Vals document

Iran verrijkt uranium en dat doet het geheel volgens de regels en dus is daar geen speld tussen te krijgen. De VS en de EU hebben trouwens zelfs nog geen aanwijzingen de naam waardig om Iran hier van wat illegaals dan ook te beschuldigen.

Wie trouwens goed te teksten van het IAEA leest ziet er zo de onvoorstelbare dubbelzinnigheid. Zij heeft een vermoeden dat Iran mogelijks de aanmaak van kernbommen bekijkt. Als tekst kan dat tellen. Vermoeden dat mogelijks zou, etc… Lulkoek dus.

Nog erger is dat ze bij hun laatste dossier tegen Iran zelfs gebruik maken van een document dat zij zelf in het verleden als vals bestempelden. Het IAEA is duidelijk al lang zijn geloofwaardigheid hier kwijt en dat is alleen maar haar eigen dikke schuld. Geen tranen, geen medelijden. Het is een schande.

Stemming in de Majlis

En wat doet de EU: Een olie-embargo uitvaardigen tegen het land. Dit terwijl Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk in alle illegaliteit Israël in het verleden aan de atoombom hielpen. Gaan we een embargo uitvaardigen tegen Londen en de tegoeden van de Franse banken aanslaan? Natuurlijk niet, dat is alleen voorbehouden voor Iran.

En wat doet Iran nu: Zondag in de Majlis, het parlement, stemmen ze er over een verbod voor de uitvoer van olie naar de EU. Een wetsvoorstel dat kans van slagen heeft. Poets, wederom poets dus. Het kan bluf zijn, het kan ook reëel zijn. Wie weet?

Terwijl het Europese embargo maar op 1 juli moet ingaan zou dat van Iran al bijna onmiddellijk van kracht worden. Europa koopt ongeveer 7% van haar olie in Iran, vooral dan Griekenland (30%), Spanje en Italië, en dat zou dan onmiddellijk wegvallen.

Een ramp dreigt dan ook in Europa want in die zeer korte periode zal men geen vervanging vinden. Zeker niet bij de bazen in Israël in wiens opdracht de EU dit embargo uitvaardigde. Het vinden van andere olieleveranciers zal voor de EU zelfs al tegen 1 juli geen gemakkelijke zaak zijn. Dat is zelfs duidelijk te lezen in de commentaren van de EU.

Onze Europese leiders als Sarkozy, Merkel, De Gucht en Cameron zijn bij een eventueel groot olietekort, rantsoenering en torenhoge benzineprijzen dan ook alleen verantwoordelijk voor dit beleid dat niet alleen dwaas maar ook zeer gevaarlijk is en geheel ingaat tegen de Europese belangen.

Slaafjes van het zionisme

Men hoeft geen groot genie te zijn om te weten dat er maar een land is dat van dit embargo profiteert en dat is Israël. In de New York Times, toch gekend als een zionistische krant, van gisteren stond trouwens openlijk te lezen dat dit Amerikaans en Europees embargo er kwam na een dwingende eis van Israël.

Zelfs het masker is nu al afgevallen. Het toont wat voor een zielig groepje leiders wij hier in de EU hebben, slaafjes van het zionisme. Schreeuwers op bevel van vulgaire racisten als Netanyahu & Co.

De eerder genoemde leiders dienen dan ook niet de belangen van hun land en die van hun bewoners en bedrijven maar zijn slechts poppetjes die zich zoals in een marionettentheater probleemloos door Israël laten manipuleren. Wij Europese burgers zullen dan maar de kosten dragen. Zo gaat dat met het zionisme.

En wat als er toch een oorlog uitbreekt en Iran als vergelding alle olie- en gasinstallaties op het Arabisch schiereiland kapot schiet en de straat van Hormuz blokkeert? Het zou een onvoorstelbare ramp zijn. Maar wel een waar Obama, Merkel, Sarkozy & Co blijkbaar voor willen tekenen. Deze heren en dames zijn niet alleen onverantwoord bezig, het is onvoorstelbaar veel erger.

Nog steeds denken onze regeringsleiders/bullebakken dat zij andere landen in de Derde Wereld voor hen moeten doen knielen. Ze zijn zo verslaafd aan hun imperialistisch wangedrag dat ze niet eens inzien dat die tijd voorbij is.

En wat doet Iran? Dreigen om de rollen om te keren. Een koekje van eigen deeg serveren dus. Gevraagd vandaag om een reactie was het bij de EU plots een grote stilte. Hoe zou dat komen?

Als een verantwoordelijke ambtenaar of politicus niet de belangen van het eigen land maar die van een vreemde mogendheid dient zoals hier blijkbaar het geval is dan heeft dat een naam: landverraad.

Willy Van Damme

Vlot bereikbaar

Zeker voor diegene die niet zozeer op zoek is naar alleen maar de zon maar dit ook wil combineren met het opdoen van een stevig pak intellectuele bagage en een flinke portie ongerepte natuur. Letland heeft van dit alles meer dan voldoende te bieden.

Het is bovendien vanuit België per vliegtuig zeer vlot en relatief goedkoop te bereiken. Zo vliegen Air Baltic vanuit Brussel en Ryanair vanuit Charleroi wekelijks meerdere malen tegen een schappelijke prijs naar het land. Een ticketje economie kost bij Air Baltic vanuit Brussel enkele richting 59 euro. En de luchthaven is op een half uur rijden van Riga zelf. Ook de hotels zijn goedkoop te noemen en voor 50 euro per nacht heb je in Riga zeker al een kwaliteitsvol hotel te pakken.

Riga is goed voor 60% van het Letse BNP en is de grootste haven en stad van het Balticum.

Letland is Riga en Riga is ook Letland. Er woont in de stad meer dan een derde van de Letse bevolking en ze is ook goed voor ongeveer 60% van het Letse BNP. Veel van het nationale kapitaal zit dan ook in de hoofdstad. Zeker het stadscentrum is netjes, goed onderhouden en toont welvarend. Het toerisme krijgt er ook alle kansen.

Duitse invloed

Riga is een in 1201 door de Duitse bisschop Albert van Buxthoeven en zijn Orde der Zwaardbroeders gestichte stad. En ze draagt nog duidelijk die invloed zoals blijkt uit de Dom en de Sint-Pieterskerk die beiden lutheraans zijn maar begonnen als klassieke katholieke kerken. Riga was ook lang zoals Brugge een der voornaamste Hanzesteden en het Huis der Zwartkoppen – nu het toeristisch infokantoor – toont duidelijk de invloed van de Vlaamse gotiek.

Het zogenaamde Huis der Zwartkoppen, het huidige toeristische infokantoor, onderging duidelijk de invloed van de Vlaamse gotiek.

Ook het standbeeld van Ridder Roeland, Frans vazal van keizer Karel De Grote, op het centrale plein aan het stadhuis toont dit Duits zijn. Je vind zijn standbeeld in nogal wat Duitse steden als symbool van de stedelijke vrijheden.

De stad is ook een havenstad en strategisch gelegen aan de monding van de Westelijke Dvina in de Oostzee, hier toepasselijk Golf van Riga geheten. Het verkeersarme stadscentrum is sinds 1997 door de UNESCO beschermd erfgoed en het stadsbestuur heeft duidelijk veel werk verricht om dat allemaal netjes te restaureren en toegankelijk te maken.

De binnenstad van Riga is verkeersarm en sinds 1997 erkend als werelderfgoed. Het is ook zeer goed onderhouden.

Wie alle interessante gebouwen wil bekijken en de vele musea en kerken bezoeken is zeker een paar dagen zoet. In elke straat is er wel een mooi en/of merkwaardig gebouw te vinden. Ook buiten het stadscentrum is er trouwens wel wat gebouwenpracht voorhanden.

Het huis van de Duitse Gilde der Handelaars toont hoe machtig die vereniging toen was.

Art nouveau

Een van de vele door de Russische architect Mikhail Eisenstein ontworpen gebouwen langsheen de Elisabeth- en Albertlaan in Riga.

Riga heeft natuurlijk ook haar Zweeds verleden – zij verjoegen de Polen en Litouwers die voorheen de Duitsers hadden verslagen – en dat blijkt o.m. aan de Zweedse Poort, de enige overgebleven stadspoort en onderdeel van de eerste vestigingswal, en de vlakbij Zweedse Barakken. De oude stadswal werd waar het nog kon geheel gerestaureerd.

Een der vele details uit dit rond 1900 neergezette gebouw. Hij was ook duidelijk gefascineerd door de toen in volle opgang zijnde mechanica.

Belangrijker is natuurlijk de Russische invloed die o.m. blijkt uit de serie door de Russische architect Mikhail Eisenstein – vader van dé filmpionier Sergeï Eisenstein – neergepote gebouwen aan de Albertlaan en de Elisabethlaan. Het zijn allen prachtstaaltjes van art nouveau met duizend en één details die maar steeds blijven verwonderen.

Een ander detail van nog een ander gebouw van Mikhail Eisenstein.

Het is wel niet de enige architect die er door hun pracht voor eeuwig bijblijvende appartementsblokken liet zetten.  De buurt is feitelijk een opeenstapeling van een zeer merkwaardige architectuur. Het is best te omschrijven als een veel grotere en verbeterde versie van onze Berchemse Cogels Osylei.

De buurt rond de Albert- en Elisabethlaan in Riga bevat nog wel andere staaltjes van merkwaardige architectuur.

Twee nationale monumenten

Historisch belangrijk zijn natuurlijk het Vredesmonument dat tijdens de eerste onafhankelijkheid werd gebouwd en het monument ter herdenking van de overwinning van de Sovjet-Unie op Nazi-Duitsland in 1945.

