De draaiende derwisj is blind

Vorige woensdag 8 augustus schreef Brigitte Herremans, medewerkster van Pax Christi Vlaanderen en Broederlijk Delen, nog eens een vrije tribune over de toestand in Syrië, ditmaal in De Standaard. De titel is veelzeggend: ‘De spijtige defriending van de Syrische revolutie’. (1)

Uitgespeeld

Het werd een schoolvoorbeeld van kontdraaierij en ook totale blindheid. Nu zowat iedereen na meer dan een jaar ontdekt heeft dat die opstand er grotendeels een is van door Saoedi-Arabië en Qatar betaalde salafisten geeft zij dat in dit opiniestuk ook deels toe.

Daar zelfs een Rudi Vranckx dat tegenwoordig schrijft kon zij natuurlijk niet meer achterwege blijven. Dat niet doen zou haar als zogenaamde analist helemaal verdacht maken, afbranden. En dus gaat zij schoorvoetend de westerse media achterna. Logisch, want enige kritische zin heeft ze in dit dossier nog nooit getoond.

Supporters and leden van de salafistische partij ''Hizb Ut-Tahrir'' wave their party's flags and chant slogans during a protest in Tripoli, northern Lebanon, to express solidarity with Syria's protesters, Tripoli, Libanon, April 22, 2011.

Brigitte Herremans schrijft dat de opstand begon als een vreedzaam verzet. Een leugen. Zo werden bij de allereerste manifestaties in de stad Daraa 7 politiemannen en vier betogers gedood door geweervuur (2). Ook werd het lokale gerechtsgebouw en het hoofdkwartier van de regerende Baath partij in brand gestoken. Hier een manifestatie in het Libanese Tripoli van de in Syrië verboden Hizb ut-Tahrir. Ze zwaaien allen met zwarte vlaggen, de vlag van salafisten zoals Al Qaeda, Taliban e.d. De foto dateert van 22 april 2011, dus een maand na de eerste manifestatie in Daraa. Of hoe Herremans & Co ons continu zitten te bedriegen.

Zo schrijft zij:

Naarmate het Vrije Syrische Leger sterker wordt, lijkt de rol van de vreedzame protestbeweging en de politieke oppositie uitgespeeld. …. Een totale ontsporing zoals in Irak lijkt onafwendbaar.

Het is hier al meerder malen geschreven dat die opstand van in het prille begin een zaak was van de Syrische Moslimbroederschap en de meer extremere met Saoedisch geld werkende salafisten. Er zijn voldoende getuigenissen die tonen dat er al bij het begin der betogingen vanuit die manifestaties op de veiligheidsdiensten werd geschoten.

Dit met de bedoeling de spanning op te drijven om zo finaal een burgeroorlog uit te lokken om dan Assad af te zetten. Dat is geen fantasie, geen losse uit de pols geschudde bewering. Verscheidene elementen tonen aan dat die strategie eind 2006 na de Israëlische nederlaag tegen Hezbollah door de VS werd ontwikkeld. Dit bijna zeker op vraag van Israël.

Anti-imperialisten

Het eerder hier geplaatste stuk ‘Massamoord met voorbedachte rade’ toont dit met absolute zekerheid aan. En er zijn nog veel andere serieuze bronnen die dat staven. Twijfel is niet meer mogelijk. Maar in haar analyse zwijgt zij nog steeds heel zedig hierover en over de aanwezigheid van salafisten genre Al Qaeda en Taliban.

Aleppo Citadel

Enkele duizenden veelal buitenlandse salafisten vielen het altijd vreedzame Aleppo binnen en namen daarbij onder meer de historische citadel van de stad onder vuur, volgens Unesco historisch erfgoed. Gelukkig was er alleen schade aan de ingangspoort.

Waarom verzwijgt zij dit? Waarom wil zij dit niet schrijven? Omdat ze niet durft? Of om reden dat ze het niet ziet? Zit ze hier dus heel bewust te liegen? Of is ze zo blind voor de feiten dat zij het niet weet?

Wat  in beide gevallen voor een zogenaamde analiste natuurlijk dodelijk is. Men overleeft dit normaal niet, figuurlijk dan. Het zou van eenzelfde niveau zijn als men hier ontkende dat de Syrische veiligheidsdiensten in het verleden ook wel eens folterden en dat ze er nu met bruut geweld invliegen. Het is immers oorlog en dan zijn de handschoenen af.

Maar voor haar geen probleem. Zwijgen is nog steeds de boodschap.

Verder schrijft ze:

Vele anti-imperialisten zagen de opstand van meet af aan als een soort complot gevoed door buitenlandse extremisten en imperialistische krachten.

Alsof de constatering van de rol van de VS en Israël in de zaak en hun wens om het regime omver te gooien iets te maken heeft met een anti-imperialistische of welke opinie dan ook. Het maken van analyses als deze heeft niets te maken met een bepaalde politieke keuze maar met het bekijken in alle objectiviteit van de feiten om daarvan dan een logische analyse te maken.

