Het is oorlog

Het is in het Midden-Oosten op dit ogenblik volop oorlog. Vanuit het westen heeft men zijn ogen laten vallen op de anti-Israëlische verzetsaarden in de regio en die wil men nu met alle geweld opruimen. Syrië, Hezbollah, Iran en Hamas moeten eraan geloven. Een massaslachting dreigt die mogelijks alle voorgaande conflicten zoals de Irak-Iran oorlog zal doen verbleken.

Mensenrechten als excuus

Voor het Westen is het duidelijk de bedoeling alle olie- en gasvoorraden in de regio in handen te krijgen, Israël wil dan weer alle verzet tegen haar zionistische project voor een joodse heilstaat vermorzelen. Als het kan zelfs definitief.

De westerse aanval op Syrië kadert dan ook in dit wijder conflict en heeft niets te maken met mensenrechten of wat dan ook. Het is gewoon oorlog en dan gaat men over lijken, honderden, duizenden en desnoods honderdduizenden of zelfs miljoenen.

Dat het hier niets met mensenrechten te maken heeft is alleen al duidelijk door het feit dat de actie vooral gesteund wordt door Saoedi-Arabië. Tot nader order de meest sectaire en dictatoriale regering ter wereld. Er is zelfs geen gram godsdienstvrijheid.

En over corruptie daar hoeft men alleen maar het verhaal te kennen van de Britse wapenproducent BAE en de Saoedische prins Bandar bin Sultan bin Abdul Aziz al-Saud. De man kreeg onder de regering van Margaret Thatcher in ruil voor de Saoedische aankoop van wat miljarden aan Brits wapentuig 1 miljard dollar smeergeld cadeau.

En wat doet dat Brits wapentuig ginds? Wegroesten in de woestijn natuurlijk. Men noemt dit de recyclage van de petrodollars.

De waarheid

In het kader van die oorlogsvoering moet men natuurlijk een performante pers hebben die constant hamert op het feit dat de Syrische president al Assad een monster is en die rebels onschuldige slachtoffers zijn, snakkend naar vrijheid. Iets waarvoor die sukkelaars zelfs hun leven veil hebben. En wat doen wij: toekijken.

En dus zegt onze pers dat ook wij zo dapper moeten zijn en hen, die brave rebellen met alle middelen steunen. Hoe anders kunnen onze regeringen ons wijsmaken dat ze de mensenrechten steunen.

En dus trekt men bij onze media nog maar eens een blik oorlogscorrespondenten open. Mensen die ons moeten tonen dat al Assad een gruwel is, die bloedworst. Typerend was de reactie van Gert Van Langendonck recent in De Morgen: “Naar buiten brengen wat hier gebeurt, is de reden waarom we journalist zijn geworden.” De journalist als (pseudo)moralist.

Het probleem met dat soort journalistiek is echter dat hun verhalen gewoon haaks staan op de werkelijkheid. Het is contra-journalistiek. Ze kruipen achter de linies met een der partijen en brengen dan die hun verhaal, exclusief. Het verhaal van de andere kant? Vergeet het. Woord en wederwoord? Nooit van gehoord.

Demonisering

Dat wederwoord is als we iemand als Jens Franssen van de VRT-radio mogen geloven toch alleen maar propaganda. Zie ook de houding van Brigitte Herremans van Pax Christi die in haar columns zelfs zover ging door in Syrië wonende Belgische en Nederlandse katholieke religieuzen als onbetrouwbaar te bestempelen. Het zijn voor haar figuren die in dienst zijn van dat monster in Damascus.

Het is de idealisering van de enen, de demonisering van de anderen. Een klassiek fenomeen bij elke oorlog waar de pers steevast een instrument wordt van de betrokken regeringen. Feitelijk helemaal niets nieuws dus.

Neem nu de oorlog in Joegoslavië een 20 jaar terug. Maandenlang werden wij bedolven door reportages van o.m. Stefan Blommaert en anderen die het maar hadden over dat belegerde Sarajevo waar moslims maand na maand onder het niets ontziende vuur van die Servische moordenaars, die beulen lagen.

