Onze Rwandese lieveling

“Het kan verkeren”, moet de Rwandese dictator Paul Kagame gedacht hebben toen recent een aantal rapporten naar de pers werden gelekt over de toestand in Kivu, de Congolese aan Rwanda grenzende streek. Nooit voorheen werd vanuit de VN en een aantal westerse Ngo’s zo met een beschuldigende vinger naar hem gewezen als de dader van al het onheil dat die regio overkomt.

31 jaar oorlog

De vraag die zich hier stelt is waarom men vanuit het westen, de Ngo’s en de VN pas nu kritiek op de man zijn optreden begint te uiten. Immers, de man is zich al 31 jaar – toen hij dus nog maar 24 jaar oud was – met bruut geweld een weg aan het banen naar de macht en de daarmee gepaard gaande rijkdommen.

Vanaf 1981 voert hij al strijd, eerst aan de zijde van Yoweri Museveni tegen de toenmalige Oegandese president Milton Obote. Met steun van de Britten, de oud-koloniale mogendheid, kon hij Obote verdrijven en werd Museveni in 1982 dan dictator van Oeganda. Er zijn sinds een paar jaar wel verkiezingen maar de uitslag staat al vooraf vast, met Museveni: ‘president voor het leven’.

Deze vriend van journaliste Els De Temmerman, op TV DE strijdster tegen kindsoldaten, zal ook als een der eersten hierbij kindsoldaten inzetten. Een traditie die hij nadien als president zal behouden toen hij in 1994 Congo binnenviel.

Miljoenen doden

Maar Paul Kagame ging verder toen hij met delen van het Oegandese leger in 1990 zijn geboorteland Rwanda binnenviel. Met steun van de VS en trouwe bondgenoten als de Britten en de Nederlanders. De ambassade van Rwanda in Brussel heet tegenwoordig dan ook in de goede Britse traditie ‘Rwanda House’.

Het aantal miljoenen doden die de plundertochten van Kagame veroorzaakten zijn niet te tellen. Voor de eerste invasie van 1994 die vader Laurent Kabila Congolees president maakte wordt dat geschat op ergens tussen de 3 en 4 miljoen doden.

Alhoewel sommigen ook wel eens het getal van 5 miljoen bovenhalen. Wie zal het weten hoeveel Congolezen, Oegandezen en Rwandezen er dankzij zijn vele oorlogen stierven? Het zal hem zo te zien worst wezen. De man is dan ook volgens de vele getuigenissen de grootste massamoordenaar uit het neokoloniale Afrika.

Goud in overvloed

En zijn gedrag is natuurlijk ook ergens begrijpelijk. Zijn land heeft in feite geen grondstoffen de naam waardig en moet het vooral hebben van de verkoop van lokaal gekweekte koffiebonen. Geen miljardenzaken. 

Maar vlakbij, in de streek van de Kivu ligt het goud, coltan, enzovoort maar voor het rapen. En dat brengt meer op dan de koffiebonen die hij aan zijn goede Amerikaanse vrienden van koffiehuisketen Starbucks verkoopt.

Maar Kagame kon al dat slachtwerk en die massale plunder natuurlijk nooit verrichten zonder de steun van de machtige VS. Het was hij die er voor zorgde dat de Congolese dictator Mobutu, toch ook lang een protegé van de VS, juist zoals Washington dat vroeg van de troon verdween. Een onhoudbare stank van lijken achter zich latende.

Amerikaanse steun

Wie ooit het uitstekende boek (1) “De Grote Afrikaanse oorlog” van de Antwerpse professor Filip Reyntjens las, weet dat de VS zelfs direct met o.m. special forces deelnam aan deze meer dan bloedige strooptocht. Men roeide zelfs vluchtelingenkampen uit. 

Het was trouwens Susan Rice die als verantwoordelijke voor het Amerikaanse Afrikabeleid toen de zaak aan de top mee dirigeerde, de bevelen gaf. Susan Rice is nu VN-ambassadeur en spreekt herhaaldelijk schande over de duizenden doden die de Syrische president Assad volgens haar op zijn geweten heeft.

