechtbank buiten. Het typeert.

In 2002 zullen Maurice De Prins en zijn topjurist Zelenaar Charles Cool hiervoor respectievelijk 4 en 2 jaar effectieve celstraf krijgen wegens boekhoudkundig bedrog. Het Midden-Amerikaanse Costa Rica zal Cool hiervoor zelfs uitleveren. De Prins zal een groot deel van zijn straf achteraf uitzitten in de gevangenis in Dendermonde.

Amerikaanse rechtszaak

Ook nadien blijft De Prins aan de weg timmeren met opnieuw een veroordeling tot drie maanden effectieve celstraf voor bedrieglijk onvermogen. Verder zal hij strafrechtelijk een boete krijgen wegens het onterecht correctioneel aanklagen van deze auteur. Boete die hij uiteraard nooit betaalde.

Ooit trok hij in de VS zelfs naar de rechtbank schreiend dat hij in België zo’n goede reputatie had die ik dan via een telefoongesprek met een Texaanse rancher had kapot gemaakt. Hij sleurde de zaak zelfs tot bij het Amerikaanse Hooggerechtshof in Washington DC. Tevergeefs want vijfmaal noemde deze en andere rechtbanken voorheen zich onbevoegd.

Maurice De Prins - Verwerping klacht door the Supreme Court of

De Prins dacht het middel te hebben gevonden om mij te kraken. Het faalde compleet. Tot in Washington DC trok hij om zijn doel te bereiken. Vermoedelijk een unicum in de Belgische journalistiek.

Het is niet de enige klacht tegen hem na Superclub. Zo stond hij tot zijn overlijden samen met enkele kompanen waaronder bedrijfsrevisor Johan De Mey voor de Antwerpse correctionele rechtbank. De zaak komt op 8 november terug voor.

Hier betreft het de verkoop aan zot gemaakte beleggers van aandelen in de Luxemburgse Amgine Equity SA die eigendom zouden zijn van Landon Partners Corporation uit de Britse Maagdeneilanden.

Een koopje volgens een rapport van revisor Johan De Mey. Alleen was die Landon Partners reeds lang geschrapt van het handelsregister van de Britse Maagdeneilanden omdat men de jaarlijkse kleine bedrijfstaks niet had betaald. Ook hier weg geld.

Marc De Schutter

Een andere ontwikkeling in dit smeuïge dossier is de arrestatie in Thailand van Marc De Schutter, zijn vriend en mede-investeerder in Superclub. Deze wordt verdacht van de moord op zijn vroegere vriendin Vera Van Laer.

Een zaak die de wijdverspreide corruptie binnen delen van het Antwerps politiekorps blootlegt. Het helpt mede verklaren waarom De Prins jarenlang in de stad ongestraft kon opereren en men die illegale aandelenhandel zonder strafrechtelijk vervolg gewoon klasseerde.

Maurice De Prins woonde in London aan de Theems vlakbij het nieuwe zakencentrum Canary Wharf. Als officieel onvermogende bewoonde hij er een appartement wiens waarde op bijna 500.000 Britse pond werd geschat.

Maurice De Prins laat een weduwe en twee kinderen na.