Ze bestonden niet

Een grove schandelijke vervorming van de realiteit want al lag dat centrum onder vuur vanuit Servische wijken dan lagen die Servische wijken evenzeer onder vuur van de moslims van de Bosnische president Alia Izetbegovic. Maar dit verhaal kregen wij NOOIT. Die slachtoffers kregen wij in onze media praktisch nimmer te zien. Ze bestonden dus niet. Simpel.

Hetzelfde met het Joegoslavische stadje Srebrenica. Jarenlang voerden milities vanuit Srebrenica moordende raids uit op Servische dorpen in de buurt. Ook dit kwam praktisch nergens in beeld. Ook die slachtoffers zag men alleen heel zelden in onze kranten of op TV. Maar als de troepen van de Servische generaal Ratko Mladic dan Srebrenica veroveren en een massaslachting aanrichten, dan is het kot te klein.

Hetzelfde met de achtergrond van het conflict. Amper iemand had de moed te stellen dat de Navo hier gewoon met militaire middelen direct en indirect een veroveringsoorlog voerde.

Niemand bijna die schreef dat Duitsland nog voor de oorlog uitbrak in Hongarije al een Kroatisch leger getraind en bewapend had, klaar voor de oorlog. Zoals een topdiplomaat die toen mee onderhandelde zij: “Duitsland wou een oorlog en kreeg zijn zin.”

Met de wapens komende uit het eveneens veroverde Oost-Duitsland. Praktisch niemand in onze pers ook die schreef hoe de Navo ondanks een door haar zelf bedongen wapenembargo dat zelfde wapenembargo aan haar laars lapte. Onder andere via de Belg Jacques Monsieur.

Het enige dat onze westerse oorlogscorrespondenten deden was in bed kruipen met de bondgenoten van de Navo en hun verhaal brengen. Het verhaal van weduwen, verminkte lijken, gewonde kinderen en afgerukte ledematen.

Uiteraard alleen die van de goede vrienden van Navo. De anderen konden het schudden. Onze oorlogscorrespondenten moest nu eenmaal sympathie wekken voor de vrienden van Washington & Co.

Rupert Murdoch

Hetzelfde gebeurde vorig jaar in Libië. Nog tijdens de opstand tegen Kaddafi was er in zwart Afrika een storm van protest ontstaan over de terreur van die rebellen tegen zwarte Afrikaanse gastarbeiders.

Bijna niemand in de klassieke media hier schreef er toen over. Peter Bouckaert, de daar toen rondtoerende specialist van Human Rights Watch ontdekte het blijkbaar pas dit jaar. Toen Kaddafi al lang vermoord was en het westen er aan zowat alle touwtjes trok.

Het is dan ook maar logisch dat persbaron Rupert Murdoch bij de recente dood in Homs van oorlogscorrespondente Marie Colvin schreef: “Ze bracht haar leven op menig ogenblik in gevaar omdat ze gedreven was door de wil om de misdaden van tirannen en het lijden van de slachtoffers te kunnen tonen.”

Marie Colvin schreef voor de zondagskrant The Sunday Times van Rupert Murdoch en die is goed bevriend met de Saoedi ’s, na hem de voornaamste aandeelhouder in zijn mediagroep, en een fervent verdediger van Israël. En als we bepaalde persverslagen moeten geloven is zijn media-imperium zeker in Groot-Brittannië een nest vol criminelen die ook nog wel eens persartikels schrijven.

Sleuren met gewonden

Maar ook nu weer kregen wij uit Homs alleen reportages van mensen die in essentie in bed lagen met die rebellen. Ze brachten het verhaal der opstandelingen en alleen hun verhaal en dat is dus gewoon propaganda. Journalistiek hoort daar mijlen van af te staan. Hier ligt men onder dezelfde lakens te konkelfoezen met een partij.

Gewoon hallucinant waren de voorbije dagen bijvoorbeeld de verhalen over de Franse journaliste Edith Bouvier en de Britse fotograaf Paul Conroy. Op woensdag 22 februari lanceert ze zwaar gewond met een dubbele beenbreuk en bijna schreiend op YouTube een oproep om haar te evacueren want haar leven is in gevaar.