Schrijven dat de VS imperialistisch zijn is geen slogan of een politieke stellingname maar gewoon simpel de constatering van een vaststaand feit. Wat zou men dan moeten schrijven? Dat de VS geen oorlogen voert, geen regeringen omverwerpt, zich niet bemoeit met de interne zaken van andere landen? Wil ze dat ook wij gaan liegen en bedriegen?

Zwijgen over Israël

Maar als je zoals Brigitte Herremans al meer dan een jaar zwijgt over de rol van Iran en Israël in de zaak dan vertel je natuurlijk dergelijke onzin. Dwaal je. Die rol verzwijgen is als over de tweede wereldoorlog schrijven en vergeten dat de Sovjet Unie daar ook in meespeelde of dat er concentratiekampen waren. Maar dat is het niveau van haar werk.

Aleppo

Voor Brigitte Herremans is het vernielen van de miljoenenstad Aleppo door buitenlandse extremisten geen probleem. Zo te zien heeft ze zelfs er geen moeite mee om desnoods onze F16’s op deze mooie stad met haar 2,5 miljoen inwoners los te laten. De oppositie moet immers alle steun krijgen.

Het verbergen – wat ook het geval is voor andere journalisten hier – van de positie van Iran en Israël toont feitelijk aan dat zij de buitenwereld gewoon zit te bedriegen. Het lijkt immers totaal ongeloofwaardig dat zij dit aspect van de zaak niet zou kennen. En  toch zwijgt zij hierover al meer dan een jaar. Waarom liegen en bedriegen?

Maar toch blijft ze illusies rondstrooien zoals een boer zijn graan zaait.

Want, schrijft zij:

“Meer dan ooit heeft de oppositie alle steun nodig.”

Dus eerst is die oppositie deels verdacht maar toch schrijft ze dat die ‘alle steun’ nodig heeft. Dus ook wapens natuurlijk. En dat werkt dus voor een (sic) vredesbeweging!! Pax Christi Nederland/IKV bakt het zelfs pikzwart door openlijk geld in te zamelen voor die bendes. IKV staat voor Interkerkelijk ‘Vredesberaad’. Vredesberaad, natuurlijk!

Leve de oorlog

Wat verder schrijft zij dan dat er nood is aan een politieke oplossing.

Zo stelt zij:

“De EU en haar lidstaten moeten blijven ijveren voor een politieke oplossing door de sancties te verscherpen, de oppositie te steunen en te voorkomen dat het conflict aanhoudt na de val van het regime.”

Wat ze dus wil is een machtsovername door het Westen (Israël) van Syrië. Bovendien steunt zij hier de facto de gewapende strijd en geen politieke oplossing. En bovendien wil ze de sancties tegen Syrië nog verscherpen. Dat Syrië dankzij die sancties nu problemen heeft om bepaalde geneesmiddelen te kopen zal haar blijkbaar worst wezen. “Wurgen dat land”, is haar boodschap.

Bovendien keert zij zich hier radicaal tegen het plan van de VN en de Arabische Liga voor onderhandelingen tussen beide partijen. Neen, want er moet een ander bewind komen zonder Assad en dit via druk vanuit het westen en steun aan de oppositie. Het toont haar positie als ‘vredesmilitante’.

Maar die ‘revolutie’ heeft dringend meer steun van Europa nodig. Neen, geen oproep aan die oppositie om te onderhandelen maar een schreeuw voor meer vernielingen, meer doden. Een diep verlangen naar een kapot Syrië.

Westerse militaire steun

Want het westen heeft in haar ogen onvoldoende controle over die rebellen. Ze moeten ze dus strikter gaan controleren. Leve het imperialisme dus.

Zo schrijft ze:

“De Europese Unie en de Verenigde Staten hebben geen grip op de situatie…. De EU gooit het daarom over de humanitaire boeg…. Het gevaar bestaat dat de EU in deze context haar rol beperkt tot het helpen van de noodlijdende bevolking.”

Alsof het westen die salafistische rebellen op dit ogenblik niet met wapens, reclame, geld en communicatiemateriaal steunt. Alsof er geen westerse militaire adviseurs op het strijdtoneel aanwezig zijn? Daarover bestaat toch genoeg bewijsmateriaal.

Bovendien kunnen die rebellen in de VS zelfs ongelimiteerd geld inzamelen om wapens te kopen. Ze kunnen er zelfs messen mee kopen om al wie hen niet zint zoals de minderheden zo te kelen. Enzovoort…

Maar ook hier zwijgt zij en stelt ze het voor alsof het Westen die rebellen niet helpt. Integendeel, behoudens een directe militaire interventie krijgen die salafisten alle mogelijke westerse militaire hulp, behoudens dan voorlopig luchtafweergeschut. Maar die hulp dient volgens haar nog opgedreven te worden.

Grieks-Orthodoxe kerk van Sint-Antonius in Bab Sbah, Homs

Vernielingen aan de Grieks-Orthodoxe kerk van Sint-Antonius in de wijk Bab Sbah in de stad Homs. Volgens de parochianen aangebracht door de Faroekbrigades, de belangrijkste groep binnen het zogenaamde Vrije Syrische Leger. De Faroekbrigades is, zoals Rudi Vranckx nu ook toegeeft, een der vele salafistische bendes die in het land terreur zaait. Ze verdienen van Pax Christi alle steun. Om alle kerken te vernielen?