Het eerste is het gedenkteken van het Letse nationalisme. Het tweede is de verzamelplaats voor het ander deel van de bevolking, de Russischtaligen en hun aanhang die zichzelf nog steeds als Russen zien en dat op 9 mei ook openlijk en bijna provocatief vieren.

Het Vrijheidsmonument, monument van het Letse nationalisme.

Ook het Museum der Bezetting is gezien zijn historiek zeker een bezoek waard. Het was origineel het Museum van de Letse Jagers, een elite-eenheid van het Rode Leger geheel bestaande uit Letten die trouw zweerden aan de Bolsjewieken. Het museum werd gebouwd onder de Sovjet-Unie. Na 1991 en de tweede onafhankelijkheid werd het een vooral tegen Rusland gericht museum dat o.m. de Stalinistische terreur in beeld brengt.

De pro-Russen van Letland vieren op 9 mei hun nationale feestdag aan het monument ter ere van de overwinning van de Sovjet-Unie op Nazi-Duitsland.

Belgische invloed

Verrassend is zeker ook de Letse kunst uit de 20ste eeuw die in het interbellum sterke invloeden onderging van onze Belgische tijdgenoten als een James Ensor. Er was toen tussen Brussel en Riga onder kunstenaars een zeer intense uitwisseling van ideeën. Sommige Letse schilders studeerden zelfs in België. Een bezoek aan het Nationaal Kunstmuseum zal dit zeker aan de bezoeker tonen.

Riga en Mons in Henegouwen werken nu trouwens aan een gezamenlijke tentoonstelling waarin die culturele symbiose tussen ons land en Letland centraal zal staan. Ze komt ter gelegenheid van het feit dat Riga in 2014 Culturele Hoofdstad van Europa is en Mons het jaar nadien. In 2015 heeft Letland trouwens ook het voorzitterschap van de EU. Frank Arnauts, onze ambassadeur in Riga is er druk mee bezig.

Letland heeft ook een levendige kunsttraditie die tijdens het interbellum tussen de twee wereldoorlogen ook veel invloed uit België onderging. Hier werk van de in 1924 geboren Valdis Buss met “Straat in Sloka.”. Valdis Buss woont in Jurmala.

Zandstrand

Wie na een paar dagen Riga gezien heeft kan nadien gaan uitrusten in de ooit onder de Sovjet-Unie zeer populaire badplaats Jurmala. Een hotel vinden is hier daarom normaal geen probleem. In het zomerseizoen is het wel aangeraden eerst eens te checken. De stad bezit ook een te bezoeken waard zijnde museum rond het toerisme in de streek.

Jurmala beschikt over een tientallen kilometers lang zandstrand gelegen aan de Golf van Riga, een zee met een zeer beperkte getijdenwerking die in de winter al eens dichtvriest. Hier langs het strand wel geen boulevard vol cafés en winkels zoals bij ons in Blankenberge of Oostende.

De stad ligt werkelijk tussen de dennenbomen en de meeste gebouwen zijn ook beschermd met hoogbouw die in theorie nu althans verboden is. Prachtig zijn de vele houten gebouwen uit vooral de eerste decennia van de vorige eeuw.

Het spoorwegstation van Majori in Jurmala heeft zeer regelmatige treinverbindingen met Riga.

Jurmala is zowat het Knokke-Het Zoute van Letland zij het minder welvarend maar met vastgoedprijzen die Knokke-Het Zoute benaderen. Buiten het strand en de vele therapeutische baden, al of niet met modder, is vooral de natuur erg interessant, zeker dan Kermeri en omgeving, het meest westelijke deel van Jurmala.

Het panoramisch zicht op Jurmala toont hoe deze badstad tussen de dennenbomen ligt.

Men kan hier in Jurmala fietsen huren en via aangelegde houten paden door die natuur rond Kermeri, in de 18de eeuw al een kuuroord, fietsen en wandelen. De treinrit van Riga naar Jurmala en zijn stadswijken als Majori duurt ongeveer een half uur.

Jurmala heeft massa’s mooie houten huizen die allen ook beschermd zijn. Wie daar problemen mee heeft gebruikt dan wel eens lucifers. Er zijn ook zo te zien andere mogelijkheden zoals bepaalde betonnen nieuwbouw her en der in de stad toont.

Ongerept platteland

Ongeveer 60% van het land bestaat uit bossen en gezien het land bijna zo groot als de Benelux zijnde land maar 2 miljoen inwoners telt is het dus zeer dunbevolkt. Wat betekent dat er massa’s ongerepte natuur voorhanden is.

Het land beschikt over een goed uitgebouwd treinnetwerk maar overnachten buiten de paar grote steden kan wel een probleem zijn. Vooraf daarom dus best goed uitkijken en plannen.

Aan de westkant van Jurmala ligt Kermeri en zijn wilde grotendeels ongerept natuur.

Er zijn in het land ook vele historisch belangrijke en mooie stadjes waar men de oude kastelen van de Orde der Zwaardbroeders of de paleizen der Koerlandse hertogen kan bewonderen. Stadjes als Ventspils, Daugavpils, Liepaja, Kuldiga en Cesis zijn allen zeker het bezoeken waard.

Een uitkijkpost voor vogelwaarnemers aan het meer van Sloka in het Nationaal Natuurreservaat van Kermeri.

Een bezoek aan de pakkende pracht en historiek van Riga, de grootste Baltische stad, de rust van Jurmala en de vele bijna onaangeroerde natuur en kleine stadjes in het binnenland maken van een reis naar Letland zeker een boeiende ervaring. Toch voor wie natuur wil koppelen aan het opdoen van een hartige hap intellectuele bagage over die regio.

Willy Van Damme

Officiële regeringspublicaties houden het trouwens nog steeds op 2,25 miljoen inwoners maar iedere specialist weet dat dit cijfer nep is. “Wij vermoeden een cijfer van zelfs maar 1,9 miljoen”, klinkt het eind 2011 bij insiders in Riga. Stellen dat Letland leeg loopt is dan ook niet overdreven. Met als vraag: Wie doet er als laatste het licht uit? Een pijnlijke vraag voor een land waar het Letse nationalisme nog steeds de drijvende politieke kracht is.

Kaart van de Regio. Groen is Letland. 1 = Noorwegen, 2 = Zweden, 3 = Finland, 4 = Rusland + Kaliningrad (vroeger Oost-Pruisen met Koningsbergen), 5 = Estland, 6 = Wit-Rusland, 7 = Oekraïne, 8 = Litouwen, 9 = Polen, 10 = Duitsland en 11 is de Oostzee.

De Barnsteenroute

Om het fenomeen van die leegloop goed te begrijpen moeten we de geschiedenis van het land doorgronden en zo het ontstaan van die nationalistische reflex. Een geschiedenis gekenmerkt door zowel een ongehoorde brutaliteit als een van economische bloei. Een gevolg van haar ligging aan de Golf van Riga en de Oostzee.

De Baltische regio wordt door historici gezien als het laatste gebied in Europa dat men tot het christendom bekeerde. Het gebied leefde vooral van de handel in barnsteen – een toen erg gegeerd versteend dennenhars – met de Griekse steden aan de Zwarte Zee en vooral dan Byzantium. Die verliep via de rivieren de Westelijke Dvina, welke bij de hoofdstad Riga in de Oostzee stroomt, en de Dnjepr die vlakbij loopt en bij Odessa in de Zwarte Zee uitkomt.

Het was ook de handelsroute voor de Scandinavische stammen. En het is uit die handel dat in de negende eeuw geleidelijk aan de eerste Russische staten als Kiev Rus, Polotsk en Novgorod zullen ontstaan. Het is op die wijze dat ook het orthodoxe christendom zich vanaf ongeveer diezelfde periode in de regio begint te verspreiden, ook in de Baltische staten die toen grotendeels door Slavische volkeren waren bewoond.

Orde der Zwaardbroeders

Het uiteenvallen door ruzies van Kiev Rus en vooral de inval van de Mongolen onder Batu Khan zorgen in de regio voor een eerste grote politieke aardverschuiving. Eind 12de eeuw organiseert men met steun van het Vaticaan vanuit de Noord-Duitse steden Bremen en Hamburg de zogenaamde Noordse Kruistocht, officieel om de heidenen tot het ene ware geloof te bekeren, het katholicisme.

Het Kasteel van Riga, residentie van de president. Origineel was het de zetel van de Orde der Zwaardbroeders. Het diende driemaal herbouwd te worden doordat de Duitse inwoners van Riga steeds maar in opstand kwamen tegen de Orde. Waarna de verslagen inwoners verplicht werden het zelf herop te bouwen.

In wezen was het hen echter om de verovering van nieuwe gebieden en handelsroutes te doen en dus de verspreiding van de opkomende Duitse macht. De inval gebeurde dan ook door de Orde der Zwaardbroeders die later zal opgaan in de Duitse Orde. Zo stichten zij steden als Riga (1201) en Daugavpils (1275) waar de plaatselijke bevolking wel geen toegang tot had. Stichter van Riga was bisschop Albert van Buxthoeven.

Dra zal er tussen de lokale Duitse adel, bisschoppen, handwerklieden en handelaars ook een soms moorddadig gevecht om de buit losbarsten. De lokale bevolking zelf wordt geheel onderworpen aan deze Duitse kolonisatie. Die Duitse opmars zal pas in 1242 tot staan gebracht worden door de troepen van Alexander Nevski, vorst van Novgorod, die de Duitse Orde verslaat bij de stad Pskov, de slag op het Peipusmeer. Een historisch belangrijke Duitse nederlaag in beeld gebracht als de Slag om IJs door filmpionier Sergeï Eisenstein.

