Verdeel en heers: Het sectaire gevaar

Toen vorig jaar in Bahrein een opstand uitbrak tegen het regerende vorstenhuis van de familie al Khalifa was dit ook een groot item op de Engelstalige nieuwszender Aljazeera van buurland Qatar. Daar had de nieuwslezer het over een sjiitische opstand tegen de lokale soennitische regering. Waarop de correspondent ter plekke in de uitzending zelf die nieuwslezer corrigeerde en sprake over een niet-sectaire opstand van vooral jongeren tegen wat zij zagen als de corrupte dictatuur van koning Hamad bin Isa al Khalifa.

Iraakse brokken

Het toont aan hoe bepaalde media, ook Arabische uit de Golfstaten, steeds weer het beeld verspreiden van een geweld dat voor hen per definitie sectair is. Men is geen Egyptenaar meer maar een kopt of een moslim, men is geen Irakees meer maar een Koerd, sjiiet of een soenniet. Vooral sinds de verovering van Irak door de VS in maart 2003 wordt dit opdelen door onze media van de bevolkingen steeds sterker.

Het lijkt geen toeval dat de eerste daden van het Amerikaanse bestuur over Irak het verbieden van de Iraakse Baathpartij was en het ontbinden van het Iraakse leger. Het waren de twee centrale machtsorganen die op niet-sectaire basis het land bij elkaar hielden.

In de plaats kwamen bijna alleen nog partijen die zich richten op de soennieten, Koerden of de sjiieten. Wie opriep tot een niet-sectair beleid zoals vroeger de Baathpartij deed werd een roepende in de woestijn. Men was plots geen Irakees maar lid van een sekte.

Vanuit de VS waren er trouwens verwoede pogingen om nog verder te gaan en het land in minstens drie stukken te kappen, een voor de Koerden, een voor de sjiieten en een voor de soennieten. Peter Galbraith, de man die als een soort Amerikaanse vicekoning over Iraaks Koerdistan regeerde, schreef er zelfs in boekvorm een pleidooi over. Ook de huidige Amerikaanse vicepresident Joe Biden was een fervent voorstander.

Saddam Hoessein

Waarna die drie Iraakse landen elkaar dan te lijf zouden gaan over wie wat kreeg? De ooit zo sterke pan-Arabische politieke strekking lijkt al lang morsdood en nu komt zelfs ook elke nationale eenheid in de Arabische wereld in gevaar. Het propageren van het sectaire in het Midden-Oosten is een zeer gevaarlijke tendens. Het kan alleen maar leiden tot meer geweld en de vernieling van de regio.

Zeker is dat het sektarisme in Irak zo krachtig is geworden dat een sterke Iraakse regering nog lang op zich zal laten wachten. Maar dat was duidelijk de bedoeling. Het land diende zo deskundig kort en klein geslagen te worden dat er van een welvarend en vreedzaam Irak voor heel lang geen sprake meer kan zijn. Missie volbracht.

In wezen kregen wij al een voorsmaak toen de VS in 1979 haar geheim agent Saddam Hoessein in Irak aan de macht hielpen en die bijna onmiddellijk daarna een oorlog tegen buurland Iran begon.

Het zorgde voor een ontzettende vernieling en miljoenen doden waar beide landen ook nu nog de gevolgen van ondervinden. En wie won hier: de westerse wapenfabrikanten en het westen met Israël op kop die zagen hoe mogelijke vijanden als Irak en Iran elkaar de kop insloegen.

Het was voor Israël een godsgeschenk. Twee van haar voornaamste aartsvijanden die samen ten onder gingen in een orgie van bloed. Ook In Libanon trachtte men dit sektarisme te promoten.

Het waren uiteindelijk de Franse koloniale heersers die er dit systeem van sektarisme en verdeel en heers zo doorduwden dat wie bijvoorbeeld over de sectaire grenzen wil huwen maar twee opties heeft: de sekte van de partner vervoegen of het land verlaten. Het is het klassieke verdeel en heers van buitenstaanders die zo hun koloniale overheersing willen bestendigen.