Willy Van Damme

Advertenties

4 thoughts on “Maurice De Prins – Een leven van bedrog

  1. Bedankt voor de informatie Willy, maar eerlijk gezegd schokt “mijn bron” zijn dood niet, en eerlijk drinkt hij liever hier “een biertje” op….
    Schade voor al die mensen die opgelicht zijn, en die arme rakkers kunnen niets meer tegen hem maken nu hij kous is…..(is het zeker een hersenbloeding? is de lijkschouwing gedetailleerd uitgevoerd?)
    Robert French:
    Antwoord:
    Hij kan zijn geld gaan opdoen in zijn hemel. En zijn slachtoffers… Trouwens hij moet mij ook nog wat duizenden euro’s.
    Het was voor mij hard werken en de druk was soms enorm maar finaal heb ik van dit genoten. De zaak Superclub was een verzameling van tientallen grote en kleine processen en in vele ervan werd ik door de advocaten van die heren ook door de modder gesleurd. Schaamteloos feitelijk hoe zij daar de grofste leugens en laster mochten verkopen, die ‘chique’ naar laster stinkende heren en dames advocaten.
    Het gevolg was dat in al die uitspraken ik ook ter sprake kwam en steeds hebben al die rechters mijn werk geprezen en die heren een straf aangemeten.
    Ik kan je verzekeren dat dit telkens een grote spanning veroorzaakte en soms woede maar nadien een zeer grote voldoening.
    Het was voor mij telkens opnieuw een examen dat ik aflegde om daarna met de hoogste onderscheiding thuis te komen.
    Pseudo’s als een Frédéric Deborsu zouden zo door de mand vallen. Maar die noemt zich dan ook een degelijk ‘onderzoeksjournalist’, sorry, verzamelaar van roddels.
    Een van de centrale figuren in de zaak belde mij ooit op met de vraag wanneer hij door het hof juist was gestraft. “Je kent het toch zo goed”, was zijn commentaar. Hij kreeg het antwoord. Ook die man moet mij nog geld na een veroordeling.
    Willy Van Damme

  2. Deze man was wel een ondernemer pur sang, en dit verdient toch meer respect dan dat hij gekregen heeft. Is er ooit duidelijkheid gekomen over waarom Superclub nooit in faillissement is gegaan, maar enkel in vereffening? Zijn boek had daar misschien een uitleg voor kunnen geven, jammer genoeg is dit nu geen optie meer.
    Zoals jullie wel weten kan hij niet op eigen houtje beslissen om in vereffening te gaan, daar had je minstens al de stem van Philips voor nodig. Men zou perfect vandaag nog Philips kunnen bevragen over hun motivaties destijds om te kiezen voor een vereffening. Dit lijkt me een betere insteek dan De Prins te zien als het enige doelwit voor kritiek. Even een ander punt: hoe vergelijken jullie Lippens met De Prins? Zet de cijfers even naast elkaar van elk zijn beleggersbedrog en gevolgschade. De Prins had zijn straf uitgezeten, maar waarom loopt Lippens nog vrij rond?
    Visitor from Belgium
    Antwoord:
    Maurice Lippens vergelijken met Maurice De Prins is lachwekkend.
    Fortis met Maurice Lippens is ten onder gegaan aan een aantal elementen.

    Vooreerst was daar bankier Filip Dierickx die op een totaal onverantwoorde manier omging met de kredieten bij de bank en waanzinnige risico’s nam.
    Verder is er de grootheidswaanzin en zelfs megalomanie van Maurice Lippens en ook Votron die zich zowat als een Zonnekoning zagen. Feitelijk een nieuwe versie van Willem I van Oranje.

    Belangrijk was ook de erg nefaste invloed in de zaak vanuit de VS. Vooreerst was er het Amerikaanse Children Investment Fund dat zonodig het vuur aan de lont moest steken omdat zij te weinig verdienden aan hun belegging bij ABN/AMRO. Daarna kwam dan Meryll Lynch de Royal Bank of Scotland, Banco Santander en Maurice Lippens zot maken stellende dat men ABN/AMRO kon overnemen.

    En dan had je het feit dat Votron een vroegere topman van de eveneens Amerikaanse Citibank was die handelde zoals men dat in Wall Street nog steeds doet. En dan kwam er plots de herrie rond die CDO’s, ingewikkelde in de VS in elkaar gestoken beleggingsproducten waarin vooral Amerikaanse vastgoed zat. Vastgoed dat grotendeels waardeloos bleek, ondanks de uitstekende classificatie door die waarderingbureaus als Moody’s. En die giftige Amerikaanse cocktail was nog niet voldoende want eens Fortis in nesten zat begon men vanuit de VS op het aandeel Fortis te shorten. De wurging was compleet.
    Het boek van Piet Depuydt hierover is vrij goed en toont die onvoorstelbare wanpraktijken.
    Fortis had de koop van ABN/AMRO kunnen verteren had daar de financiële wereldcrisis niet geweest. Het had die crisis ook kunnen doorstaan had men toen ABN/AMRO niet overgenomen. Superclub ging over kop doordat het intern gewoon geheel rot was. Een wezenlijk verschil.

