Grootste Belgische wapensmokkelaar was de ideale verkoper

Journalist Willy Van Damme heeft een stevig gedocumenteerde biografie geschreven over Jacques Monsieur, een bij het grote publiek vrijwel onbekende Belg die twintig jaar lang ongestoord zijn gang kon gaan als illegale wapenhandelaar en spion op planetaire schaal. Het boek geeft een beklemmend beeld van deze ‘handelaar des doods’, zijn entourage en zijn beschermheren .

Door de redactie

“Het verhaal van Jacques Monsieur is erg belangrijk”, stelt Van Damme in zijn inleiding. “Het geeft een beter zicht op de wereldgeschiedenis van 1980 tot 2000. Het corrigeert in grote mate het beeld dat wij tot recent hadden over die periode. Het is ook zeer belangrijk omdat hij de enige gekende grote illegale wapenhandelaar uit die periode is waarvan het met absolute zekerheid vaststaat dat hij die activiteiten ontplooide in nauwe samenspraak en onder toezicht en zelfs bevel van de westerse militaire veiligheidsdiensten. Het toont ook het immorele en criminele karakter van die inlichtingendiensten, voor wie het opofferen van desnoods honderdduizenden mensen geen enkel probleem is.”

Jacques Monsieur - Handelaar des doods - boek kaft voorkant

Het boek geeft een beter zicht op de wereldgeschiedenis in de periode 1980 tot 2000.

De auteur heeft grondig onderzoek gedaan naar de familiale achtergrond en het karakter van zijn hoofdpersonage. Dat leverde tot nog toe onbekende informatie op. Financieel had Jacques Monsieur geen enkele reden om zich in de gevaarlijke wereld van de wapensmokkel te storten. Hij was de zoon van een welgestelde notaris uit Halle, behaalde een doctoraat in de rechten aan de ULB en kreeg via erfenissen een fortuin in de schoot geworpen. Hij had de rest van zijn leven probleemloos kunnen rentenieren.

Een mogelijke verklaring voor zijn gedrag is te vinden in zijn persoonlijke geschiedenis. Toen Monsieur amper vier jaar oud was, kreeg zijn moeder polio en raakte praktisch totaal verlamd. Ze overleefde in een stalen long en overleed vijftien jaar later. Zijn vader bleek een flierefluiter die volledig uit beeld verdween. Als jongetje werd Jacques grotendeels door zijn grootouders opgevoed. Hij groeide op als een geïsoleerde eenzaat, zo vertellen ex-medeleerlingen en vroegere leraren. Hij was discreet en had nette manieren, maar gedroeg zich ook arrogant, ambitieus en achterdochtig. Later kreeg de wapenhandelaar niet voor niets bijnamen als De Vos en De Maarschalk.

Doodskisten

Terwijl hij nog aan de universiteit studeerde, begon hij zijn eerste zaakjes op te zetten. Hij kon daarbij terugvallen op relaties van zijn vader, die als notaris dossiers regelde voor figuren uit het Brusselse affairistenmilieu rond politicus Paul Vanden Boeynants, zoals bouwtycoon Charly De Pauw en textielfabrikant en jeanskoning Pierre Salik. Met als startkapitaal de opbrengst van de verkoop van zijn ouderlijke woning en met de steun van Salik begon hij een kleine keten van jeanswinkels in het Brusselse.

Daarnaast investeerde hij ook in garages, de handel in tweedehandsauto’s en zelfs in de doodkistenmakerij van zijn neef. Na zijn legerdienst als reserveofficier bij de Jagers te Paard in Aarlen, kon hij meteen aan de slag bij de Amerikaanse wapenproducent CIC International, een groep die volgens insiders “heel goede contacten onderhield met de CIA”. Volgens Van Damme ging Monsieur “vermoedelijk in die capaciteit ook werken als informant voor de ADIV, de Belgische militaire inlichtingendienst”.

Jacques Monsieur - 1995 ongeveer

Jacques Monsieur, de net geklede wapenverkoper.