Stop Russificatie

Novgorod had mits het betalen van een jaarlijkse schatting als enige Russische staat weerstand kunnen bieden aan de Mongoolse Gouden Horde. Samen met de regio om Moskou zal het later Rusland doen herrijzen.

Het betekende wel dat de verdere Russificatie van het Balticum door de Duitse Orde was gestuit. Werd de rest van die regio geleidelijk aan orthodox dan werden de Balten later of lutheraans of in het geval van Litouwen katholiek. De tweespalt die vooral het hedendaagse Estland en Letland zo kenmerkt zal zich van dan af langzaamaan ontwikkelen.

Toen de Duitse bisschoppen in Letland overgingen tot het Lutheranisme ging ook de regio mee. Hier de ongeveer 800 jaar oude gotische lutheraanse Sint-Pieterskerk.

Die Duitse bezetting zou pas eindigen in 1582 door de zogenaamde Lijflandse Oorlog, de eerste van drie Noordse Oorlogen, toen Het Pools-Litouwse vorstendom de regio in handen kreeg en er het katholicisme poogde te introduceren. Niet voor lang echter want reeds in 1621 werd het gebied veroverd door de Zweden, de tweede Noordse Oorlog.

Onder het Zweedse bewind werd via lutheraanse predikanten een begin gemaakt met de alfabetisering van de lokale bevolking die ook enkele rechten kregen. Vermoedelijk om zo de nog steeds machtige Duitse landadel – een gevaar voor de Zweden – deels te neutraliseren. Riga wordt in die periode volgens sommige bronnen zelfs de grootste Zweedse stad.

Ontstaan Letse taal

Daarbij wordt als taal gekozen voor een dialect uit Zuid-Lijfland en niet voor een van de vele andere Slavische dialecten of het Fins-Oegrisch van de Lijven zelf. Zo wordt de bijbel in die taal vertaald en op het platteland door pastoors gebruikt in hun parochies. Het zal die taal zijn die als het Lets geleidelijk aan de andere lokale talen en dialecten zal verdringen.

Recht zijn de gerestaureerde Zweedse Barakken, links de eerste stadswallen die hier deels werden behouden.

Het Zweedse geluk in de Baltische regio zou echter zoals dat van Polen en Litouwen regio niet lang duren. Reeds begin achttiende eeuw is Rusland terug voldoende sterk en in 1709 na de slag bij Poltava tijdens de derde en laatste Noordse Oorlog verovert tsaar Peter De Grote het gebied op de Zweden.

Van dan af zal Letland uitgroeien tot een drietalig gebied met de Duitstalige landadel die zich vastklampt aan haar Duits, een opkomende lokale elite waar het Lets zich de komende tweehonderd jaar tot de eenheidstaal zal ontwikkelen en het Russisch, de taal van de administratie der nieuwe bazen en de emigranten uit dat immense Rusland die vooral vanaf de late negentiende eeuw naar het industrieel belangrijke Riga afzakken.

Riga als industriestad

En zoals elders in Europa zal eens de industrialisering na 1880 op gang komt er een steeds groter wordende elite komen die almaar meer inspraak eist, gelijkberechtiging en betere leefomstandigheden. En alhoewel het regime der tsaren erg autocratisch en aartsconservatief was zal het strategisch gelegen Riga uitgroeien tot een groot industrieel centrum.

Riga is de belangrijkste havenstad van het land. Hier stroomt de Westelijke Dvina in de Oostzee. Het is op dit ogenblik de haven via welke vermoedelijk ongeveer de helft van de bevoorrading loopt voor de Amerikaanse oorlogsvoering in Afghanistan. Riga heeft diezelfde spoorbreedte als de rest van Rusland, wat haar interessant maakt voor vervoer tot in Centraal Azië, vlakbij en sinds kort zelfs tot in Afghanistan. De rivier bracht ook de industrialisering met zich mee.

Al dra ontstaat er in het land dan ook een burgerlijk nationalistische beweging genaamd de Jonge Letten. Mede onder invloed van het groot aantal industriearbeiders en gevoed door de ideeën van Karl Marx, Friedrich Engels en Karl Kautsky wordt de invloed van links hierin vrij groot en zelfs overheersend.

Die linkse tendens manifesteerde zich vooral in de politieke beweging Jauna Strava (Nieuwe Stroming) wiens leiders vanaf 1893 tot haar verbod in 1897 het blad Dienas Lapa (Het Dagblad) uitgaven. Het was de voorloper van de latere Letse Sociaal-Democratische Partij die dan later grotendeels de kant koos van Lenin en de Bolsjewieken.

Het is gezien de al broeiende nationalistische tegenstellingen en de vergevorderde industrialisering dan ook geen toeval dat de opstand van 1905 tegen de tsaar in Letland zeer hevig was, ook op het dunbevolkte platteland.

Met een repressie die al even krachtig terugsloeg. Het zou de spanningen nog doen toenemen. Met bepaalde nationalistische kringen die begonnen te roepen om zelfbestuur. Het was de periode dat overal in Europa nationalistische bewegingen de kop opstaken.

Het Museum der Bezetting, origineel was dit het Museum der Letse Jagers, opgedragen aan de strijd van de socialistische en pro-Russische bewegingen in Letland. Sinds de tweede onafhankelijkheid in 1991 is dit het Museum der Bezetting, vooral gewijd aan de strijd tegen Rusland en de misdaden die Rusland daarbij beging. Ook de terreur van Nazi-Duitsland komt ter sprake.

Strijd om Letland

Als Rusland zich dan in 1914 in de eerste wereldoorlog stort blijkt dat een ramp voor het tsaristisch bewind. De Letse tegenstellingen die ondergronds al een tijd woekerden zullen als gevolg van de Russische crisis er voor een explosie van geweld zorgen.

Als toegeving aan de Letse nationalistische eisen had de Doema, het Russisch parlement, in 1915 de vorming van eigen Letse eenheden toegestaan, de Letse Jagers. Deze liepen bij het uitbreken van de Oktoberevolutie bijna geheel over naar de Bolsjewieken. Het was een der keurkorpsen van het Rode Leger. Mede onder hun impuls en gesteund door de eigen Letse CP en Rusland stichtte men op 17 december 1918 de Letse Sovjetrepubliek.

Standbeeld der Letse Jagers, pal naast het Museum der Bezetting. Het toont hen in het uniform van het Rode Leger. De plek toont symbolisch de verdeeldheid aan van het land.

Typerend voor de verwarring in dat jaar was dat men in 1918 in Letland drie verschillende staten in het leven riep. Zo stichtte de Letse Nationale Raad onder leiding van de rechtse nationalist Karlis Ulmanis en latere dictator op 18 november 1918 de republiek Letland. Op 22 september 1918 werd dan weer onder impuls van de Duitstalige landadel het Verenigd Baltisch Hertogdom opgericht als vazalstaat van de Duitse keizer. Staatshoofd werd ene Alfred Friedrich Hertog von Mecklenburg-Schwerin.

Door het feit dat een groot deel der Letse Jagers toen in Siberië tegen het Wit-Russische leger van generaal Anton Denikin vocht en mede dankzij de Poolse en Britse interventie verloor de Letse KP vrij snel de strijd om Letland. Vele duizenden Letten vluchten naar Rusland en zouden daar zelfs belangrijke posten krijgen zoals Jukums Vacietis die de eerste baas van het Rode Leger werd en Peteris Stucka die het tot eerste voorzitter van het Hooggerechtshof zou schoppen.

Vluchten naar de Sovjet-Unie

Links zou in Letland na 1919 nog wel heel populair blijven zoals blijkt uit de verkiezingsuitslagen van de Letse Sociaal-Democratische Arbeiderspartij van Janis Plieksans, een vroegere uitgever van Dienas Lapa. Veel macht zou dat echter nooit opleveren want zij werd bijna steeds uit de regering gehouden. In 1936 werd de partij zelfs verboden.

De in 1919 naar de Sovjet-Unie gevluchte Letten zouden pas in 1941 na de herovering door de Sovjet-Unie naar hun geboorteland kunnen terugkeren. Met de voordien al zeer gehate Duitse landadel zou het na 1919 helemaal gedaan zijn. Zij pakten bijna allen uit terechte schrik hun biezen richting Duitsland.

Een van de verbazingwekkende gebouwen van de Russische architect Mikhail Eisenstein, vader van Sergeï, aan de Albertlaan in Riga. Het is gebouwd rond 1900 op de plaats waar vroeger de stadswallen waren. Hier zit ook de Belgische ambassade en de vertegenwoordiger van de Waalse en Brusselse handelsdienst. Een zeer prachtig maar amper gekend staaltje van art nouveau.

Was het Duits als taal in Letland verdwenen, het Russisch was dat niet, daarvoor was de Russische emigratie en culturele invloed de voorbije tweehonderd jaar te groot geweest. Russische architecten als Mikhail Eisenstein hadden bijvoorbeeld sterk vorm gegeven aan Riga en een groot deel van de handel was zoals ook nu nog op Rusland gericht. Wel werden de Russischtaligen tweederangsburgers in het onafhankelijke Letland.

Een detail van een ander gebouw in Riga van Mikhail Eisenstein

Die tegenstellingen zullen in Letland als gevolg van de tweede wereldoorlog alleen nog maar groter worden. Zo bezet de Sovjet-Unie vanaf 16 juni 1940 Letland en zal Duitsland het gebied het jaar nadien al snel veroveren.

Tienduizenden Letten werden door de nazi’s vermoord mede met actieve steun van lokale collaboratiebewegingen als het Arajs Commando en het Letse Legioen. Ook vochten twee Letse SS-divisies mee aan de kant van Duitsland in Rusland waar ze meehielpen bij de vele massa-executies.

