Jacques Monsieur komt vrij uit Amerikaanse cel

Volgende week donderdag op 28 april komt de Belgische wapenhandelaar en spion Jacques Monsieur eindelijk vrij uit zijn Amerikaanse cel bij Mobile in de staat Alabama. Daar zat hij sinds zijn arrestatie op de luchthaven van New York op 28 augustus 2009 vast op de beschuldiging Amerikaanse motoren bestemd voor F5E gevechtsvliegtuigen aan Iran te hebben willen verkopen. Dit terwijl de VS al sinds kort na de Iraanse revolutie van 1979 een wapenembargo heeft tegen het land. Jacques Monsieur pleitte na immense druk vanuit het Amerikaanse gerecht schuldig en kreeg in ruil voor zijn medewerking slechts 23 maand cel. Een lichte straf want origineel bedreigde men hem immers met zomaar eventjes 65 jaar cel. Op donderdag 28 april komt hij nu eindelijk vrij. Of hij direct naar België komt is verre van zeker. Hij beschikt immers nog over een paardenkwekerij in de buurt van de stad Tarascon in de Franse Provence. Naast dan zijn woonst in Incourt in Waals-Brabant.

De paardenkwekerij van Jacques Monsieur nabij Tarascon

Vermoedelijk keert Jacques Monsieur eerst naar Tarascon terug om er op zijn Lusitaanse paarden te letten, zijn grote passie.

Was hij schuldig of niet?

Of Jacques Monsieur echt schuldig is aan de hem door de VS ten laste gelegde feiten is ook nu, bijna twee jaar later, nog steeds onduidelijk. Buiten de verklaringen van het Amerikaanse ministerie van Justitie en enkele door hen vrijgegeven documenten is er praktisch niets anders aan gegevens beschikbaar die een beter licht op de zaak kunnen werpen.

Uit vaststaande gegevens blijkt dat de man van 1980 tot 2000 werkte voor en onder toezicht van een aantal westerse vooral militaire veiligheidsdiensten zoals de Belgische ADIV, de Amerikaanse DIA, de Franse DGSE en vooral de Israëlische Mossad. Zo leverde hij in hun opdracht en/of medeweten wapens aan onder een VN-embargo zittende conflicten zoals de Iraans-Iraakse oorlog, de strijd om Joegoslavië en tal van Afrikaanse conflicten. Vele kindsoldaten werden mede met zijn hulp van wapens voorzien. 

In opdracht van Israël infiltreerde hij ook in het Iraanse militair-industriële complex en werd hij de exporteur bij uitstek van veel Iraans wapentuig. Zo was hij zelfs betrokken bij het vervalsen van de handtekening van de chef van de Belgische luchtmacht om Amerikaanse wapentechnologie op vraag van Israël naar Iran te kunnen exporteren.

De mysterieuze Iraniër Dara Fotouhi

Of de man werkelijk schuldig is aan de hem ten laste gelegde feiten is dus niet zeker. Ten laste tegen hem is natuurlijk zijn verleden van wapenhandelaar en mooiprater, de vlotte jongen die overal kon binnendringen, ook in Iran. Ook is er de nog steeds duistere figuur van de Franse Iraniër Dara Fotouhi die door de VS werd opgevoerd als zijn medeplichtige.

De man blijkt de rechterhand te zijn van Yves-Michel Deloche, een oud gekende uit de vriendenkring van Jacques Monsieur uit de jaren negentig van vorige eeuw. Een vriendenkring van vooral medewerkers van de Franse militaire veiligheidsdienst DGSE. Waarbij men op het Zwitserse hoofdkwartier van Deloche dan beweerde de man niet te kennen en op een ander tijdstip dan weer voorstelde om terug te bellen daar hij nog niet op zijn kantoor was. Bovendien bewijzen talrijke officiële documenten die relatie tussen Fotouhi en Deloche overduidelijk. In een interview met het Parijse blad Charlie-Hebdo gaf Fotouhi zelfs deels de feiten toe.

Dara Fotouhi

Wat de juist rol van de Franse Iraniër Dara Fotouhi is, blijft geheel onduidelijk. Als rechterhand van Yves-Michel Deloche, een oude partner van Monsieur, komt hij natuurlijk verdacht over.

Langs de andere kant is uit alle documenten gebleken dat Monsieur steeds nauw met die westerse inlichtingendiensten samenwerkte. Dat hij zich nu opnieuw zonder steun van de veiligheidsdiensten aan wapenhandel en dan nog voor Iran zou vergrijpen wekt verbazing, zelfs ongeloof. Zeker na de eerder symbolische veroordelingen voor wapenhandel in België en Frankrijk en een zwaardere straf voor spionage in Iran. Uit alles blijkt bovendien dat de man geen fan was van Iran. Zoals ook Fotouhi niet. En als Dara Fotouhi inderdaad medeplichtig was, waarom vroeg de VS dan aan Frankrijk of Zwitserland, waar hij werkt, zijn uitlevering niet? Zijn telefoonnummer staat gewoon in het telefoonboek. En waarom zou Iran interesse hebben om stokoude Amerikaanse F5E gevechtsvliegtuigen te moderniseren terwijl het elders ultramoderne gevechtsvliegtuigen kan kopen? Het klinkt allemaal weinig logisch.

De VS wou alleen informatie

Bovendien blijkt dat de interesse van de VS voor Jacques Monsieur vooral beperkt was tot het verkrijgen van informatie van de man. Welke juist weten wij niet. Als hij inderdaad schuldig was, waarom dan die naar Amerikaanse normen vederlichte straf van 23 maanden? Wat de goede waarnemer ook opvalt, is dat zijn arrestatie er komt na twee eerdere gelijkaardige arrestaties. Zo arresteerde men in 2007 de Syrische wapensmokkelaar en drughandelaar Monzar al Kassar en in 2008 zijn Russische collega en vrachtvervoerder Victor Bout. Beiden hebben in het verleden steeds nauw samengewerkt met de VS en de DIA, de Defence Intelligence Agency. Zoals dus ook Jacques Monsieur.

Jacques Monsieur - Gevangenis Alabama VS -300x375

De VS wou in feite alleen informatie van Jacques Monsieur. Maar welke?

Het raadsel Colombia

Er is nog een andere eigenaardigheid aan deze drie dossiers, naast dan het feit dat de arrestaties elkaar steeds met een jaar opvolgden. En die eigenaardigheid is het steeds terugkeren van het land Colombia in de verhalen rond hun arrestaties. Zo werden Monzar al Kassar en Victor Bout na uitlokking door de VS opgepakt wegens een vermeende poging om wapens te leveren aan de Colombiaanse guerrillabeweging, de FARC. In de zaak van Monsieur zouden die vliegtuigmotoren via Colombia aan Iran geleverd worden.

Waarom steeds Colombia, naast Honduras de enig overgebleven Amerikaanse neokolonie in Latijns-Amerika? Waarom besloot men plots, na hen al die jaren gebruikt te hebben, over te gaan tot hun arrestatie? Het zijn vragen die tot op heden nog niet beantwoord werden en die dat mogelijks ook nooit zullen worden.

En als Jacques Monsieur toch schuldig is dan heeft hij terug aan wapenhandel gedaan of in Frankrijk of in België of in beiden en dan is hij mogelijks opnieuw schuldig aan illegale wapenhandel. Wat gaat het Belgische en Franse gerecht dan doen? Niets? Veel moet men nu eenmaal in dit dossier van het Franse of Belgische gerecht waarschijnlijk niet verwachten, in het verleden blonken die immers vooral uit door inactie en als de zaak na veel jaren toch voor de rechtbank kwam dan was men voor hem poeslief. In tegenstelling tot sommige van de ooit door hem bewapende Afrikaanse krijgsheren die nu voor het Internationaal Strafhof in Den Haag levenslang riskeren. Maar dat zijn dan ook Afrikanen, zwarten en geen blanke heren van stand.

Willy Van Damme

About these ads

15 reacties op “Jacques Monsieur komt vrij uit Amerikaanse cel

  1. Dat al deze wapenhandelaars geneutraliseerd worden door een opgezet spel van uitlokking, staat als een paal boven water. Voor de rede tasten we nog in het duister, maar aangezien de omvang van hun palmares zijn er wel enkele pistes die wat meer aandacht verdienen.