En die noodlijdende bevolking welke zij ziet? Wat een zeer cynische grap. Een oorlog en een embargo steunen – zoals zij hier doet – en dan schrijven over ‘noodlijdende bevolking.’ Men moet maar durven.

Tegen Kofi Annan

Maar voor haar moet die revolutie verder gaan. Zo schrijft ze nog:

“De grootste uitdaging is nu om de revolutie zo civiel mogelijk te maken”, stelt een mensenrechtenactivist. … De Lokale Coördinatie Comités organiseren wekelijks nog steeds honderden acties.”

De enige oplossing is dat men die rebellen dwingt tot onderhandelingen. Het westen kan dat zo doen door te dreigen hen elke steun te ontzeggen. Maar ook zij wil dat duidelijk niet. Zij kiest zoals het westen voor een oorlog tegen de regering en uiteraard ook tegen de bevolking.

Haar bewering van die wekelijks honderden acties door die lokale comités is trouwens een leugen. Van enige vreedzame protesten is immers al lang praktisch geen sprake meer. De voorbije vrijdag waren er voor zover geweten maar op een paar plaatsen betogingen met ditmaal de roep om ‘luchtafweergeschut’. Wie de filmpjes van de rebellen hierover bekeek zag nergens meer dan enkele tientallen betogers.

De keuze in Syrië is nu of een overwinning van die salafisten of een aanpassing van het huidige regime richting hervormingen. Zij kiest voor het geweld. Zelfs al geeft zij toe dat Saoedi-Arabië en Qatar “de revolutie misbruiken”. Alsof die opstand in Syrië iets met een revolutie te maken heeft. Het woord contra-revolutie richting de vroege middeleeuwen is hier eerder op zijn plaats.

Christenen

Maar een tekst is natuurlijk ook belangrijk voor wat er niet instaat. Zo ontbreekt een oproep tot onderhandelingen met Assad zoals Kofi Annan vroeg. Ze negeert het. Zeer veelzeggend. Ook doet ze geen oproep tot respect voor de vele minderheden. Gezien de salafistische natuur van de opstand iets wat toch zeer essentieel is. Het zegt eveneens veel over haar bedoelingen.

Agnes Mariam & Daniel Maes

Ooit schreef Brigitte Herremans dat de christenen in Syrië, zoals hier zuster Agnes Mariam en pater Daniel Maes, onbetrouwbaar waren want ze collaboreerden met Assad. Dit criminaliseren van deze gemeenschap durfde zij ditmaal niet meer te herhalen.

Ooit werd hier geschreven dat Pax Christi ten tijde van de oorlog tegen Joegoslavië, en nu in Syrië, meewerkte aan de vervolging van christenen. Daar is geen woord van terug te nemen. Alhoewel zij het probleem moet kennen zweeg zij immers ook nu weer over deze kwestie. Duidelijker kan moeilijk.

Wel staat er in haar tekst ditmaal geen sneer naar de christelijke minderheden in het land. Voorheen insinueerde zij dat die groep corrupt was door zich om reden van de vermeende privileges achter Assad te scharen. Wat betekent dat deze religieuzen medeplichtig zijn aan de vele door haar gesignaleerde misdaden van Assad.

Dat durfde zij blijkbaar ditmaal niet meer herhalen. De kritiek over die beweringen vanuit katholieke hoek is hiervoor vermoedelijk te groot geworden daar Pax Christi immers onder toezicht werkt van de Belgische bisschoppen. En er is over die kwestie in katholieke milieus duidelijk een hevige ruzie gaande.

Rome - Sint-Pietersplein

Binnen het Vaticaan is er duidelijk grote ruzie over de kwestie van de christenen in het Midden-Oosten en vooral Syrië. De vertegenwoordiger van het Vaticaan in Syrië noemde die verhalen over christenenvervolging recent zelfs larie. Zo de berichten van het Vaticaans persbureau Fides tegensprekend.

Verder is het toch heel merkwaardig dat zij in het geval van de Palestijnen de weg van het geweld tegen Israël verwerpt en alleen onderhandelingen steunt – die al meer dan 60 jaar nergens raken – maar in het geval van Syrië, en voorheen Libië, oproept tot een gewapende opstand en vredesgesprekken verwerpt.

En daar zal een goede analist slechts een conclusie kunnen uit trekken. De christene gemeenschap in het Midden-Oosten zal haar en haar organisaties zeker voor lang blijven herinneren. Op haar steun kunnen zij met zekerheid niet rekenen. Integendeel, zij vormt een onderdeel van de salafistische contrarevolutie.

Internationaal recht

Zij heeft het in haar tekst ook over: “de massale schendingen van het internationaal recht”. Een zoveelste sneer naar Assad. Zou zij weten dat haar oproep om een interne opstand te steunen een zware schending is van de basis waarop het internationaal recht al eeuwen steunt, namelijk de soevereiniteit der naties? Haar oproep hier is als het uitgaat van een andere natie zelfs een oorlogsverklaring.

