Een arrogante baron

Het is algemeen gekend dat er in ondernemerskringen erg arrogante typetjes rondlopen die vinden dat zij boven alle wetten verheven zijn en voor wie hun medeburgers slechts een soort lijfeigenen zijn, een wegwerpproduct.

Vleesgeworden arrogantie

Het verhaal van Eternit en asbest met o.m. een Karel Vinck, de overleden bouw en baksteenmiljardair Aimé Desimpel en faillissementenkoning Hendrik Seghers zijn maar enkele van de vele voorbeelden. Zij zien zich als een soort elite die mag doen en laten wat ze willen.

En wee diegenen die aan hun optreden twijfelt of kritiek durft te geven. Voor hen telt slechts een wet en dat is die van de sterkste, de stinkend rijke en machtigste. De rest is plebs dat simpelweg zijn mond moet houden want zij, de heren van de samenleving weten het zoveel beter.

Een typevoorbeeld van dit patronale genre is zeker Kortrijkzaan Philippe Vlerick, een der machtigste ondernemers die dit land en vooral Vlaanderen kent. Deze maand kreeg hij in beroep een strafrechtelijke veroordeling wegens zware milieudelicten begaan door UCO Sportswear, een van zijn nu verdwenen bedrijven en een Gentse fabrikant van jeans. Het bedrijf werd sindsdien op zo’n handige manier opgedoekt dat men haar niet kon veroordelen.

Gratis aceton voor de buren 

De klachten van de buren over vooral geurhinder dateren al van 1976 maar werden nooit opgelost en gingen zo te zien van kwaad naar erger. De regels uit de milieuvergunning werden steevast door het bedrijf aan de textiellaars gelapt.

Zo waren de naverbranders die het volgens de milieuvergunning sinds 1996 verplicht moest gebruiken defect. Duidelijk om te besparen. Het gevolg was een honderden meters verder te ruiken stank komende van o.m. de uitgestoten aceton.

Herhaalde pv’s van de Milieuinspectie leverden geen resultaat op. De zorg was de winst, niet de regels die men haar ooit oplegde of de gezondheid van de buren. Voor de bestuurders van de NV UCO Sportswear was de rendabiliteit centraal. De omwonenden konden de pot op.

Men ging daarbij zover dat men die buren zelfs poogde om te kopen. In ruil voor wat centen zouden zij UCO met rust moeten laten zodat het verder gif kon uitstoten. Tevergeefs, de buurt plooide niet.

In beroep kregen nu twee managers van het bedrijf samen met Philippe Vlerick als bestuurder een boete. Vlerick moet 9.625 euro betalen. Wisselgeld voor de man. In eerste aanleg was dat 13.750 euro. Die lagere boete was een gevolg van het feit dat de zaak tussen eerste aanleg en beroep om onduidelijke reden vier jaar ergens tussen beiden rechtbanken was blijven liggen. Waarom? Een gerechtigde vraag die toch om een antwoord vraagt.

Woest

Maar Philippe Vlerick is woest op het arrest en de rechters. “Ik heb het probleem van de geurhinder nooit ontkend, maar mij als bestuurder veroordelen voor operationele fouten die bij een dochterbedrijf zijn gemaakt, kan ik niet aanvaarden. Dat is een gevaarlijk precedent. Als je dat aanvaardt, wordt de deur opengezet om blindelings topbestuurders te vervolgen”, aldus de man in De Tijd.

Nochtans blijkt het arrest klaar en duidelijk. Door besparingen die de beheerraad oplegde kon het management nu eenmaal niet voldoen aan de voorwaarden van milieuvergunning en de pv’s van de Milieuinspectie. Reden waarom de rechters zowel in eerste aanleg als in beroep de wonderboy van het Belgische bedrijfsleven mee in het correctionele bad trokken.

Die 9.625 euro mag voor de man dan slechts wisselgeld zijn dat hij zo uitgeeft, hij is wel boos en stapt naar het Hof van Cassatie. Het ganse verhaal zal hem aan advocatenkosten vermoedelijk dan ook een veelvoud kosten van de in beroep opgelegde boete.

Een invloedrijk man

Hoe invloedrijk de man in het land feitelijk is blijkt uit zijn vele bestuursmandaten en titels. Zo is hij een neef van de legendarische André Vlerick, Oud-CVP minister en de man naar wie men de Vlerick Management School noemde. Een instelling met prestige zegt men. Philippe Vlerick is ook zowat de beheerder van diens nalatenschap.

Verder werd hij in 2006 Manager van het Jaar en in 2008 door koning Albert II tot baron in de adelstand verheven. Verder heeft hij als groot aandeelhouder een stevige vinger in de pap bij onder andere BIC Carpets, UCO, investeringsfonds Pentahold, de groep Spector/Photo Hall, Etex gekend van Eternit en zijn asbest, de gastankerrederij Exmar van zijn vriend Philippe Saverys en Corelio, de uitgever van o.m. de kranten De Standaard en Het Nieuwsblad.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat er over deze zaak in die kranten geen woord te lezen viel. Persvrijheid heet dat. Hij is ook ondervoorzitter van de bank KBC waar hij zowat de vertegenwoordiger is van de families binnen de aandeelhoudersgroep van de bank.

Een KBC die recent in een nieuwe fraudezaak opnieuw naar de strafrechter werd verwezen. Kortom, de man is een typische vertegenwoordiger van een Vlaamse ondernemerschap waar arrogantie troef is. 

Willy Van Damme

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s