    Superclub daarentegen heeft nooit op een serieuze wijze winst gemaakt. Steeds gebruikte men kunstgrepen om toch een positief nettoresultaat te bekomen. Een studie van de thésauriepositie van Superclub in de periode 1983 tot 1989 toonde die zwakte duidelijk aan. Gans Superclub was zo nep als maar kan zijn, een zeepbel zoals ik in mijn boek aantoonde.

    Ja, er waren winkels en daar kon men inderdaad video’s huren. Maar geen enkele winkel maakte voor zover geweten winst. Ja, er was die computer gestuurde automaat Mr. Video maar die heeft nooit echt gewerkt en alleen maar fortuinen gekost aan ontwikkelingskosten. Met andere woorden: de activa van Superclub waren grotendeels waardeloos.
    Dat wisten de mannen achter Superclub zeker.

    Bovendien heeft men heel bewust na de kapitaalverhoging in september 1989 met die aandelen bij het publiek gaan leuren. Dit terwijl men de wet over aandelenhandel kende. En die stelde dat men daarmee maar op de boer kan gaan na een publieke plaatsing via een door de Commissie voor het Bank- en Financiewezen goedgekeurde prospectus. Die is er voor 1991 nooit gekomen.

    Maar geen zorg, men maakte aandelen aan 100 BEF (2,5 euro) en daarna verkocht men die enkele maanden later tegen zelfs 6.000 BEF (150 euro). En De Prins was zo slim die allemaal in pand te geven voor echt geld. En hij niet alleen. Ik vermoed dat je het verhaal wel kent van de uitbaters van café Den Ossepoot dat toen gelegen was aan de Antwerpse Vrijdagmarkt.

    De Prins was iemand die zelfs geen frituur rendabel kon uitbaten en die dan vergelijken met Maurice Lippens is een goeie. Goed voor een uurtje comedy op TV. Bovendien blijkt De Prins nu volgens de huidige aanklacht met aandelen geleurd te hebben in een vennootschap dat zelfs niet eens bestond, Landon Partners Corporation. Wat ook blijkt uit de in mijn bezit zijnde documenten.

    Wat betreft de vereffening van Superclub door Philips heeft dit veel te maken met het feit dat De Prins zijn aandelen grotendeels bij ABN/AMRO in pand had gegeven. De Belgische BBL, KBC en Generale Bank waren voldoende intelligent om die niet of maar heel beperkt in pand te nemen. De Nederlandse ABN/AMRO is echter de bankrelatie bij uitstek van Philips en die in gevaar brengen kon voor Philips niet.

    Failliet gaan betekende immers dat die aandelen helemaal waardeloos waren. Om de klanten, leveranciers en bankiers van Superclub ongemak te besparen heeft men de zaak gewoon in vereffening gezet. Het heeft Philips een fortuin gekost en ze moest er zelfs haar witgoed (wasmachines e.d.) aan Whirlpool voor verkopen. Financiële bronnen binnen Philips vertelden mij achteraf dat Philips erdoor zelfs bijna over kop ging.

    Ik heb nog steeds veel onbeantwoorde vragen in deze zaak naar de houding van Jan Timmer, de toenmalige baas van Philips, maar die was een van de weinigen die me toen elk gesprek weigerde. Uit mijn gegevens is gebleken dat Philips in die periode nooit een serieus onderzoek deed naar de toestand bij Superclub.