Maar zoals de westerse regeringen in hun agressief buitenlands beleid heeft ook zij voor de onschendbaarheid der grenzen blijkbaar geen enkel respect. Brigitte Herremans is gewoon een kruisvaartster in dienst van de oorlogen gevoerd door het imperialistische westen. De mensenrechten zijn daarbij simpelweg een vijgenblad waarachter zij poogt te schuilen. Arm vijgenblad.

SAM_6650

Katholieke kloosterlingen uit het dorpje Qara bij Homs. Door Herremans en Pax Christi voorheen aangewezen als collaborateurs aan de vele misdaden van Bashar al Assad.

Ooit stond Pax Christi onder voorzitter Jo Hanssens vooraan actief tegen de aanschaf van de F16 door onze regering. Nu staat datzelfde Pax Christi met Jo Hanssens vooraan om te zorgen dat diezelfde F16’s hun dodelijke vracht kunnen uitstrooien over dat arme Syrië. En dit omdat Israël het onder controle wil krijgen. Bredero zij het al: “Het kan verkeren.”

In wezen had haar tekst, zoals ook de voorgaande, dan ook evengoed door een topman van de Navo of de VS kunnen geschreven zijn. Had Reynders er zijn handtekening onder gezet dan had niemand verbaasd geweest. Het toont waar Pax Christi en ook Broederlijk Delen nu staan: Bij de oorlogsmakers. Ach die Pax!

Willy Van Damme

1) Haar tekst is te lezen op:http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120807_00250167

Er is ondertussen in De Standaard vandaag maandag 13 augustus ook een antwoord op gekomen van Mario Franssen en Marc Botenga. Het is het eerste opiniestuk in de krant waarin kritiek wordt gegeven op die rebellen. Dus na 17 maanden. Het is te lezen op: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120812_00256036&saved=1#reageer

2) Een uitstekend verslag van die eerste betogingen in Daraa is te vinden op het volgende webadres: http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=24591

Advertenties

3 thoughts on “De draaiende derwisj is blind

  1. Lees ook onderstaande open brief van de (verenigde) syrische communistische partij van ca. een jaar geleden, die de toedracht van de gebeurtenissen beschrijft.
    ———————————————————————————————
    Open brief van Syrische communisten aan de communistische en arbeiderspartijen over de hele wereld

    We willen graag een kort overzicht en een analyse presenteren van de recente gebeurtenissen in ons land Syrië. Wij zullen enerzijds een aantal feiten extra belichten en anderzijds een aantal leugens ontzenuwen, gefabriceerd en ‘aan de man gebracht’ door imperialistische propaganda tegen Syrië.

    Sinds het begin van de gebeurtenissen in Syrië, maart van dit jaar, zijn veel televisiezenders in Amerika, Groot Brittannië en Frankrijk, een aantal zenders in de Arabische wereld en honderden internetsites gemobiliseerd om zo hard mogelijk hun best te doen de werkelijkheid van die gebeurtenissen te verdraaien. Met dat doel zijn dag en nacht programma’s uitgezonden om de publieke opinie in de wereld te beïnvloeden.

    De Amerikaanse president gaf dagelijks verklaringen over de situatie, die zowel grove bedreigingen tegen Syrië bevatte als schandelijke inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van het Syrische volk. Hooggeplaatste functionarissen binnen de Europese Unie spraken de Amerikaanse president na.

    Deze bedreigingen en inmenging bereikten hun hoogtepunt toen de Amerikaanse president beweerde dat de Syrische regering illegaal en irrelevant was. Er zijn harde en onrechtvaardige economische sancties opgelegd aan het Syrische volk en zijn economie. Nog gevaarlijker zijn de plannen die worden besproken en onderschreven door de NAVO om gedurende enkele weken luchtaanvallen uit te voeren op 30 strategische plekken in Syrië, precies zoals in Joegoslavië is gebeurd. Sommige functionarissen in Europa zouden niet aarzelen om ertoe op te roepen de situatie in Syrië op exact dezelfde manier aan te pakken als de crisis in Libië. Daar zijn vele duizenden burgers vermoord, tientallen fabrieken en economisch belangrijke plekken vernietigd door luchtaanvallen, en ondertussen raakte Libië steeds meer verdeeld.

    Lidstaten van de imperialistische internationale alliantie hebben, met alle mogelijke middelen, geprobeerd om in de VN Veiligheidsraad een resolutie te laten aannemen waarmee Syrië veroordeeld zou worden. Met als doel vervolgens nog een aantal resoluties tegen Syrië te laten aannemen en het land te onderwerpen aan hoofdstuk 7 van het VN Handvest, waarmee een gewelddadige campagne tegen Syrië legaal zou worden. Dankzij de tegenstemmen van Rusland en China, en vervolgens ook van Zuid-Afrika, India, Brazilië en Libanon zijn deze imperialistische pogingen in de VN Veiligheidsraad tot nu toe mislukt.
    Al deze bewegingen vinden plaats onder het mom van twee voorwendsels:

    Demonstranten in Syrië zijn gedood, om protesterende demonstranten in toom te houden heeft men zijn toevlucht genomen tot veiligheidsprocedures.
    De uitvergrote tekortkomingen van het Syrische regime, zoals het gebrek aan democratie en het machtsmonopolie van de regerende partij, met als doel de druk op de regering op te voeren om een aantal binnenlandse hervormingen door te voeren. Terwijl iedere binnenlandse verandering gezien moet worden als een onderdeel van de nationale soevereiniteit van ieder land.