    Een interessante analyse legt meer de rede naar de duistere handel van manpads en aangezien we heden in de scenario’s zitten van no-fly zones voor bescherming van mensenrechten onder R2P, lijkt het wel ernstig dat deze handel van manpads aan banden word gelegd. Het gebruik van manpads door strijdende partijen naar de internationale gemeenschap zou zelf het miljarden leger van de nato tot een vernederende stilstand dwingen. Het is zelf bewezen dat 2 manpads voldoende waren om de Rwandese genocide volledig te laten uitbarsten, door een zorgvuldig uitgekozen doelwit, waar tot op heden nog steeds geen officieel onafhankelijk onderzoek naar is verricht.
    http://www.atimes.com/atimes/Southeast_Asia/LH31Ae02.html

    Een andere rede zou zich kunnen verklaren rond damage-controle. Deze handelaars weten zeer veel informatie over de internationale betrokkenheid in regionale gewapende conflicten. En toen kwam de “justice mapping report”…. Die al een jaar klaar was, maar men deze gelekt heeft omdat men vanuit de VN deze wou begraven.
    En het is zeker merkwaardig dat onze overheid zich angstvallig stil hield toen het rapport op de internationale radar kwam, met uitzondering van L Michel, om het rapport te minimaliseren. Dit brengt de merkwaardige herinnering naar boven, hoe Michel zich naar Congo haastte na de verkiezingen van 2006, om Kabila onder zachte dwang te overtuigen om de overige presidentskandidaten op te nemen in de regering als vice-presidenten. De vraag is dus terecht, wie de echte verantwoordelijken zijn van al die strijdende partijen, rebellen en assisterende tijdelijke rebellen e.a.
    http://www.ohchr.org/EN/Countries/AfricaRegion/Pages/RDCProjetMapping.aspx
    Zebrapad
    Antwoord:
    Boeiende observaties als steeds.
    Het artikel van de Asia Times waarnaar u eerst verwijst is van de Zweedse in Bangok wonende journalist Bertil Lintner, een der uitstekende journalisten die ik al zeker twintig jaar volg. Wel heb ik hier toch wel wat opmerkingen en bezwaren. Dat Bout een Russisch nationalist zou zijn lijkt mij bij het haar getrokken. Dat hij toen in de gevangenis zijn gal spuwt op de VS zal wel zeker. Wat wil Lintner, dat hij hen de hemel in prijst?
    Bout is gewoon een handelaar die geld wil verdienen, een vrachtvervoerder die fortuinen verdiende door voor de VS te werken toen diezelfde VS zijn land vernielde en bezig was het verder in stukken te kappen. Dat verzwijgt Lintner. Merkwaardig. Zijn mogelijke relatie met Sechin is interessant maar is hier gewoon een hypothese. Ze zouden 30 jaar geleden samen in Mozambique gezeten hebben en dus nu nauw samenwerken. Dat zal wel zeker? Ekho Moskvy Radio staat niet gekend voor zijn geloofwaardige berichtgeving en staat naar mijn smaak eerder op het niveau van Fox News in de VS. Campagne voeren door onder de gordel te slaan. Verder heeft men in dit dossier de verklaring van die Amerikaanse undercoveragent over de zaak en niets meer.
    Deze manpad’s, draagbare luchtafweerraketten, zijn vermoedelijk vrij vlot te krijgen en kunnen inderdaad zoals in Rwanda gebeurde een land destabiliseren. Dat Bertil Lintner schrijft dat Rusland dergelijke wapens aan zogenaamde moslimextremisten zou kunnen verkopen is gewoon lachwekkend. Dat soort groepen zijn opgericht door de VS, Israël en Saoedi-Arabië en werden van in het begin gebruikt tegen de Sovjet-Unie en modernisten in de Arabische wereld. Ook nu nog vormen zij vooral een gevaar voor de Sovjet-Unie en de modernisten in die Arabische wereld.
    Dat Rusland hen draagbare raketsystemen zou bezorgen is gewoon hilarisch. Onthullingen over de contacten van westerse inlichtingendiensten (vooral de VS en Israël) en islamitische terreurgroepen bewijzen dat niet Rusland of China daarmee contacten onderhouden maar het juist de CIA en de Mossad zijn. Het verhaal over onze Marokkaanse Belg Abdelkader Belliraj en de Mossad dat ondertussen nog door andere bronnen werd bevestigd toont dat aan. Als ook een ander verhaal hier op deze blog over de rol van de VS bij de aanslagen van die Pakistaanse terreurgroep in Mumbai.
    Wel heeft dat verhaal uit de Asia Times nog een ander mij onbekend en gelijkaardig verhaal aan het licht gebracht als die van Monzar al Kassar, Bout en Monsieur onder de aandacht gebracht, namelijk dat van de Indonesische wapenhandelaar Hadja Subandi die in 2006 door de VS via uitlokking werd gearresteerd. 2006: Hadja Subandi, 2007: Monzar al Kassar, 2008: Victor Bout en in 2009 dan Jacques Monsieur. Als laatste? Teveel toeval om goed te zijn natuurlijk. Uit een uitgebreid achtergrondartikel in de New York Times van vorig jaar blijkt dat men in de VS onder president George Bush al in 2006 besloot tot actie tegen Victor Bout. Rest dus de vraag waarom? Monzar al Kassar vermoedelijk wegens zijn bomaanslag op die Boeing van Pan Am boven Lockerbie en Bout en Monsieur om inlichtingen te krijgen. Bij Bout zou het inderdaad kunnen te doen zijn om inlichtingen te krijgen over Rusland. Maar zeker is dat niet.
    En over dat rapport betreffende die mensenrechtenschendingen en massagraven in Oost-Congo in de jaren ’90 zal je niet veel meer horen. De Amerikaanse VN-ambassadeur Susan Rice zal daar veel meer over weten en zorgen dat de vuilbak groot genoeg is om het in te gooien. Zij tekende toen namelijk mee de strategie uit in die regio en heeft heel veel bloed aan haar handen. Netjes houden zal ze denken want ik moet nog goed overkomen op TV.
    Willy Van Damme

  2. Ik heb je artikel uitvoerig gelezen. Ik heb een vraag, van waar in Belgie is Mr Monsieur afkomstig?
    Jan Rombouts
    Antwoord:
    Jacques Monsieur is geboren in Halle in 1953 en woonde in zijn jeugd in het nabije Lot dat sinds 1976 een deelgemeente is van Beersel. Nadien verblijf hij officieel meestal in Brussel of de rand van Brussel zoals Waterloo. Zijn vader (Paul Monsieur) is geboren in Gooik en zijn moeder (Fanny Van Cutsem) is afkomstig uit Halle. Zijn grootouders langs vaderszijde zijn afkomstig uit Gooik (Joseph Monsieur) en Neigem in Ninove voor zijn grootmoeder (Hubertine De Proost). Zij was een telg van de daar nog steeds goed gekende familie De Proost. Zij runnen er een bekende schoenenhandelszaak. Zijn grootouders langs moederszijde zijn afkomstig uit Sint-Genesius-Rode (Joseph Van Cutsem) en Lot voor diens echtgenote en moeder van zijn vrouw (Germaine Huysmans). Beiden woonden na hun huwelijk in Halle en waren daar zeer goed gekend en speelden een voorname rol in het maatschappelijke leven daar. Later verhuisden zij naar Lot om beter op hun ziek en enig kind te letten. De vader van Germaine Huysmans was de eerste burgemeester van Lot en haar grootvader (Joseph Huysmans) was de grote baas van het zeer grote en nu verdwenen wolverwerkingsbedrijf SA Loth. Hij was afkomstig uit Hasselt. Van daar is het familiefortuin afkomstig waar Jacques Monsieur en zijn zus vandaag over beschikken.
    Hij woont nu officieel in het landelijke Incourt bij Beauvechain/Bevekom en deels in Tarascon in de Franse Provence.
    Willy Van Damme

  3. Colombia… en ooit gelezen…
    Een West-Duitse super-agent Werner Mauss kon “onderhandelen” met de Farc in vorige eeuw.
    Deze Mauss losste ook een “diamantroof” op….
    Hij liet een 100-tal Sevesovaten verdwijnen op een Duits stort…
    Mauss deed zaken met de Staatsveiligheid ( Raes) in een hoerenkot tussen Diest en Leuven.
    Ludo Kennis
    Antwoord:
    De link met de zaak van Jacques Monsieur lijkt mij zo te zien niet echt duidelijk. Werner Mauss lijkt ook geheel van de aardbol verdwenen.
    Willy Van Damme

