De diepten van de journalistiek

Reeds lang beweren allerlei figuren aan de rand van de journalistiek dat journalisten bijna allemaal onbetrouwbare linkse tot extreem linkse figuren zijn. De VRT in hun ogen is dan een rode burcht, ooit omschreven als het ‘oog van Moskou’. Voor Derek Jan Eppink, grossier in prietpraat en onnozelheden (*) waren het ooit allemaal een zootje gauchistische infiltranten die ultiem de verantwoordelijkheid droegen voor het manipuleren van de lezers in linkse richting.

Wat is links en Rechts?

Het is mij met mijn 58 jaar en dertig jaar ervaring in de journalistiek nog steeds onduidelijk wat men echter nu bedoeld met links of rechts, twee termen die naar ik dacht komen uit de Franse revolutie. Nu toch al een hele tijd geleden. Is de Cambodjaanse politicus Pol Pot links of is Willy Claes dat? Is de Belgisch/Chinees/Zwitserse schrijfster Han Suyn links of is haar tegenpool de Belg Simon Leys/Pierre Rijckmans dat? Met veel van wat zich links noemt voel ik geen affectiviteit. Met een professor Devos wel want die beoefent zijn werk zoals dat hoort, namelijk op een wetenschappelijk doordachte wijze. Voor een Dedecker heb ik dan weeral alleen maar afkeer want de man vertelt desnoods de grofste leugens alleen maar om er zelf beter van te worden, om zijn niet te stoppen ego op het beeldscherm nog maar eens te zien verschijnen.

Gezagsgetrouw

In wezen is dat links/rechts onbelangrijk en telt alleen de eerlijkheid en professionaliteit van een journalist. In de realiteit echter zijn de meeste journalisten gezagsgetrouw, onkritisch, conformistisch en bevooroordeeld en niet zelden corrupt. Bronnen worden beschermd en desnoods met hand en tand verdedigd want ze zorgen voor mooie verhalen. En dit is goed voor de bankrekening. Journalisten zijn in regel ook individualisten die in nogal wat gevallen voor weinig terugschrikken. Zie maar naar Dag Allemaal of Het Laatste Nieuws. Met het verhaal over de zelfmoord van zangeres Jasmine als voorlopig dieptepunt. Het orgelpunt van de gruwel.

Verder zijn veel hoofdredacties en uitgevers alleen maar geïnteresseerd in het verkopen van zoveel mogelijk bedrukt papier voor een zo goed mogelijke prijs. Waar of niet waar interesseert hen dan niet of amper. En dikwijls dan nog maar alleen omdat ze vrezen als onbetrouwbaar medium minder te verkopen. Geen krantenboeren maar centenboeren.

Onbetrouwbaar

Het is verder voor regeringen waar ook van belang dat ze de media controleren omdat ze op die wijze ook de bevolking controleren. En dat gebeurt ook. Niets verrassend hier. En zeker voor de buitenlandse berichtgeving wordt hier alles klakkeloos overgenomen van wat de ‘grote’ Engelstalige bronnen als BBC, Reuters, CNN, New York Times en AP brengen. Kijk maar eens goed in detail naar de berichtgeving over bijvoorbeeld Iran. Het recente editoriaal ‘Pravda’ in MO magazine hierover spreekt boekdelen. En nochtans is met wat graven perfect te bewijzen dat die (sic) grote media veelal onbetrouwbaar zijn. Maar men kijkt ernaar als een konijn naar die dodelijke lichtbak.

Heilige huisjes

En uiteraard zijn er in de media heilige huisjes aan wiens heiligheid niet mag worden getwijfeld. Neem bijvoorbeeld Amnesty International, Human Rights Watch of Reporters zonder Grenzen, de door de VS gefinancierde mediawaakhond. Hun publicaties zijn als het dogma van de Paus: Onfeilbaar. De voor zover geweten kritische artikelen in de Vlaamse media over Amnesty International (het betreft hun houding tegenover Cambodja en rond Laos naar aanleiding van de arrestatie van die twee journalisten uit België en Frankrijk, zie elders op deze blog) zijn op een hand te tellen. Hier op deze blog staan er enkele van de paar die ooit verschenen. Beschamend. 

