Er over

‘De ene zijn dood is de andere zijn brood’ is een stokoud gezegde dat ook hier met dit busongeluk in Zwitserland zeer goed van toepassing is. Kranten waren er de dagen nadien al snel in Lommel niet meer te vinden. Begrijpelijk, mensen willen hier veel meer van weten. Het is een beetje ramptoerisme en dus verkopen kranten extra.

The Sun achterna?

Tot daar feitelijk geen probleem. Het leed is er en journalisten moeten daarover berichten. En daar de lezer – de klant is koning – er het fijne van wil weten is het ook logisch dat de kranten uitpuilen met verhalen over die miserie.

En dus wordt dit diepmenselijk drama van alle mogelijke en onmogelijke kanten belicht. Met het ene verhaal al belangrijker dan het andere. Tot het bizarre en meest waardeloze toe wordt gebracht.

De publicatie echter van die foto’s van kinderen op de voorpagina’s bij Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad zonder toestemming van de ouders en ook de auteurs van de foto’s is er echter mijlen over. Het publiceren zonder enige toestemming van foto’s van kleine kinderen, slachtoffers van dit tragisch ongeval is iets wat gewoon niet kan.

Waar in ‘s hemelsnaam gaat de pers heen? The Sun en Rupert Murdoch achterna? Is dit de marsrichting waarheen Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad ons leiden? Ik pas ervoor. Het getuigt van een totaal gebrek aan respect voor deze slachtoffers en hun ouders. Dat Vlaams minister voor Media Ingrid Lieten (sp.a) hier publiek schande over sprak siert haar.

Een politicus die hard tegen de schenen van kranten schopt durft want ze dreigt later altijd hiervoor de rekening te krijgen. Zie maar hoe De Morgen bijvoorbeeld staatssecretaris Maggie De Block (Open VLD) onder de gordel pakte. Het kan Lieten zo overkomen. Ze weet dat.

Dirk Voorhof

Beide kranten, en ook wel Het Belang Van Limburg die de foto’s binnenin plaatste, hebben de meest essentiële mediaregels met de voeten getreden. Dirk Voorhof (professor UGent), de paus van het mediarecht in België, is in zijn column in De Morgen “Op het randje van de beroepsethiek of erover” vandaag dan ook vlijmscherp voor die kranten. En hetzelfde voor zijn collega Leo Neels van de KUL die in De Tijd zijn gal spuwt op dit soort praktijken.

En de excuses van die hoofdredacties houden dan ook geen enkele steek. “Ze stonden op de website van de school zodus mogen wij die ook verspreiden”, was de teneur daar. Paul Daenen, hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws zag niet eens het probleem. “Ik probeer gewoon nieuws op een mooie manier te brengen”, was zijn commentaar in De Tijd.

Mooi? Het doet denken aan de praktijken van de Britse rioolpers. Publiek vol met tranen en achter de schermen die slachtoffers misbruiken. Is men al vergeten hoe Het Laatste Nieuws nog niet zolang geleden wielrenner Tom Boonen poogde te kraken?

Voor Liesbeth Van Impe, cohoofdredactrice van Het Nieuwsblad werden de foto’s als eerbetoon in zwart wit en klein afgedrukt. Als Eerbetoon? Een wel heel rare wijze om aan eerbetoon te doen. Alsof men daarvoor die foto’s moest afdrukken.

Kom nou, dat is toch onzin. En gaan die kranten met die foto’s kilo’s papier meer verkopen? Twijfelachtig. Maar er is tussen beide kranten een concurrentiestrijd bezig die ongenadig is.

Het probleem zit hem daarom vooral bij de eigenaars van die kranten die gewoon laten betijen en alleen zo te zien kijken naar de oplagecijfers. Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws vechten al jaren een veldslag om de lezers uit.

En dan moet men scoren, ook een Liesbeth Van Impe ontsnapt hier duidelijk niet aan. Het zijn de uitgevers die hun hoofdredacteurs op de vingers moeten tikken. Teveel is teveel, trop is trop.

Raad voor Journalistiek

De zaak ligt nu voor bij de Raad voor Journalistiek die een advies moet geven aan de persbond. Veel moet men er echter niet van verwachten. Het is de sector zelf die zichzelf gaat onderzoeken en dat kennende wordt dat veel gewauwel, weinig concreets.

René De Witte en De Financieel Economische Tijd over Willy Van

Een praatje en een documentje van Jan Maes, een veroordeelde crimineel, was voor deze krant en de Raad voor Journalistiek voldoende om iemand door de modder te sleuren. Check en dubbelcheck, woord en wederwoord. Het bleek plots allemaal niet meer nodig.