Het verklaart waarom Paul Kagame al die jaren bijna alles mocht doen wat hij wou. Wee de Rwandese opposant die in het land blijft ageren. Er zijn wel verkiezingen maar zoals in Oeganda staat ook hier de uitslag steeds vooraf vast. Met westerse kieswaarnemers die niet alleen de ogen maar vermoedelijk ook zelfs de neus hardnekkig dichtknijpen.

En nu sinds enkele maanden lekt het ene rapport na het andere uit over de Rwandese agressie tegen buurland Congo. Paul Kagame komt plots in het vizier. Stephen Rapp, hoofd van het US Office of Global Criminal Justice, een Amerikaans ambtenaar dus, dreigde er zelfs al mee om de man naar het Internationaal Strafhof in Den Haag te sturen, Charles Taylor van Liberia achterna.

Begrotingshulp

Voor Paul Kagame natuurlijk geen goede vooruitzichten. Zo bestaat de Rwandese begroting naar gelang de bron voor ergens tussen de 33% en de 50% uit hulp komende vanuit vooral de VS, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Zweden en België.

Het zou voldoende zijn om die hulp te stoppen en de export van grondstoffen vanuit Rwanda te verbieden om de man op de knieën te krijgen. Men doet het echter niet, integendeel, de steun blijft.

En in Congo niet meer mogen plunderen is voor hem natuurlijk ook niet plezant. Hij ontkent wel enige schuld, maar zijn argumentatie is, om het zacht uit te drukken, erg povertjes. Zo schreef zijn minister voor Buitenlandse Zaken Louise Mushikiwabo naar de Financial Times een vandaag gepubliceerde brief (2) die veel vertelt maar feitelijk amper iets ontkent.

Maar zorgen lijkt hij zich toch niet echt te moeten maken. Zo bezetten zijn troepen op vraag van de VS een deel van Darfoer, de westelijke regio van Soedan die de VS na Zuid-Soedan ook wel zou willen doen afsplitsen. En die soldaten kan de VS goed gebruiken.

Het blijft dan ook bij wat eerder symbolische gebaren zoals het tijdelijk inhouden van enkele leningen en giften en het uiten van grote woorden waarvan men in Brussel en Washington toch weet dat men ze nooit kracht zal bijzetten.

Reynders als Belgenmop

Ook onze Didier Reynders, minister van Buitenlandse Zaken, kon natuurlijk niet achterblijven. Zo stelde hij al voor om aan Rwanda te vragen hulp te bieden bij de bestrijding van die rebellen. Een der betere Belgenmoppen van de voorbije jaren.

Zelfs symbolische sancties zoals de Nederlanders en de VS organiseerden zijn voor hem uit den boze. Zijn boodschap is, eerst wat diplomatie uitoefenen want sancties treffen volgens hem alleen maar de bevolking. Iets om tegen de Iraniërs, Palestijnen en de Syriërs te vertellen. Die wurgt deze goede vriend van Israël als het ware ter plekke.

In  een tijdschrift van onze officiële ontwikkelingshulp werd er zeer recent zelfs nog de lof gezongen over de strijd tegen de corruptie in Rwanda. Didier Reynders en Paul Kagame zullen het er zo te zien roerend over eens zijn.

De vraag is natuurlijk waarom de westerse regeringen en hun pers plotseling Kagame aanvallen. Voorheen, toen in 2008 zijn legerofficier Laurent Nkunda een spoor van dood, plunder en vernieling achter zich liet, keek iedereen heel lang de andere kant op.

Koen Vlassenroot van de UG Gent, een man met een sp.a-signatuur, schreef in De Morgen zelfs een ganse column over die zaak zonder zelfs één keer de naam Kagame te laten vallen (3). Rwanda, als we hem toen moesten geloven, had niets met Nkunda te maken. Een intellectuele krachttoer.

Hij ging zelfs zo ver door de schuld voor die strooptochten van Nkunda geheel op rekening van Kinshasa te steken. Een bewering die Rwanda nu ook doet in het geval van de huidige agressie van de rebellengroep M23, genoemd naar de datum van 23 maart, van de Rwandese officier Bosco Ntaganda. Deze werd al wel verwezen naar het Internationaal Strafhof maar blijft in de praktijk onschendbaar op vrij voeten oorlog voeren.