De duivel stinkt uit zijn bek

Er zijn echter niet alleen ‘heilige huisjes’, er is ook ‘het kwaad’. Onderwerpen waarover geen goed woord mag worden geschreven, over welke nuanceringen verboden zijn en waarover men klakkeloos en zonder aarzelen zelfs de grootste onzin overneemt. De duivel is zwart, vals en een smeerlap en stinkt naar zwavel, gif. Geen goed woord hierover.

Neem bijvoorbeeld opnieuw Iran of Zimbabwe. De eerste journalist die in de klassieke media een artikel schrijft over de enorme economische groei en sociale verbeteringen onder de Ayatollahs wordt zo gestenigd. Alleen de modder komende uit Washington, Israël en London komt in onze media.

Ooit plaatste men zelfs het verhaal dat joden in Iran een gele ster moesten dragen. Een leugen komende uit racistenheilstaat Israël. Rechtzettingen, verontschuldigingen, vergeet het. Kennen we niet. Schaamteloos volkje. Als bij een klassieke lynchpartij is alles en dan ook alles hier toegelaten. Vraag het aan de Irakezen wat dat voor hen opleverde.

Zoeken, vergeet het

Verhalen over slachtoffers van het Iraanse politieoptreden krijgen we massaal. Zo massaal dat ze het strot uitkomen. Ooit in onze media al een gesprek gezien met de weduwe van een Iraanse politieman die door de betogers werd vermoord? Ze zijn er wel, maar we horen ze niet. Zijn die mensen dan zoiets als ongedierte, dienaren van De duivel en dus van alle rechten ontbloot? Blijkbaar wel voor De Morgen, De Standaard, etc…

Zoeken naar de ware achtergronden voor bijvoorbeeld de ruzie tussen London en Robert Mugabe, president van Zimbabwe doet men NOOIT. De Akkoorden van Lancaster House? Nooit van gehoord mijnheer.

Waar is de waarheid?

Dat journalistiek centrumlinks is en de VRT een rode burcht is, is dan ook lachwekkend. Belgische journalistiek is als elders in de wereld gewoon het slachtoffer van haar eigen vooringenomenheid en haar zucht om te behagen en te conformeren.

Het feit dat de VRT in al haar uitzendingen onlangs een dag lang Dedecker en zijn boek vol racistische vuilspuiterij minutenlang vooraan in het nieuws brachten zonder enige degelijke repliek toont aan waar de VRT staat. Zeker niet aan de top van wat journalistiek hoort te zijn. En dat is het brengen van een genuanceerd, kritisch beeld van wat men na zorgvuldig onderzoek denkt de waarheid te zijn. Ondertussen zoekend of dat wat men juist bracht wel ‘de waarheid’ is.

Willy Van Damme

(*): De man beweerde jarenlang zonder schroom of schaamte dat de stelling over de klimaatverwarming zoals voorgesteld door het panel van specialisten van VN allemaal onzin was. Duizenden wetenschappers die bijna continu in elkaar in dialoog zijn en grotendeels op dezelfde conclusie uitkwamen wisten het niet, Eppink en zijn buddy Dedecker wel. Want die laatste had een boek van Vaclav Klaus, de Tsjechische president, over de materie gelezen en dat was voldoende. Het toont het benedengrondse niveau van deze heren.

Recent fulmineerde de man tegen ontwikkelingshulp wat hij onzin noemde. Vraag het eens aan een boer in Mali die juist wat ploeggerei kreeg van zo’n NGO? Voor de honderdduizenden euro belastinggeld binnenrijvende Europarlementariër Eppink geen probleem, die ploegt zo wel verder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s