We willen oorlog

In overleg met Nabil el Arabi, de secretaris generaal van de Arabische Liga, riep Kofi Annan, de door de VN en de Arabische Liga aangestelde onderhandelaar voor Syrië, gisteren op tot dialoog om zo het bloedvergieten in Syrië te stoppen.

Een oproep die bij de regering in Damascus en ook in Rusland en China goed werd ontvangen. Bij de gewapende oppositie viel dit echter in dovenmansoren en sprak men volgens het persbureau Reuters zelfs over een schande.

Ook voor Burhan Ghalioun, de Franse Syriër en voorzitter van de semi-officiële verzetsbeweging de Syrische Nationale Raad is dit totaal onaanvaardbaar. Met al Assad praten is voor hem totaal uit den boze. Aan tafel zitten met Ehud Barak, de Israëlische minister van Oorlog en slachter van Gaza, is, zoals blijkt uit officiële foto’s, wel geen enkel probleem.

Irak als nieuwe voorzitter

Het toont nogmaals aan dat de problemen om het voortdurende geweld te stoppen niet liggen bij de Syrische regering maar eerst en vooral bij het gewapend verzet.  Die vooral ultraconservatieve religieuze groepen binnen de soennitische gemeenschap willen gewapenderhand hun wil opdringen.

Het feit dat ook secretaris-generaal Nabil el Arabi die oproep van Koffi Annan steunde lijkt bovendien een koerswijziging te betekenen van de Arabische Liga. Onder grote druk van Qatar en Saoedi-Arabië werd de Arabische Liga het voorbije jaar omgevormd tot een instrument om hun vorm van islam te promoten en de westerse agressie te steunen. Dit standpunt wijkt daar van af.

Die nieuwe politiek koers van de Arabische Liga zorgde voor heel boze reacties bij andere lidstaten als Algerije, Soedan en Irak die dit ultraconservatisme van Saoedi-Arabië en Qatar niet lusten. Het is de al bijna een eeuw durende strijd tussen modernisten en conservatieven in het Midden-Oosten. Maar zwaaiend met miljarden en na de overname van Libië en deels Tunesië wanen zij zich oppermachtig.

Koerswijziging Dubai

Mogelijks ook een gevolg van het feit dat Qatar nu voorzitter van de Arabische Liga is en blijkbaar zo beter zijn agenda kon doordrukken. Daar komt echter kortelings een einde aan. De nieuwe voorzitter wordt Irak en die steunt feitelijk Syrië. De nieuwe houding van Nabil al Arabi kan mogelijks in dit licht gezien worden.

Zelfs binnen de Samenwerkingsraad voor de Golf (Golf Cooperation Council of GCC), de alliantie van vorstendommen op het Arabische schiereiland, zijn er serieuze barsten in het anti-Syrische front. Zo gaat Dubai, een onderdeel van de Verenigde Arabische Emiraten, een aantal Syrische ballingen het land uitzetten omdat ze er een betoging tegen de regering van Bashar al Assad hielden. En Dubai is een zeer belangrijke speler in de regio.

Vraag is nu hoe de zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’ gaan reageren op de voorstellen van Kofi Annan en Nabil el Arabi. Gaan ze hen steunen en druk op die rebellen uitoefenen, of gaan ze zijn werk saboteren? Tot heden is er vanuit dat zogenaamde Syrische vriendenclubje niets te horen over de richting die men nu gaat inslaan. Wat opvalt.

Dat zwijgen kan natuurlijk niet uitblijven want eenmaal moeten ook zij kleur gaan bekennen. Maar als men Annan steunt dan beschouwt men de regering in Damascus gelijktijdig ook als een volwaardig gesprekspartner.

Wat een draai van bijna 180% betekent voor de oorlogsstokers in het westen. In wezen deed men dat natuurlijk al door Kofi Annan aan te duiden. Maar de vraag is of men dat ook duidelijker en meer officieel zal gaan doen. En dat betekent natuurlijk enorm gezichtsverlies voor het westen en de Arabische vrienden. Gedaan dan met de eisen tot ontslag van al Assad en steun aan de burgeroorlog.

