Miljarden voor de oorlog tegen Syrië

In het hoofdartikel van vandaag van de Britse zakenkrant The Financial Times wordt gesteld dat de Arabische gasproducent Qatar – een tot op het bot corrupte dictatuur van de familie al Thani – de voorbije twee jaar alleen al drie miljard dollar investeerde in het vernielen van Syrië. De krant citeert daarbij anonieme bronnen binnen de Qatarese regering.

Vermoedelijk echter is de bron van het verhaal Khalid al Attiyah, de minister van Buitenlandse Zaken van dit schiereiland zelf. Hij wordt immers in een interview gekoppeld aan het artikel geciteerd.

Daarbij stelt de krant dat er alleen al via Qatar naar Turkije 70 vliegtuigladingen met wapens voor die rebellen werden aangevoerd. Ook blijkt dat wie vanuit de Syrische regering overloopt jaarlijks 50.000 dollar krijgt. Een mens wordt voor minder plots ‘democraat’ en jihadist.

Ook stelt het artikel dat Saoedi Arabië sinds kort Qatar qua hulp aan die oorlog heeft overtroeft. Ook zouden Jordanië, een ander land via welke er massaal wapens en jihadisten naar Syrië trekken, en de Verenigde Arabische Emiraten vrij gul zijn in hun financiële steun aan die salafistische opstand.

Tel daarbij de steun vanuit de VS, Het Verenigd Koninkrijk , Frankrijk,  Turkije – dat deze week volgens persbureau Reuters en bij monde van eerste minister Recep Tayyip Erdogan recentelijk stelde hier al een geschatte 1,5 miljard dollar te hebben uitgegeven – en andere landen van de westerse oorlogsalliantie – Nederland besloot onlangs een persbureau van die bendes te financieren – dan komt je dus makkelijk aan 8 en meer miljard dollar die men al uitgaf om Syrië kort en klein te slaan.

Toen de opstand uitbrak stelde de regering van president Bashar al Assad dat zijn land het slachtoffer was van een buitenlandse agressie. Onze pers stelde toen met een haar kenmerkende hautaine zekerheid dat dit een leugen was en gewoon propaganda komende van een misdadig regime. We weten elke dag beter wie toen en ook nu de waarheid zegt.

We weten nu een van de reden waarom onze olie en gas zo duur zijn. De sjeiks op het Arabisch schiereiland hebben geld nodig en plunderen dus de consumenten wereldwijd.

Willy Van Damme

Europa wordt geleid door een stel idioten

De heren en dames die Europa leiden mogen dan wel grote namen zijn die door de media veelal met ontzag worden omschreven, in realiteit lijkt dit in bepaalde gevallen een stelletje idioten te zijn die zaken beslissen die alleen als knettergek kunnen worden gezien.

Zo’n beslissing was die van vorige maand toen de 27 ministers van Buitenlandse Zaken van de EU besloten om het embargo op Syrische olie deels op te heffen. Voortaan mocht men rebellenolie kopen en er ook in investeren! Zou Shell al pad zijn?

Russische TV

Het was die dag een onderwerp voor de nieuwsuitzendingen van de Russische Engelstalige televisiezender RT die mij er die dag ook over interviewde, via Skype en rechtstreeks in de uitzending.

Niet op de VRT en dan maar bij de Russische TV. Zo gaat dat met wie over Syrië een dissidente opinie heeft. 

De Syrische oliebronnen bevinden zich allen in het oosten van het land in de streek van Deir Ezzor, een gebied waar nu volop gevochten wordt. Niet alleen tussen de regeringstroepen en die rebellen, maar ook tussen die rebellengroepen onderling, waaronder de na de ‘open hart operatie’ berucht geworden al Faroek Brigade.

Die vechten dan niet om ideologische of religieuze reden maar veelal gewoon over de buit die ze op hun rooftochten wisten te verzamelen. Recent vochten ze volgens bronnen met de Kalasjnikov in de hand zelfs over een vrouw. Zo gaat dat met jihadisten.

