Mag het wat meer zijn?

Uw krant maakt vandaag over Syrië een kreet “Hoe het bloedbad stoppen?”. Men doet daarbij vijf mogelijkheden maar geen enkele heeft het over een staakt-het-vuren en onderhandelingen met de regering. Een idee stelt zelfs voor om wapens aan die oppositie te leveren. Een oppositie die zich amuseert met o.m. het onthoofden van christenen. Een bloedbad stoppen?

Het lijkt mij bij DS dan ook eerder de bedoeling om het bloedvergieten er te doen exploderen. Maar ja, jullie toenmalige hoofdredacteur Bart Sturtewagen verdedigde begin 2003 in een aan mij gerichte mail de maatregelen van de VS tegen Irak. Daar vielen dan een geschatte 1 miljoen doden.

Is dat voldoende voor Syrië, of mag het voor DS wat meer zijn?

Willy Van Damme

Lezersbrief aan De Standaard over een vandaag gepubliceerd artikel “Hoe het bloedbad stoppen?” waarbij zij de opties voor Syrië bespraken.

Advertenties

2 thoughts on “Mag het wat meer zijn?

  1. De Moslimbroeders. Dat is wat er bezig is in Syrië.
    In het begin waren er veel vreedzame manifestaties, maar heel snel hebben de Moslimbroeders grote en soms zeer gewelddadige betogingen opgezet, waarop het leger uiteraard heeft gereageerd. De Assads zelf zijn alawieten. De alawieten vormen een aparte groep binnen de moslimgemeenschap aangezien ze de vijf pilaren van de Islam niet erkennen en worden dan ook door de grote meerderheid van de soennieten als ketters beschouwd.Syrië is een zeer complex land. Je hebt om te beginnen alle minderheden, samen goed voor 40 procent: de christenen (iets meer dan 10 procent), de alawieten (de clan van de president, 10 procent), de sjiietische moslims (enkele procenten), de Druzen, de Koerden. Veel van die minderheden, onder wie de christenen, zijn in het begin mee in opstand gekomen. Maar toen ze merkten dat de islamisten de overhand kregen in de protesten, hebben ze zich teruggetrokken.
    stefan
    Nederland
    Antwoord:
    Bedankt voor je reactie.
    Het prilste begin was naar ik vermoed een klassieke vorm van ongenoegen over een regime dat voor hen vastgeroest en corrupt was. Ze wilden meer zeggenschap, maar al snel vanaf de eerste betogingen ontaarde dit in geweld, en dat kwam van beide kanten.
    De vraag in deze kwestie is in hoeverre bepaalde aartsvijanden van al Assad en zijn regering hier de zaak bewust richting het geweld stuurden. Ik vermoed van wel, maar bewijzen zijn er daarvoor niet. Wel wat ik noem serieuze aanwijzingen.
    Lees het gesprek met uw landgenoot Arnold Karskens hier. Een naar mijn smaak boeiend relaas. Wel deel ik Uw mening niet over al Assad en de alawieten. De essentie van de aan de macht zijnde Baathpartij is dat ze boven de religies en etnische groepen wil staan en ook grotendeels staat.
    En dat is juist het gevaar. In Irak heeft men vanuit Israël en de VS doelbewust de Baathpartij kapot gemaakt. Eerst door er Saddam Hoessein aan het bewind te brengen en daarna door die partij ook fysiek uit te schakelen, samen dan met het leger.
    En dat dreigt ook hier te gebeuren. Wordt de Syrische Baathpartij uitgeschakeld en het leger dan krijgen we een Iraaks scenario, en dan blijft er van het sterke grote Syrië alleen nog wat elkaar bevechtende sekten over. De natte droom van Israël die dan de watervoorraden van de Golan definitief tot het hare kan rekenen.
    Wat betreft de Moslimbroederschap in Syrië is het mij onduidelijk hoe haar maatschappelijke visie is en hoe sterk ze staat. Duidelijk is dat de Saoedi’s vooral salafisten financieren en bewapenen. Ook lijkt het mij zeker dat veel van de opstandelingen er zeer extreme visies op na houden. De mislukte poging vorige vrijdag van het ICRC om o.m. gewonden uit die wijk in Homs te halen maakte dat overduidelijk.
    Dat onze regeringen hier in bed kruipen met haatpredikanten als Adnan al Arour en de Saoedi’s is schokkend, dat onze media hier dit spelletje in essentie meespelen is van een zelden geziene schande. Jullie Rosenthal en onze Reynders samen met de meeste leden van onze persmeute mee op stap met al Arour? In Gent zegt men: ‘Moe kunnen’.
    Willy Van Damme

     

  2. “Dé Israëlische natte droom om de watervoorraden in Golan tot de hare te rekenen” is compleet zinloos. Gezien de ontelbare agressies vanuit de Israëlische buurlanden om deze van de kaart te vegen, is de Golanhoogte nog steeds bezet gebied omwille van militaire strategie en niet de zogezegd watervoorraad.
    Israël heeft meerdere pogingen ondernomen om vrede te sluiten met Syrië maar gezien de decennialange meedogenloze onderdrukking van eigen bevolking, was en is elke vredespoging in essentie zinloos.
    Een nieuw bestuur (wanneer?) met respect voor het individu en rechtstaat zal ongetwijfeld en dat geldt eveneens voor de andere buurlanden, een duurzame vrede opleveren.
    Regimes in Saoedi-Arabië of Iran zullen zich moeten aanpassen ongeacht of ze dat nu goed vinden of niet. De geschiedenis leert ons eveneens dat dergelijke processen meestal van lange duur zijn en waarbij de gewone burgers altijd de eerste slachtoffers zijn.
    Triest.
    David Saroef
    Brussel
    Antwoord:
    Excuses voor de late plaatsing. Deze reactie zat om mij onbekende reden bij spam en dat was niet de bedoeling. Ik zag het nu pas.
    De bezetting van Golan door Israël heeft veel maar uiteraard niet alles te maken met de controle over de watervoorraden. Het is bijvoorbeeld ook een hoogte die toekijkt op Damascus. Studies die onderzoek deden naar de watervoorraden en het watergebruik in de regio wijzen op het heel groot strategisch belang hiervan.
    Syrië eist de teruggave van Golan zoals dat met de Sinai gebeurde. Israël weigert daarop in te gaan. Dat is de reden voor het patsstelling hier.
    Egypte was voldoende belangrijk om het via die teruggave van de Sinai tot een bevriende partner te maken. Een daarna geïsoleerd Syrië is veel minder gevaarlijk en Israël ziet daarom geen reden om, zoals met de Egyptische president Anwar al Sadat ook zoete broodjes te bakken met de familie al Assad.
    Ik ben er trouwens bijna zeker van dat al Assad dan bij zo’n teruggave zou doen wat voorheen Sadat deed.
    En respect voor de rechten van iedere burger is zoals je schrijft inderdaad zeer belangrijk voor alle landen in het Midden-Oosten, incluis ook Israël. Maar respect moet je wel verdienen.
    Wees er verder zeker van dat de staatsstructuren van Iran, Saoedi-Arabië en Israël even vergankelijk zijn als het Romeinse Rijk of dat van de Ottomanen.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s