Onderbroekenjournalistiek

Hoe gemakkelijk men een compleet idioot en verzonnen verhaal aan de media als waar zijnde verkocht krijgt bewezen in het recente verleden al de jongens van het Tv-programma Basta. Dat wordt feitelijk opnieuw aangetoond met het verhaal van de onderbroekterrorist van de VS.

Geen twijfel

Wat kregen wij dinsdag geserveerd? Dat was de Amerikaanse minister van Defensie Leon Panetta die op TV stelde een bomaanslag door al Qaeda te hebben verhinderd. De man/vrouw had met een in de onderbroek bevestigde bom een plan om een vliegtuig in de lucht neer te halen.

Maar wie, wat, hoe en waar kwamen we dinsdag niet eens te weten. We hadden alleen een verklaring van de Amerikaanse regering en een vage beschrijving dat het verhaal zich situeerde op het Arabisch schiereiland.

Maar wie een beetje historische kennis heeft en een serieuze journalist hoort te zijn stelt zich hier uiteraard vragen. Is dit verhaal wel waar? Zijn er bijvoorbeeld andere onafhankelijke bronnen om dit te bevestigen? Blijkbaar geen, want er raakten er geen bekend.

Maar geen zorg. Aan de woorden van de mannen die ons o.m. de nepverhalen over Pearl Harbour, de aanval op een boot in de Vietnamese Golf Van Tonkin en de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein brachten hoeft men niet te twijfelen.

In het VRT 1 radioprogramma De Ochtend had journalist Bert De Vroey geen twijfels. Dit is zeker. Hoe dan?

Een verduidelijking

En ja kijk woensdag zijn er dan wat verduidelijkingen. Had een journalist misschien de moed gehad wat kritische vragen over de vermeende terrorist aan Panetta te stellen? Nu vandaag blijkt die would-be zelfmoordterrorist een Saoedische geheim agent en infiltrant te zijn geweest die zijn/haar bom in Jemen kreeg en afgaf aan de CIA.

En dat leidde, althans volgens de tweede versie, tot de moord op Fahd Mohammed Ahmed al-Quso, de vermeende operationele verantwoordelijke voor al Qaeda in Jemen. Dit gebeurde volgens de VS dit weekend met een drone, een onbemand bomvliegtuig. Een standrechtelijke executie dus zonder enige vorm van proces. De Amerikaanse ‘rechtstaat’ in volle actie.

Maar is ook dit verhaal waar? Aangezien de enige bron hier weeral diezelfde VS is blijft het verhaal een hoogst dubieus karakter behouden. En zolang er geen bevestiging is door een andere onafhankelijke bron blijft dit op het niveau van de geheel onbewezen beweringen steken. Het kan fantasie zijn made in Hollywood, het kan werkelijkheid zijn.

Maar voor onze media geen probleem. Dit verhaal is waar en is in de klassieke westerse media zelfs topnieuws. Een tip voor Basta misschien?

De bewoners van Madaya

Eenzelfde niveau haalde Terzake gisteren met een van Nieuwsuur – een programma van de NOS – overgenomen reportage over Syrië. Daar bezocht journalist Jan Eikelboom met een team in het zog van de VN-waarnemers het 22.000 inwoners tellende stadje Madaya, gelegen in de bergen aan de grens met Libanon.

En wat wist Jan Eikelboom te vertellen? Hij had het over “een stad in de wurggreep van het Syrische leger” en wanneer hij met die VN-waarnemers in het stadje arriveerde werden zij “omstuwd door de bewoners van het stadje”.

Uit de door hen vertoonde beelden bleek dat echter te gaan om amper een goede dertig mensen, vooral mannen en ook heel wat kinderen. Dus die dertig zijn volgens Eikelboom dan de bewoners van de stad. Met als vraag waar die andere 22.000 – 30 zijn?

Bovendien weet iedereen die de zaak daar volgt dat dit een klassiek scenario is. De rebellen weten dat een VN-team in aantocht is en trommelen dan wat leden bij elkaar om een ‘spontane’ betoging te organiseren. Dat ze maar een dertig mensen bij elkaar kregen lijkt een bewijs zelfs voor hun bijna totaal gebrek aan populariteit in Madaya. Maar die conclusie trok men in de reportage uiteraard niet.

Mannen met baarden

Verder viel het op dat al zijn gesprekspartners van het Vrije Syrische Leger, die minstens een stuk van het stadje bezetten, allen stevige baarden hadden en de vrouwen goed gesluierd waren. Wat niet de gewoonte is in Syrië.

Dat hij hier vermoedelijk dus met salafisten te maken had was voor hem geen opmerking waard. Ook de vraag of er nog niet-salafisten of niet-soennieten in hun deel van het stadje waren overgebleven was evenmin een door hem gestelde vraag. Het zou immers tot de conclusie kunnen leiden dat zij aan etnische zuiveringen doen. Iets waarover veel getuigenissen zijn maar waar men hier zedig over zwijgt.

Maar dat soort journalisten is er niet om verslag uit te brengen maar alleen om te tonen wat voor een barbaar al Assad is. Verhalen van families die het slachtoffer werden van die salafisten en hun aanhang krijgen wij dan ook niet in Nieuwsuur of in Terzake te zien. Censuur heet dat.

Beide kanten tonen

En nochtans is het de taak van een journalist om genuanceerd te berichten en om beide zijden in een conflict steeds aan het woord te laten. Een reportage over de slachtoffers van die salafisten en hun Vrij Syrische Leger moet in de klassieke westerse media nog gemaakt worden. Veertien maanden na het begin van de burgeroorlog.

Of hoe wat wij hier als journalistiek in de maag gestopt krijgen niets anders is dan klassieke oorlogspropaganda dat wij bij elke gewapend conflict steevast krijgen opgediend. Men kan het misschien onderbroekenjournalistiek noemen. Mits het hier gaat om een erg vuile onderbroek natuurlijk.

Willy Van Damme

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s