Weerwraak

Met steun van de regering mochten fascistische bewegingen hier aan het Vrijheidsmonument op 16 maart, een nationale feestdag, de vroegere Letse SS’ers met een officiële plechtigheid eren. Wegens de vele protesten van Letten en Rusland werd dit in 2000 stop gezet. De EU zweeg. Te gênant?

Als de Sovjet-Unie Letland in 1945 dan terug in handen krijgt is de weerwraak zoals te verwachten keihard. Mede doordat er nog jaren na 1945 in het land een guerrillaoorlog, de zogenaamde Woudbroeders, woede tegen de Sovjets.

Tienduizenden werden gedeporteerd en velen zouden er ook sterven. Stalin nam wraak voor de nederlaag in de burgeroorlog van 1918 en de wreedheden van de Letse SS’ers. Russen vestigden zich ook massaal in Letland om er in de vele nieuwe fabrieken te werken.

De overwinnaars van 1918 worden de verliezers van 1945. Dat zal veranderen wanneer de Sovjet-Unie rond 1985 in moeilijkheden raakt en in 1990 in elkaar stort. Opnieuw zijn het o.m. Duitsland en Zweden die op de voorgrond treden en het hardst aandringen op de onafhankelijkheid van Letland. Zij willen Rusland zoveel mogelijk weg van de Oostzee en hun invloed van weleer hernemen.

Ten tijde van de strijd voor de onafhankelijkheid van de Sovjet-Unie rond 1990 schonk de stad Bremen aan Riga dit standbeeld met de Bremer Stadsmuzikanten. Volgens de uitleg kijken zij uit de venster naar de vrijheid die Duitsland hen wil schenken. De geschiedenis van Letland dan maar vergetend.

En als Letland op 21 augustus 1991 opnieuw de onafhankelijkheid uitroept is het nog maar eens tijd voor weerwraak. Niet alleen wordt onder meer de Letse KP verboden maar worden ook alle niet-Letssprekenden die na 1940 in het land kwamen stateloos gemaakt. Toen een half miljoen mensen.

Ze krijgen in het zogenaamd democratische Letland geen stemrecht, alleen een verblijfsvergunning. Er is ook een grote vlucht uit land van vooral Russisch sprekenden. Op dit ogenblik zouden er van de oorspronkelijk 500.000 nog zo’n 319.000 stateloos zijn, goed voor 15,75% van de bevolking.

Het fascisme eren

Ook is het Russisch geen officiële taal meer terwijl in een stad als Riga, goed voor 60% van het BNP, er vermoedelijk meer Russischtaligen zijn dan Letstaligen. In Daugavpils, de tweede stad, is zelfs de overgrote meerderheid Russisch sprekend. Vragen om de taal te erkennen als tweede officiële taal naast het Lets of het recht op zelfs maar gemeentelijk stemrecht worden steevast afgewezen.

Bovendien blijkt dat sinds de tweede onafhankelijkheid van 1991 de vroegere fascistische bewegingen niet alleen terug de kop opsteken maar soms zelfs regeringssteun kregen. Zo werd de Letse Legioenendag ter ere van de oude SS-eenheden in 1998 zelfs erkend als een nationale feestdag. Dit terwijl die Letse SS tienduizenden Letten had afgeslacht.

Met aanhangers van de vroegere SS die deze 16de maart dan samen met vertegenwoordigers van o.m. een regeringspartij als de Partij van Groenen en Landbouwers bloemen neerlegden aan het officiële Vrijheidsmonument. Wat na hevig protesten in Letland zelf en van Rusland in 2000 dan door de regering werd stopgezet. Het was te gênant.

Het monument in Riga ter ere van de overwinning van de Sovjet-Unie op Nazi Duitsland in 1945.

Twee nationale feestdagen

Typerend voor het land is dat er in wezen twee nationale feestdagen zijn, een zeer officiële ter herdenking van de Letse onafhankelijkheid op 18 november en een om de overwinning door de Sovjet-Unie op Nazi-Duitsland te vieren op 9 mei. Beiden hebben ook hun nationaal monument.

En terwijl het Letse een bijna puur politiek evenement is, is dat van de pro-Russen een groot familiefeest met meer volk dan het Letse gebeuren. En met veel Russische en zelfs oude Sovjetvlaggen.

Zowel Riga als de tweede stad Daugavpils worden trouwens geleid door de centrum-linkse en pro-Russische Harmony Centre. Het is met 31 zetels op honderd in het parlement ook veruit de grootste partij maar wordt via een cordon sanitair uit het landbestuur gehouden. Volgens Letse bronnen krijgt de partij ook financiële steun vanuit het Kremlin.

Maar hun politici als Nils Usakovs, de burgemeester van Riga, zijn populair en beschikken over een goede reputatie als bestuurder. Ook Letssprekenden stemmen trouwens voor de partij. Kortelings organiseert men een onder hun impuls gevraagde referendum om van het Russisch de tweede officiële taal te maken. Het is kansloos want vele Russischtaligen mogen toch niet stemmen.

Het stadhuis van Riga waar Nils Usakovs de man van de centrum-linkse en pro-Russische partij Harmony Centre als burgemeester de baas is. Rechts vooraan staat een standbeeld ter ere van Ridder Roeland. In vele Duitse steden is dit, zoals het belfort bij ons, het symbool van de stedelijke onafhankelijkheid.

Dromen van rijkdom

Het grote probleem voor de nationalisten in Letland is dat hun dromen en beloften na 1991 niet zijn uitgekomen. Het doet denken aan Leopoldstad 1960 toen vele Congolezen droomden dat iedereen na de onafhankelijkheid met een Mercedes ging kunnen rijden. Het werd in Letland zoals in Congo veel armoede en rijkdom voor een niet zelden door en door corrupte elite.

Na de ineenstorting van de economie in 1991 – het BNP stortte met eventjes 30% in elkaar – werd het nadien niet echt veel beter. De onder de Sovjets erg populaire badstad Jurmala vlakbij Riga had tot 1991 105 sanatoria en heeft er nu nog 5 over.

Vele hoogtechnologische industrieën die onder de Sovjets waren gebouwd werden gewoon ontmanteld. Ooit was Riga een centrum voor de metaalnijverheid, elektronica en optica maar daar is amper iets van overgebleven. Het werd zelfs gezien als het welvarendste deel van de Sovjet-Unie.

Jurmala is al sinds de achttiende eeuw populair als kuur- en vakantieoord. Eerst bij de Duitse adel uit het nabije Hertogdom Koerland, nu het noordwestelijke deel van Letland. Het is gekend voor zijn op modderbaden gebaseerde therapieën en was ten tijde van de Sovjet-Unie samen met Sochi aan de Zwarte Zee het meest populaire vakantieoord.

De grote massa Russen – Jurmala leek tot 1991 wel op een soort Benidorm – bleven weg en de nieuwkomers als de Duitsers en de Zweden verzachten er amper de economische pijn. Pas recent begint het toerisme in Jurmala terug op dreef te komen, en weeral hoopt men er op Rusland.

Goedkoop krediet

Toen Letland in 2004 lid werd van de EU en de NAVO dacht men dat de rijkdom maar om de hoek voor het rapen lag. Het land leefde massaal op het krediet komende van vooral Zweedse banken die zich zo handig meester maakten van de Letse financiële sector. Er werden overal grote winkelcentra opgericht en massaal dure auto’s gekocht, allemaal op krediet. Wie op vakantie wou nam een op 24 maanden af te betalen lening. De waanzin sloeg toe.

Een van de mooie houten buitenverblijven in Jurmala. Ze zijn allen beschermd maar af en toe brand er dan wel eens een af. Te losjes met de lucifers. Een optrekje als dit kost bijna evenveel als een buitenverblijf in Het Zoute. Het is dan ook een plek waar zwart geld welig tiert. De vroegere Letse baas van de in 2008 over kop gegane bank Parex woont er in een groot landgoed, officieel eigendom van zijn echtgenote. Ook veel schatrijke Russen vinden het hier leuk. Wie voldoende investeert krijgt trouwen als geschenk van de regering ook een verblijfsvergunning en zo toegang tot de Schengenzone.

Eerste Minister Valdis Dombrovskis zei het in een exclusief gesprek zo: “De paradox is dat het probleem vermoedelijk ontstond toen we in 2004 lid werden van de EU en de NAVO en we dachten dat niets nog kon mislopen. Groei werd in dubbele cijfers geschreven en het geld stroomde het land binnen met alle gevolgen voor onze betalingsbalans die enorm deficitair was.” Het land wou snel zo rijk worden als West-Europa en het was voor hen voldoende om gewoon het gaspedaal in te duwen. De rest zou wel volgen.

De ontnuchtering kwam er met de Amerikaanse financiële crisis van 2008 toen dit luchtkasteel vol krediet in elkaar klapte. Het BNP verloor 25% van zijn waarde en Letland stond weer waar het in 2005 stond, bij de armste landen van Europa.

Stemmen met de voeten

Het land is lid van de EU en behoort tot de Schengenzone en dus verloopt niet alleen het vervoer van goederen gemakkelijk, maar gaat ook het verkeer van mensen probleemloos. Sinds de onafhankelijkheid trekt de bevolking dan ook massaal weg uit het land.

De Letten trekken massaal weg uit hun land. Het door de nationalisten beloofde paradijs kan hen blijkbaar gestolen worden. Voor hen ligt dat ‘paradijs’ klaarblijkelijk elders.

De Letten stemmen met hun voeten en verlaten het nationalistische paradijs dat Letland voor hen nooit werd. Het land heeft nu zelfs minder inwoners dan in 1914.