Begin jaren tachtig installeerde Monsieur zich in Brussel, waar hij actief was in zowel de textielhandel als de wapenhandel. Het eerste diende vermoedelijk vooral als dekmantel voor het tweede. Getuigen uit die tijd beschrijven hem als het prototype van de perfecte zakenman, altijd netjes in het pak, correct, discreet en beleefd, veeltalig en welbespraakt, kortom: een zeer goede verkoper.

Via Pierre Salik werd Monsieur geïntroduceerd bij een aantal joodse zakenlui in de Brusselse wijk Triangle, mannen die goede contacten onderhielden met Israël, zoals vader en zoon Nejman van de Brusselse Geoffrey’s Bank. Toen in een Londense luchthaven bij het laden een kist op de grond viel, bleken er geen machineonderdelen maar wapens in te zitten, bestemd voor Somalië. Het gerecht ontdekte dat de Geoffrey’s Bank, officieel gespecialiseerd in textielexport, in feite als draaischijf diende voor een grote illegale wapenhandel, onder meer voor de Oegandese dictator Idi Amin Dada.

Inmiddels was in 1980 de oorlog tussen Iran en Irak uitgebroken, die acht jaar lang zou duren. Vanuit Brussel lanceerde Monsieur zich vanaf het midden van de jaren tachtig volop in het leveren van wapens aan Iran, en dit onder het waakzaam oog van de Mossad. Samen met een reeks andere Belgische en Israëlische wapenhandelaars werd hij ingeschakeld in de Iran-Contra-affaire. Met de winst van de illegale verkoop van Israëlische en Amerikaanse wapens aan Iran (aanvankelijk bedoeld om Westerse gijzelaars in Libanon vrij te krijgen, later om te beletten dat Irak de oorlog tegen Iran zou winnen) werden de extreemrechtse contrarevolutionairen in Nicaragua gesteund in hun verzet tegen de linkse Sandinisten.

Toen het schandaal bekend raakte, kostte dit bijna de kop van de Amerikaanse president Ronald Reagan. Over deze cruciale episode in het leven van Monsieur heeft Van Damme jammer genoeg minder research gedaan (of heeft zijn onderzoek minder opgelevert). De lezer moet het stellen met een eerder schetsmatige en fragmentaire beschrijving van het Brusselse milieu van wapentrafikanten in de jaren tachtig.

Ook toen wist Monsieur alweer uit de schijnwerpers van de media te blijven en kon hij rustig doorgaan met zijn clandestiene zaken. Hij kon tijdens de daarop volgende jaren uitgroeien tot een van de belangrijkste tussenpersonen tussen Israël en het Iran van de ayatollahs. Geleidelijk werd hij wereldwijd de grootste verkoper van Iraanse wapens en munitie, met klanten in Ecuador, Bosnië, Kroatië en Tsjaad. “Monsieur is een man met klasse, de man die perfect gekleed gaat en als heer van stand beter dan wie kan praten en mensen overtuigen”, weet Van Damme. “De ideale verkoper die overal het vertrouwen weet te winnen, ook in Iran.” In één van zijn zeldzame interviews verklaarde Monsieur achteraf dat zijn activiteit als wapenhandelaar met Teheran vooral een dekmantel was, die hem in staat stelde om voor rekening van diverse westerse inlichtingendiensten de Iraanse militaire en nucleaire industrie te bespioneren.

J85-21 vliegtuigmotor

Volgens de beschuldiging zou hij minstens twee van dergelijke vliegtuigmotoren, de J85-21, in de VS hebben willen kopen voor Iran.

Paardenkweker
In de laatste helft van de jaren negentig verschoof het actieterrein van Monsieur naar Afrika. De bloedige burgeroorlogen in Sierra Leone, Ivoorkust, Liberia, Congo-Brazzaville, Angola, Rwanda, Burundi en Zaïre/Congo vormden prima afzetmarkten voor het afgedankte militaire materieel uit de sovjettijd van de voormalige Oostbloklanden. Werk genoeg dus voor wapenleveranciers als Jacques Monsieur.