    Nu de feiten

    In maart dit jaar vond er al een aantal demonstraties plaats, die opriep tot sociale, economische en democratische hervormingen. De meerderheid van deze eisen werd gesteund door onze partij, als protest tegen de negatieve gevolgen van het doorvoeren van een liberaal programma in de economie, de gemaakte afspraken met het IMF en de omvorming van Syrië tot een markteconomie. De effecten waren schadelijk voor de levensstandaard van de armen ende middenklasse.

    De politieke leiding van het land werd voortdurend vooraf ‘op de hoogte gesteld’ van de protestacties, via de partijpers en officiële bijeenkomsten en verklaringen, waarvan de laatste vijf weken geleden verscheen. De demonstraties waren vreedzaam. Al snel werden de demonstraties gemanipuleerd door religieuze fundamentalisten en radicale groepen, waarvan de denkbeelden uit de middeleeuwen stammen.

    De demonstaties veranderden van vreedzaam in gewapend, gericht op doelstellingen die niets te maken hadden met sociale en politieke hervormingen. Bij de pogingen om deze demonstraties in de hand te houden hebben de officiële veiligheidsorganisaties een aantal onvergeeflijke fouten begaan, die een kettingreactie tot gevolg hadden. Veel burgers en soldaten werden gedood. Gewapende bendes werden gevormd, die publieke en private bezittingen aanvielen en in een aantal steden barricades opwierpen en daar de macht grepen. Tijdens de afgelopen maanden waren deze bendes druk bezig met het opzetten van gewapende linies in de grensgebieden tussen Syrië en Turkije, Libanon, Jordanië en Irak, om ervoor te zorgen de aanvoer van voldoende goederen in stand te kunnen houden.

    De bendes zijn er echter niet in geslaagd om een stabiele grensbasis te organiseren. Dit kostte honderden burgers en soldaten het leven, meer dan 2000 slachtoffers. Ondertussen werden verschillende gebeurtenissen in de pers zwaar overdreven. Feiten werden verdraaid. De modernste elektronica en media-apparatuur werden gebruikt om aan te tonen dat het Syrische leger volledig verantwoordelijk zou zijn voor deze gebeurtenissen en de gewapende bendes helemaal niet.

    Onder druk van de gebeurtenissen besloot de regering tot het aannemen van een aantal sociale en democratische hervormingen, waaronder: het opheffen van de noodtoestand en bijzondere rechtspraak en het bezien van de mogelijkheid om vreedzame demonstraties legaal te maken. Onlangs werd een nieuwe kieswet aangenomen en een wet die het oprichten van meerdere politieke partijen mogelijk maakt. Er worden voorbereidingen getroffen voor een nieuwe of aangepaste grondwet. Ook zijn er nieuwe wetten aangenomen met betrekking tot persvrijheid en plaatselijk bestuur.

    Doelen van deze nieuwe wetten en procedures zijn: het machtsmonopolie breken van de regerende Baath Partij, een pluralistische en democratische samenleving creëren, het beschermen van zowel publieke als private eigendommen, het bewerkstelligen van vrijheid van meningsuiting en de erkenning van het recht van de oppositie op vreedzame, politieke activiteiten. Ondanks onze bedenkingen met betrekking tot een aantal artikelen uit deze wetten vinden we ze wel zeer belangrijk. Meer dan veertig jaar strijdt onze partij al voor instelling van zulke wetten. Mochten deze wetten worden doorgevoerd dan kan dat beschouwd worden als een belangrijke stap voorwaarts in het proces van omvorming van Syrië tot een democratische en pluralistische maatschappij.

    Grote delen van de nationale, vreedzame oppositie verwelkomen deze mogelijk nieuwe wetten. De fundamentalisten en gewapende oppositie houden echter nog steeds vast aan de oproep tot omverwerping van het regime, het veroorzaken van spanningen en het nastreven van sektarische doelen.

