U bent vrij

Dat onze vrienden van het Vrije Syrische Leger tot zowat alles in staat zijn begint zo stilaan ook bij de klassieke media door te dringen. Plots ziet zelfs Der Spiegel overal bij de rebellen vlaggen van Al Qaeda verschijnen of ziet zelfs De Morgen dat er daar wat salafisten vechten. Gisteren en vandaag brachten de New York Times en BBC World TV een schokkend verhaal over de rebellen in Syrië. Het toonde hoe mensen heel heel diep kunnen vallen.

Controlepost

Een team van de krant New York Times, een blad welke altijd al poeslief was voor die rebellen en hen steevast ‘vrijheidsstrijders’ noemde, mocht van zo’n groep een reportage met ook videobeelden maken van het leven aan het front. Het werd een ontluisterend beeld. Schokkend, heel zacht uitgedrukt.

De groep betreft de Leeuwen van Tawhid, volgens het verhaal een 52 man sterke eenheid binnen dat Vrije Syrische Leger en geleid door een zekere Abdul Hakkin Yasin, vogens het verhaal een vroegere boekhouder.  Deze hebben ingebroken in de riante woning in Aleppo van een kapitein van het Syrische leger, woning die ze nu plunderen en ook vernielen.

Op zeker ogenblik plannen zij een aanslag met een bomauto op een controlepost van het Syrische leger in Aleppo in de hoop zo een corridor richting de Turkse grens te openen. En dus bouwen ze met eigen middelen een pick-up om tot een bomauto.

Maar dan komt de vraag wie die bomauto naar die controlepost gaat sturen. Geen probleem want men heeft nog een gevangene over, een zekere Abu Hilal. Deze was voorheen bont en blauw geslagen – men kon het aan zijn lichaam goed zien – en had, volgens de rebellen, bekend een moordenaar en verkrachter te zijn, lid van een regeringsmilitie.

Vergevensgezind

Maar men was die avond vergevensgezind en de man werd dus niet de keel overgesneden, dood geslagen, van een building gegooid of standrechtelijke geëxecuteerd. Neen, hij mocht gaan, dankzij wat de rebellen noemden een gevangenenruil.

Wat verder bij een vlakbij gelegen controlepost van het leger wachtte, volgens dat verhaal, dan zijn vader op hem. Hij moest er met die pick-up maar naar toe rijden. Aldus Yasin, onze vrijheidsstrijder van dienst.

Wat Hilal natuurlijk niet wist was dat dit een bomauto was die men van op afstand ging doen ontploffen. Tot woede van onze vrijheidsstrijders ging de bom echter niet af. Het faalde en onze Abu Hilal had ditmaal dus heel veel geluk.

Verder zie je in het filmpje hoe onze vrijheidsstrijders zich rot amuseren in o.m. het zwembad van die kapitein. Oh ja, ze hebben blijkbaar ook een soort van iman bij zich die het verhaal voor Abu Hilal geloofwaardiger moet maken.

Het verhaal is van de hand van journalist C.J. Chivers en zijn team die begin augustus van de gastvrijheid mocht genieten van Abdul Hakkin Yasin en zijn stelletje moordenaars. Delen van het afgrijselijke filmpje waren al een ganse dag vooraan in het nieuwsbulletin van BBC World te zien. Het is integraal (7.45) te zien op de eerste pagina van de website van de New York Times.

Knelpuntberoep

Dit verhaal toont nogmaals de ontzettende brutaliteiten aan van deze bendes die werkelijk voor niets terugschrikken en met geld van Saoedi-Arabië en het westen zonder ophouden mogen moorden en plunderen.

En dit soort volk wordt door journalisten als Jorn De Cock, Rudi Vranckx en Jens Franssen vrijheidsstrijders genoemd. Dit is het soort uitschot – een te zacht woord – voor wie Brigitte Herremans van Pax Christi en Broederlijk Delen oproept om ze alle steun te geven.

Als die mensen zich nu eens omscholen tot bestuurder van een pick-up en zich daarna in Syrië bij hun goede vrienden aanbieden? Het is er, zeker weten, een knelpuntberoep. Dat doen zou pas het geven van ‘alle steun’ zijn.

De vraag is natuurlijk of Abu Hilal al weet wat hem echt overkwam. Misschien kunnen Pax Christi of Amnesty International hem eventueel erelid maken. En, waarom niet, geeft onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders, loopjongen voor Israël, aan would be democraat Abdul Hakkin Yasin geen lintje, iets als Ridder in Kroonorde. Deze man vecht er toch voor ‘onze waarden’.

Of, nog beter, waarom geeft het Noorse parlement hem niet de Nobelprijs voor de Vrede. Mensen als Henry Kissinger, Shimon Peres en Barack Obama, die hem nu voluit steunen, kregen die al eens. Hij zou dus perfect in dat gezelschap passen.

Willy Van Damme

1) http://www.nytimes.com/2012/08/21/world/middleeast/syrian-rebels-coalesce-into-a-fighting-force.html?pagewanted=6&_r=2&nl=todaysheadlines&emc=edit_th_20120821

NASCHRIFT:

Volgens het Syrisch Centrum voor Documentatie, een groep lokale journalisten en andere mediamensen die in Syrië een dagelijks overzicht maken van de burgeroorlog, is de wagen toch ontploft. Zij maken geen melding van dode militairen of politiemensen. Wat de boze teleurstellende reacties van dat stelletje ‘democraten’ dan toch doet begrijpen.

Of dit klopt is natuurlijk onduidelijk want volgens journalist C.J. Chivers van de NYT situeert dit verhaal zich begin augustus.  Volgens het documentatiecentrum speelde het verhaal zich af aan de rand van de stad Aleppo en greep het plaats op 21 augustus, dinsdag dus.

Het artikel is vandaag overgenomen door De Morgen.

Advertenties

4 thoughts on “U bent vrij

  1. Willy,
    hier een prachtig voorbeeld van het meten met twee maten. Ik heb mijn volksvertegenwoordiging al gevraagd hier kamervragen over te stellen aan Uri Rosenthal. Obama kan Assad nog zoveel waarschuwen geen chemische wapens in te zetten, als hij zijn eigen bondgenoten niet eens in de hand heeft. Ingrijpen in Bahrein lijkt nu eerder gewenst dan in Syrië.
    http://www.voltairenet.org/Bahraini-regime-uses-toxic-gasses
    Joop de Jong
    Antwoord:
    Als ze in Bahrein ingrijpen dan zal dat zijn om extra wapens te sturen. Of chemische wapens. Uri Rosenthal als minister? Je kan evengoed een Israëli van Likud daar op Buitenlandse Zaken baas maken.
    Willy Van Damme

  2. Willy,
    ik kwam dit verhaal tegen waar ik nog nooit van gehoord heb. Ken jij dit verhaal?

    http://www.veteranstoday.com/2012/08/25/botched-1980-gaddafi-assassination-kills-all-aboard-italian-airliner-flight-870/
    Joop de Jong
    Antwoord:
    De ruwe lijnen van het verhaal waren mij wel bekend en het is gekend als een van die schandalen die men in de VS en bij de Navo dan maar snel onder de mat veegde. Het neerschieten van burgervliegtuigen blijkt geen enkel probleem te zijn voor de Navo & Co. In het geval van een Iraans burgervliegtuig kregen de daders nadien zelfs nog medailles.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s