  4. Manpads…
    -in 1970 werd AMADA Nederland opgericht door de Staatsveiligheid (CIA) aldaar.
    -in Belgie gebeurde iets gelijkaardig in de Eikstraat te Leuven. De brievenbus puilde uit van de “Gramma’s”. De succesvolle(!) psychoot Ludo Martens vulde de vrije tijd van duizende misbruikte misdienaars alvorens zijn productiviteit (volgens CIA-plan) passeerde langs Kagamé en verder bij Kabilla eindigde met een dochter, genaamd Amada. Kagamé werd plots verketterd..maar de Amada advokaten Ramboer en Walleyn zaten door “tijdsverschuiving” wel in spreidstand bij de Assisenzaak tegen de Nonnen en de zaak Yerodia. Met de zaak Yerodia kon Amada wel de Belgische genocidewet ontmannen, zodat ook Sharon de dans ontsprong. Een zotte dans die zelf op touw gezet werd door de , Spiritist Quikie en Abou Jah Jah. Nadien werden er minstens 7 boeken en evenveel versies verspreid over Jah Jah. Zijn werk zat erop in 2 jaar. Met een te voorspellen 0,3 verkiezings-score op de PVDA-lijst en een Correctionele vrijspraak kon “het nieuw gelaat de islam van mei 2001″ weer naar Libanon. In Nederland was zijn vertrek leuker : een knappe agente van de Staatsveiligheid rolde de boetiek op toen het nieuwe imago van islam op poten was gezet.
    Ludo Kenis
    Antwoord
    Van betreft Nederland gaat het hier over de CPN (ML) die volgens een serie betrouwbare bronnen opgericht werd door de Nederlands Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD). Het was een heuse partij met een partijblad, een politburo en een centraal comité. Ze werden – grappig – zelfs officieel door Mao zelf ontvangen. Hieruit groeide dan later, los van de BVD, de SP. De BVD is gekend voor dit soort smerige praktijken. Vorig jaar nog richten ze een website vol met extremistische islamitische lulkoek op speciaal om ze labiele moslims in de val te lokken. Misschien wel om hen te manipuleren om zo terreuraanslagen te plegen. Een klassieke truc van inlichtingendiensten als de CIA en Mossad.
    Wat uw andere opmerkingen betreft zijn die uw verantwoordelijkheid. Ze lijken mij – zacht uitgedrukt – van de pot gerukt.
    Willy Van Damme

  5. http://www.houtekiet.com/boeken/p/detail/het-geheim-van-belliraj
    http://www.scribd.com/doc/49535794/Het-Geheim-van-Belliraj-Georges-Timmerman

    Mandelbaum

    Naast het spoor naar ‘de man met de baard’ ziet het Brussel­se parket in 2006 nog een tweede element dat voldoende zwaar weegt om het oude onderzoek naar de moord op Wy­bran te heropenen. Het gerecht vermoedt namelijk een mo­gelijk verband tussen de moord op Wybran en de zaak Man­delbaum. Het feit dat er een dergelijke link zou bestaan, is opzich al ophefmakend. Want dat betekent dat Wybran, een gerespecteerd lid van het Joodse establishment, erg bedenke­lijke contacten onderhield met een criminele bende die sa­menwerkte met of gecontroleerd werd door de Mossad. Het spoor is op het eerste gezicht vrij mager: volgens poli­tiebronnen was Sylvain Alalouf, een lid van een groep crimi­nelen rond Mandelbaum, eind jaren tachtig gedomicilieerd in de woning van Wybran in Ukkel. Of Alalouf inderdaad op dit adres woonde, is onzeker. Maar het is weinig waarschijn­lijk dat Wybran niet op de hoogte zou geweest zijn van het feit dat Alalouf op zijn adres gedomicilieerd was.

    Naarmate het onderzoek vordert, valt het gerecht van deene verbazing in de andere. Alalouf was een Israëlische ge­heim agent, die begin jaren tachtig had samengewerkt met Jacques Monsieur, de beruchte Belgische wapensmokkelaaren agent van de Belgische militaire inlichtingendienst. Mon­sieur werkte onder meer voor de Mossad en andere westersegeheime diensten. Die samenwerking vond plaats in het kadervan de Iran­Contraaffaire, een reeks geheime wapenleveran­ties door de vs en Israël aan tegenstanders van ayatollah Kho­meini in Iran. Aanvankelijk was het de bedoeling om op die manier westerse gijzelaars in Libanon vrij te kopen. Na ver­loop van tijd werd de opbrengst van de wapenverkoop ge­bruikt om de Contra­rebellen, de tegenstanders van de link­se Sandinisten in Nicaragua, illegaal te financieren. Eind jarentachtig, in de periode dat Alalouf op het adres van Wybrangedomicilieerd stond, maakte hij deel uit van een internatio­nale bende misdadigers die zich bezighield met de smokkel van wapens, deviezen en cheques, goud, ivoor, diamant, en zelfs uranium 235 en rode mercury.

    Het gerecht kwam die bende per toeval op het spoor. Op 3 ja­nuari 1987 werd in een grot in Beez, nabij Namen, het lijk gevonden van Stéphane Mandelbaum, een jonge Brusselsekunstschilder. De man was vermoord met een kogel door het hoofd en zijn lichaam was bewerkt met bijtend zuur. Al snelbracht het gerecht de moord in verband met de diefstal van een kostbaar schilderij van Modigliani, door drie mannen, onder wie Mandelbaum. Er zou ruzie ontstaan zijn over de verdeling van de buit. Bij elke stap die het onderzoek zette, tuimelden de speurders over nieuwe Mossadconnecties. Het gestolen schilderij werd teruggevonden bij een huiszoeking in de woning van Rami Weinbaum in Vorst. Weinbaum bleek een voormalige agent van de Mossad te zijn, maar ook eentopman van de Leumi Bank of Israël en als dusdanig een be­langrijke financier van de staat Israël, én daarnaast ook eenbelangrijke spilfiguur in de internationale kunstsmokkel. Kort voor de moord op Mandelbaum had Weinbaum, samen meteen ander bendelid, tien liter bijtend zuur gekocht bij een Brusselse drogist. Het gerecht verdacht Weinbaum ervan de opdrachtgever te zijn voor de moord op Mandelbaum en hij werd in voorhechtenis genomen. Maar in zijn cel wist Wein­baum zelfmoord te plegen.

    De man met wie Weinbaum het bijtend zuur ging kopen, was Nouriel Nourieli, alias Youri, zaakvoerder van een kledingzaak in Elsene en een Israëlische officier die werkte voor de veilig­heidsdienst van de Israëlische ambassade in Brussel. In de vs had Nourieli eerder al een gevangenisstraf van zes jaar opge­lopen wegens drugshandel. Ook Nourieli werd aangehouden voor de moord op Mandelbaum, maar omwille van een pro­cedurefout moest hij worden vrijgelaten. Daarna verdween hij in de natuur. Volgens een proces­verbaal van de bob van Chiney werkten Nourieli en Alalouf samen met Juan Borges, alweer een man van de Israëlische geheime dienst. Het trio voerde onder meer onderhandelingen over de verkoop van wapens aan Libië. Borges had begin jaren tachtig een affaire met Anne Bouty, een geschorste advocate die later bekend­heid zal krijgen als de echtgenote van Michel Nihoul, eenhoofd rolspeler in de zaak ­Dutroux. Cadreco, het juridisch adviesbureau van Bouty dat ze samen met Borges had opge­richt, zou een belangrijk steunpunt geweest zijn voor de clan­destiene werking van de Mossad in België. Borges werd even­eens aangehouden voor de moord op Mandelbaum, maar kwam weer vrij en nam de wijk naar Canada. In 1992 werd hijsamen met vijf andere beschuldigden bij verstek veroordeeld voor de diefstal van het schilderij van Modigliani. Voor de moord op Mandelbaum werd uiteindelijk niemand veroor­deeld.

    “Alles begon in de vroege jaren tachtig, toen Brussel eendraaischijf was voor een trafiek waarbij de Amerikaanse pre­sident Ronald Reagan enorme hoeveelheden wapens via Is­raël en België naar Iran liet verschepen,” schreef onderzoeks­ journalist Walter De Bock in De Morgen . “Jacques Monsieur werkte toen samen met enkele Israëlische agenten, onder wieJuan Borges, Sylvain Alalouf en Georges Drouviotis. Samen leverden ze illegaal wapens aan Iran en de christelijke milities in Libanon. Zo verkochten ze zesduizend tow ­raketten aan Iran. De factuur vermeldde een bedrag van niet minder dan 83 miljoen dollar. Er werd in die tijd in bepaalde Brusselse milieus vlug en veel geld verdiend.”

    Nog een opvallend detail: zowel Monsieur als de groeprond Alalouf gebruikten een gelijkaardige dekmantel voorhun illegale wapenhandel, met name Belgische firma’s diezogenaamd ‘medisch materiaal’ exporteerden naar het bui­tenland. Voor Monsieur ging het om de naamloze vennoot­schap Mides, terwijl Borges en Alalouf voor hun wapensmok­kel naar Iran en naar de Libanese christelijke falangistenwerkten via de nv Candy Medical. Deze laatste firma kon voorhaar commerciële communicatie de telex gebruiken van het bedrijf Italtrade van Giulio Mongia, gevestigd aan de Stépha­nieplaats nummer 10 in de Brusselse gemeente Elsene. Uit­gerekend in datzelde gebouw bevond zich het appartement van de bejaarde dame waar op 12 oktober 1986 het schilderijvan Modigliani werd gestolen.