In die periode schafte hij zich een Ivoriaans diplomatiek paspoort aan en verhuisde naar een dorpje in de buurt van de Franse stad Bourges, waar hij officieel ingeschreven stond als landbouwer en zich, tussen zijn vele reizen door, in zijn enorme domein kon toeleggen op zijn enige hobby: het kweken van Lusitaanse paarden. Maar ondertussen kwamen zowel het Belgische als het Franse gerecht hem steeds dichter op het spoor. In de zomer van 1999 publiceerde wijlen Walter De Bock, onderzoeksjournalist bij De Morgen, voor het eerst een ontluisterend portret van de wapenhandelaar. Van Damme: “Het betekende dat Monsieurs naam in de pers was verschenen en zijn anonimiteit, waar hij steeds op stond, voorgoed ten einde was.”

De paardenkwekerij van Jacques Monsieur bij het Franse Tarascon

De enige echte passie van Jacques Monsieur is het kweken van Lusitaanse paarden. Hier zijn paardenkwekerij vlakbij het Franse Tarascon.

Vanaf dat moment ging het snel bergaf met Monsieur. Hij sukkelde van de ene gevangenis in de andere, en kreeg een paar symbolische celstraffen aan zijn broek. In 1999 was hij in Frankrijk al voor de eerste keer aangehouden en beschuldigd van illegale wapenhandel in het kader van de affaire rond de staatsoliemaatschappij Elf. Hij besefte dat het net zich rond hem aan het sluiten was en een veroordeling wel eens onvermijdelijk zou kunnen worden.

Nadat hij voorwaardelijk was vrijgelaten sloeg hij op de vlucht en vloog via Zwitserland naar Iran. Kort na zijn aankomst werd hij ook daar gearresteerd en beschuldigd van spionage voor België. Hij kreeg een gevangenisstraf van tien jaar, maar kwam na zestien maanden en het betalen van een grote boete weer vrij. Enkele weken later werd hij op de luchthaven van Istanbul alweer opgepakt, dit keer op vraag van het Belgische en het Franse gerecht.

Na zijn uitlevering aan ons land verhuisde Monsieur naar een cel in Vorst. Lang moest hij echter niet brommen. Er volgde een bliksemsnel proces achter gesloten deuren, met als resultaat een veroordeling tot een lichte voorwaardelijke celstraf. Enkele jaren later herhaalde dit scenario zich in Frankrijk. Opnieuw kwam Monsieur er goedkoop vanaf. In beide gevallen ging niemand in beroep.

Jacques Monsieur - Gevangenis Alabama VS -300x375

De officiële foto van Jacques Monsieur na zijn arrestatie in de VS.

Zijn rol was uitgespeeld en Monsieur leek voorgoed verdwenen van het toneel. Tot hij in de zomer van 2009 opeens terug opgepakt werd, dit keer op de JFK-luchthaven in New York. Het was een sting operation: Monsieur was in de val gelokt door een undercoveragent en werd beschuldigd van een poging tot het verkopen van Amerikaanse motoren voor Iraanse gevechtsvliegtuigen. Hij riskeerde een celstraf van zo maar eventjes 65 jaar. Tenzij hij bereid was mee te werken met het gerecht en beloofde alles te vertellen wat hij wist. Informatie over Iran, daar was het de Amerikanen om te doen, meent Van Damme. Monsieur koos eieren voor zijn geld. Eind vorig jaar werd hij in Alabama veroordeeld tot 23 maanden cel. Dat betekent dat hij binnen enkele weken, op 28 april, vrijkomt.