Een evacuatie van het Rode Kruis was volgens haar en die rebellen zeer dringend. Twee dagen later slaagt het Internationale Rode Kruis (ICRC) er dan in een staakt-het-vuren te regelen en plots zijn er allerlei excuses om toch niet mee te gaan. Zelfs een tweede poging van het ICRC is zonder resultaat.

Nu blijkt dat ze met hulp van Avaaz, een actiegroep gefinancierd door de Amerikaanse topspeculant George Soros (*), naar Libanon poogden te vluchten. Wat bij de eerste pogingen deels faalde en extra doden maakte en het leven van Edith Bouvier en de andere collega’s nogmaals in groot gevaar bracht.

Van algehele dwaasheid en totale onverantwoordelijkheid gesproken. De kans dat Edith Bouvier door dit macaber optreden voor de rest van haar leven zwaar gehandicapt zal blijven is reëel.

De Grote Slachtoffershow

Maar in een oorlog moet men natuurlijk volop slachtoffers kunnen tonen om zo de sympathie van de gewone burgers elders te wekken. Dat is essentieel. En dat is bijna zeker de voornaamste reden waarom het ICRC bij haar twee evacuatiepogingen uit die wijk Bab Amr amper 30 personen wist weg te halen.

En nochtans zouden er volgens die rebellen daar vele honderden mensen, ouderlingen, baby’s en kinderen zwaar gewond liggen, zonder water, voedsel of elektriciteit. Maar die raakten dus niet buiten.

Een oorlog moet op reden van propaganda nu eenmaal beelden tonen met daarop veel zwaar gewonden, weduwen, wezen, bebloede gezichten en doden. Anders is die oorlog qua propagandawaarde minder interessant.

Het zijn bovendien sensationele en zo goed verkoopbare verhalen en dus interessant voor de persbaronnen. Kassa, kassa. En nochtans weet men uit de geschiedenis dat dit soort evacuaties steeds de prelude zijn voor een eindoffensief. Hier tegen die rebellen in Baba Amr. Maar niemand mocht van die rebellen weg.

Maar de misdaden van al Assad moeten getoond worden. Voor onze regeringen en de rebellen iets dat essentieel is. En dus gebruikt men hier zonder enige schaamte burgers die gewoon de heel brute pech hadden door tussen twee strijdende partijen verzeild te raken.

Een sterk Rusland

Ondertussen rijst de vraag waar het met deze oorlog heen moet. Dat de Navo Joegoslavië in stukken kon hakken en veroveren had in essentie te maken met de toen totaal uitgetelde Sovjetunie. Die kon geen weerwerk tegen de Navo bieden daar het land in totale chaos verkeerde en feitelijk zelfs via een dronken Boris Jeltsin deels in handen was van de VS en de EU.

Nu echter is Rusland terug opgestaan en bezit het met Verenigd Rusland over een sterke populaire partij met aan de top ook twee krachtige figuren, zijnde Dmitri Medvedev en Vladimir Putin. Bovendien heeft de VS Rusland absoluut nodig om via het Russisch spoorwegnet haar troepen in Afghanistan te bevoorraden. Zeker nu de route via Pakistan deels afgesneden is.

En verder heeft Europa op grote schaal Russisch olie en gas nodig. Rusland was in 1990 failliet, lag gebroken in de ravijn. Rusland anno 2012 is terug rijk en welvarend en beschikt over stevige financiële en economische middelen. Het leent zelfs geld aan de VS.

Het is ook een zeer aantrekkelijke en groeiende markt voor bedrijven uit de VS en de EU. Langs de andere kant heeft Rusland dat westen veel minder nodig. De rollen zijn hier dus deels omgekeerd, zeker in vergelijking met de periode toen de Navo Joegoslavië aanviel.

De rollen omgekeerd

Had de Sovjetunie toen voldoende sterk geweest dan had Joegoslavië nog bestaan en waren er geen honderdduizenden slachtoffers gevallen. Het is dus niet de zogenaamde moorddadige politiek van de Servische president Slobodan Milosevic die verantwoordelijk is voor de Joegoslavische gruwel maar de agressie van Navo en de zwakte van Rusland. Het is de enige conclusie die men kan trekken.