    Het onderzoek naar de link tussen de moord op Wybranen de zaak­ Mandelbaum heeft niets opgeleverd. De bende waarvan Mandelbaum deel uitmaakte, blijft gehuld in vele mysteries. Een intrigerende vraag is welke rol de Brusselsedokter in deze zaak zou kunnen hebben gespeeld. Het feit dat hij een adres of misschien wel onderdak verschafte aan Alalouf geeft in elk geval stof tot nadenken. Het is ondenkbaar dat Wybran een operationele case officer of katsa van de Mossad kan geweest zijn. Maar gelet op zijn connectie met Alalouf is het misschien wel denkbaar dat Wybran een sayan (He­breeuws voor helper) is geweest. De Mossad beschikt als eni­ge geheime dienst ter wereld over een uniek systeem van jood­se vrijwilligers in landen buiten Israël, of sayanim , waarop de geheime dienst occasioneel een beroep kan doen. Het gaat meestal om respectabele burgers die boven elke verdenking staan en die niet de Israëlische nationaliteit hebben. Aan dat profiel zou Wybran kunnen beantwoorden. Desgevraagd leve­ren sayanim hand­ en spandiensten aan de operationele ledenvan de Mossad. Die ondersteuning kan bestaan uit medische zorg, geld, logistiek, zoals het leveren van auto’s of onderduik­ adressen, of het verzamelen van inlichtingen. Officiële cijfers zijn er niet, maar het aantal sayanim in West­Europa wordtgeschat op ettelijke duizenden. Of Belliraj op de hoogte was van de eventuele activiteiten van Wybran voor de Mossad, is onbekend. Als Belliraj hiervan op de hoogte was, dan was hij uitzonderlijk goed geïnformeerd.

    Noten :

    Rome en Wenen waren de meest spectaculaire aanslagen van de groep Abu Nidal. Op 27 december 1985 opende een commandohet vuur op de incheckbalie van de Israëlische luchtvaartmaat­schappij El Al in de internationale luchthaven van Rome. Er vie­len16 doden en 99 gewonden. Enkele minuten later gooide een ander commando in de luchthaven van Wenen handgranaten naar passagiers met bestemming Tel Aviv, waarbij twee doden en 39 gewonden vielen.

    Hobeika was de beruchte chef van de Libanese militaire inlich­tingendienst. Voor de Mossad was Hobeika een belangrijk con­tact. Hij had in Israël een commandotraining gevolgd. Hobeika was in 1982 de aanvoerder van de falangistische milities die in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila duizenden burgers hebben afgeslacht. Hij werd op 24 januari 2000 vermoord met een autobom.
    Antwoord:
    Bedankt voor je extra interessante informatie. Dit komt vermoed ik letterlijk uit het uitstekende boek over Abdelkader Belliraj van George Timmerman. Verscheidene bronnen linken Belliraj niet alleen aan Osama Bin Laden maar zeer betrouwbare bronnen met uitstekende contacten in het wereldje van de inlichtingendiensten spreken ook over een nauwe en betaalde samenwerking van Belliraj met de Mossad.
    Veel terreuraanslagen zijn vermoedelijk dan ook wat men noemt ‘false flag’. Aanslagen die aan al Qaeda & Co worden toegeschreven maar die het werk zijn van bvb Mossad, CIA of MI-6. Dit is geen fantasie of het idee van een paranoïde aan achtervolgingswaanzin leidende idioot. Men lees maar het boek ‘The Quiet American van Graham Green. Men kan ook de uitstekende film zien met Michael Caine in de hoofdrol. Het gaat over Saigon 1953 en een serie aanslagen die aan de Vietmin (de nationalisten/communisten) worden toegeschreven. Ze bleken uieindelijk het werk van de CIA te zijn. En Graham Green heeft jaren voor de Britse buitenlandse inlichtingendienst gewerkt.
    Toen in Kampala een door een Palestijnse splintergroep gekaapt vliegtuig van El Al aan de grond werd gehouden was men er bij MI-6 van overtuigd dat de zaak een grote manipulatie van de Mossad was. Dit om de Palestijnen in een slecht daglicht te plaatsen.
    Maar velen zien al wie twijfelt over dergelijke zaken als een stelletje idioten die overal ten onrechte samenzweringen zien. Of hoe kritische zin wordt bespot en critici als gekken worden beschreven. Wie klakkeloos de woorden van de VS overneemt is voor hen een degelijk journalist, een goed denker, een man die te vertrouwen is.
    Willy Van Damme

  6. A écouter, émission téléchargeable en MP3.

    http://www.franceinter.fr/emission-rendez-vous-avec-x-jacques-monsieur-1-rediffusion

    La suite samedi 31 décembre 2011 :

    http://www.franceinter.fr/emission-rendez-vous-avec-x-jacques-monsieur-2-rediffusion#comment-39286

    Une partie de son procès en Belgique était à huis clos.

    Un journaliste a écrit que l’on aurait parlé des liens entre Jacques Monsieur et Serge Frantsevitch (“le beau Serge” ???).

    On peut aussi se demander si Serge Frantsevitch ne serait pas le “beau Serge” qui a travaillé pour ARI (Beijer – Bouhouche) et dont Beijer parle dans son livre.

    Il serait donc très intéressant d’en savoir plus. On peut espérer que les enquêteurs ont approfondi leurs recherches.

    _ _ _

    Laurent Léger, Le Parisien, samedi 16 mars 2002, p. 15.

    L’ancien banquier d’Elf visé par un attentat

    MERCREDI 13 MARS, 22 h 30 : une explosion secoue le tranquille village de Corsier, près de Genève, en Suisse. La villa d’un ancien haut responsable d’Elf, Jack Sigolet, 66 ans, vient d’être visée par une bombe. Le toit du bassin de la piscine s’est complètement effondré. L’aile nord de la belle demeure a été touchée par la déflagration, comme l’a décrit hier le journal suisse « la Tribune de Genève ». Une baie vitrée a volé en éclats et des fissures sont apparues dans les murs. Une enquête a été ouverte par le ministère public de Berne et des experts de la police technique et scientifique se sont rendus sur place.

    Homme de l’ombre et du secret, Jack Sigolet a longtemps été au coeur des relations entre Elf et les pays africains. Proche d’André Tarallo ­ le Monsieur Afrique du groupe ­, il a présidé jusqu’en 1996 la Fiba, une discrète banque appartenant à la fois au groupe pétrolier et à la famille d’Omar Bongo, le président du Gabon. Plusieurs pays africains et leurs dirigeants ont eu des comptes à la Fiba jusqu’à sa récente liquidation. Depuis 1996, Jack Sigolet, spécialiste des préfinancements pétroliers, conseille plusieurs chefs d’Etat africains. En bon Bourguignon, il possède, aux côtés d’André Tarallo, une parcelle de vigne à Puligny-Montrachet…

    Lettres de menaces et voitures incendiées

    Hier après-midi, Sigolet a décrit aux enquêteurs suisses son environnement professionnel et privé. Selon l’un de ses proches, l’homme d’affaires recevait jusqu’à il y a encore trois mois des lettres de menaces, dans le but, semble-t-il, de le racketter.

    Ce n’est pas la première fois que des bombes sautent dans l’entourage de Jack Sigolet. En 1998, sa voiture avait pris feu devant son domicile, en banlieue parisienne. En septembre 1999, c’est celle de sa femme qui explosait, près de Sainte-Maxime (Var) ! Des coups de fil anonymes, pendant des mois, avaient rendu leur vie impossible. L’homme d’affaires était en fait intervenu dans le financement, en 1997, d’un achat d’armes (hélicoptères, missiles, etc.) effectué par le président congolais Pascal Lissouba à un marchand belge installé en France, Jacques Monsieur. Un dossier instruit en France et en Belgique. Rencontrant des difficultés pour se faire payer, Jacques Monsieur n’avait pas hésité à se faire menaçant. L’année dernière, l’affaire avait néanmoins été réglée.
    Jean Herve
    Antwoord
    Nogmaals heel erg bedankt voor deze nieuwe bijkomende info. Nieuws is er voor mij wel niet bij. Het lijkt vooral gebaseerd op het werk van de Franse journalist Laurent Leger die in een boek over wapenhandelaars een hoofdstuk aan de man wijdde.
    Hij maakte een prijzenswaardige beschrijving van de man. Erg in detail gaat hij wel niet. En zonder te willen pochen is mijn boek veel diepgaander. Zo zegt men in de uitzending ook dat hij in Leuven rechten studeerde. Dat klopt niet: het was de ULB wat toen voor liberalen in de regio rond Halle een niet onlogische keuze was. Ook was hij in essentie een agent van de Mossad en minder van de Franse, Belgische en Amerikaanse militaire inlichtingendiensten.
    In mijn boek staan twee voorname fouten die echter de analyse en feiten niet ondergraven. Zo was Chichakli, de Amerikaanse rechterhand van Victor Bout geen voormalig agent van de CIA maar een Amerikaanse ex-militair. Ook was de Belgische Marokkaan Abdelkader Belliraj, naast informant voor onze Veligheid van de Staat volgens drie betrouwbare bronnen vooral een agent van de Mossad en niet van de VS.
    Het dient herinnert dat van Belliraj met zekerheid geweten is dat contact had met o.m. Bin Laden. Een feit dat in onze media opvallend in mineur werd beschreven en door de internationale pers werd geheim gehouden.
    Wat dit verhaal nog meer extra geloofwaardigheid geeft. Er kan immers maar een reden zijn waarom de media dit toch zeker sensationeel verhaal nooit hebben uitgespit: hogere nationale belangen. Alleen dat kan dit te opvallend stilzwijgen verklaren.
    Verder nog twee opmerkingen. Jacques Monsieur heeft zich integenstelling tot collega’s steeds ver gehouden van zaken als drugs. En wat Sigolet betreft is dit het enige verhaal waar Monsieur mogelijks betrokken was bij terreur. Sigolet is echter van zo’n heel speciaal kaliber dat er mogelijks wel tientallen mensen hem wel in de lucht zouden hebben willen zien vliegen. Ik twijfel sterk aan de link naar Monsieur. Monsieur was in essentie een verkoper van wapens en informatie. En daarin was hij gewoon zeer goed.
    Willy Van Damme

