De smeekbedes van Jorn De Cock in De Standaard

De smeekbedes van uw redacteur Jorn De Cock in DS van vandaag om de oppositie in Homs te steunen lijken mij nog weinig met serieuze journalistiek te maken hebben.

Deze gewapende oppositie in tegenstelling tot andere oppositiegroepen in het land weigert al maanden elk gesprek met de regering. Recent nog gooide men het Russische aanbod voor gesprekken hautain de vuilbak in. Zij eisen slechts het afzetten van de regering zodat zij aan de macht kunnen komen. Zij worden hierin voluit gesteund door de EU, de VS en vooral een aantal conservatieve en zelf corrupte en dictatoriale regimes uit het Arabisch schiereiland.

Dat zij dan als gevolg van hun eisen en weigering tot gesprek nu de militaire kracht van de Syrische regering ervaren is dan ook een logisch gevolg van hun houding. Zij wisten dit of moesten dit vooraf geweten hebben. Nu komen schreien over de aanval van het Syrische leger is dan ook merkwaardig.

En dat er hierbij veel doden vallen is logisch. Ik ken in de geschiedenis geen burgeroorlog of strijd voor de controle over een stad die zonder bloedvergieten verliep en zonder veel onschuldige slachtoffers. Dat was zo al in de vroege oudheid bij de Grieken en Babyloniërs.

Dit bloedbad had zo mogelijks kunnen vermeden worden mits men tenminste wou onderhandelen. Met steun van o.m. de VS weigerde men tot heden echter elk aanbod. En dit zijn de gevolgen. Men kan van een regering, welke ook, niet verwachten dat ze zich zomaar zonder weerstand te bieden laat uitroeien.

Verder krijgen wij ook nu weer in onze media het klassieke verhaal van de goeden versus de slechten. Het toont het totale failliet aan van de journalistiek. Dat er door die rebellen ook gruweldaden worden verricht krijgen wij niet of amper in beeld.

Het onthoofden van vooral christenen in o.m. Homs is voor Jorn De Cock zo te zien niet eens interessant. Het past immers niet in het door hem gepresenteerde plaatje van de daders versus slachtoffers, de witten versus de zwarten.

In de jaren tachtig van de vorige eeuw presenteerde De Standaard en de andere westerse kranten ons het verhaal van de Afghaanse vrijheidsstrijders. Dat bleken achteraf dan een stelletje drughandelaars en extremistische salafisten te zijn als Gulbuddin Hekmatyar, de Taliban en Al Qaeda. Maar wie in die jaren voor die ‘vrijheidsstrijders’ waarschuwde werd in De Standaard en elders verdacht gemaakt of weggelachen.

Hetzelfde verhaal met Cambodja en zijn vrijheidsstrijders toen. Dat bleken dan in essentie de Rode Khmer van Pol Pot te zijn. Toffe gasten volgens onze media toen.

En dat gaat zo maar door. Vorig jaar kregen wij, zoals nu met Syrië, in DS en andere media een verhaal geserveerd over de heroïsche inwoners van de Libische steden Benghazi en Misurata die vochten tegen dat monster van een Kaddafi. Kaddafi werd vermoord.

Met als gevolg dat er in Libië sindsdien meer dan ooit voorheen gefolterd en gemoord wordt. Door die (sic) ‘heroïsche vrijheidsstrijders’ van o.m. Misurata. Misschien kan men in het archief eens kijken wat Jorn De Cock toen schreef over die ‘slachtoffers’ van brutaal geweld. Sommigen leren nooit. (*)

Journalisten horen objectief te schrijven en alle aspecten van de zaak te bekijken en te beschrijven. Hij vertikt het en gezien zijn kennis kan dat alleen maar bewust gebeuren. Dat het woord Israël in dit zeer lang verhaal niet eens valt typeert. Zeg hem dat dit een buurland is van Syrië en Libanon welke een stuk Syrië bezet en zeer hard aandringt op het afzetten van al Assad. Misschien weet hij de reden voor die Israëlische dictaten wel.

Willy Van Damme

Brief naar aanleiding van de publicatie van een zesdelige serie over Syrië van Jorn De Cock die vanaf vandaag in De Standaard verschijnt.

*: Men kan hier o.m. ook de onzin over Joegoslavië en de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein nog aan toevoegen. De hoeveelheid nonsens en grove leugens die wij dagelijks van onze media krijgen opgediend is gewoon niet te tellen. Het is een blunderboek waarbij dat van het Rekenhof over de Belgische begrotingen zo verbleekt.

Advertenties

2 thoughts on “De smeekbedes van Jorn De Cock in De Standaard

  1. Willy, niet veralgemenen. De Standaard was een van de weinige kranten die niet de lof zongen van de zgn Afghaanse vrijheidsstrijders. Er werd in analyses zeer vaak verwezen naar het islamfundamentalistisch karakter van de meeste bewegingen, er was geen zwart-wit beeld. Idem voor de Rode Khmers, heb zelf herhaaldelijk de hypocrisie en medeplichtigheid van de westerse leiders, en van de Belgische regering, aan de kaak gesteld. Was een van de eerste om Hun Sen en Vietnamese officiële bronnen hierover aan het woord te laten.
    Btw: graag je mailadres, ben het door crash kwijtgeraakt.
    Freddy De Pauw
    Antwoord:
    Bedankt Freddy voor je reactie.
    Het klopt uiteraard dat jij altijd correct over die zaak hebt bericht. Maar anderen op de redactie maakten er om de overklap een potje van met wenende bootvluchtelingen en om hulp smekende Cambodjaanse rebellen.
    Jij was zowat de eenzame man die over die zaken poogde de eer van de journalistiek staande te houden.
    Het feit dat jij dat altijd tegen die stroom in bleef doen is dan ook een bewijs voor je kwaliteiten als journalist.
    Het is ook geen toeval dat jij en enkele anderen op de krant nadien bedankt werden voor hun diensten. Juist zoals dat nadien ook bij De Morgen gebeurde. Moest dat in Rusland gebeuren dan verschenen er in de New York Times, Independent, etc… pakken verhalen over. Misschien zouden Reynders en Clinton er zich wel mee moeien. Nu…… ssst.
    Verder: willy.vandamme@scarlet.be

    Willy Van Damme

  2. Onze jorn vermelde argeloos in een van de eerste bijdragen over de Syriaburgeroorlog zijn sympathie voor en viendschap met de islamfundis van Syria, zoek het maar op:
    Paganis good
    Antwoord:
    Bedankt voor je reactie.
    Gans zijn serie in De Standaard is een pleidooi voor die heren. Elders is het trouwens geen haar beter. Alleen De Morgen deed het met twee goede columns (Jef Lambrechts en Ludo Debrabander) recent iets beter. Maar ook hier is het in essentie een grote schande.
    Je krijgt steeds maar pakken beelden van slachtoffers van de aanvallen van het regeringsleger. In onze media al slachtoffers gezien van die rebellen? Zij kakken er nog liever op.
    Het is journalistiek een schande, een zoals we dat bij elk conflict spijtig genoeg steeds weer meemaken.
    De enen worden met de nodige bakken tranen geserveerd, de anderen…. dat zijn smeerlappen, leugenaars en aanhangers van die brutale vlerk.
    Dit soort verhalen heeft dan ook helemaal niets met journalistiek te maken maar met platte oorlogspropaganda.
    In wezen vormen veel journalisten een onderdeel van de westerse oorlogsvoering. Een cruciaal deel zelfs.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s