Hetzelfde met China, ‘s werelds bankier en fabriek die ook de grootste buitenlandse geldschieter is van de VS. Ook hier is het niet China die de vragende partij is maar het westen. Men rolt in Europa tegenwoordig bijna constant de rode loper uit voor Chinese investeerders.

Zo poogt Londen van de Chinezen het voorrecht te krijgen om een centrum voor handel in RMB te worden, de Chinese munt. En met een Chinese economie die jaarlijks met 10% en meer groeit zitten zowat alle westerse grote bedrijven te drummen om toch maar in China binnen te raken. Nog ergens de Tibetaanse leider de Dalai Lama gezien?

Met andere woorden: Het ontbreekt het westen aan drukkingsmiddelen om China en Rusland nu in deze kwestie op de knieën te krijgen. En het is nu wel duidelijk dat noch Beijing, noch Moskou Syrië en Iran aan het westen cadeau zullen doen.

En zolang China en Rusland Syrië en Iran blijven steunen is het westen feitelijk machteloos. Zouden beide landen zwak zijn dan waren er nu reeds Amerikaanse bommen op Damascus gevallen. De stad was misschien al vernield.

Wat te doen?

Het enige alternatief voor het westen is dan dat Turkije Syrië binnenvalt. Maar dan dreigt het conflict geheel te ontaarden. Gaat Turkije die taak op zich willen nemen? Zeker niet, of het zou oerdom zijn.

En het zou ook verbazen dat men in het westen zover zal willen gaan. Het risico op een wereldbrand is dan te dichtbij. En dus moet men wel inbinden. Maar dat betekent natuurlijk wel heel groot gezichtsverlies voor o.m. Obama, Sarkozy en de al Thani’s uit Qatar.

Vermoedelijk zal het dus blijven bij het smokkelen van wapens en rebellen vanuit de buurlanden. Maar dat lijkt nooit genoeg om de overhand te krijgen op het ijzersterke Syrische leger.

Wel zijn volgens een serie bronnen in Syrië de voorbije weken niet alleen een groot aantal buitenlandse islamitische jihadisten gearresteerd maar ook Turkse en 14 Franse militairen. De pogingen om die vrij te krijgen zou de oorzaak zijn voor de plotse terugkeer van de Franse ambassadeur naar Damascus vorige vrijdag 23 februari. Ook zou hierbij de bemiddeling van Rusland zijn gevraagd. En dan moet men tegen Putin niet teveel brullen.

Verder spreken o.m. Jordaanse internetmedia van het feit dat in Jordanië nu ettelijke duizenden Libische vrijwilligers met steun van Qatar en Saoedi-Arabië getraind worden voor de oorlog tegen Syrië. En verder zouden er volgens Russische bronnen zelfs Amerikaans luchtafweerraketten cadeau zijn gedaan aan de Syrische rebellen.

Het grote probleem is ook dat die rebellen een stelletje chaoten zijn waar elke onderlinge samenwerking gewoon ontbreekt en die soms alleen maar onderling ruzie lijken te maken. Twee Syrische rebellen lijken wel drie ‘bevrijdingsgroepen’ te zijn. Wat natuurlijk nogmaals bewijst hoe levensgevaarlijk hun overwinning voor het land zou zijn.

Van YouTube tot Twitter

Zeer belangrijk in dit conflict is natuurlijk de rol van de moderne communicatie met vooral het internet maar ook satelliettelefoons. Zo had Reuters regelmatig via satelliettelefoons contact met die rebellen die zo hun visie wereldkundig konden maken zonder bevriende perslui in hun buurt. En men kan zo raden wie hen die satelliettelefoons bezorgde.

De VS maakt trouwens op dit ogenblik studies over het opzetten van alternatieve communicatiecircuits in te veroveren landen als Syrië, China of Iran. Studies die al in de experimentele fase zitten.

En dan is mobiele communicatie en het internet essentieel. Het is de voornaamste reden waarom de VS op het vlak van de internetcommunicatie zowat heer en meester zijn. Zo controleren zij wereldwijd het internetverkeer en weten desnoods wie wat doet waar ook ter wereld.