  7. http://www.agoravox.fr/actualites/international/article/cargos-de-nuit-vague-2-39363

    (…) Au procès de Jacques Monsieur, débuté le 31 mars dernier dans l’indifférence journalistique générale (c’est à huis clos paraît-il !), ce dernier indique avoir livré des hélicoptères MI-24 et MI-8 Modelex à l’ancien président Pascal Lissouba, contre des cargaisons de pétrole. Il y explique sans broncher que selon lui il n’avait rien à craindre car il était “couvert” par les services occidentaux (DST, CIA, Mossad) via sa société Matimco Ltd (d’origine mauricienne !). En fait il révèle aussi s’être fait aider par un dénommé David Benelie, en fait de son vrai nom David Azoulay, un homme ayant la double nationalité, israélienne et sud-africaine… et ancien du Mossad (c’est son frère qui avait capturé Eichmann !), lui-même en relation étroite avec Marc Rich, sulfureux homme d’affaires US… ayant acheté du pétrole à l’Iran en pleine crise iranienne des otages ! L’homme, réfugié en Suisse, sera absous en 2001 par Clinton, décidément dans tous les mauvais coups tortueux. Rich est juif, né en 1934, à… Anvers, et avait dû quitter la ville en 1942 sous la pression des nazis. Son accusateur, dans l’affaire de l’Irangate, s’appelait Rudolph Giuliani, à l’époque procureur général… et son avocat s’appelait Lewis Libby ! Le monde est trop petit, parfois. Rich était en fait lui aussi un trafiquant d’armes notoire :

    “Pendant des décennies, Rich détint le contrat exclusif de la commercialisation à l’étranger des métaux précieux soviétiques. Par cette filière, il se livrait à un trafic d’armes de grande ampleur, qui aurait continué jusqu’à récemment, avec la collaboration d’un certain Viktor Bout, un gros trafiquant d’armes sur le ’marché noir’ russe qui a joué un rôle dans le scandale de corruption qui touche actuellement Ariel Sharon.”

    (…)
    Jean Herve
    Antwoord:
    Nogmaals bedankt.
    David Azulay is de echte naam en niet Azoulay of Benelie. Hij is geboren op 28 april 1945 in Casablanca en leefde lang in Parijs o.m. als kapper. Hij verhuisde op 5 juli 1972 naar Schaarbeek in België. Hij heeft zowel de Israëlische als Belgische nationaliteit. Een spoor van een Zuid-Afrikaanse nationaliteit werd niet gevonden. Wel was hij volgens betrouwbare bronnen vanuit België zakelijk actief in dat land.
    Marc Rich heet officieel Reich. En het was een broer van David Azulay die president Bill Clinton overhaalde om hem gratie te schenken. Nogal wat joodse zakenlui veranderen trouwens hun naam. Zo ook de familie Nejman van de Geoffrey’s Bank die zich soms Newman lieten noemen. Het zaait natuurlijk grote verwarring. Wat in sommige gevallen misschien wel de bedoeling is.
    Victor Bout is geen echte wapenhandelaar maar steeds een vrachtvervoerder geweest. Hij vervoerde alles wat men hem vroeg. En dat ging van Amerikaanse soldaten over materiaal voor organisaties als Artsen zonder Grenzen tot allerlei wapens.
    Willy Van Damme

  8. Dans les années 1950 – 1960, le textile était une branche où les Juifs se sont fait remarquer.

    Il y avait une communauté juive de “textiliens” à Bruxelles et à Paris et ils payaient pour leur “protection”.

    Ils ont probablement été contraints (Mossad ?) d’envoyer de l’argent en Israël, la jeune nation.

    Certains ont fait fortune comme les Levi et les Salik.

    La société Levi-Strauss (basée en Californie ?) avait une usine à Arlon (usine occupée actuellement par Ferrero Ardennes).

    C’est dans ce milieu que l’on retrouve le petit commerçant Félix Przedborski.

    C’est aussi dans ce milieu que Jacques Monsieur a fait ses débuts (Matimco, voir article ci-dessous).

    La famille Levi était proche de la famille Nejman qui a créé la banque Geoffrey (Geoffrey Nejman est actuellement dans la parfumerie à Grasse – http://www.gnejman.eu/ ), impliquée dans des trafics d’armes.

    Lors du procès de Jacques Monsieur à huis clos en Belgique, on a parlé de ses liens avec Serge Frantsevitch. (voir Nihoul – Bouty).

    Par ailleurs, un autre “marchand de mort” doit être cité dans ce cadre ; il s’agit de Ronald Rossignol (qui a fait ses débuts à l’aéroport d’Ostende, comme Viktor Bout).

    Cela fait déjà deux “marchands de mort” issus du même milieu …

    On pourrait y ajouter Benoît de Bonvoisin (le commerce des armes est une “tradition familiale”) et son avocat et ami Mario Spandre (qui a caché le terroriste Gaetano Orlando et dont on trouve des éléments biographiques dans le rapport Lumumba).

    Sur Jacques Monsieur et Ronald Rossignol, il est instructif de lire le livre coordonné par Berghezan du GRIP. On a notamment parlé de Ronald Rossignol dans l’enquête relative aux Tueurs du Brabant.

    _ _ _

    A lire, sur Jacques Monsieur et Matimco, l’intéressant article qui suit :

    http://www.liberation.fr/societe/0101268913-le-croate-qui-en-savait-trop
    Jean Herve
    Antwoord:
    Of die joodse textielhandelaars uit vrije wil of onder druk geld aan Israël gaven is tot heden steeds onduidelijk gebleven. Vraag is ook wat druk is en wanneer wordt die onwettelijk.
    Of Serge Frantsevitch hier tijdens het proces tegen Monsieur werd genoemd is mij onduidelijk. Ik vond de naam in het dossier niet terug. Men moet ook oppassen met het maken van wat men noemt een amalgaam. Het is niet omdat ik al eens een pint met iemand dronk of zaken deed dat ik ook weet had van of betrokken was bij die man zijn andere zaken. In het Brussel van de jaren ’80 liepen er in Brussel veel criminelen en semi-criminelen rond die elkaar wel eens tegenkwamen en soms zaken deden, soms niet.
    Voor zover geweten was Jacques Monsieur nooit betrokken bij al die gewelddaden waar Brussel toen voor gekend was.
    Het stuk uit Liberation geeft een goed overzicht van wat voor staat Kroatië onder Tudjman was. Geef mij dan maar Tito.
    Willy Van Damme

  9. On m’a rapporté que dans son livre, quand il parle de ARI, Beijer précise ce qui suit :

    Behalve deze twee nogal uitzonderlijke keren zijn de Pasiphaë-operaties altijd vlekkeloos verlopen. Het is ook gebeurd, maar dat was veel zeldzamer, dat ik met de tegenovergestelde situatie werd geconfronteerd, namelijk het betrappen van een ontrouwe echtgenote. In die gevallen deed ik meestal een beroep op een ‘Minotaurus’ (om in de Griekse mythologie te blijven…). Hij stond bekend onder zijn bijnaam ‘Mooie Serge’. Hij was de geknipte man om een vrouw te verleiden en in zijn bed te krijgen, hoewel het procedé minder betrouwbaar was dan de methode met de Pasiphaë.

    Il faisait appel au “beau Serge” pour compromettre certaines personnes …

    Une connaissance m’a fait remarquer que “le beau Serge” est une expression associée à Serge Frantsevitch.

    Si c’est bien de Serge Frantsevitch que l’on parle, cela indique un lien entre Frantsevitch (Jacques Monsieur, Bouty, Corvillain, Nihoul…) et tout ce qui tourne autour de Beijer.