    Een poging om het probleem te schetsen alsof het een sektarisch of cultureel conflict is zou een schandelijke vervalsing en verdraaiing van de feiten zijn.
    We kunnen de situatie in ons land als volgt schetsen:

    De gewapende spanning is afgenomen in de Syrische steden, gewapende bendes hebben zwaar te lijden gehad. Ondanks dat zijn sommige nog in staat hun activiteiten voort te zetten.
    Er worden nog steeds vreedzame demonstraties gehouden, deze worden niet met geweld beantwoord, tenzij de demonstraties gepaard gaan met gewelddadige acties.
    De staat heeft de nationale oppositie opgeroepen om deel te nemen aan een uitvoerige politieke dialoog, bedoeld om de overgang naar een democratie en vreedzaam pluralisme te bevorderen. Zo’n dialoog krijgt te maken met diverse moeilijkheden, de belangrijkste daarvan is de druk die gewapende groepen uitoefenen, groepen die tegen een vreedzame dialoog en oplossing zijn en steunen op hulp uit het buitenland.
    Imperialistische en koloniale bedreigingen tegen Syrië zijn toegenomen. Deze bedreigingen kunnen echter niet eenvoudig worden uitgevoerd en wij moeten ons goed voorbereiden om ons ertegen te verzetten.
    Protestbewegingen bestaan nog steeds, op verschillende niveaus. Per regio zijn er verschillen tussen de bewegingen. De meeste bewegingen ontstaan vanuit moskeeën, plattelandsgebieden en krottenwijken en breiden zich uit naar de steden.
    Georganiseerde bewegingen onder etnische of religieuze minderheden zijn schaars en in fabrieken, universiteiten en vakbewegingen bevinden zij zich niet.
    Ook binnen de kringen van de grote bourgeoisie, zowel industrieel als economisch, in het bijzonder in de grote steden Aleppo, Lattakia en Damascus, zijn er geen georganiseerde bewegingen, evenals binnen clans en stammen.
    De oppositie bestaat uit een breed en gevarieerd spectrum van partijen. Sommige zijn patriottisch, die zich tegen interventie van buitenaf en gewapende bendes keren. Daarnaast is er de Moslim Broederschap, die wordt beschouwd als de meest actieve en goed georganiseerde partij, zowel in Syrië als in het buitenland.
    Er zijn ook een aantal traditionele groepen met verschillende oriëntaties, waarvan de invloed zeer duidelijk zichtbaar is geworden tijdens bijeenkomsten en vergaderingen in verschillende regio’s. Deze groepen komen duidelijk voor hun doelen uit, die zeer reactionair en sektarisch zijn.
    Sinds het begin van de protesten spelen de lokale coördinatiegroepen de meest actieve en belangrijkste rol. Het zijn vooral verschillende groepen jongeren die geen gemeenschappelijke, heldere ideologische plannen of oriëntatie hebben, behalve de slogan “Weg met het regime”. Zij zijn onderhevig aan zowel druk van buitenaf als van binnenuit.
    De oppositie in het buitenland bestaat vooral uit intellectuelen, traditionalisten, personen die uit het regime zijn gestapt en connecties hebben binnen Syrië (Khadam en Refaaat Al Assad). In de afgelopen periode hebben deze krachten een aantal conferenties buiten Syrië georganiseerd (m.u.v. een bijeenkomst in het Samir Amis hotel in Damascus, georganiseerd door de binnenlandse oppositie). Deze conferenties waren bedoeld om krachten te mobiliseren en standpunten te coördineren. Verschillen in ideologie, politieke standpunten en zelfs in belangen voerden de boventoon. Sommige oppositiegroepen in het buitenland werken hard om steun te krijgen van buitenlandse en koloniale machten.
    Tot nu toe leiden de Verenigde Staten, Frankrijk en Groot-Brittannië de internationale campagne van dreigementen en ophitsing tegen de regering van Syrië, bedoeld om steeds meer sancties op te leggen. Daarbij gaat het in het bijzonder om sancties en procedures van de VN Veiligheidsraad en andere internationale organisaties.

    Rusland en China blijven tegen het opleggen van dergelijke maatregelenstemmen. Turkije heeft een opportunistisch standpunt ingenomen, dat ‘meebeweegt’ met politiek electorale en regionale belangen. Ruwweg gesproken is er een internationale unanimiteit tegen direct militair ingrijpen in Syrië, zoals in Libië is gebeurd. Daarbij is het wel van belang dat de Arabische Liga en de VN-Veiligheidsraad geen resoluties aannemen die de weg vrij kunnen maken voor dat doel. Het conflict over deze kwestie is heftig.

    Naast de visie van Qatar, dat een cruciale rol speelt in de samenzwering tegen Syrië, zijn er verschillende standpunten en opvattingen in de Arabische wereld met betrekking tot de situatie in Syrië.
    Met de dag verslechtert de economische situatie van Syrië en neemt de druk op de levensomstandigheden van de massa toe.
    Er is een sterke samenhang binnen de regering en zij heeft nog veel potentie. Vijf maanden na het begin van de gebeurtenissen is er geen sprake van enige splitsing binnen de basisinstituties, zoals: de partij, het leger, de veiligheidsdienst, overheidsinstellingen ambassades, publieke organisaties, vakbonden, het Progressieve Nationaal Front. Natuurlijk is het geschetste beeld niet statisch en zou dagelijks opnieuw beoordeeld moeten worden met betrekking tot dynamiek, veranderingen en ontwikkeling.