    De reden is blijkbaar een gebrek aan tijd vanwege de slechte financiële toestand bij de videoverhuurketen die ultrasnel optreden vergde. Bovendien vertrouwde men in Eindhoven het Belgische investeringsfonds Euroventures dat indirect met Philips was verbonden. En die speelden schaamteloos het spel van De Prins mee.

    Uiteraard is wat er gebeurde bij Fortis een schande en stelt zich de vraag naar een correctionele vervolging. Iets waarop ik met mijn beperkte kennis van het dossier ja op zou zeggen. En uiteraard is er bij Fortis sprake van megalomanie zoals ook bij Superclub. Maar Fortis had activa die reëel waren, alleen bleek op zeker ogenblik dat een groot deel van die activa waardeloos waren geworden. Maar Fortis vergelijken met Superclub werkt teveel op mijn lachspieren.

    Wel denk ik niet dat Lippens & Co ooit in een cel zullen vliegen. Het zijn heren van stand en die mogen al iets meer. Steel je een reep chocolade, dan heb je pech. Sjoemel je op grootschalige wijze met de miljarden van spaarders dan is dat anders.
    In die zin was De Prins iemand die een reep chocolade had gestolen.
    Willy Van Damme

    • ik sluit me aan bij de vergelijking met die reep chocolade. Ivm Fortis, of er nog iets tastbaars overbleef toen Ping An instapte in het kapitaal, vraag ik me af. Op zich zie je daarmee dat een Lippens ook zijn winkel goed kon verkopen, net zoals Maurice dat deed. Allesinds, als belegger steeds op je hoede zijn is de boodschap, dat is van alle tijden.
      Visitor from Belgium
      Antwoord:
      Toen Ping An in het kapitaal stapte leek alles voor Fortis ogenschijnlijk nog veelbelovend te zijn. De moeilijkheden zijn pas iets later begonnen. Maar zo zie je. In het Westen klaagt men veel over bedrog door de Chinese zakelijke partners, en kijk hier gebeurde net het omgekeerde.
      En als belegger moet je inderdaad steeds op je hoede zijn. Dat is een zeer oude wijsheid. Niet alleen als belegger trouwens.
      Willy Van Damme

    • Toch vreemd dat je substantieel niet echt verschil aantoont. Je bent precies verblind door de overtreffende trap van Fortis. Logisch dat het daar anders was, je hebt het dan ook over heel ander volk dan een Maurice De Prins. Vergeleken bij Maurice Lippens blijkt Maurice De Prins slechts een schooier die wat rommelde in de marge, waarbij de eerste rijk geboren is, en de tweede het op eigen houtje moest zien te klaren.
      Rik Ringers
      Antwoord:
      Het is maar de vraag wat je ‘een substantieel’ verschil noemt. Maurice De Prins kreeg vier jaar celstraf omdat hij o.m. met de boeken van zijn Superclub had zitten knoeien.

      Wat Maurice Lippens en Co hadden gedaan was in wezen hetzelfde: knoeien met de boeken. In beide gevallen was er ook sprake van megalomanie. Maurice De Prins die ‘ werelds grootste videoverhuurder wou worden en Hollywood overnemen.

      Maurice Lippens die altijd maar groter en groter wou worden, nooit genoeg had. Daarom ook dat hij een Amerikaanse Belg als Jean-Paul Votron aantrok. Filip Dierckx was dan blijkbaar weer eerder een gokker dan een bankier.
      De wijze waarop hij bij Fortis risico’s nam is alleen hallucinant te noemen. En dat beiden, Lippens en De Prins, de beleggers bedrogen lijkt door de houding van het parket in de zaak Fortis meer kracht te hebben gekregen.

      Maar De Prins kon zelfs geen frituur profitabel runnen. Dierick en Lippens konden wel een bank beheren tot ze hun driften niet meer onder controle hadden. Daar zit het verschil.

      Is dit essentieel? Zo te zien neen. Maar laat ons het resultaat van het onderzoek en de processen afwachten.
      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s