    En tout cas, Alain Fauvage appelle Frantsevitch “le beau Serge” :

    https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1&thid=132338026e14ce86&mt=application/pdf&url=https://mail.google.com/mail/?ui%3D2%26ik%3D683cc50117%26view%3Datt%26th%3D132338026e14ce86%26attid%3D0.1%26disp%3Dsafe%26zw&sig=AHIEtbRvF8zf4n09tjFK6AfbABy3Bq4N1w

    Higt Life

    (A vérifier ma mémoire n’est pas infaillible)

    Barman Paolo POPOVIC tél 02/ 42721 45. le N° n’est plus attribué en octobre 1999

    dans les années 70, nom d’un bar à champagne, (je n’y ai jamais vu la moindre bouteille de champ c’était du cidre doux à 2200fb la bouteille. Il y avait 600 balles pour la fille, 50 balles pour moi + mon fixe et le reste pour Dédé) de la rue du pépin tenu par André TORSIN et Claudine PRELAT, mais ils avaient un associé, que je n’aimais pas beaucoup, un grand, 35ans, le crâne dégarni, vivant à la colle avec une pute française. Il souffrait de crises de palu et je l’ai une fois aidé pendant ses crises en le faisant boire. Il m’en a été reconnaissant. J’y ai été portier de 1970 à 1972. Là j’y ai connu de tout, des truands comme Michel DEMARET qui sortait avec la bande du Grand ROBERT qui à ce moment-là tenait un restaurant, (>Il est mort pas la suite d’un cancer) J’y ai vu aussi Mr Félix Przedborski.
    VDB avec sa clique de politicards mais il avait été amené là par le Beau Serge qui devait être
    FRANTSEVICH qui avait une fille au trottoir rue de Stassart nommée Rita ! Tous trop bien habillés pour la clientèle commune. La venue dans ce bar de ce Félix coïncide avec une phrase de mon boss:” çà c’est vraiment dégueulasse!” Je n’ai pas assisté aux conversations .Mais Paolo bien; il était toujours présent. Cela coïncide aussi avec l’apparition d’une autre bande dont un petit pédé avec de la famille au Maroc, il se shootait ! Et disait que là-bas c’était normal. Cela coïncide aussi avec le fait que Claudine PRELAT est arrivé au bar avec une paire de lunette noire comme des soucoupes, comme Dédé lui tapait dessus de temps en temps, j’ai pensé qu’il avait mis une dérouillée à son “petit bonbon anglais”. Il y avait un ami de longue date du couple Dédé-Claudine qui tenait un café rue des Carmes, le RV nocturne des taximan, un drôle de mec, un truand, qui parlait avec la voix enrouée comme s’il avait un cancer ? Ils avait tous les 2 les mêmes chiens de races, des dobermans, Torsin avait la femelle et lui le mâle.(X3 parlera de dobermans chassant des enfants nus lâchés dans le parc)
    Dans la clientèle-personnel, il y avait aussi Sylvie, un travelo qui rêvait d’aller se faire couper faisait le tapin à ses heures et travaillait à la bouteille; c’était la grande gagneuse; Les autres filles allaient et venaient, il y avait un couple de pute constitué d’une femme normale qui vivait sur un grand pied et d’un travelo coupé. Elle travaillait à 2 en voiture !
    Je me souviens d’un type avec des dollars plein la poche qui voulait se faire mettre en mettant. Mes tôliers ne voulaient pas alors ils sont chercher un patron du bar de l’Escalier car lui c’était son truc, ils ont pris le client.
    Peu de temps après Dédé a repris le bar de l’Escalier et c’est là qu’un beau soir à débarqué jacques Brel. Le beau serge était là !
    Après que soit venu le Félix on a vu apparaître des flics comme le commissaire de la rue Marché au Charbon et son copain, car disait-il, il voulait savoir ce que je faisais la nuit. C’est toujours le même maintenant, je l’ai vu à la télé. Ils se faisaient rincer la gueule et jouaient à la passe anglaise. Un grand blond sans doute Frans Reyniers. On parlait d’un casseur, André Rogge, qui deviendra l’indic de Reyniers et d’autres truands et flics dont je n’ai guère de souvenirs !

    1 supplément du JDM N° 22 du 26 octobre 99 J 2234
    ____________

    A l’époque où Alain Fauvage a rencontré Frantsevitch, ce dernier était “souteneur”.

    Il n’est donc pas impossible qu’il soit “le beau Serge” dont parle Beijer …

    Y a-t-il quelque chose en lien avec Frantsevitch dans la comptabilité de ARI ?

    Cela mérite en tout cas d’être vérifié …
    Jean Herve
    Antwoord: De link opent niet. Wel is er voor zover ik weet geen relatie tussen die Frantsevitch en Jacques Monsieur. Beiden opereerden in het Brussel der wilde jaren tachtig en hadden ongetwijfeld gezamenlijke vrienden.
    Men moet hier erg voorzichtig zijn. Zo maakte het Brusselse parket toen melding van banden tussen Jacques Monsieur, Christian Maigret, Claudine Fraiture en Christian Michiels. Uit mijn onderzoek bleek dat het parket hier de bal had misgeslagen. Er waren wel contacten maar gebleken is dat Jacques Monsieur hen alle drie misbruikte en dat zij met die wapenhandel niets te maken hadden.
    Alleen het contactadres van Monsieur was op zeker ogenblik bij hen. Maigret heeft aan die relatie met Monsieur en vader en zoon Nejman zelfs veel geld verloren.
    Willy Van Damme

  10. http://www.dhnet.be/dhjournal/archives_det.phtml?id=295540

    Date: 14/11/2003
    Section: INFORMATIONS GENERALES
    Sous Section: FAITS DIVERS
    Dutroux commandait des enfants

    Nouvelle Recherche
    D’étonnantes révélations ont été faites devant le tribunal de Bruxelles

    BRUXELLES Le dossier impliquant un ancien avocat bruxellois devant le tribunal correctionnel de Bruxelles a pris une tournure pour le moins inattendue. Argent sale, trafic d’armes, sexe, pédophilie, Dutroux, Nihoul et Haemers étaient les ingrédients de la recette qui a retenu l’attention de tous dans la salle d’audience, ce jeudi matin.

    L’ex-avocat Etienne Delhuvenne était le conseil de Patrick Haemers. En septembre 2000, il a été condamné par défaut à trois ans de prison ferme pour escroquerie, faux et proxénétisme.

    Ce qui nous intéresse ici, ce sont les liens qui unissaient Etienne Delhuvenne à un certain Serge Frantsevitch. En 1984, Frantsevitch a été condamné à 4 ans pour incendie volontaire, faux et usurpation. Mais surtout, Frantsevitch était actif dans des activités spécialisées dans la pornographie infantile. Dans le cadre du procès de Jacques Monsieur, trafiquant d’armes notoire, le procureur avait également parlé de liens entre Monsieur et Frantsevitch. Delhuvenne et Frantsevitch, eux, semblent être complices de sociétés- écrans destinées à camoufler des bénéfices tirés du commerce de cassettes pédophiles.

    A partir de Frantsevitch, on se rapproche tout doucement de Dutroux, Nihoul Frantsevitch semble avoir été en contact avec un Roland C. qui a quant à lui été condamné à 7 ans pour le viol de deux mineures. Roland C. était l’un des faux administrateurs des sociétés- écrans.

    En 1996, alors que la Belgique entière sombre dans le chaos suite à l’affaire Dutroux, Roland C. est arrêté. Il faut savoir qu’il habitait à Ixelles, à quelques pas à peine de la maison de la petite Loubna Benaïssa. La perquisition menée chez lui ne donne aucun résultat. Même sa citerne d’eau de pluie est vidée. En vain.

    Cependant, la société-écran de ce dernier, située rue du Conseil, a été visitée. En effectuant ces démarches, on apprend que l’épouse de Roland en sait beaucoup. Elle révèle aux enquêteurs qu’il procurait des enfants à Dutroux, à Nihoul, à l’armurier de Haemers, Elle soutient avoir entendu des conversations téléphoniques où un langage codé était utilisé: «Il me faut trois chevaux: un blond et deux bruns» Selon elle, il n’y a pas de doute. Il s’agissait d’enfants.