Ooit werd deze auteur door de toen nog Financieel-Economische Tijd omschreven als een journalist die zich in Dendermonde correctioneel moest verantwoorden wegens het stelen van documenten uit een gerechtelijk dossier.

Waarbij men tussen de regels van de tekst insinueerde dat ik inderdaad een crimineel was. En buiten een vals document had de krant niets, geen enkele bron behalve diegene die dat document aan de krant had gegeven, zelf nota bene een crimineel. Het was voor de krant teveel om zelfs naar de rechtbank te bellen voor een bevestiging.

De zaak kwam in 2001 voor die fameuze Raad. En het verdict was dat de krant zich niets te verwijten had want ze hadden een recht op antwoord geplaatst. En dat was dan ergens klein onderaan op de minst gelezen linkerkant in de krant.

Zogenaamd heilige principes als woord en wederwoord, bronnencontrole… bleken voor die raad plots niet meer nodig. Waarna Pol Deltour, de secretaris van de persbond beloofde mijn beroep tegen die wanzinnige uitspraak snel te behandelen. Ik wacht al meer dan tien jaar. Gelieve dus niets serieus van die Raad voor Journalistiek te verwachten.

Auteursrecht

Bovendien wordt er hier met dit dramatisch ongeval ook foto’s afgedrukt die zomaar zonder enige vraag geplukt zijn van andere bronnen. Is er dan niet meer zoiets als auteursrecht, het recht op eigendom van de fotograaf? Voor beide kranten blijkbaar niet meer.

Pol Deltour

Elf jaar geleden beloofde Pol Deltour van die Raad voor Journalistiek een snelle behandeling van mijn beroep tegen hun uitspraak. Het is medio maart 2012 nog steeds wachten op een behandeling. Men gaf zelfs geen antwoord op mijn aangetekend schrijven.

Goed om weten natuurlijk. Want dat betekent dat iedereen vanaf nu foto’s van die kranten ook commercieel mag gaan gebruiken zonder zelfs maar enige toestemming van de betrokken fotograaf. Zouden de fotografen van die kranten of de vereniging van professionele fotografen daarmee akkoord gaan? Ik vrees van niet.

Dirk Voorhof, een man met een reputatie om U tegen te zeggen, lost alleszins reeds een schot voor de boeg. Voor hem is het duidelijk dat als die Raad van Journalistiek dit aanvaard dan heeft die Raad volgens hem ‘een ernstige existentiële crisis’. Het is een ferme verwittiging richting de journalistiek welke men er moeilijk kan negeren.

Maar die kranten terecht wijzen? Ik wil het nog zien.

Willy Van Damme

Advertenties

2 thoughts on “Er over

    • je moet toch weten dat het nieuwsblad en bepaalde journalisten zomaar zaken schrijven en publiceren die niets met de werkelijkheid te maken hebben, zoals de leugenaar A. F. , die vind zich dan nog een journalist, dit is geen journalist maar een lafaard, een pure leugenaar, de journalist en het nieuwsblad kennen dan nog de wetgeving niet en lappen zelfs de grondwet van België aan hun laars, dit is journalistiek onwaardig, een pure schande,
      neen, de raad van journalistiek is niet eerlijk, is niet rechtvaardig, ze leggen zelfs hun eigen regels en codes naast zich neer opzettelijk om hun vriendjes en collega’s journalisten gelijk te geven, van de raad mogen journalisten zomaar leugens schrijven, dit is een pure schande, dit stinkt geweldig naar vriendjespolitiek en naar vermoedelijke corruptie binnen deze raad. ze zouden daar beter ontslag nemen.
      Ibeus
      Antwoord:
      Ik heb van de naam van de door U genoemde journalist alleen de initialen weergegeven wegens de zware erg persoonlijke beschuldigingen aan zijn adres.

      Men kan wat betreft de traditionele media stellen dat wat ze over politiek delicate onderwerpen schrijven – neem bijvoorbeeld Myanmar of Syrië – de realiteit juist het omgekeerde is van wat zij schrijven. Wie met dit gegeven in zijn hoofd kranten leest komt al een eindje ver.

      Verder is mijn vroegere hier beschreven ervaring met die Raad voor Journalistiek overduidelijk. Wel spijtig dat een mens dat moet schrijven. Ik kan U verder zeggen dat ik nooit in mijn leven zo luid aan de telefoon heb zitten schelden als toen tegen de hoofdredacteur van die krant.
      Een stuk onbenul die dan nog de lef had om tegen mij over de zaak pogen te liegen. Waarbij hij bovendien poogde om de verantwoordelijkheid voor die zware laster van zich af te schuiven. En dat noemde zich dan een kwaliteitskrant. Uitschot!
      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s