Had Letland bij de onafhankelijkheid nog 2.694.000 inwoners dan blijven er nu nog amper 2 miljoen over, een daling van 25,7%. En dat blijken volgens insiders bijna allen Letsprekenden te zijn. Met andere woorden: Op termijn worden de Russischsprekenden de meerderheid.

Had de hoofdstad Riga in 1991 910.200 inwoners dan is dat nu nog amper een goeie 700.000. En voor wie de Letse lonen bekijkt is die vlucht helemaal geen verrassing. Zo verdient een Letse verpleegster maandelijks netto tussen de 190 en de 640 euro en een hoofdingenieur tussen de 780 en 1150 euro.

Een bron van gastarbeid

En de regering heeft hier amper of geen antwoorden op. “We gaan de dubbele nationaliteit invoeren zodat kinderen van Letse ouders die in het buitenland geboren zijn dan gemakkelijker kunnen terugkeren”, oppert premier Dombrovskis nog verder in het gesprek. Maar enig animo om naar Letland terug te keren lijkt er bij de immer aangroeiende diaspora tot heden nergens te bespeuren.

Bovendien blijkt nu ook dat er van de verhoopte grote economische steun vanuit Europa steeds minder sprake is. De zogenaamde Cohesiefondsen die arme landen binnen de EU moeten helpen worden steeds schaarser. Wat ook in Europese diplomatieke bronnen wordt beseft en betreurd.

Men lokte die landen naar de EU met grote beloften van hoge welvaart maar het lijkt de EU zo te zien vooral om die arbeidskrachten te doen. Goedkope gastarbeiders die de schaarste op de West-Europese arbeidsmarkt moeten helpen verlichten en zo de loondruk wegnemen.

Eerste Minister Valdis Dombrovskis kwam begin 2009 in volle crisis aan het bewind en slaagde er in om de Letse economie sinds vorig jaar terug te doen groeien. Het probleem van de massale emigratie is echter een voor hem veel lastiger op te lossen karwei.

Over het feit dat men die landen zo leegzuigt lijkt men zich in Brussel voor zover geweten geen zorgen te maken. Evenmin als over het lot van de honderdduizenden stateloos geworden Balten. (1) Omdat het toch maar Russen zijn?

Het herrezen Rusland

En nu Rusland zich onder president Vladimir Poetin terug herstelde van de vernederingen onder Boris Jeltsin en Mikhail Gorbatsjov is het de vraag hoe groot de Russische invloed in Letland nog gaat worden. Want heeft Estland als partner nog buur en taalgenoot Finland en Litouwen zijn vroegere bondgenoot en het eveneens katholieke Polen, dan zit Letland in het midden vrij alleen.

En de relatie tussen de Baltische staten onderling is zacht uitgedrukt niet goed. Regelmatig rollen ze trouwens al vechtend in Brussel over de straten. Met andere woorden: Letland heeft Rusland ook nodig. Al was het maar om de haven van Riga te doen groeien.

De Russische invloed zal in de toekomst in Letland dan ook opnieuw verder toenemen. Dat lijkt bijna onvermijdelijk. Veel Letse nationalisten zullen dat een slechte zaak vinden maar economisch zou het kunnen zorgen voor een impuls die de EU zo te zien weigert te geven. De geschiedenis lijkt zich zo te zien ook hier nogmaals te herhalen.

Willy Van Damme

1: Ook in Estland is een groot deel van de bevolking sinds de tweede onafhankelijkheid stateloos gemaakt.

Onweerswolken

Het was een en al glimlach wanneer de toenmalige ministers van Justitie Stefaan De Clerck en Didier Reynders (MR) van Financiën in het Dendermondse stadhuis op 28 juni plechtig het akkoord ondertekenden voor de bouw van twee nieuwe gevangenissen in respectievelijk Dendermonde en Beveren.

Projecten van 70 miljoen euro ieder en te bouwen door de NV’s Poort van Dendermonde en Poort van Beveren, in beide gevallen een consortium waarin onder meer de Nederlandse bouwgroep BAM en het niet onbesproken architectenbureau van de familie Jaspers bij betrokken zijn.

Stefaan De Clerck en Didier Reynders tekenden ondanks het negatief advies van de auditeur bij de Raad van State toch de boeteclausules in geval van vertraging met de bouw van de gevangenis.

Nochtans waren er toen al stevige onweerswolken in zicht. Op 20 juni immers had de auditeur bij de Raad van State zich in zijn advies negatief uitgelaten over het provinciaal ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) voor de afbakening van het kleinstedelijk gebied Dendermonde. Een RUP dat essentieel is om die gevangenissen te realiseren.

Desondanks bleven Reynders, De Clerck en de mensen van het consortium allen glimlachen alsof er niets aan de hand was. Dit terwijl de Raad van State zo’n advies in 90% der gevallen steeds volgt.

Nu blijkt dat beide ministers die bewuste 28ste juni zelfs een boeteclausule ondertekenden in geval de werken niet op 12 oktober als afgesproken zouden beginnen. Wat men toen uiteraard netjes verzweeg.

Open VLD in actie

Reeds op 4 oktober vorig jaar lekte in de kranten uit dat er hier sprake was van die boetes voor laattijdigheid. Het was merkwaardig genoeg volksvertegenwoordiger Carina Van Cauter (Open VLD) die de kat de bel aanbond. Nochtans had zij voorheen voor zover geweten nooit interesse getoond voor de zaak.

Zij had het daarbij over boetes gaande tot 30.000 euro per dag vertraging. Wat tot gigantische bedragen zou leiden. Oppositielid Renaat Landuyt (sp.a) had het dan weer over 20.000 euro. Verhalen die door Stefaan De Clerck sterk overdreven werden genoemd.

De woordvoerder van Stefaan De Clerck bleef nog op 30 november ontkennen dat er boetes betaald werden. Hij kwam dan ook nog onder vuur van zijn coalitiepartner in de regering.

Hoe de vork juist aan de steel zat weigerde hij merkwaardig genoeg echter te zeggen. Van openheid van bestuur was hier plots geen sprake meer. Noch het publiek noch het parlement mochten zo te zien weten wat er exact aan de hand was.

En nochtans ging het hier over grote bedragen. Zeker gezien de zware budgettaire bezuinigingen die er toen al zaten aan te komen. Even raar is echter het feit dat het parlement en media dit gebrek aan openheid nadien niet eens verder aankaarten.

Het was een eendaagse politieke storm in een glas water. Wat allemaal vragen oproept.

Weggommen

Zeker doordat een lid van een regeringspartij (Open VLD) toen een minister van haar regering zwaar onder vuur leek te nemen. En dan is er het feit dat niemand van Open VLD, de sp.a of de kranten die 4de oktober de naam van Didier Reynders lieten vallen. Men gomde hem weg. En die had toch mee zijn handtekening onder die boeteclausule gezet. Waarom werd die zijn rol verzwegen?

Bovendien had de Open VLD op het kabinet van Reynders haar pionnen die dus uit eerste hand konden weten wat er aan de hand was. Waarom riepen ze geen halt voor die ondertekening op 28 juni gebeurde, en waarom protesteerden zij pas in de eerste dagen van oktober? In wezen was Open VLD dus zelf mee betrokken bij dit contract. Raar.

Opvallend toch hoe zijn naam nooit in de media werd genoemd als er sprake is van die boetes rond de bouw van de gevangenis. Teflon Didier of de handige jongen.

Merkwaardiger is dat Carina Van Cauter de bal wat betreft de cijfers rond die boeteclausule zoals nu blijkt wel zwaar missloeg. Moest dit te hoge bedrag waarmee zij naar de pers stapte extra schade berokkenen aan Stefaan De Clerck? Zo te zien vermoedelijk wel.

Ontkennen

Maar er zijn hier nog meer vragen dan goed voor de Belgische politiek. Nu blijkt immers dat die boetes al sinds 29 november aan dit bouwconsortium worden betaalt. Dit terwijl de woordvoerder van minister Stefaan De Clerck in een gesprek met de pers nog op 30 november het betalen van boetes ontkende.

Waarbij men liet uitschijnen dat dit gezien de situatie ook niet hoefde. Het uitstel was immers een zaak van heirkracht (het arrest van de Raad van State) en dus kan er normaal geen sprake zijn van boetes als een contract niet wordt uitgevoerd als afgesproken. Waarom liegen?

Open en bloot

Op 6 december komt dan de regering Di Rupo aan het bewind en zie amper 4 dagen later staat er in de krant De Tijd een artikel waarin in detail wordt beschreven hoe die boetes juist in elkaar zitten. Snel is dat. Annemie Turtelboom (Open VLD) zit nog maar juist op haar stoel en daar ligt een van haar dossiers al open en bloot in de krant.

Opmerkelijk is zeker ook dat men in dit zeer uitgebreid artikel de namen van Stefaan De Clerck en Didier Reynders (nu minister van Buitenlandse Zaken) netjes wegmoffelde. Weg waren ze! En als men dan begin deze week naar de woordvoerder van Justitie belt met de vraag of de heel gedetailleerde gegevens van dit artikel kloppen heeft de woordvoerder snel haar antwoord klaar: “Alle details kloppen”, oppert ze.

Annemie Turtelboom zat amper op haar stoel op Justitie of een van haar belangrijker dossier stond al in detail in de krant te lezen.

Vragen over welk artikel het juist gaat hoefde niet. Ook de vele in het stuk beschreven details had zij zo te zien nog steeds in haar hoofd zitten. Ze kent het weken later blijkbaar nog altijd van buiten. Logische conclusie: Zij of haar dienst belden ergens tussen 7 en 9 december naar Patrick Luysterman bij De Tijd met de boodschap dat men een lekker dossier voor hem had dat mits enkele voorwaarden publiceerbaar was. Mochten de namen van De Clerck en Reynders niet vallen?