De Amerikaanse leiband

Volgens Filip Reyntjens is M23 gewoon de voortzetting onder een andere naam van de CNDP van Laurent Nkunda uit 2008. Deze vertrok, vermoedelijk de zakken goed gevuld, terug naar zijn vaderland Rwanda. Niemand binnen het westerse establishment die hem nadien nog ooit iets in de weg legde.

Volgens Reyntjens in een vrije tribune in De Tijd (4) van 26 juli is er sprake van gesprekken tussen Kagame en allerhande bendes die in de provincies Ituri en de beide Kivu actief zijn. Het idee is volgens hem om gezamenlijk de regio over te nemen, een Groot-Rwanda te vormen en dus de plunder te ‘legaliseren’. Wat zou blijken uit het recent gepubliceerde rapport van die experts van de VN.

De Congolese president Joseph Kabila loopt echter braaf aan de Amerikaanse leiband en dient voor Washington dan ook niet gestraft. Is het feitelijk daarom dat de VS heel boos is op Kagame en hem symbolisch wil straffen? Een verwittiging dus.

Het hertekenen van grenzen kan immers voor het Witte Huis alleen het werk van de VS zijn en niet van een of ander vazal uit een pietluttig land als Rwanda. Grenzen is het werk van de bazen, niet van de lokale medewerkers, de Quislings.

Wordt Kabila toch stout dan is er nog altijd ‘vriend’ Kagame bij de hand om hem te straffen. Daarom dat de VS Kagame zal blijven beschermen want hij is altijd bruikbaar om Kabila aan die leiband te houden. Daarover gaat het.

Willy Van Damme

1: ‘De Grote Afrikaanse oorlog – Congo in de regionale geopolitiek 1996-2006’, Filip Reyntjens, 2009, Meulenhoff/Manteau. 364 pagina’s.

2: ‘UN Experts’ report on Rwanda brims with error and inconsistency’, Financial Times, pagina 8, 1 augustus 20012.

3: De Morgen: ‘Het huidige regime in Congo is ofwel niet bereid ofwel niet in staat zijn verantwoordelijkheid te nemen en de bevolking te beschermen’, Koen Vlassenroot; 29 oktober 2008.

4: ‘Congo wordt al jaren gesaboteerd, en Rwanda werkt daar actief aan mee.’, Filip Reyntjens, De Tijd, 26 juli 2012.

Advertenties

2 thoughts on “Onze Rwandese lieveling

  1. Dag Willy,
    dank je wel voor deze zeer informatieve blog. Ik heb hem nu een keer gelezen, en wil hem nog eens overlezen om het beter te onthouden. Ook de engelstalige Wikipedia over Paul Kagame heb ik er bij genomen, om nog meer een beeld te krijgen.
    Lang geleden heb ik artikelen van een Amerikaan die in dat Grote Meren gebied woont, ene Keith Harmon Snow, gelezen. Hij beschrijft de grote invloed van Israelische ‘goudzoekers’ in dat gebied: http://tiny.cc/xtleiw En hier beschrijft hij zaken waarbij ook Moerloose en Louis Michel een rol spelen: http://tiny.cc/kwleiw
    Jan Verheul
    Antwoord:
    Het zijn inderdaad vooral joodse Amerikanen zoals de in 1929 in Antwerpen geboren Maurice Tempelsman die al jaren de zaakjes ginds controleren en er goed aan verdienen. Vermoedelijk meer dan alle Congolezen bij elkaar. Op een Mobutu Sese Seko & Co na dan.
    En Louis Michel heeft al een ganse tijd een zeer gote interesse voor de regio. Toen hij Europees commissaris was toonde hij zelfs grote belangstelling voor de dictator van Congo Brazzaville, Denis Sassou Nguesso, een zetbaas van Total en de Fransen.
    Het was de tijd toen een Belg er een elektriciteitscentrale wou verkopen en onze regering hiervoor zelfs een softloan wou geven. Het geld werd door een schuldeiser van Sassou nadien aangeslagen.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: Spreekbuis van de Amerikaanse regering « Mediawerkgroep Syrië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s