Boter aan de galg

De auteur kent zijn materie, snapt de rare kronkels van de inlichtingendiensten, kan de activiteiten van Monsieur in hun brede en soms ingewikkelde internationale context situeren en maakt een steekhoudende analyse. Blijft de vraag: hoe komt het dat de grootste Belgische wapensmokkelaar twintig jaar lang ongehinderd zijn gang kon gaan? In 1984 kwam Monsieur nochtans al voor de eerste, en niet voor de laatste keer in het vizier van het Belgische gerecht. “Het Brusselse parket is sinds 1980 al minstens zeven strafonderzoeken begonnen tegen Monsieur”, schreef De Bock in 1999 in De Morgen. “Niet één daarvan bracht hem in de voorbije twintig jaar voor de rechtbank. Toch leverden het parket van Brussel en de speurders telkens bewijzen van illegale wapentransacties van Monsieur. Het was boter aan de galg. Al een half dozijn onderzoeksrechters beet zijn tanden stuk op Monsieur, maar de man blijkt onaantastbaar.”

De verklaring is even simpel als schandalig: al die jaren kon de wapenhandelaar rekenen op bescherming van machtige vrienden achter de schermen, met name bij de Amerikaanse CIA en DIA (Defense Intelligence Agency), de Israëlische Mossad en Aman, de Franse DGSE en de Belgische Staatsveiligheid en de ADIV, stuk voor stuk veiligheidsdiensten die perfect op de hoogte waren van de clandestiene bedrijvigheden van Monsieur. De gerechtelijke onderzoeken werden dan ook vakkundig gesaboteerd.

Zelfs het Comité I, dat verondersteld wordt onze inlichtingendiensten te controleren, werd met een kluitje in het riet gestuurd. Van Damme: “Wat dit boek ook toont is de totale onmacht van de politieke en gerechtelijke instellingen om controle te krijgen over de inlichtingendiensten die opereren als een staat binnen de staat, en die aan elke democratische en wettelijke controle ontsnappen. Waarbij het politieke bestel als een stelletje bangerds angstig om deze diensten heen loopt. Het aantal politici dat zicht op hun werking tracht te krijgen is op de vingers van één hand te tellen, zo erg is het gesteld met onze democratische instellingen.”

“Handelaar des doods. Het verhaal van Jacques Monsieur, Belgiës grootste misdadiger ooit”, Willy Van Damme, Borgerhoff & Lamberigts, 256 pagina’s, 19,95 euro.

Redactie Apache

Deze boekbespreking is het werk van de redactie van de nieuwswebsite Apache en werd met hun toestemming hier geplaatst. Verder informatie over Apache via de link op deze blog rechts bovenaan.

Advertenties

6 thoughts on “Grootste Belgische wapensmokkelaar was de ideale verkoper

  1. Nadat Walter de weg wees door de riolen van het onderzoek naar de moord op Cools, kwam ook de gevechtsmachine Gerard Finot ( uit de Vogezen) in het vizier van de speurders in Luik.
    De man (toen wonende in Seraing) vergezelde kapitein Barril in Kigali in april 1994( .. zwarte doos van de afgeschoten vlieger…) terwijl een tiepke uit Seraing haat zaaide met Radio Mille Collines.
    In Luik vond men met weinig zoeken, na jaren, het moordwapen in een stromende rivier….Finot werd vermoord in Hoeselt…de zelfverklaarde dader Timmermans (nb een Fordarbeiderke) wierp de 10 wapens van Finot in het Albertkanaal… ze werden nooit gevonden. De Raadkamer van het Hof van Beroep sprak hem vrij, zonder dat iemand het dossier kon inkijken : uniek .
    Even uniek als de miljarden van de Iran contragate , waarmee de Ecoovie leider Maltais Arafat mocht corrumperen … al zolang geleden.
    Ludo Kennis
    Antwoord:
    Wat de moord op André Cools met Radio Mille Collines uit Rwanda en Iran Contragate met elkaar te maken hebben is iets wat vermoedelijk U alleen zult kunnen vatten.
    Willy Van Damme