    Mogelijke scenario’s:

    De crisis kan een lange periode voortduren, wat zal leiden tot meer calamiteiten en bloedvergieten.
    De regering stort in, wat kan leiden tot een totale anarchie. Er kan een burgeroorlog of iets vergelijkbaars uitbreken, wat de weg zou vrijmaken voor een interventie van buitenaf.
    Er kan een splitsing in de oppositie ontstaan, waardoor een deel mogelijk openstaat voor een serieuze dialoog met de regering, om tot een nieuw sociaal contract in Syrië te komen.
    Er wordt een einde gemaakt aan de verschillende benaderingen en de ‘starheid’ ten aanzien van de regeringskrachten. Er zijn twee mogelijke uitkomsten: ofwel een beweging in de richting van het bereiken van een politieke oplossing voor de crisis en daar snel en krachtig een einde aan maken, ofwel voortgaan met koste wat kost toevlucht nemen tot veiligheidsmaatregelen om de crisis in bedwang te houden.
    Het is moeilijk vooraf te zeggen wat uiteindelijk tot de beslissende oplossing zal leiden.
    Er kunnen zich onverwachte gebeurtenissen voordoen die alle partijen dwingen tot een compromis of tot het accepteren van een regeling die wordt opgelegd door buitenlandse krachten, om het land te helpen een weg te vinden uit de tunnel waarin het terechtgekomen is.

    Waar staat onze partij hierin?

    Om te beginnen willen we jullie erop wijzen dat onze partij een memorandum heeft gestuurd aan het regionale bestuur aan de vooravond van de tiende conferentie van de AL-Baaath partij in 2005. Onze partij eiste dat:

    de staat gescheiden zou worden van de regeringspartij;
    democratie en vrijheden gegarandeerd zouden worden;
    noodregelingen zouden worden opgeheven;
    een democratische wet zou worden aangenomen voor politieke partijen;
    politieke gevangenen vrijgelaten zouden worden;
    de macht van de AL-Baaath partij over vakbonden opgeheven zou worden;
    corruptie bestreden zou worden;
    etc.

    Daarnaast willen we zeggen dat de partij, in alle aangenomen documenten gedurende de afgelopen periode, heeft verklaard dat zij de nationale positie van Syrië steunt.

    Om dat te kunnen blijven doen is het nodig dat aan de sociale, economische en democratische behoeftes van de volksmassa’s wordt voldaan. We hebben de eisen tot in detail besproken in onze conferenties en documenten.

    In de analyse van onze partij van de huidige, diepe crisis in ons land wordt duidelijk gemaakt wat de belangrijkste tegenstelling is: die tussen enerzijds de politieke vorm die wordt gebruikt om ons land al tientallen jaren te regeren en anderzijds de eisen van democratie en sociale, economische en culturele ontwikkelingen die de Syrische samenleving nodig heeft.

    In onze opvatting is die politieke vorm gebaseerd op het monopolie van de autoriteit van de AL-Baaath partij en haar ‘beheersing’ van de volksbewegingen en hun organisaties. Deze besturingsvorm heeft geleid tot decadentie en bureaucratie en de corruptie van het staatsapparaat. Ondertussen is het zo langzamerhand nodig economische en sociale hervormingsplannen opnieuw te bezien, om te kunnen aansluiten bij de huidige vereisten voor vooruitgang.

    Kort gezegd: onze partij is van mening dat de essentie van de huidige crisis de wanverhouding is tussen de structuur van de regering en de taken waar Syrië voor staat. Tegelijkertijd benadrukt onze partij dat de vijandige en imperialistische krachten misbruik hebben gemaakt van deze interne wanverhouding, om de samenzwering tegen Syrië verder te bevorderen en het als een Paard van Troje te gebruiken om hun welbekende doelen te bereiken, zoals eerder genoemd.

    De (Verenigde) Syrische Communistische Partij stelt zich niet neutraal op ten aanzien van de vereiste alternatieven enerzijds en de noodzakelijke middelen om die doelen te bereiken anderzijds. Een politieke oplossing en de continuïteit van werkelijke en radicale veranderingen vormen de enige weg uit de crisis. Veiligheidsprocedures verergeren de crisis en maken deze steeds dieper en hollen de inhoud van hervormingen uit.

    Wij gaan ervan uit dat de huidige situatie een constructieve en hoopvolle dialoog vereist tussen alle oprechte en patriottische krachten, ongeacht de verschillen in opvatting of gezichtspunten, met als doel tot een overeenkomst of een radicaal hervormingsplan te komen. Waarmee tegemoetgekomen wordt aan de behoeften van de volksmassa’s, en waarmee de vorming van een seculiere en democratische burgermaatschappij, die in staat is zich te verzetten tegen de imperialistische en Israëlische plannen in de regio, wordt gegarandeerd.

    Voor een dialoog is een daarbij passend klimaat nodig maar de dialoog zelf kan ook bijdragen aan het creëren van zo’n klimaat. De andere opties zouden alleen maar leiden tot meer bloedvergieten en rampspoed voor het land en de bevolking.
    Beste kameraden,

    De Syrische massamedia staan zwak tegenover de gigantische mediamachine van het imperialisme, de mobilisatie van krachten tegen Syrië over de hele wereld en de anti-Syrische alliantie, bestaande uit imperialistische machten en hun marionetten in de regio, inclusief Turkije, dat een pragmatische politiek heeft gekozen om te kunnen delen in de hegemonie van westerse landen over het Midden-Oosten.