Vooral Jabhat al Nostra, de lieveling van de VS en het filiaal van al Qaeda in Syrië, is hier erg actief. Zoals blijkt uit een recent verhaal van Reuters zijn daar ook fortuinen te rapen. Volgens de door Reuters verzamelde getuigenissen kan men er zelfs miljarden Syrische ponden mee verdienen. (1)

En alhoewel de Iraakse grens vlakbij is blijkt de smokkel richting Turkije te gaan. Turkije is gekend als een der voornaamste sponsors van deze gewapende agressie en dus een logische route voor deze gestolen olie. De beslissing van de EU is dan ook best te omschrijven als gekkenwerk.

Vooreerst is dit in wezen een poging tot heling van wat feitelijk ontvreemde goederen zijn. Ten tweede is dit ook totaal onbegonnen werk. De bronnen, installaties en pijpleidingen zijn immers in handen van allerlei groepen of de regering. Kopen van die groepen is echter medeplichtigheid aan diefstal. Want officieel is de regering Assad de enige erkende.

Generaal zonder leger

Toen The Financial Times aan generaal Salim Idriss, officieel stafchef van het Vrije Syrische leger, na die Europese beslissing vroeg wat hij dacht te gaan doen om die Europese beslissing te steunen stelde die dat hij mits een 30.000 soldaten die bronnen op al Nostra wel kon veroveren. Generaal Idriss, de zoveelste Syrische westerse quisling in een rij, is dan ook als een generaal zonder leger. Geen rebel die er aan denkt de bevelen van die schertsfiguur op te volgen.

Het voorstel van de EU is dan ook in wezen een plan voor het financieren van Jabhat al Nostra en enkele andere salafistische groepen. Terwijl Didier Reynders (MR), onze minister van Buitenlandse Zaken, klaagt dat Joëlle Milquet (CDH) als minister van Binnenlandse Zaken niets doet tegen die radicale jongeren die naar Syrië trekken, stelt diezelfde Reynders voor om hen te financieren. Van logica gesproken.

Ondertussen blijkt uit datzelfde verslag van Reuters hoe het rebellengebied rond Deir Ezzor een grote chaos is. Met smokkelaars die olie stelen door gaten in pijpleidingen te boren en die dan  raffineren met erg primitieve installaties, soms met de sigaret in de mond.

Met daarbij een pikzwarte rook die boven bepaalde gebieden hangt en nieuwe ziektes die zich ontwikkelen. Resulterend in een steeds woedender wordende bevolking. Woede die dan met het machinegeweer wordt onderdrukt. Kortom ‘bevrijd gebied’. En dit steunen de 27 minister van Buitenlandse Zaken van de EU na ongetwijfeld ‘rijp beraad’. Of was het eerder een ‘rot stinkend’ beraad?

Willy Van Damme

1) http://uk.reuters.com/article/2013/05/10/uk-syria-crisis-oil-tribes-insight-idUKBRE94906Y20130510?feedType=nl&feedName=worldNews

Bijna ieders vriend

De laatste zitting van de Dendermondse OCMW-raad was voor de nieuwe voorzitter Patrick Meulebroek (CD&V) duidelijk erg belangrijk. Hij ging er zijn eerste belangrijke speech geven rond het beleid voor de komende legislatuur en had dat ook op veel plaatsen laten weten. Niet dat er van buiten veel meer interesse was dan voorheen.

Bloemetjes rondstrooien

Behoudens twee tegenwoordig altijd aanwezige journalisten en Els Van Thuyne van de N-VA, die sinds januari eveneens steeds présence geeft, was er alleen André Delcart, Baasrodenaar van geboorte, als extra komen opdagen. 

Patrick Meulebroek hield een voor hem belangrijke toespraak en legde al enkele accenten voor het nieuw beleid.

De man, aaibaar en steeds bezig met zijn verhalen rond de plaatselijke voedingsgeschiedenis, voerde ooit mee actie voor het behouden van het Baasroodse rusthuis. Nu beseft hij wel dat dit niet zo simpel is als eerst gedacht en misschien wel een mission impossible wordt, een onmogelijke opdracht. 

Het keerde wat teleurgesteld huiswaarts. Had hij gehoopt op duidelijkheid dan was het ook ditmaal terug veel mist spuiten. Zekerheden werden niet gegeven. Neen, dat zou voor later zijn. Deels niet onlogisch natuurlijk want men is nog maar pas aan het bewind en dit is een delicate complexe zaak.