  2. Toch iemand , die mijn genialiteit beseft.
    Het was mij een waar genoegen even mijn antieke hobby op te poetsen in uw galerie.
    Beste groeten.
    Ludo Kennis
    Antwoord:
    Genialiteit is natuurlijk een rekbaar begrip. Moge het U goed gaan.
    Willy Van Damme

  3. Keek uit naar het boek, maar het is slecht geschreven, episodisch, mist structuur en een goede karakterbeschrijving. Bovendien bevat het nochtans eenvoudig na te gane feitelijke fouten, wat helaas aan veel doet twijfelen.
    Lolita
    Antwoord:
    Bedankt voor uw reactie. U schrijft ‘het bevat nochtans eenvoudig na te gane feitelijke fouten’ maar zegt niet welke. Dat laat mij natuurlijk op mijn honger. Kunt U wat specifieker zijn zodat wij het debat kunnen aangaan? Graag zelfs.
    Tot heden is mij maar een fout in het boek bekend. En dat betreft het verhaal van een notarisklerk uit Halle die ik citeer over de relatie van de Halse notarissen met notaris Paul Monsieur, zijn vader. De man die ik citeer wist mij te vertelen dat het feitelijk zijn vader was die het verhaal aan hem had gedaan. Maar die man die ik citeerde vond het boek uitstekend. ‘Goed doorwrochten’ noemde hij het.
    Ook de zuster van Jacques Monsieur, die mijn onderzoek en mijn boek haat, kon mij recent in een debat geen fouten aanwrijven. Ook elders bij specialisten in België en ook Nederland is mijn boek goed onthaald. Zoals trouwens ook er bij de familie van Jacques Monsieur, bij Franstaligen en vroegere zakenpartners van de man eveneens alleen maar lovende kritiek was.
    Verder wil ik ook verwijzen naar de bespreking op deze blog van mijn boek door journalist George Timmerman, zowat de Vlaamse specialist in de materie. Hij had van mij zoals dat hoort de vrije hand gekregen. Ik wacht nog op een bespreking van het boek op een andere website.
    Ook uw opmerkingen over het ontbreken van structuur en een goede karakterbeschrijving deel ik niet. Zo is er een zeer duidelijke chronologische structuur aan het boek gegeven en wordt zijn karakter beschreven vanaf zijn prille kinderjaren tot vlak voor zijn laatste arrestatie. Hierbij komen zeer veel getuigen aan het woord, pro en contra.
    Maar hopelijk kunt U wat meer concreet zijn zodat we dan met duidelijker vizier het debat kunnen aangaan. Ik wacht vol ongeduld.
    Willy Van Damme

    Naschrift: U reageerde niet op mijn verzoek van 8 augustus om wat duidelijker te zijn betreffende je kritiek van die dag op mijn boek. En dat bevestigde mijn vermoeden dat u maar de zoveelste anonieme vuilspuiter bent die het internet tot die vuilbak maakt die hij is. Onder de valse naam Lolita en met als mailadres cajunhurricane@hotmail komen lullen is blijkbaar het enige dat U kan. U heeft vermoedelijk zelfs niet eens het boek gelezen.

  4. Dag Willy,
    Je hebt een zeer interessant boek geschreven. Ik heb het met de nodige aandacht gelezen, en moet zeggen dat je in het neerschrijven van je onderzoek, een zeer goed leesbare en informerende materie, een duidelijk kader hebt gegeven. Wat vooral opvalt is het feit van de netwerking binnen dat milieu. Ons kent ons en de vijand van mijn vriend is mijn vijand….maar ook niet altijd mijn vijand….enkel als het mij uitkomt. Waarschijnlijk denk elke schakel op dezelfde wijze binnen deze vorm van netwerken, zodat men verbaast moet zijn dat dergelijke milieu’s zo lang kunnen standhouden, of misschien komt dit door het steeds verruimen of verleggen van het netwerken, en het betrekken van nieuwe initiatieven.