En zelfs nog voor de stichting van Israël poogden de zionisten dit verdeel en heers in Libanon verder te perfectioneren toen zij allerlei extremisten binnen de Libanese maronitische gemeenschap bewapenden. Zolang Libanon een tussen sekten verdeelde natie is vormt ze geen echt gevaar voor Israël.

Hamas

Hetzelfde deed zich ook voor met de Palestijnen. En ook hier zien wij diezelfde naar sektarisme strevende krachten aan het werk. Zo kon Hamas, de Palestijnse tak van de Moslim Broederschap, zich van een klein onbetekenend groepje alleen maar ontwikkelen dankzij de massale financiële steun van de Arabische vorstenhuizen uit het Arabisch schiereiland en de wel heel merkwaardige houding van Israël.

Die Arabische vorstenhuizen lusten de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) met Yasser Arafat niet want die was te seculier, niet gelovig en conservatief genoeg. In de jaren tachtig begonnen zij massaal geld te stoppen in Hamas die zo in staat was een gans netwerk van sociale voorzieningen uit te bouwen, vooral in Gaza.

Hamas koppelde die sociale vrijgevigheid aan erg radicale politieke standpunten en acties. Dit op een ogenblik dat de VS en de EU, de partners van Israël, via immense druk de PLO tot meer gematigdheid hadden gekregen.

Het gevolg was dat Hamas bij vele Palestijnen steeds populairder werd. En daarbij speelde ook Israël een belangrijke rol. Pleegde Hamas een aanslag dan was het de PLO en haar instellingen die hiervoor bijna steeds door Israël gestraft werden. Actief zijn in de Palestijnse gebieden werd de PLO soms zeer moeilijk gemaakt.

Hamas werd integendeel echter, vooral onder de Israëlische premier Yitzhak Rabin (Arbeiderspartij), grotendeels met rust gelaten. Geen toeval want Rabin werkte in de traditie van David Grün (alias David Ben-Gurion) en dat betekent geslepenheid om de zionistische droom te realiseren. Men zegt publiek steeds A maar doet steevast B.

Yitzhak Rabin, in onze klassieke media gekend als de vredestichter, is ook de echte architect van de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever. De sterkte van het huidige Hamas is dan ook het gevolg van zowel het Israëlische beleid als van dat van de Arabische vorstenhuizen waaronder het Saoedische. Een politiek die opvallende parallellen had en waar de VS en de EU nooit een kwade opmerking over maakten. Geen toeval.

Tot Hamas de Palestijnse parlementsverkiezingen won en na een korte burgeroorlog de macht over Gaza behielden. Pas dan neemt men in Europa, de VS en Israël wel degelijk harde maatregelen tegen Hamas en vooral de mensen in Gaza die onder hun controle leven. Met de Golfstaten die simpel toekijken. Ook hier voerde men op een wel heel geslepen wijze een politiek van verdeel en heers.

Libische desintegratie

Hetzelfde voor Libië welke nu als gevolg van de steun van de Navo, Qatar en Saoedi-Arabië ten prooi is gevallen aan een verregaande desintegratie. Als we Human Rights Watch mogen geloven zijn er alleen al in de stad Misurata 250 verschillende milities die zich bezig houden met plunder en voor wie ontvoeringen, folteringen en moorden wel een dagelijkse bezigheid lijken.

Hoe lang het gaat duren voor er terug een sterke centrale regering is, is dan ook onduidelijk. Als ze er ooit nog komt. Het was iets waarvoor sommigen vooraf waarschuwden maar waar Navo, Qatar en Saoedi-Arabië geen oog voor hadden. De macht grijpen en Kaddafi vermoorden was hun eerste en enige zorg.