Uit de speech bleek nogmaals dat Patrick Meulebroek graag met iedereen op goede voet wil leven en met genoegen veel bloemetjes rondstrooit. Iedereen van meerderheid tot oppositie en administratie kregen van hem flinke schouderklopjes.

“Ik merk telkens een zeer grote overeenstemming op vlak van analyses en uitdagingen”, stelde hij in zijn meer dan een half uur durende speech. Paul Van Marcke, fractieleider voor N-VA, Hilde Dierickx van Open VLD en de sp.a kregen dan ook felicitaties. Evenals trouwens dus het management.

André Delcart had duidelijk meer verwacht van de toespraak van de nieuwe voorzitter.

Zelfs Thérèse Van Gucht, van 2000 tot 2006 voorzitter en partijgenote, kreeg een eervolle vermelding. “Goed werk geleverd”, klonk het. Zoals hij zelf achteraf vertelde had hij voor het opmaken van zijn tekst met iedereen eens gesproken. Niemand werd vergeten.

Stedelijke garanties

Wie echter niet in zijn gading viel was zijn voorganger Theo Janssens (sp.a) en het gewezen bestuur. Van ‘goed werk’ was hier blijkbaar geen sprake. “Ondanks het feit dat ik van de overdracht van de fakkel meer had verwacht….. mijn bureel was … leeg”, opperde hij. Dat men een goed gevulde bankrekening achterliet werd dan weer niet vermeld.

Centraal stond ook nu weer het financieel reilen en zeilen van het OCMW. Zonder uitgebreide steun van de stad zakt het OCMW immers als een pudding in elkaar. En al veel jaren wordt de dotatie van de stad aan het OCMW met jaarlijks 250.000 euro verhoogd. Vraag is hoeveel minder dat vanaf volgend jaar zal worden.

Zijn speech was dan ook voor een niet onbelangrijk deel gericht naar zijn collega’s binnen het stadsbestuur. Zo stelde hij: “In volle transparantie dienen we van het stadsbestuur garanties te bekomen in verband met de enveloppe die nodig is om in moeilijke tijden toch te kunnen garanderen dat de sociale dienstverlening niet in gedrang komt…”

Het belooft het er in dat college dan ook soms hard aan toe te gaan. Maar politiek lijkt hij het tegen zijn collega’s in het stadsbestuur te zullen moeten afleggen. Het hier halen zou wel een heel grote overwinning zijn.

Iedere schepen heeft immers wel een verlanglijstje en dan dreigt hij onder het gewicht van de anderen en partijgenoten moeilijk te kunnen standhouden. Het feit dat hij jaren in de partij een dissident was – Hij stond in 2000 ei zo na zelfs op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van gewezen burgemeester Norbert De Batselier – zal hem hierbij zeker niet helpen.

Kamers met twee bedden

Maar het wachten was natuurlijk op wat hij ging zeggen rond het zorgstrategisch plan en het daarbij horende Baasroodse rusthuis. Uiteraard beseft ook hij nu al wel dat er zoiets als reglementen zijn die staan tussen droom en werkelijkheid.

Ook Thérèse Van Gucht kreeg voor haar vroeger werk rond de kinderopvang een bloemetje toegeworpen van Patrick Meulebroek.

Toen hij nog schepen voor Cultuur was werd trouwens de basisfout in dit dossier gemaakt door zijn collega en partijgenoot Arthur Cool, toen OCMW-voorzitter. En dat was een renovatie en niet een nieuwbouw. Nu, nog voor de leningen normaal gezien waren betaald (*) dient het afgebroken. Meer dan 12 miljoen euro in de vuilbak. Van een schande gesproken.

Hij blijft het echter betreuren dat, zoals nu nog in Baasrode, kamers met twee bedden tegenwoordig verboden zijn en hij droomt blijkbaar van een rusthuisje met 30 bedden. Maar dromen zijn bedrog. En men heeft Baasrode al jaren in deze zaak bedrogen. Al toen men het rusthuis in 1992 renoveerde.