    Maar ook een persoonlijk klein minpuntje, van wat ik een beetje mis in je boek. Zoals je tracht duidelijk te maken in je boek, bevestigen uw politieke en justiciële bronnen, dat een politiek democratisch controlesysteem op de inlichtingendiensten, haast onmogelijk is. En dat hierdoor de internationale wapenhandel en aanverwanten een voorsprong genieten en zich positioneren boven de rechtstaat. Mijn punt is dat onze politieke overheid ook eens de hand in eigen boezem mag steken. Het is duidelijk door de versnipperde wetgeving en bevoegdheden, dat men in bv Oostende, zonder schaamte en open en bloot, de handel en tussenhandel van wapentuig, naar misschien bemerkelijke bestemmingen, kon uitvoeren. De politiek heeft hierover al heel wat debatten gepleegd. Hierbij dus ook een opmerkelijk citaat uit een debat:

    “Maar als iemand iets verdacht vindt, is het daarom nog niet verdacht, behalve als de federale regering verdacht zou zijn omdat ze bepaalde vergunningen aflevert. Als er iets verdachts wordt opgemerkt op de luchthaven en er is een vergunning voor, dan kan het Vlaams Gewest niets doen. We moeten daar heel voorzichtig mee omspringen.”
    http://docs.vlaamsparlement.be/website/htm-vrg/316621.html

    Laat nu de wetgeving nog dat zijn wat het is. Dit brengt mij wel bij de vraag of het milieu van de internationale wapenhandel, deze gaten of voordelen in de wetgeving zelf uitpluist, of word deze informatie van tekortkoming hen aangereikt?

    Kort samengevat, blijft het een goed boek, met een speciale dimensie naar het systeem van netwerken in dubieuze milieu’s in een internationaal draagvlak. De geïnteresseerde lezers van dit boek, voor wie dit wat ongeloofelijk lijkt, moeten ook maar eens “the mission song” van John LeCarre lezen. Het is hoe een roman en journalistiek onderzoek elkaar aanvullen.
    Groeten,
    Zebrapad
    Antwoord: Bedankt voor je gedegen opmerkingen op mijn boek. Het is voor zover geweten ook overal erg goed onthaald, ook bij echte insiders. Verder kan ik alleen maar mijn best doen in het presenteren van de feiten in een boekvorm. Ik denk dat de overheid hier bij die wapenhandel een erg grote schuld treft. Mijn vermoeden is dat sommige hiaten in de wet en gebreken in het beheer van de controlemechanismen bewust gemaakt zijn.
    Ik ken het door U vermelde boek van John Lecarre niet maar hem wat kennende zal dat wel raak zijn. Gisteren had ik het in een reactie nog over Graham Green en ‘The Quiet American’. Zoals Green is ook Lecarre een oud-gediende van de Britse veiligheidsdiensten en dus thuis in het wereldje van de spionnen en hun soms heel vuile trucs.
    En uiteraard is de realiteit soms veel straffer dan de fictie ooit kan gemaakt worden.
    De centrale les in dit soort verhalen is wat ook in mijn boek staat: De veiligheidsdiensten serveren je een verhaal over hun waarheid, wat men indien nodig laat volgen door een nieuw verhaal met nog maar eens een andere waarheid, enz… Tot de onderzoeker het oosten, noorden, zuiden en westen verloren is. Zie maar wat er gebeurde rond de Bende van Nijvel.
    Geloof nooit de officiële versie van de feiten zoals bij terreuraanslagen. Je ziet iets voor je ogen gebeuren en je denkt dan dit zit zo, maar in realiteit is de werkelijkheid in veel gevallen gans anders.
    Willy Van Damme