    Daarom hoopt onze partij dat alle communistische, arbeiders- en democratische partijen over de hele wereld ons helpen om deze ophelderingen te verspreiden, om de publieke opinie in hun landen te beïnvloeden.

    We roepen al deze partijen ook op zich solidair te verklaren met Syrië, hetbelangrijkste Arabische land in het verzet tegen de plannen voor imperialistische overheersing in het Midden-Oosten. Syrië verzet zich ook krachtig tegen Amerikaans-Israëlische plannen om de regio op te delen in verschillende afgescheiden eenheden, die makkelijker te controleren zijn. Syrië steunt ook het nationale verzet van Palestina, Libanon en Irak en het recht van het Palestijnse volk om zijn grondgebied te bevrijden en een nationale staat te stichten met Jeruzalem als hoofdstad.

    Damascus, 17 september 2011, vertaling J. Bernaven.
    Rob Heus
    Nederland
    Antwoord:
    Bedankt voor deze boeiende bijdrage die een extra invalshoek geeft op dit conflict. Ze is alleszins duizendmaal interessanter dan de onzin en de leugens van onze klassieke media.
    Willy Van Damme

  2. Allemaal goed en wel, maar Herremans als een derwish beschouwen … is toch wel een heel vreemde vergelijking…
    Jan Van Opstal
    Antwoord:
    Inderdaad, maar ze begint hier te draaien zoals alleen derwisjen dat kunnen.
    Willy Van Damme

  3. Beste Willy,
    de eerste dagen van zo’n opstand verraden wie de initiatiefnemers kunnen zijn en wat hun methoden zijn.

    Uw verwijzing naar Global Research is verhelderend. Ik ‘citeer’ nog even daar uit:
    In de Westerse Pers werd alleen vermeld dat demonstarnten waren gedood, maar in Israel en Libanon werd gemeld dat 7 agenten waren gedood en 4 demonstranten. ( Israel National News Report, ca. 18 maart 2011)

    De geestverwante van mevr Herremans, Pax Christie’s vrouw in het M.O., Marjolijn Wijninckx, schrijft op 27 maart 2011 op haar blog de volgende zinnen:

    – er gaan geruchten over aanwezigheid van buitenlandse gewapende “elementen”
    – De situatie in Lattakia is afschuwelijk, gisteren vielen er volgens berichten vijf doden en er waren scherpschutters die vanaf gebouwen op de menigte schoten.
    – Het lijkt erop dat bepaalde groepen daar het sectarische conflict aanwakkeren om angst te zaaien en de eigen positie te versterken.

    Dus meteen al was duidelijk dat dit een opzettelijk tot escalatie gebrachte opstand was, en wel vanuit het buitenland.
    Pax Christie meldt het zelf, maar zal zich laten inpakken door de Westers Media propaganda, waar ze raar genoeg zelf deel van gaan uitmaken.

    Nu zijn we 17 maanden verder, en kan men niet meer om de realiteit heen.

    Maar het is te laat. ( Ze kunnen het zich nu dus permitteren om de waarheid te schrijven).
    Syrië is voor decennia kapot gemaakt. Niet alleen de huizen en de bedrijven, maar ook de broze ‘samenleving’ van de diverse groeperingen.

    Wijninckx blog: http://ikvpaxmenablog.wordpress.com/2011/03/27/angst-neemt-toe-onder-syriers/

    —–
    Willy,
    U bent het boek van Walter Baeyens aan het lezen.
    Ik zou het wel heel interessant ( en gemakkelijk ! ) vinden als U zo nu en dan een blogje aan dat boek zou wijden. Een onderwerp dat U zojuist gelezen heeft, en dan voorzien van uw commentaar. Ik weet bijna zeker dat ik zo’n dik boek niet zal kunnen lezen, en de video maakte me toch wel nieuwsgierig.
    Jan Verheul
    Antwoord:
    Zij en de meeste journalisten eten gewoon uit de ruif van de Navo, die is groot en er kan veel volk aan tafel. doet ze dat niet dan dreigt har toegang tot de media geweigerd te worden. En dus …..
    Ondertussen helpen zij mee met het uitmoorden van de Syriërs en het vernielen van het land.
    Jorn De Cock noemde Assad in De Standaard een leugenaar. Dat klopt maar het is de pot die de ketel verwijt.
    Ik lees verder aan dat boek van Baeyens dat leuk is en tenminste een stevig gehalte heeft. De bespreking komt wel. Geduld. Nu is het vandaag hier een verjaardagsfeest voor 25 jaar huwelijk. Dat moet ook gebeuren.
    Het boek van Baeyens is de tegenpool van het boek van Lisa De Bode dat het domste boek is dat ik gelezen heb sinds die prietpraat à la W.F. Wertheim over China. En dat wil veel zeggen.
    Maar je ziet, sommige mensen ontbreekt het gewoon aan schaamte en respect voor hun medemens, zijnde de lezers en de mensen over wie het gaat.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s