De haat van kinderen

Dat het er in Syrië slecht aan toe gaat en het land in de dieperik duikt is duidelijk. Gisteren nog vielen rebellen in Aleppo een grote groep Armeens christelijke vluchtelingen aan die op weg waren naar een Armeens vliegtuig. De rebellen hadden een wegomleiding georganiseerd en stonden hen met een dodelijke kogelregen op te wachten. Zelfs vluchten voor deze salafistische gruwelbendes is dodelijk.

Het is dan ook duidelijk dat in deze burgeroorlog de verliezende partij de Syriërs zijn wier land dag aan dag richting een ruïne wordt geduwd. En het is ook duidelijk dat de overwinnaar nu al Israël is die als tegenstander een kapotgeslagen land ziet. Bashar al Assad mag dan president blijven, hij zal er voor de rest van zijn leven mogen puin ruimen.

Psychische schade

Maar niet alleen de fysieke schade is enorm. Nog erger is de schade die door het sectaire geweld is aangericht in de geesten van de mensen. Juist zoals de VS dat deden in Joegoslavië en Irak, zo perfectioneerde men ook hier dit duivelse spel van het tegen elkaar opzetten van bevolkingsgroepen.

En zoals Irak en Joegoslavië nog mogelijks decennia nodig zullen hebben om tot een zekere normalisatie terug te keren, zo ook zal het hier zeer lang duren om de door het sektarisme vergiftigde geesten van de mensen terug te zuiveren. Het gif zit immers héél diep.

Hoe diep bleek recent uit een artikel in de New York Times over Syrische kinderen die als vluchtelingen in Jordanië feitelijk gevangen zitten. Uit het relaas blijkt hoe succesvol dit door de VS en Saoedi-Arabië er geïntroduceerde sektarisme is.

Uit de verhalen van die kinderen in de NYT klinkt alleen maar een alles vernietigende haat. Met als vraag wat men moet doen met deze door haat doordrenkte zielen. Hen zomaar naar hun geboorteland laten terugkeren lijkt zo te zien praktisch onmogelijk. Het toont de immense verantwoordelijkheid van het westen voor de hier aangerichte schade.

Onvergeeflijk

Het zijn oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid die bijna zonder voorgaande lijken. Onze mooi pratende ministers zouden indien zij enig schaamtegevoel hebben best een boetekleed aantrekken en definitief verdwijnen uit het openbaar leven. Hun misdaden zijn feitelijk onvergeeflijk. Hoe zou men het ook kunnen vergeven.

Het relaas van de New York Times verscheen op 4 september (1).  

But not if that means living with Alawites, members of the same minority offshoot of Shiite Islam as Syria’s president, Bashar al-Assad. “I hate the Alawites and the Shiites,” Ibtisam said as a crowd of children and adults nodded in agreement. “We are going to kill them with our knives, just like they killed us.”

“Ik haat de de alawieten en de sjiieten”, stelde Ibtisam, terwijl een groep kinderen en volwassen instemmend mee knikten. “We gaan hen allemaal met onze messen doden, juist zoals ze ons doden.” 

If the fighters seeking to oust Mr. Assad sometimes portray their battle as a struggle for democracy, the Sunni Muslim children of the Zaatari camp tell a much uglier story of sectarian revenge.

Asked for their own views of the grown-up battle that drove them from their homes, child after child brought up their hatred of the Alawites and a thirst for revenge. Children as young as 10 or 11 vowed never to play with Syrian Alawite children or even pledged to kill them.

Als de rebellen die tegen Assad vechten hun oorlog soms voorstellen als een strijd voor democratie, de soennitische kinderen van het kamp Zaatari vertellen een veel gruwelijker verhaal van sectaire weerwraak.

Gevraagd naar hun eigen visie op deze voortdurende oorlog die hen van hun dorp verjoeg, vertelden kind na kind over hun haat voor de alawieten en hun verlangen naar wraak. Kinderen amper 10 en 11 jaar oud zweerden nooit met alawietische kinderen te spelen en hen zelfs te vermoorden.   

Parroting older relatives — some of whom openly egged them on — the youngsters offered a disturbing premonition of the road ahead for Syria. …. Even if it might mean killing a Syrian child his own age? “I will kill him,” Heza said. “It doesn’t matter.”

Hun oudere familieleden napratend – waarbij sommigen hen ook openlijk ophitsten – toonden deze jongeren een verontrustend beeld van de weg voorwaarts voor Syrië…. Zelfs indien het betekent dat men een Syrisch kind van zijn eigen leeftijd vermoord? “Ik zal hem doden, het maakt niets uit”, aldus Heza.

Willy Van Damme

1) http://www.nytimes.com/2012/09/04/world/middleeast/in-syrian-conflict-children-speak-of-revenge-against-alawites.html?_r=1&nl=todaysheadlines&emc=edit_th_20120904

Advertenties

One thought on “De haat van kinderen

  1. Hi Willy,

    Veel dank voor je fantastisch goede stukken. Een verademing.

    Groeten, Ben Braam
    Antwoord:
    En jij bedankt voor je bloemtjes. Ze staan al in een vaas met vers water.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s