  5. Dag Willy,
    Hierbij geef ik je even mee dat het proces van Bout begonnen is, voor zover je nog niet op de hoogte was.
    http://www.foreignpolicy.com/articles/2011/10/14/viktor_bout_trial_lord_of_war?page=0,0
    Zebrapad
    Antwoord:
    Bedankt voor die voor mij belangrijke info. Ik poog de zaak op te volgen maar wist dit niet. Teveel ander werk vrees ik. Dit is een zuiver politiek proces waar geen sprake is van gerechtigheid in welke zin dan ook.
    Bout was een vrachtvervoerder die het slachtoffer werd van allerlei figuren die zo vooral aandacht zochten voor zichzelf zoals de Belg Johan Peleman die nu werkt voor de VN in Congo. De man die zich uitgaf voor wapenexpert maar niet eens wist dat een klasnikhov en een AK47 hetzelfde zijn. Maar geen nood, zijn persvrienden schreven hem de hemel in en zo naar een mooie job bij de VN.
    En bij mij roept dat allemaal vragen op en ik vermoed ook bij U.
    Bout was in essentie een transporteur en geen wapenhandelaar. Hij vervoerde Amerikaanse soldaten, ontwikkelingshelpers, voedsel, machines, post en pakjes voor Fedex en uiteraard ook wapens. Een klassiek verhaal dat alle luchtvrachtvervoerders doen. Alleen was hij goedkoop en durfden zijn piloten naar plekken vliegen waar anderen voor terugschrikten. Hij had blijkbaar ook erg goede piloten en goede vliegtuigen.
    Leuk is dat men hem steun aan Charles Taylor en Unita in Angola verwijt. De guerrillagroep Unita was een creatie van de VS, China en het vroegere apartheidsregime in Zuid-Afrika. En een van de partners van Charles Taylor was Ellen Johnson-Sirleaf, president van Liberia en winnares van de nieuwste Nobelprijs voor de Vrede. En een andere vriend van Charles Taylor was Jesse Jackson, de Amerikaanse breedsprakerige zwarte ex-presidentskandidaat.
    Willy Van Damme

  6. Quand on parle du père et du fils Nejman de la banque bruxelloise Geoffrey (voir dossier ATLAS), y a-t-il un lien avec l’article suivant ?

    http://www.nicematin.com/article/clubeco/le-petit-monde-merveilleux-des-parfums-bijoux.545763.html

    Voir aussi :

    https://wikispooks.com/ISGP/dutroux_and_nebula/Beyond_Dutroux_part_two_Nebula.htm
    http://www.bakchich.info/france/2008/03/28/monsieur-monsieur-bientot-devant-le-juge-52164
    Jean Herve
    Antwoord:
    Bedankt voor je reactie en bijkomende informatie.
    Ik ontdekte de jonge Geoffrey Nejman aan de Azurenkust en hij poogt daar o.m. aan handel in parfum te doen. Hij blijft ook ginds die onbetrouwbare brokkenpiloot voor wie zakelijk falen een tweede natuur lijkt. Hij wou ook niet reageren op vragen naar de dolle avonturen bij de naar hem genoemde Brusselse bank en wapenhandel.
    Het is het genre van volk voor wie de politie blijkbaar liever een straatje om wandelt zodat deze wat arm stelend volk kunnen pakken en de cel indraaien. Waarom?
    ik heb ondertussen ook eens naar de cijfers van die parfumhandel gekeken en dat ziet er nu wel beter uit dan een jaar geleden toen ik mijn onderzoek deed. Hij maakt zelfs winst en zijn boeken voor 2010 zijn al neergelegd. Dat was eind 2010 wel totaal anders: geen recente cijfers en diegene die er waren bleken zwaar verlieslatend. Vermoedelijk zal hij ook mijn boek wel gelezen hebben.
    David Azulay (alias Benelie) leeft eerder armoedig in een rusthuis van het OCMW in het Brusselse. Wat merkwaardig is want zijn broer is de rechterhand van Marc Reich (alias Rich) die een van ’s werelds grootste grondstoffenspeculanten was en aan de basis ligt van de Zwitserse firma Glencore.
    Het artikel van Wikispooks is interessant maar teveel op drijfzand gebouwd. Voorzichtigheid is hier geboden.
    Willy Van Damme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s