En dan Syrië

Hetzelfde doet zich nu voor in Syrië waar diezelfde krachten profiteerden van de Arabische revolte en het groot ongenoegen over het bewind van president Bashar al Assad. Ook hier ontaarde dit in een met bloed overgoten etnische strijd. Vooral de stad Homs is daarbij het toneel van ontvoeringen en moorden die in essentie een sectaire achtergrond hebben. Wee de christen – en er zijn er veel – die in handen valt van die opstandelingen. Onthoofde christenen zijn een gekend fenomeen geworden in deze stad.

En ook hier, bij die tegen de regering al Assad strijdende rebellen hoort men al verhalen over het reserveren van stukken Syrië voor die dan tot minderheden omgetoverde Syriërs. Armeniërs daar, alawieten ginds en de Assyrische christenen wat verder in die hoek. Het nieuwe Syrië van de toekomst? Bangelijk.

Een recept voor Iran

En ook voor Iran heeft het westen dit duidelijk op het oog. Zo is er in het parlement van buurland Azerbeidzjan bij zowel de oppositie als de regering sprake van om Iraans Azerbeidzjan in te lijven. Een gebied met 8 miljoen inwoners, dat meer dan driemaal groter is dan België.

Waarbij het Amerikaanse leger heel in detail de complexe etnische en religieuze Iraanse structuur bestudeerde. Ook hier geen toeval. Het is trouwens geweten dat de VS met wapens en geld allerlei rebellies in die gebieden waar minderheden wonen volop steunt. Tot heden zonder veel resultaat.

Ook dit land wil men liefst zo snel mogelijk wurgen en in stukken kappen, de Sovjet-Unie, Joegoslavië en Soedan achterna.

De oproepen van allerlei Israëlische politici, diplomaten en militairen om nu het mogelijk lijkt vlug komaf te maken met de regeringen in Damascus en Teheran tonen waar het hier in wezen over gaat.

En dat is de Israëlische macht in de regio voor nog heel lang bestendigen door de buren in een orgie van geweld ten onder duwen. Wat hen eveneens de kans geeft om eindelijk een Israël vrij van enige Palestijnse aanwezigheid te creëren, een echte joodse staat die geheel Arabierenfrei is.

Al meer dan honderd jaar de natte droom van elke uit de kluiten gewassen zionist.

Willy Van Damme

Advertenties

2 thoughts on “Verdeel en heers: Het sectaire gevaar

  1. De taktiek is niet nieuw, pagina 222 in ‘In de naam van de Thora’ legt Yakov Rabkin, een Canadees rabbijn en historicus uit hoe Theodoor Herzl, en Max Nordau al het geloof propageerden dat de Joden een vreemde entiteit in Europa vormden. Ze benaderden daar zoals gewoonlijk iedereen op sleutelposities voor. Een Oostenrijks minister zou daardoor erg ontstemd zijn geweest, en gereageerd hebben, ik lees af: “Als de kwaadaardige propaganda, die de Joden als een gevaar voor de wereld, en als revolutionairen afschildert, door blijft gaan, dan zullen de Zionisten niet een Joodse staat stichten, maar de vernietiging van de Europese Joden bewerkstellingen.” Op de moment van die uitspraak deed Hitler nog in zijn pampers. 50 jaar later was het zover.
    Edith Legrand
    Antwoord:
    Bedankt voor die boeiende reactie.
    Wie het zionisme werkelijk grondig wil bestuderen moet klassiekers als de werken van Herzl of Jabotinsky lezen. Zoals je voor de studie van Mao zijn werken grondig moet lezen. Het zionisme is van alle Europese nationalismes door zijn zeer speciaal karakter misschien wel het meest racistische van alle in de negentiende eeuw onstaande nationalismes. We spreken dan van de ‘verlichting’. En dan zou men hier in dit geval beter snel het licht zo uitdoen.
    Willy Van Damme

  2. Pingback: Verdeel en heers: Het sectaire gevaar « Mediawerkgroep Syrië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s