    Reste à savoir maintenant si toutes ces révélations dans cette affaire auront un impact sur le procès Dutroux

    © La Dernière Heure 2003

    Ph. Bt
    Jean Herve
    Antwoord:
    Het is niet omdat La Derniere Heure het schreef dat het ook juist is. Bovendien wordt er niets precies over geschreven. Wat, wie, hoe, wanneer blijft geheel vaag. Het laatste wat ik doe is krantenverhalen zomaar overnemen.
    Willy Van Damme

  11. Juan Borges

    Juan Borges was een Portugees die werkte voor de Mossad en opereerde als witwasser en wapenhandelaar in samenwerking met de internationale georganiseerde misdaad. De bende waarmee hij samenwerkte had vertakkingen naar de Italiaanse maffia en had in België vertakkingen naar Rami Weinbaum (Mossad), Sylvain Alalouf (Mossad), Joseph Wybran (Mossad?), Jacques Herygers, Georges Cliquet. Borges zou verder goede contacten hebben gehad met Alfred Cahen, Giulio Andreotti, Afrikaanse staatshoofden en de Amerikaanse ambassade in Rome. Tijdens zijn verblijf in Brussel opereerde hij in nauw contact met Michel Nihoul en vooral Annie Bouty, met wie hij een affaire had. Verder had hij een vluchtige relatie met Brigitte Jenart, een belangrijke getuige in de zaak Dutroux die dood teruggevonden werd. Nadat Borges in opspraak kwam in een kunstdiefstal vluchtte hij naar Montréal en kwam vervolgens terecht in Guinée, waar hij 2.000 hectares zou hebben gehad en van waaruit hij nog steeds in contact zou hebben gestaan met Bouty.

    Wapenhandel en Mossad

    Borges zou actief geweest zijn in de illegale wapenhandel met Libanon, Lybië en Iran, samen met ondermeer Jacques Monsieur, Sylvain Alalouf, Nouriel ‘Youri’ Nourielli en Georges Drouviotis. Al deze personen waren verbonden aan de Mossad. Zo was Nourielli, een zaakvoerder van een kledingszaak in Elsene met een verleden als drugshandelaar die werkte voor de veilig­heidsdienst van de Israëlische ambassade in Brussel. Alalouf (zie Facebook) was eind jaren ’80 gedomicilieerd in de woning van dr. Joseph Wybran in Ukkel. Wybran was lid van B’nai B’rith en mogelijk een sayan. Hij werd vermoord op 3 oktober 1989 op de parking van het Erasmusziekenhuis, waar een uitgebrande VW Golf werd teruggevonden. De moordenaars zouden Abdelkader Belliraj, die in 2000 informant van de Staatsveiligheid zou worden, en Ahmed Moukhlis geweest zijn. Als dekmantel voor de wapenhandel had Borges samen met Sylvain Alalouf het import/export-bedrijf voor medisch materiaal ‘Candy Médical’ opgericht in het tandartsencabinet van zijn ex-vriendin Brigitte Jenart (rue du Conseil 35 in Elsene). Op hetzelfde adres was ook de zetel van het bedrijf Logitel van Serge Frantsevitch, die ook bij de wapenhandel door Monsieur zou betrokken zijn geweest. Ook Monsieur werkte met een bedrijf in medisch materiaal als dekmantel, namelijk ‘Mides’. Bedrijven voor verhandeling van medisch materiaal lijken ideale dekmantels, zo ook ‘Dollon’ beheerd door baron René Paulus de Châtelet en Elio Ciolini. Candy Médical maakte voor haar commerciële communicatie gebruik van de telex van het bedrijf ‘Italtrade’ (Place Stéphanie 10) van Giulio Mongia, die vermoedelijk betrokken was bij de wapenhandel. In hetzelfde gebouw van ‘Italtrade’ bevond zich het appartement waar een Modigliani werd gestolen door de bende rond Borges en Alalouf op 12 oktober 1986 (zie lager). In maart 1986 had de BCR van de rijkswacht reeds onderzoek gedaan naar Borges en zijn bedrijf Candy Médical dat zich toen in de Avenue Tervueren in Woluwe-Sint-Pieters bevond en waarvan opgemerkt werd dat het gebouw volledig gehuurd werd door de veiligheidsdiensten van de EG. In 2002 kwam aan het licht, in het kader van het onderzoek naar Monsieur, dat Borges betrokken was bij de levering van 6000 TOW-raketten aan de Iraanse Ayatollahs, met een waarde van 83 miljoen dollar. Brussel was destijds een draaischijf voor de wapenhandel naar Iran, gesteund door de Amerikanen en Israël om zo de positie van Saddam Hoessein te verzwakken. Borges werd bij deze zaken juridisch bijgestaan door het bedrijf Cadreco (avenue du Toison d’Or 16) dat hij samen had opgericht met Annie Bouty en op 12 maart 1987 geliquideerd werd maar waarvan de activiteiten drie dagen later voortgezet worden in het nieuwe bedrijf “Cabinet Annie Bouty et associés” (avenue Henri Jaspar 99 in Saint Gilles).

    Mensenhandel en Bouty

    Borges werkte nauw samen met zijn zakenpartner Annie Bouty met wie hij een tijd het bed deelde en die hem op de hoogte hield van eventuele signalisaties van zijn naam in de Bulletin central des Signalements van de politie, wat van belang was bij zijn reizen naar het buitenland. De bedrijven van Borges en Bouty waren niet enkel ondersteunend voor de wapenhandel van Borges maar ook een dekmantel voor mensenhandel. De goede werking van deze laatste activiteit, veelal gebaseerd op het verkrijgen van visa, werd verzekerd door de goede contacten van Juan Borges. Hij had ondermeer toegang tot de Amerikaanse ambassade in Rome, waar Borges een bureau had in de Via Flaminia 21. Borges beweerde tevens een goede relatie te hebben met Giulio Andreotti, alsook met Afrikaanse staatshoofden zoals Lansana Conté van Guinéa en Joseph Momoh van Sierra Leone. Zijn goede banden met Alfred Cahen, een topdiplomaat met een stevig Afrikaans netwerk, waren wellicht ook een voordeel. Zo werd op 26 juni 1990 de hulp van Cahen ingeroepen door Borges om een visum voor een Zaïrese klant van Bouty binnen te halen, dewelke vier dagen later per fax antwoorde vanuit Parijs: “Monsieur, Infiniment merci de votre lettre faxée le 26 juin en annexe à laquelle vous avez bien voulu me faire tenir les informations dont j’ai besoin pour aider votre protégée. Muni de celles-ci je vais pouvoir intervenir dans sa faveur. J’espère que mes démarches aboutiront à dessuites positives.”

    Nihoul en de pedofiele netwerken

    Ook Michel Nihoul, die de partner was van Annie Bouty, duikt op in het dossier Borges. Op 29 september 1986 belde Nihoul in naam van Cadreco naar de Schaerbeekse rijkswacht met het verzoek om een zaak van ongedekte cheques ten waarde van 1.2 miljoen en getekend door Borges in naam van zijn bedrijf Candy Medical (enquête Ecofin door het OCDEFO) te regelen naar minnelijke schikking met de gedupeerde: Liarakos, een handelaar in goud met Pakistan. Op 6 oktober 1986 kreeg dezelfde rijkswacht telefonisch bevel van Guido Torrez om de handen af te houden van Borges, die op het punt stond in deze zaak gearresteerd te worden. Torrez was hiertoe telefonsich verzocht door Michel Nihoul maar beweerde voor de onderzoekscommissie Dutroux dat de beller Nihoul moest zijn geweest die zich had uitgegeven als iemand van het kabinet van François-Xavier de Donnéa. Volgens Borges’ ex-vriendin Brigitte Jenart, die hij in 1983 had leren kennen via Bouty, had Nihoul wel degelijk ook het kabinet van de Donnéa ingeschakeld. Jenart had een tandartsenpraktijk in de rue du Conseil 35 in Elsene, waar ze Michel Nihoul en Annie Bouty als klant had en waar Borges zijn bedrijf Candy Médical geregistreerd had, onder het appartement van pedofiel Roland Corvillain (zakenpartner van Serge Frantsevitch in Logitel) die begin jaren ’80 bezoek zou hebben ontvangen van Nihoul, Achiel Haemers, Robert Darville en Marc Dutroux. Volgens de getuigenissen van de ex-vrouw van Corvillain gingen de gesprekken toen over pedofiele netwerken. Jenart zette al haar getuigenissen op brief gericht aan de Brusselse gerechtelijke politie en aan Georges Frisque. Op 5 april 1998 werd ze dood terugevonden naast een lege fles raki en kalmeermiddelen met als diagnose zelfmoord hoewel er geen autopsie werd gedaan. In een brief gericht aan haar moeder stond “je n’ai plus d’avenir, je n’ai plus le courage (…). Dieu n’existe pas.” en in de krabbels daaronder staat het woord “pedofiel”.