Typerend voorbeeld was de poging van Israël en haar vazalstaten binnen Navo om Iran te veroveren tijdens de laatste presidentsverkiezingen in juni 2009. Twitter wou toen wegens onderhoudswerken uit dienst gaan maar mocht niet van de Amerikaanse regering omdat het een van haar essentiële instrumenten was om de regering in Iran uit te schakelen.

Ook in Syrië zijn het vooral op YouTube geplaatste beelden die in onze media een beeld gaven van de opstand. Duizenden filmpjes werden op deze website geplaatst. Naar het waarheidsgehalte werd door de media zelden of nooit gekeken. Een nochtans essentiële vereiste in de journalistiek.

Amerikaanse controle

Het zeer grote voordeel van deze nieuwe digitale media is vooral dat ze erg simpel manipuleerbaar zijn. Niets is zo gemakkelijk als wat filmpjes maken in Hollywood en die dan als beelden van de opstand in Deraa, Homs of Aleppo op het internet te plaatsen. Beelden zijn altijd manipulatief geweest, dit is echter nog een reuzenstap verder.

Geen kat die op YouTube het verschil merkt tussen echt en vals of het onderzoekt. Hetzelfde met berichten op Twitter. Het misbruiken van namen is hier schering en inslag en zorgde ook in België al voor heel wat politieke herrie.

Bovendien zijn deze bedrijven Amerikaans en zullen ze op simpele vraag van de Amerikaanse regering ook censuur toepassen. Zo bleek recent dat filmpjes van de Koerdisch-Turkse PKK tegenwoordig op YouTube verboden zijn.

Bovendien is er ook zoiets als de na de aanslagen van 11 september 2011 ingevoerde Amerikaanse Patriot Act die alle Amerikaanse bedrijven verplicht al hun gegevens over zogenaamd ‘terrorisme’ op eenzijdig gerechtelijk verzoekschrift aan de Amerikaanse regering te overhandigen. Zo kunnen via bijvoorbeeld Gmail of Skype verstuurde emails en gesprekken zo worden bekeken door de CIA, FBI of wie ook in Washington.

Dit soort internetcommunicatie is dan ook het nu meest geprefereerde middel van de VS in haar poging haar wereldhegemonie te bestendigen. Het leger sturen is te duur en te gevaarlijk geworden. Zie maar naar Irak en Afghanistan.

Naar vredesgesprekken?

Maar met de val van Baba Amr en de andere opstandige wijken in lijkt het tij definitief te keren. Dit was de voornaamste verzetsaard en de val daarvan moet voor de coalitie rond Israël en de VS hard aankomen.

Bovendien is daar nog Kofi Annan, de vroegere VN-secretaris-generaal, die door de Arabische Liga en de VN als bemiddelaar is aangesteld. Hij met dus gaan praten met al Assad. Iets wat De VS en haar bondgenoten tot heden vertikten.

Het lijkt er op dat het westen via Kofi Annan een uitweg zal zoeken uit de door haar diep gegraven put. Ongetwijfeld zal men het westen daarbij als susmiddel wat snoepgoed toewerpen. Meer vermoedelijk niet.

Want uiteindelijk is het al Assad die hier dankzij Rusland en China de lakens uitdeelt. Hij heeft veruit de grootste kanonnen en het is een ook via Mao gekend dictum: Alle macht komt uit de loop van een geweer.

Qatar en Turkije

Wel is de houding van zowel Turkije als Qatar zeer merkwaardig te noemen. Zo was al Jazeera, de Qatarese staatszender, jarenlang een doorn in het oog van de VS. Hun mensen werden met Amerikaanse raketten aangevallen, hun journalisten opgesloten en de zender voorgesteld als zijnde propaganda voor extremisten genre Al Qaeda. Op zeker ogenblik wou men zelfs de hoofdzetel van de zender in Qatar met bommen platgooien.

En toen een twee jaar geleden in Libanon een nieuwe burgeroorlog dreigde tussen Hezbollah en de clan van de deels Saoedische deels Libanese familie van de vermoorde premier Rafik Hariri, dan was het Qatar die via onderhandelingen met succes een burgeroorlog wist te vermijden.