Miljoenenboetes 

Volgens dit verhaal betaalt de Regie der Gebouwen, officieel de bouwheer, 11.000 euro per dag. Geld dat van de voor Justitie bestemde pot komt. Vanaf de vierde maand tot en met de zesde maand (29 februari tot 29 mei) wordt dat 5.500 euro en de zevende en laatste maand (tot 29 juni) zakt dat dan tot 2.150 euro. Dan eindigen die boetes.

Volgens het artikel bedraagt de maximumboete per gevangenis 825.000 euro, dus 1,65 miljoen voor de twee, maar als men de in het stuk vermelde maandelijkse berekeningen gebruikt loopt dit per gevangenis op tot 1,579 miljoen euro en geen 825.000. En dit getal dient men zeker te verdubbelen want ook Beveren zit vast wegens door omwonenden aangespannen beroepsprocedures.

En dan is er ook Wallonië waar er bij de ondertekening op 14 juli gelijkaardige boeteclausules werden verkregen. Dit wel met een ander bouwconsortium waar o.a. Coffinimmo en Cordeel deel van uitmaken. Daar is naar verluid een betwisting rond de gevangenis van het Henegouwse Leuze-en-Hainaut.

Wat betekent dat de totale onkostenfactuur qua boetes kan oplopen tot 825.000 x 3, zijnde 2,475 miljoen euro. Dit in het geval we die 825.000 euro dan als het maximum nemen. Gebruiken we de andere berekening dan komen we aan een stevige 4,737 miljoen euro.

Misschien kan een kritisch en dapper parlementslid eens de ministers ondervragen over het feit waarom men gezien het negatief advies van de auditeur toch zo’n boeteclausule ondertekende. Dus bijna zeker wetende dat men ging moeten afdokken. En misschien kan Stefaan De Clerck eens duidelijkheid verschaffen over niet alleen het waarom van die boeteclausules maar ook over het feit waarom zijn woordvoerder nog op 30 november hierover loog.

Stefaan De Clerck wordt nu terug burgemeester in Kortrijk en het is te hopen dat hij ginds wat beter oplet met de stadscenten en wat correcter communiceert. Dit is erover.

De brug over de Oude Dender nadert haar eindfase. Het is nu wachten op de betonnen elementen en de aanleg van de aanloop naar de brug.

Ontsluitingsweg 

Ondertussen ligt de ontsluitingsweg naar de nieuwe gevangenis er feitelijk al. Alleen nog de brug over de Oude Dender moet afgewerkt worden. Ook dit deel is in haar laatste fase. Zo zijn de steunen voor de brug klaar en dienen dus alleen nog de betonplaten aangebracht te worden. Plus uiteraard de aanloop naar de brug.

Vermoedelijk is die brug tegen het midden van deze lente al klaar. Hierbij bouwt men ook een sluisdeur om de Oude Dender te kunnen openstellen. Intussen blijft het nog steeds wachten op het arrest van de Vlaamse Raad voor Vergunningsbetwistingen.

De tegenstanders van de bouw van een nieuwe gevangenis tekenden bij die Raad beroep aan tegen de bouwvergunning voor de ontsluitingsweg en in september werden hierover daar de debatten gevoerd. Een uitspraak is er ook nu echter nog altijd niet. De weg al wel.

Vlaams nationalisten vonden de Belgische Raad van State maar niets en eisten en verkregen van Kris Peeters (CD&V) die Raad voor Vergunningsbetwistingen die bouwgeschillen ging beslechten. Resultaat: een orgaan dat niet werkt en zo het bouwbeleid in Vlaanderen mee de vernieling in duwt. Wat misschien wel de achterliggende bedoeling was. Wie weet. Men moet zo te zien wel best zot zijn om bij deze instelling een beroep aan te tekenen.

Het vermoeden is verder dit er midden dit jaar een uitspraak van de Raad van State is over een eventuele vernietiging van het RUP rond die nieuwe gevangenis. Juist op het hoogtepunt van de lokale verkiezingsstrijd. De kandidaten weten direct over wat te praten.

De weg naar de gevangenis ligt er al. Intussen wacht men nog steeds op de uitspraak rond het beroep van het actiecomité tegen de bouwvergunning. Het arrest van de Raad voor Vergunningsbetwistingen komt er mogelijks nog wel dit jaar. Wie weet. 

Twijfelachtig dat de Dendermondse Open VLD, die tegen die gevangenis is, dit leuk zal vinden. Het betekent voor haar heel vermoedelijk zes extra jaren in de politieke wildernis. Ze gaan nog roepen op Marc Verwilghen hun kopman toen ze laatst in de meerderheid zaten. En dat was voor 2001.

Willy Van Damme

Het gevolg is dat het nochtans erg noodzakelijke plan voor de heraanleg van dit plein en de bouw van bejaardenwoningen geblokkeerd is. De gemeenteraad keurde in het verleden unaniem een plan goed voor de heraanleg van dit plein met de bouw door de stedelijke sociale bouwmaatschappij Volkswelzijn van een serie bejaardenwoningen. Daarbij kwamen aan de rand parkeerplaatsen met verder nog een pak achter de pastorij aan de Mevrouw Courtmansstraat op een 150 meter afstand.

Het kerkplein van Oudegem is een bron van vuil, ergernis en ruzie. Het is duidelijk dat het er nog lang verkommerd en tot op de draad versleten zal blijven bijliggen.

Dit belangrijk onderdeel van het plan sneuvelde echter tot groot ongenoegen van de stad. Dit stuk van de Mevrouw Courtmansstraat maakt immers deel uit van het beschermde dorpsgezicht en hier hield een ambtenaar van Onroerend Erfgoed radicaal zijn been stijf. Het aanleggen van een beperkt aantal extra parkeerplaatsen mocht niet want dan sneuvelde een haag. Het was een no passeran.

Het project op het Dorpsplein waar men al een bouwvergunning had sneuvelde dan door het verzet georganiseerd door Willy Maes, de koster van de parochie. Dit mede dankzij politieke ruzies in de gemeenteraad en een verdeelde meerderheid die plots schrik kreeg.

Recent nog begon Willy Maes met een nieuwe campagne waarin hij zich verzette tegen elke bouw van bejaardenwoningen op het kerkplein. Wat zoals blijkt uit de houding van Onroerend Erfgoed alleen maar kan leiden tot een verdere verloedering van dit plein. Een plein dat gezien de mooiheid van de parochiekerk daar capaciteiten heeft.

Een oplossing voor het parkeerprobleem in Oudegem zou de heraanleg van de Oudegemse Baan en Ouburg kunnen zijn. Deze gewestweg (N406) wordt nu nog gebruikt door het zware vrachtverkeer dat tussen Aalst en Dendermonde heen en weer bolt. Het maakt het leven erlangs geen pretje. 

Eens de n41 van Lebbeke naar Aalst is doorgetrokken plant men de heraanleg van die dorpsdoorgang waarbij die terug aan de bewoners kan worden gegeven. Wat zeker extra parkeerplaatsen moet opleveren.

De kerk Onze Lieve Vrouw Hemelvaart van Oudegem is een mooi en geheel gerestaureerde kerk. Het plein errond is echter vies en vuil en ontsiert dit mooi gebouw. Een heringericht net kerkplein zou die pracht van de kerk eindelijk ten volle tonen.

Op dit ogenblik loopt er een openbaar onderzoek naar het ruimtelijk uitvoeringsplan voor de aanleg van dit laatste stukje van die N41. Normaal hoopt men procedureel alles voor die doortrekking in 2013 achter de rug te hebben zodat de werken dan zelfs dat jaar zouden kunnen starten.

Nogal wat mensen achten dat echter zeer optimistisch. Zeker gezien het verzet in Lebbeke en vooral Denderbelle tegen die doortrekking. Dat dit dossier ook bij de Raad van State zal belanden lijkt bijna zeker. En die haar wegen zijn zoals blijkt uit enkele Dendermondse dossiers ondoorgrondelijker dan die van god.

Of hoe het ene dossier onlosmakelijk verbonden is met het andere. Oudegem zal dus nog wat geduld moeten hebben. Of ze dat nu leuk vinden of niet.

Willy Van Damme

De Oudegemse basisschool moet dan wel tegen dat jaar een bouwdossier indienen bij de gemeenschapsadministratie. En dat zou geen probleem moeten zijn. Het betekent dat de stad, eens de gelden voorhanden, een bouwvergunning kan aanvragen en de aanbesteding der werken kan doen.

Indien alles wat meezit kan men nog in 2014 starten met de nieuwbouw voor de Echobasisschool in Oudegem.

Dit zou dan voor 2014 zijn waardoor als alles verder normaal verloopt men eind dat jaar, maar vermoedelijk eerder in 2015 met de werken zou kunnen starten. Goed nieuws dus voor Oudegem, het stedelijk basisonderwijs en vooral de Echobasisschool.

Daarbij komt ook nog dat de stad besloten heeft om de woning aan de Zijpestraat 12 te kopen. Die ligt achter de school naast een kleine voetwegel en gaat de school zo een extra en meer veiligere toegang geven. Nu verloopt die toegang via de Ouburg/N406 en dat is zolang de N41 niet is doorgetrokken een drukke gewestweg vol zwaar vrachtverkeer. Dus niet ideaal en zelfs gevaarlijk.

De school telt op dit ogenblik ongeveer 120 leerlingen en een aantal daarvan krijgen nu les in containers. Die zijn wel redelijk comfortabel maar uiteraard verre van ideaal. In totaal zijn er 6 klassen voor het lagere onderwijs, naast dan de kleuterafdeling.

