Iemand de weg naar Parijs gezien?

Blijkbaar onopgemerkt door onze media doet zich hier iets heel merkwaardigs voor wat betreft de eerste buitenlandse reizen van onze eerste minister Elio Di Rupo (P.S.).

Geen diplomatieke kwestie

Die was gisteren woensdag in Nederland bij collega Mark Rutten (VVD) en trok nadien naar de Luxemburgse christendemocratische regeringsleider Claude Juncker. En maandag is hij dan bij de Duitse Bondskanselier Angela Merkel (CDU). En Frankrijk? Dat is toch ook een buurland? Of niet meer misschien?

Het kan de aandachtige waarnemer alleen maar opvallen. Niet alleen komt Nicolas Sarkozy (UMP) slechts pas na Merkel maar, zo blijkt, men heeft zelfs nog geen datum voor een ontmoeting kunnen bepalen. Straffe kost. Di Rupo is al sinds 6 december aan het bewind en heeft nog geen datum gevonden om Sarkozy te ontmoeten.

En die volgorde is niet zonder belang. Het toont wie de meest geliefde buur is en wie de minst geliefde. Wie als belangrijkst wordt gezien en wie als minst interessant. Een rangorde in relaties tussen staten. En dus kwam Duitsland na onze partners in Benelux. En Frankrijk staat daarom dus niet toevallig op die laatste plaats.

“Neen, het is geen diplomatieke kwestie het is gewoon dat we met Parijs nog geen gemeenschappelijke datum voor een ontmoeting konden bepalen. De keuze om eerst naar Nederland te gaan was wel een bewuste daad van Di Rupo, het andere niet”, opperde Thomas Mels, de woordvoerder van de eerste minister, deze ochtend.

Maar wie gelooft dat? Dat Sarkozy en Di Rupo beiden een erg drukke agenda hebben, daar twijfelt niemand aan. Maar dat is ook zo voor Juncker, Rutte en Merkel. En kijk, daar lukt dat wel snel.

Paard van Troje

Nochtans is ook die keuze voor Nederland voor onze regering evenmin een voor de hand liggende geweest. Al veel jaren behoort Nederland op diplomatiek vlak tot het eurosceptische kamp dat onder leiding staat van o.m. Polen, Zweden en vooral Groot-Brittannië.

Het torentje, Den Haag

De Nederlandse minister president Mark Rutten ontving als eerste buitenlandse regeringsleider officieel Di Rupo en bedolf hem onder de lofbetuigingen. Alleen een heiligverklaring ontbrak nog. Hier het Torentje bij het Mauritshuis in Den Haag, de burelen van Rutte.

Het ‘was’ een soort Amerikaans paard van Troje in de EU die bij elke topbijeenkomst van de EU ook vooraf en apart vergaderde voor het ontwikkelen van een strategie tegen de andere Europese lidstaten in, waaronder België. Qua diplomatiek belang kwamen wij in Den Haag pas op de vijfde of zo plaats. Onbelangrijk en onbetekenend. Ach, die domme Belgen en hun Europa.

Daar is wel verandering in gekomen en de brutale Angelsaksische aanval op Europa van het voorbije jaar heeft de geesten in Den Haag wakker geschud. Nederland zit als al de rest op Londen na terug braaf in het Europaminnende kamp. Alleen nog de Europahatende islamofobische Geert Wilders zit in Den Haag als een roepende in de woestijn eenzaam en alleen te brullen tegen dat voor hem hatelijke Europa. Wat een koerswijziging.

Onze economische motor

Dat een officieel bezoek aan Frankrijk pas na Duitsland komt is voor de insiders van onze buitenlandse politiek echter geen echte verbazing. Reeds bijna een jaar geleden werd binnen onze diplomatie intern een radicale koerswijziging aangekondigd. Niet Frankrijk maar Duitsland ging voortaan onze voornaamste buitenlandse partner worden.

Een nieuwe richting die in het begin bij onze diplomaten nogal als een schok werd ervaren. Zeker omdat ze mee werd uitgeschreven door de pionnen van de P.S. op Buitenlandse Zaken. En zeker de P.S. werd in het verleden steeds gezien als zo niet de slippendragers van Parijs dan toch als een van haar bondgenoten. De relaties tussen onze Veiligheid van de Staat en de Franse tegenhanger DGSE zijn bijvoorbeeld al decennia steeds nauw geweest.

Maar kenners van onze economie zijn natuurlijk ook niet echt verbaasd. Duitsland is de stevige motor waar onze economie zich al wat jaren geleden geleidelijk aan vastkoppelde. En nu het land eindelijk zijn peperdure hereniging verteerde is het land economisch terug op dreef.

Let er op, nog dit voorjaar zal die Duitse economie zich herpakken. Waarna we braafjes en dolgelukkig volgen. En wie heeft de poen om ons indien nodig te redden? Juist, Frankfurt. En dus koos Brussel eieren voor zijn geld en moet Sarkozy maar wat wachten.

Brengt de toekomst duidelijkheid?

Wat de reden voor dit uitstel van het bezoek aan Parijs is, is buiten het weinig geloofwaardige verhaal van agendaproblemen, niet geweten. Heeft het te maken met de soms hoogoplopende en over heel veel geld gaande ruzies rond Dexia of Fortis?

Of is Parijs ontstemd dat het pas een bezoek krijgt nadat men eerst bij Merkel op de koffie ging? Zijn er andere geheimgehouden bilaterale ruzies? Misschien brengt tijd hier meer duidelijkheid.

Zeker is dat dit gebeuren al in vele Brusselse diplomatieke onderonsjes stof van gesprek zal geweest zijn. Het zal diplomatiek nog voor veel werk zorgen. De onzin over het Nederlands van Di Rupo daar is men hier in de journalistiek wel mee bezig. Het serieuze werk ziet men niet. Het typeert.

Willy Van Damme

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s