Mogelijks kan dat ook te maken hebben met de uitzichtloze toestand rond Iran. Het lot van Syrië hangt nu eenmaal vast aan dat van de regering in Teheran. En het enigste gevolg van de agressie tegen Iran is tot heden dat olie hier stilaan onbetaalbaar wordt en de economische crisis daardoor dreigt te verergeren. Met andere woorden: Het westen schoot zich nog meer eens in de voeten.

Procureur generaal

Ondertussen lijkt er stilaan meer duidelijkheid te komen over het lot van Mohammad al Bakkour, de procureur generaal van de provincie Hama. Begin augustus schreef de Syrische pers over zijn verdwijning en mogelijke kidnapping. Enkele dagen later verscheen hij dan op YouTube waar hij een harde aanval lanceerde op de regering al Assad.

Voor de westerse media het bewijs dat het regime in elkaar aan het storten was. Het was voor hen de eerste grote desertie vanuit het establishment waarna al Assad snel als een rijpe vrucht in het westerse mandje zou vallen. Dat al Bakkour mogelijks gekidnapt was werd toen zo weggelachen.

Gisteren werd in de New York Times in een artikel over de toestand in Syrië nu terloops geschreven dat ook de oppositie toegeeft dat het filmpje op YouTube met al Bakkour nep was want de man was door die rebellen ontvoerd.

Vermoedelijk is hij dan ook vermoord. Het toont nogmaals aan dat het verzet al vrij snel zich via terreur poogde een weg te banen naar de macht. Wat men hier in de media nog steeds poogt te ontkennen.

Maar voor het leed van de familie van al Bakkour zal men in onze kranten bijna zeker geen aandacht hebben. De leden van het journalistieke (sic) keurkorps van oorlogscorrespondenten hebben voor zo’n zaak nu eenmaal geen aandacht. Het is dan ook een keurkorps, de besten onder de besten. En die zien op uitzonderingen als een Arnold Karskens na alleen het leed langs de zijde van de rebellen, de vrienden van het westen.

Vraag is of ook de eergisteren op YouTube gedane verklaringen van de Syriër Abdu Hussameldin, een soort van adjunct-staatssecretaris voor Oliezaken, van eenzelfde aard is. Het blijft sinds zijn verklaringen wel opmerkelijk stil rond zijn vermeend ontslag uit de regering. Werd ook hij ontvoerd of is zijn boodschap dit keer wel echt?

Willy Van Damme

Advertenties

3 thoughts on “We willen oorlog

  1. Beste heer van Damme,

    Wat goed dat u het verhaal van Mohammad al Bakkour noemt. Ik denk soms aan hem. Voor mij is het zeer begrijpelijk dat de westerse media zo’n zaak nu geen aandacht geeft, zijn rol is niet meer nodig. Het verhaal van de adjunct-staatssecretaris voor Oliezaken is misschien niet van eenzelfde aard. Volgens een vriend van mij in Syrië, hij is een corrupt mens en een opportunist en er waren veel vraagtekens over zijn integriteit de vorige maanden. Dus ik me voorstellen dat hij nu een rebel wil worden.

    Vriendelijke groeten,

    Al Anoud
    Antwoord:
    Bedankt voor die bijkomende informatie.
    Je kan natuurlijk wat dit laatste betreft gelijk hebben. Maar de stilte sindsdien komt mij wel erg verdacht over. Normaal had je verwacht dat er na die ene verklaring, nu al twee dagen geleden, nog meer filmpjes en info over hem zou komen. Maar het is doodstil. Iedereen zwijgt. Merkwaardig.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: We willen oorlog « Mediawerkgroep Syrië

  3. Beste heer Van Damme,
    Ik denk dat uw vermoeden klopt. Het is nog doodstil over de Syriër adjunct-staatssecretaris voor Oliezaken.

    Vriendelijke groet.
    Al Anoud Fager Yakoub
    Antwoord:
    Bedankt voor je opmerking. Ik was er vandaag ook nog aan het denken. Na die forse verklaring zou je toch mogen verwachten dat hij nu al bvb in Istanbul, Parijs of Doha forse verklaringen aflegde. Maar neen, totale stilte. Ook blijkbaar bij de regering in Damascus. Je vraagt je dan natuurlijk af hoe zijn familie dat moet aanvoelen. Een raadsel dus, een zoveelste?
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s