Zeer tegen de zin van Riyad en Washington. Nu werkt het intens met Saoedi-Arabië samen bij het organiseren van die burgeroorlog in Syrië. Met als logische vraag: Waarom die drastische koerswijziging?

En dan Turkije. Tot over een goed jaar stevenden Turkije en de VS regelrecht af op een zwaar conflict. De VS was de Koerdisch-Turkse rebellen van de PKK gaan bewapenen en Turkije was goed bevriend geraakt met zowel Iran als Syrië.

Het poogde zelfs een diplomatieke oplossing te vinden voor de nucleaire problemen van Iran. Tot grote woede van Washington. En dan was er die Turkse humanitaire vloot die de blokkade van Gaza wou doorbreken. Eveneens tot woede van de VS, de EU en Israël.

Bovendien zijn Syrië, Iran en Irak belangrijke handelspartners voor Turkije die via deze handel het onderontwikkelde Turkse oosten met zijn Koerdische rebellie poogt te ontwikkelen. Een essentiële voorwaarde om die rebellie te bedwingen.

Syrië is voor Turkije ook een zeer belangrijk doorvoerland richting de Arabische wereld. Nu blaast het de bruggen met die landen op. Een zeer onlogische zaak. Syrië dreigt immers nu zeker de PKK terug te gaan steunen. Ook hier de vraag: Waarom die 180% draai in het buitenlandse beleid?

Verzwijgen

En in Syrië weet men perfect dat als die rebellen in Syrië de overhand krijgen hun land op zijn Irakees ten onder gaat. Zeker gezien de westerse alliantie via o.a. Saoedische satellietzenders een salafistische haatpredikant als Adnan al Arour volop steunt.

Wat zonder enige twijfel bewijst dat het westen Syrië zeer bewust in tienduizenden stukken uit elkaar wil doen spatten. Het toont met zekerheid dat Parijs, Londen, Berlijn en Washington er een massaslachting willen organiseren.

Maar dat centrale gegeven verzwijgen onze media. Het is geen toeval dat men zelfs met een microscoop in onze media nog geen spoor zal vinden van die Adnan al Arour. Zoals men tijdens de Libische burgeroorlog in onze media bewust het lot verzweeg van de zwarte Afrikanen die in de handen van die rebellen waren gevallen.

Zo ook verzwijgt men nu de naam van iemand als die Adnan al Arour. En gezien dat langdurig en systematisch een feit is voor alle klassieke media kan dat alleen maar gezien worden als een bewuste daad zijn.

En uiteraard is de lachende derde in dit luguber oorlogsspel Israël dat zoveel als maar kan zwijgt. Maar voor haar geen zorg. Burhan Ghalioun, de voorzitter van die Syrische Nationale Raad – voor het westen de vertegenwoordiger van het Syrische volk – is al op bezoek geweest bij de Israëlische minister van Defensie Ehud Barak.

En als het van hem afhangt dan zal zijn Syrië diplomatiek betrekkingen aanknopen met Israël. Terwijl de Israëlische regering zelfs al publiek spreekt over ‘humanitaire hulp’ voor die rebellen. Maar ook dat lees je amper of niet in onze media.

Maar misschien krijgt hij van de Israëlische regering dan wel een buitenverblijf op de Golan ten geschenke.

Willy Van Damme

*: Het kan niet genoeg geschreven worden, maar de in onze media zo bejubelde George Soros heeft door zijn speculaties zowel het Britse pond doen devalueren als de Aziatische crisis van een aantal jaren geleden veroorzaakt. Wat vooral in Azië onnoemelijk leed veroorzaakte. Maar daarover zullen de door hem gesponsorde organisaties zoals Avaaz en Human Rights Watch wel geen misbaar maken.

Hij is ook de man die zowel in Oekraïne als in Georgië ultra nationalistische oorlogsstokers aan de macht hielp brengen. Dit in samenwerking met o.m. de CIA. Geen verrassing dus dat zijn Avaaz hier haantje de voorste speelt. Het Franse gerecht veroordeelde in beroep de van afkomst joods-Hongaarse George Soros wegens aandelenhandel met voorkennis. Een man met een strafblad dus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s