Schepen voor Onderwijs Carine Verhelst hoopt eindelijk snel werk te kunnen maken van die nieuwbouw voor de Echobasisschool.

Naast de bouw van 6 nieuwe klaslokalen voorziet men ook een nieuwbouw voor de eetzaal en het sanitair blok. Onduidelijkheid is er nog over de kleuterschool die vooraan huist.

Schepen voor Onderwijs Carine Verhelst (sp.a): ” Dat we de toezegging voor die subsidies kregen is zeer belangrijk. Het essentiële en lastigste in dit soort dossiers is immers om die toezegging van subsidies te krijgen. Dan kunnen we eindelijk vooruit. Nog dit jaar wordt die woning die we aankochten al afgebroken zodat die veiligere toegang dan al een feit is. We hebben met die kleuterschool voorlopig nog twee mogelijkheden. Ofwel renoveren we dat deel ofwel komt hier eveneens een nieuwbouw. Absoluut zeker of dit deel ook voor subsidies in aanmerking zal komen weten we nu ook nog niet.”

Volgens de planning wordt deze nu leegstaande woning aan de Zijpestraat 12 nog dit jaar afgebroken om zo een wat veiligere toegang te krijgen voor de school.

De school geeft op dit ogenblik een aftandse wat versleten indruk zodat een nieuwbouw hier zeker op zijn plaats zal zijn. Ook kan dan het probleem van het plaatsgebrek en de containerklassen opgelost worden.

Willy Van Damme

De destabilisator

Reeds meer dan een jaar fungeert Muyters zowat als de destabilisator van de regering Kris Peeters (CD&V) en intern is men die man ongetwijfeld kotsbeu. De vraag is of hij die rol van herrieschopper vervulde met steun van zijn partij. Vermoedelijk wel want zo dom zou hij nu ook weer niet zijn.

En maar schreien. Ten tijde van de rel rond Lieten klonk Philippe Muyters wel eventjes anders.

Het begon al met het lekken van de e-mails die vanop het kabinet van vicepremier Ingrid Lieten (sp.a) per vergissing naar de regeringsleden waren verstuurd. Ze waren normaal alleen voor de eigen partijkaders bestemd en bevatten feitelijk niets speciaals. Het ging om een kritische en vrij negatieve evaluatie van het Vlaams regeringsbeleid, ook dat van de eigen ministers.

Maar vermoedelijk om de bron van het verhaal te plezieren begonnen de kranten als het ware een heksenjacht tegen Lieten. Niet diegene die oncollegiaal deze verkeerdelijk aan de regeringsleden verstuurde mail lekte was de pineut, neen Lieten. Zo werkt de pers.

Bronnen binnen de meerderheid hadden het toen al over Muyters als de bron van dit lek. En dan was er nog niet zolang geleden het verhaal van de door Kris Peeters toegekende subsidies aan enkele kleinere bedrijven zoals een wellnesscentrum. Kon niet vonden een aantal kranten. Wederom om hun bron te plezieren? Want waarom een wellnesscentrum niet steunen en een ander bedrijf wel? Kom nou.

Vulgariteiten

Ook hier klonk opnieuw de naam van Muyters, tot in het Vlaams parlement toe. “Peeters, je hebt een muiter in je regering”, klonk het vrolijk op de oppositiebanken. En dan nu dit.

Eerst is er zijn woordvoerder Thomas Pollet die regeringscommunicatie verwarde met partijpolitieke propaganda. Kan uiteraard niet. En dan is er nu dit. Binnen de N-VA maakte men zich zo te zien aan die mails vrolijk over het feit dat hun minister Muyters over de begroting van 2009 tegen het parlement had zitten liegen. Totaal onaanvaardbaar. Wat een politieke cultuur! Schandelijk en een democraat onwaardig.

Bovendien is de toon van deze interne mails van een niveau dat alleen maar walgelijk te noemen is. Het gebruik van dergelijke vunzigheden toont feitelijk alleen maar de vulgaire natuur aan van de auteur ervan. En dat van een partij die zich oh toch zo graag het geweten van al de Vlamingen noemt, een partij die zich mijlenver verheven voelt boven al die anderen. Arm Vlaanderen.

Wie de bron van dit lek is hoeft men natuurlijk niet ver te zoeken: ex-jongerenvoorzitter Bas Luyten, het dubieus drugsgebruikende nu gewezen kaderlid, die deze mail ook had ontvangen. Een man die samen met zijn parlementaire vriendin Kim Geybels in het verleden hondsbrutaal uit de partij werd gezet. Ja, want de partij wil haar imago toch zo zuiver houden.

Een gebrek aan collegialiteit

Dat Bas Luyten na de eerdere vernedering terugslaat hoeft niet te verbazen. En dat Philippe Muyters nu komt schreien is er dan ook over. Toen men die mails van Lieten lekte was hij als een haantje de voorste om het ontslag van Lieten in het publiek op tafel te gooien. Collegiaal? Nog in geen 1000 jaar. En nu dan maar de zakdoek bovenhalen. Poets wederom poets heet dit spel. Wie kan met een dergelijk figuur nog medelijden hebben?

“Kris Peeters heeft een muiter in zijn regering”, klonk het schamper bij de oppositie.

Gezien de nog steeds delicate politieke situatie blijft hij en zijn partij wel in de regering Peeters zitten. Had die toestand niet zo moeilijk geweest dan had hij bijna zeker een ferme schop onder de broek gekregen. Misschien dat hij nu wat kalmeert en geen nieuwe kladcampagnes tegen zijn collega’s meer start. Maar met de N-VA is dat verre van zeker. Het is gewoon geen partij als een ander. Dat weet nu zelfs Peeters al wel.

Maagdelijkheid

Philippe Muyters werkte ooit bij beroepsritselaar Hendrik Seghers, de meer dan failliete ondernemer en collega Vlaams nationalist, en leerde er blijkbaar de stiel. Als hij enig respect toont voor de job van minister, het parlement, de regering, zijn partij en de door hem publiek zo gekoesterde Vlaming dan had hij al ten tijde van de zaak Lieten ontslag genomen. Maar neen, die man blijft zitten.

De maagd Bart De Wever? Dat is voor de betere demagogie van de N-VA. Met dank aan onder meer Philippe Muyters. En de kwaliteiten van die Vlaams-nationalistische maagdelijkheid van de N-VA blijkt overduidelijk uit de toon van die mails. Op naar het Glazen Straatje.

Willy Van Damme

Wie de man/vrouw is die deze beschuldigingen uit wordt niet gezegd want ook dat wordt geheim gehouden. Je weet niet wat die persoon doet, wie het juist is, je ziet ook geen foto hoe vaag ook van die anonieme bron en komt verder niets anders te weten over diens achtergrond. Behalve dan dat deze stelt voor een bepaalde dienst te werken. Bewijzen doet men dat echter ook al niet.

Wees gerust, het zal de Belg hier niet overkomen. Men zal dat soort trucs ook niet toepassen op bijvoorbeeld een Albert Frère, Shell, Nicolas Sarkozy, Monsanto of Barack Obama. Maar best ook. Zelfs in de donkerste dagen van Nazi-Duitsland, Stalin of Mao durfde men het niet aan.

De Völkischer Beobachter, Pravda of Renmin Ribao produceerden tenminste nog getuigen van vlees en bloed om hun niet zelden gelogen beschuldigingen te uiten. Deontologisch kan het volgens de journalistieke regels ook niet. Het is gewoon waanzin dat men in onze media zelfs maar iets dergelijke zou durven doen.

Als men dat toelaat is nu eenmaal in de pers alles zowat mogelijk. En toch. Gisteren donderdag publiceerde De Morgen op pagina 17 een dergelijk verhaal onder de titel “Als ze tegen Assad zijn: gewoon doodschieten, er gebeurt je niets”. Het is een verhaal over Syrië van onvoorstelbare brutaliteiten, gruwel à la volonté.

Maar wie schreef het? “Om veiligheidsreden blijft de naam van de auteur ongenoemd.” schrijft men onderaan de tekst. En wie is de persoon die dit allemaal vertelt? De krant: “Een geheim agent van de Syrische Staatsveiligheid getuigt. Hij wil niet zeggen voor welk onderdeel hij werkt, wat zijn rang is of waar hij precies vandaan komt….. Maar revolutionairen in de schuilplaats nabij de opstandige stad Homs, staan voor hem in.”

Nu als typering van de getuige van die gruwel kan dat wel tellen. En als nu eens later blijkt dat die man gewoon een fietsenhersteller uit een klein dorpje nabij Homs blijkt te zijn? Een dronkaard die teveel aan de raki zat? Een agent van de CIA? Of een medewerker van een of andere salafistische haatpredikant? Wie zal het zeggen? De Morgen? De anonieme kladder van dienst?

Niet dat Bashar al Assad een soort heilige is, vrij van enige zonde maar tot nader orde dient informatie in een krant of een tijdschrift steeds gebaseerd te zijn op geverifieerde of verifieerbare bronnen. Maar in de door Israël geleide westerse pogingen om de Syrische president al Assad af te zetten zijn in onze media duidelijk alle middelen goed. Zelfs de meest walgelijke.

Zullen we eens een anoniem verhaal maken gebaseerd op een anonieme bron over bijvoorbeeld Yves Desmet of Steven Samyn en hen daarin zware criminaliteit aanwrijven? Het idee alleen al is uitermate verwerpelijk. Te degoutant voor woorden. Maar voor De Morgen hier in dit geval geen probleem.

De pers, een dagelijks verder zoeken naar de diepten van de riool.