    Maffia

    Juan Borges stond duidelijk in contact met één of meerdere maffieuse organisaties. Hij werkte ondermeer samen met de Pakistaanse broers Salahud en Zahirud Din die in 1986 werden aangehouden door onderzoeksrechter Jean-Claude Van Espen voor transport van goud, diamant (via Antwerpen) en uranium. De broers Din woonden in Ukkel en werkten via het wisselkantoor Kirschen, waarvan de beheerder Hilaire Beelen (dicht bij liberale politici) in januari 1986 werd aangehouden in een gigantische fraudezaak door Van Espen. Ze deden ondermeer beroep op Jean-Marie De Haze, ex-secretaris van de CEPIC en uitbater van de “Greenwood” (eigendom van Roland Daled, een vriend van Paul Cams). Ook werkte Salahud Din samen met Michael Brandwain, betrokken bij de schimmige dossiers Comuele en M&S International die leidden naar de Russische maffia. In het midden van de jaren ’80 zou Borges hebben samengewerkt met een Italiaanse peetvader en in de weer geweest zijn met koffers vol zwarte dollars. Op 12 oktober 1986 werd een Modigliani gestolen in een appartement van een weduwe (in hetzelfde gebouw waarin ook Italtrade was gevestigd, zie hoger) door een bende bestaande uit Borges en onder meer zijn Mossad- en wapenhandelkompanen Sylvain Alalouf en Nouriel Nourielli. Ook de Brusselse criminelen Jacques Herygers en Georges Cliquet waren betrokken. Het gestolen werk werd ingewisseld voor een vervalsing gemaakt door de Brusselse artiest Stéphane Mandelbaum die op 3 januari 1987 met een kogel in het hoofd en bewerkt met zuur teruggevonden werd in een grot in Beez bij Namen. Het gestolen schilderij werd teruggevonden bij een huiszoeking in Vorst, in de woning van Rami Weinbaum, ook verbonden aan de Mossad als topman bij Leumi Bank en betrokken bij handel in textiel, goud en ivoor tussen Afrika en Azië. Kort voor de moord op Mandelbaum hadden Weinbaum en Nourielli tien liter bijtend zuur gekocht bij een Brusselse drogist. Weinbaum werd opgepakt maar pleegde zelfmoord in zijn cel. Ook Nourielli werd aangehouden maar omwille van een procedure-fout moest hij worden vrijgelaten. In 1992 werd Borges, intussen naar Montréal gevlucht, bij verstek veroordeeld voor de diefstal maar niet voor de moord (deze affaire werd geklasseerd in 1990) door het parket van Namen. De twee Brusselse criminelen Herygers en Cliquet zouden later genoemd worden in het kader van een bende met internationale vertakkingen die in 1995 werd blootgelegd door de gerechtelijke politie van Sorrente. Deze bende handelde in witwaspraktijken via trafieken van (valse) deviezen, kunst, goud, diamant, radioactief materiaal, raketten, enz., ten waarde van 80 miljard BEF. Men heeft het gehad over de vermoedelijke betrokkenheid van de aartsbischop van Barcelona (via het IOR), hooggeplaatsten bij UBS, Deutsche Bank en Loyd, diplomaten, brokers, leden van de Italiaanse en Amerikaanse geheime dienst, een prins uit Koweit, de zoon van Mobutu en de koning van Marokko. Als leden van de bende werden ook nog volgende namen genoemd: de Riccardo Marocco (een Milanese zakenman), Solange Vercruysse (een Franse van Belgische afkomst en een vriendin van Marocco), Robert Van der Vooren (Nederland) en Jean-Luc Herygers (de broer van Jacques).

    Juan Mendez
    De entourage van Borges werd op een bepaald moment genoemd in de zaak ronde de moord op Juan Mendez op 7 januari 1986. Op 25 maart 1987 werden Nourielli, Alalouf en verzekerinsagent Christian Moeris genoemd als verdachten in een nota door de procureur-generaal van Brussel (1er bureau 1337/86). Moeris kwam in oktober 1986 in opspraak door een zaak rond wapenhandel (1000 P38 vuurwapens en munities) met Zénon Sievert, in opdracht van Juan Borges en Nourielli. Volgens Sievert zou Moeris op de hoogte zijn geweest van de moord op Mendez, maar deze ontkende en legde een twijfelachtige verklaring. Het onderzoek stopte toen een van de rijkswachters, Jean-Marie Van Mullen, door het team van commissaris Marnette opgepakt werd in de zaak Bauloye voor corruptie, wat mogelijk opgezet spel was bleek nadien.

    Bronnen: Le soir 7/11/95, Observatoire citoyen, niet gepubliceerd hoofdstuk uit Douglas De Coninck “30 témoins morts”, Télé-Moustique 19/12/199, Het geheim van Belliraj (Georges Timmerman)
    Jean Herve
    Antwoord.
    Het verhaal van George Timmerman en Abdelkader Belliraj is zeer belangrijk en werd hier eerder al besproken. Ook die moord en ermee verbonden kunstroof worden in dit boek besproken. Het is echt een aanrader. De enige steeds weerkerende naam in al die dossiers is de Mossad. Je vraagt je soms af wie Brussel in de jaren tachtig en ook nu nog bestuurt. Je kan nu eenmaal niet rond de feiten heen lopen en doen alsof die niet bestaan.
    Willy Van Damme

  12. http://www.rue89.com/2008/03/31/monsieur-monsieur-eleveur-ou-trafiquant-darmes

    http://www.rue89.com/2008/10/09/trafic-darmes-laffaire-jacques-monsieur-plane-sur-langolagate

    http://www.rue89.com/2009/09/03/comment-se-reconvertir-quand-on-a-fait-du-trafic-darmes

    http://asset.rue89.com/files/YannGugan/2009_09_03_jacques_monsieur.pdf

    ( 11 pages )
    Jean Herve
    Antwoord:
    Bedankt voor je aanvulling van dit dossier. Leuk is wel dat je langs deze link ook het verhaal kunt horen over een zogenaamde Curveball. Een verhaal om de vingers van af te likken.
    Curveball is de door de VS gegeven bijnaam van een Irakees die zowat de voornaamste informatiebron van de VS was over de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein. De man werkte in een hamburgertent in de VS en werd er door zijn collega’s, sommigen landgenoten, omschreven als een fantast. Maar voor de VS en de internationale media was hij toen de ultieme getuige.
    Op basis van vooral zijn fantasistische verhalen bouwde Colin Powell, Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, toen in de VN zijn thesis dat een oorlog tegen Irak nodig was. Waarop o.m. de BBC iedere kritiek hierop als ter kwader trouw zag. Ging die man af. Een deels hilarisch verhaal.
    Maar die term wil ik zeker niet in de aanwezigheid van een Irakees of Arabier gebruiken. Die hebben er ongetwijfeld een andere term voor.
    Willy Van Damme

  13. Quelques documents sur les marchés d’armes :

    ( notamment de Laurent Léger et Jean Guisnel )

    http://geo-phile.net/IMG/pdf/Introduction.pdf

    http://geo-phile.net/IMG/pdf/Les_connexions_secretes_de_la_DGSE.pdf

    http://geo-phile.net/IMG/pdf/Robert_Montoya_le_gendarme_vendeur_de_bombes__L._Leger_.pdf

    Voir aussi :

    http://geo-phile.net/spip.php?page=recherche&recherche=armes

    http://geo-phile.net/spip.php?page=recherche&recherche=Trafic+d%E2%80%99armes

    http://www.dailymotion.com/video/xldkqj_les-matins-jean-guisnel_news

    http://www.dailymotion.com/video/x6kom0_michel-field-serge-bramly-le-premie_news
    Jean Herve
    Antwoord: Bedankt voor de vele informatie maar ik hoop dat je begrijpt dat ik niet alles wat elders over allerlei heel duistrere en soms criminele zaken werd geplaatst hier niet zomaar kan hernemen.
    Om je een voorbeeld te geven. Handelsrechter De Tandt heeft journalist René De Witte laten veroordelen wegens laster en eerroof. Hij had haar naar verluid een naam gegeven die niet alleen totaal ongepast is maar die ik hier niet wil herhalen.
    Wie bijvoorbeeld in de hoogoplopende ruzie tussen Pierre Salik en Patrick Abraham gelijk had is ook voor mij nu nog onduidelijk. Duidelijk is wel dat Abraham naar de pers liep, Salik niet.
    Men moet uiterst voorzichtig zijn met allerlei beweringen van sommige journalisten die niet zelden amper weten waar ze over schrijven. Typetjes ook die bij één bron hun mosterd halen en die mosterd dan breed in hun blad uitsmeren en deze soms op eigen initiatief nog wat bijkruiden. Het moet verkopen nietwaar. Dat soort methodes is niet aan mij besteed. Zie voor dat soort journalistieke praktijken maar naar de recent hier geplaatste bespreking van het boek van Andrew Feinstein, een boek vol prietpraat en soms lachwekkende beweringen. Ik ga al die linken die jij opstuurde dan ook niet plaatsen. Wie namen als Frantsevitch, de vennootschap Luchaire of Salik via google of Yahoo wil zoeken doet dat maar.
    Maar niet alles zomaar geloven.
    Willy Van Damme

    • Op het einde van u boek geeft u een e-mail die helaas niet meer werkt. Zou u me een mail kunnen sturen zodat ik u een pdf kan doorsturen?
      Anoniem
      Antwoord:
      Mijn mailadres willy.vandamme@scarlet.be zoals vermeld in mijn boek is nog steeds in functie en ontvangt dagelijks vele tientallen mails.
      Ben ook verder benieuwd naar Uw reactie op mijn boek.
      Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s