Willy Van Damme

Geen diplomatieke kwestie

Die was gisteren woensdag in Nederland bij collega Mark Rutten (VVD) en trok nadien naar de Luxemburgse christendemocratische regeringsleider Claude Juncker. En maandag is hij dan bij de Duitse Bondskanselier Angela Merkel (CDU). En Frankrijk? Dat is toch ook een buurland? Of niet meer misschien?

Het kan de aandachtige waarnemer alleen maar opvallen. Niet alleen komt Nicolas Sarkozy (UMP) slechts pas na Merkel maar, zo blijkt, men heeft zelfs nog geen datum voor een ontmoeting kunnen bepalen. Straffe kost. Di Rupo is al sinds 6 december aan het bewind en heeft nog geen datum gevonden om Sarkozy te ontmoeten.

En die volgorde is niet zonder belang. Het toont wie de meest geliefde buur is en wie de minst geliefde. Wie als belangrijkst wordt gezien en wie als minst interessant. Een rangorde in relaties tussen staten. En dus kwam Duitsland na onze partners in Benelux. En Frankrijk staat daarom dus niet toevallig op die laatste plaats.

“Neen, het is geen diplomatieke kwestie het is gewoon dat we met Parijs nog geen gemeenschappelijke datum voor een ontmoeting konden bepalen. De keuze om eerst naar Nederland te gaan was wel een bewuste daad van Di Rupo, het andere niet”, opperde Thomas Mels, de woordvoerder van de eerste minister, deze ochtend.

Maar wie gelooft dat? Dat Sarkozy en Di Rupo beiden een erg drukke agenda hebben, daar twijfelt niemand aan. Maar dat is ook zo voor Juncker, Rutte en Merkel. En kijk, daar lukt dat wel snel.

Paard van Troje

Nochtans is ook die keuze voor Nederland voor onze regering evenmin een voor de hand liggende geweest. Al veel jaren behoort Nederland op diplomatiek vlak tot het eurosceptische kamp dat onder leiding staat van o.m. Polen, Zweden en vooral Groot-Brittannië.

De Nederlandse minister president Mark Rutten ontving als eerste buitenlandse regeringsleider officieel Di Rupo en bedolf hem onder de lofbetuigingen. Alleen een heiligverklaring ontbrak nog. Hier het Torentje bij het Mauritshuis in Den Haag, de burelen van Rutte.

Het ‘was’ een soort Amerikaans paard van Troje in de EU die bij elke topbijeenkomst van de EU ook vooraf en apart vergaderde voor het ontwikkelen van een strategie tegen de andere Europese lidstaten in, waaronder België. Qua diplomatiek belang kwamen wij in Den Haag pas op de vijfde of zo plaats. Onbelangrijk en onbetekenend. Ach, die domme Belgen en hun Europa.

Daar is wel verandering in gekomen en de brutale Angelsaksische aanval op Europa van het voorbije jaar heeft de geesten in Den Haag wakker geschud. Nederland zit als al de rest op Londen na terug braaf in het Europaminnende kamp. Alleen nog de Europahatende islamofobische Geert Wilders zit in Den Haag als een roepende in de woestijn eenzaam en alleen te brullen tegen dat voor hem hatelijke Europa. Wat een koerswijziging.

Onze economische motor

Dat een officieel bezoek aan Frankrijk pas na Duitsland komt is voor de insiders van onze buitenlandse politiek echter geen echte verbazing. Reeds bijna een jaar geleden werd binnen onze diplomatie intern een radicale koerswijziging aangekondigd. Niet Frankrijk maar Duitsland ging voortaan onze voornaamste buitenlandse partner worden.

Een nieuwe richting die in het begin bij onze diplomaten nogal als een schok werd ervaren. Zeker omdat ze mee werd uitgeschreven door de pionnen van de P.S. op Buitenlandse Zaken. En zeker de P.S. werd in het verleden steeds gezien als zo niet de slippendragers van Parijs dan toch als een van haar bondgenoten. De relaties tussen onze Veiligheid van de Staat en de Franse tegenhanger DGSE zijn bijvoorbeeld al decennia steeds nauw geweest.

Maar kenners van onze economie zijn natuurlijk ook niet echt verbaasd. Duitsland is de stevige motor waar onze economie zich al wat jaren geleden geleidelijk aan vastkoppelde. En nu het land eindelijk zijn peperdure hereniging verteerde is het land economisch terug op dreef.

Let er op, nog dit voorjaar zal die Duitse economie zich herpakken. Waarna we braafjes en dolgelukkig volgen. En wie heeft de poen om ons indien nodig te redden? Juist, Frankfurt. En dus koos Brussel eieren voor zijn geld en moet Sarkozy maar wat wachten.

Brengt de toekomst duidelijkheid?

Wat de reden voor dit uitstel van het bezoek aan Parijs is, is buiten het weinig geloofwaardige verhaal van agendaproblemen, niet geweten. Heeft het te maken met de soms hoogoplopende en over heel veel geld gaande ruzies rond Dexia of Fortis?

Of is Parijs ontstemd dat het pas een bezoek krijgt nadat men eerst bij Merkel op de koffie ging? Zijn er andere geheimgehouden bilaterale ruzies? Misschien brengt tijd hier meer duidelijkheid.

Zeker is dat dit gebeuren al in vele Brusselse diplomatieke onderonsjes stof van gesprek zal geweest zijn. Het zal diplomatiek nog voor veel werk zorgen. De onzin over het Nederlands van Di Rupo daar is men hier in de journalistiek wel mee bezig. Het serieuze werk ziet men niet. Het typeert.

Willy Van Damme

Van kwade wil

Nochtans is minstens de ruwe inhoud van het rapport al straks bijna een jaar bekend. Het pas nu neerleggen van dit verslag toont dan ook kwade wil. Want omdat het in contrast staat met de expertise van de door het gerecht aangestelde gerechtspsychiaters dient iedereen nog eens te kunnen repliceren op dat van Ringoet. En daarom was uitstel ook onvermijdelijk. Haentjens krijgt zijn goesting. En dit neerleggen had wel probleemloos enkele maanden geleden al gekund. Maar neen, dat zou te gemakkelijk zijn.

Het te laat neerleggen van stukken is een van de vele van kwade wil getuigende trucs waar de advocatuur mee werkt. Soms zonder schaamte, soms in zaken die hun eigen cliënt zelfs zware schade bezorgen. Zie Hans Rieder en de zaak Karel Van Noppen.

Product placement

Maar voor de advocaat betekent dat soort ambras veel media-aandacht en dat smaakt bij nogal wat advocaten die uiteindelijk leven van het aantal klanten dat zij en hun kantoor kunnen bij elkaar harken. In marketingtermen heet dit soort herrieschoppen product placement, kortom reclame. En dan zorgt men al eens graag voor wat reclame.

De boekskes houden er trouwens van. En dus speelt men samen een lekker spelletje partners-in-crime. Commercieel winnen beiden. Namen hoeven hier niet genoemd te worden. Men kijkt maar naar de journaals waar de heren en dames elkaar om de haverklap voor de voeten lopen. Zij het nu wel zonder toga.

Typerend is dat de krant het Nieuwsblad in primeur dinsdag het verhaal van dit neerleggen van dat rapport bracht. Een verhaal komende van Haentjens of Ringoet? En wat zien wij de dag nadien? Een groot interview over de zaak met Karel Ringoet. Als dank voor de primeur? Nog meer product placement?

Leuk is wel te lezen dat in dit interview Ringoet plots geen bezwaar meer heeft tegen een assisenproces. “Ik heb in mijn praktijk familieleden van de slachtoffers”, stelt hij in de krant. Bang dat ze woest bij hem zouden wegtrekken?

Uiteraard heeft elke misdadiger hoe gemeen, hoe vies ook alle recht om zich door een advocaat te laten vertegenwoordigen. En die moet zijn cliënt met alle hem toegekende middelen verdedigen. DAT is zijn taak en daar is geen speld tussen te krijgen.

Een schop in het gezicht

De zaak Kim De Gelder is juridisch echter een verloren zaak. Dat weet zowat iedereen die de zaak van nabij of van wat verderaf volgt. Al die trucs van Haentjens helpen De Gelder niets, zero. Maar het gevolg van zijn nu al een jaar aanslepende totaal nutteloze vertragingsmanouvers is dat de heel diepe wonden die De Gelder hier maakte (zie het stuk over het Naai en Strijkatelier hieronder) maar niet kunnen helen.

Elke keer dat de zaak terug in de pers komt worden die wonden opnieuw hondsbrutaal opengerukt. Het lijkt wel of De Gelder nog maar eens toeslaat, genadeloos. En daar moet voor de gemoedsrust van de vele slachtoffers zo snel mogelijk een einde aan komen. Een advocaat de naam waardig moet ook hier rekening mee houden.

Maar Jaak Haentjens weet dat steeds weer te verhinderen. Dat is de schande, dat is smerig. Men geeft hen die er maar niet in lukken om dit loodzwaar trauma te verwerken steeds weer een brutale schop in het gezicht. Faut le faire, je moet maar durven.

Bovendien werkt Jaak Haentjens pro deo en wordt hij dus betaald door de belastingbetaler, U en ik en dus ook die slachtoffers van De Gelder. En elke bijkomende procedure zorgt voor een bijkomende factuur. Logisch, zo gaat dat. Het is dan ook de vraag welke proceduretruc hij bij de volgende zitting van de raadkamer eind april uit zijn advocatenmouw zal schudden.

De slachtoffers kunnen zich maar beter goed voorbereiden. Haentjens heeft bij sommige collega’s de naam een lastige jongen te zijn met weinig compromisbereidheid. Hij lijkt die visie hier in dit dossier te bevestigen.

Willy Van Damme