Rusthuizen moeten wettelijk minstens 90 bedden hebben. En bovendien moeten er zoveel mogelijk RVT-bedden zijn in verhouding tot het totaal aantal kamers om rendabel te zijn.  Zijn er weinig RVT-bedden dan lopen de verliezen op en ondergraaft men het OCMW. En zeker nu Dendermonde volop moet besparen is ook hier de rendabiliteit aan de orde van de dag.

Regelgeving

En dat hoeft geen gevolgen te hebben voor de levenskwaliteit van de ouderen. Wie niet zorgbehoevend is hoort gewoon niet thuis in een woon- en zorgcentrum als Sint-Vincentius of het Aymonshof. Voor hen moeten er bejaardenwoningen komen met voldoende zorgverstrekking zoals bijvoorbeeld kine en pedicure. Dat is goedkoper voor zowel de ouderen als de maatschappij.

Het woon- en zorgcentrum Sint-Vincentius in Baasrode blijft de hete aardappel van de lokale politiek. Omdat men in Baasrode die gevel zo mooi vond bleef het in 1992 bij een renovatie en geen nieuwbouw. Met alle gevolgen van dien.

Maar dat durft men na al die leugens en halve waarheden maar niet vertellen. En dus draaide men ook hier nog maar eens wat rondjes omheen die pot. Zo schiet hij opvallend het door zijn partijgenoot en Vlaams minister voor Zorg Jo Vandeurzen goedgekeurde zorgstrategisch plan niet af. Het is ook de enige houvast om Baasrode nog eventjes open te houden.

Ook erkent hij dat men zich zal moeten houden aan de Vlaamse regelgeving, stellende dat: “Daartegenover staat wel dat de geïntegreerde plannen voor het lokaal sociaal beleid dienen te voldoen aan de Vlaamse beleidsdoelstellingen…”

Daarom vertelde hij verder de opdracht te geven: “aan het managementteam om een geactualiseerde situatie te maken gebaseerd op de nieuwe uitgangspunten van het nieuwe decreet (Dat van 13 maart 2009, nvdr.)……”

Waarbij hij ook stelde dat bejaarden zolang mogelijk in hun vertrouwde omgeving moeten blijven wonen. Met andere woorden in hun huis of in een bejaardenwoning in hun dorp. Het al jaren in Dendermonde gevolgde beleid dus. Er is ook geen serieus alternatief.

 

Geen bloemetjes waren er dan weer voor Theo Janssens wiens naam in de toespraak niet eens werd genoemd.

Men gaat dus tegen eind augustus dat zorgstrategisch plan nog eens onder de loep nemen en daarbij de nieuwe demografische gegevens bezien en dit verder toetsen aan de nieuwe en oude wetgeving. Daarbij ook kijkend of er met de private sector niets kan afgesproken worden. Maar die wil alleen winst en geen cent verlies. Ook logisch.

Maar het is niet onze demografie die gaat bepalen wat al of niet kan, het zijn de regels en wetten en daarbij ook de rendabiliteit. Zeker nu men nog jaren zal moeten bezuinigen. Met hier als centraal thema de zorgbehoeften van onze bejaarden veilig stellen.

Onder de gordel

Het wordt dus nog wat wachten tot men deze knoop doorhakt. Tot men voldoende dapper is om met een oplossing voor de pinnen te komen. Patrick Meulebroek in een hem eigen stijl poogt ondertussen ieders vriend te blijven. “De hulpbehoevende senioren van het hele grondgebied zijn niet gebaat met politiek gehakketak”, claimde hij nog verder.

Wie in de politiek denkt geen slagen onder de gordel te zullen krijgen is echter naïef. Het is al duizenden jaren een traditie in de politiek om elkaar achterbaks en onder de gordel aan te pakken. Desnoods of veelal zelfs binnen de eigen partij. Het verhaal van Julius Caesar en Brutus is goed gekend en toont de rauwe realiteit van het politiek leven, toen en nu.

Eens zal men hem hierover brutaal aanpakken. En dat zou wel eens vlugger kunnen komen dan verwacht. De deadline nu is 31 augustus 2013. Ondertussen worden elders ongetwijfeld de messen gesleept.

In wezen is Patrick  Meulebroek een politicus van de oude stijl. Een man die als het ware in 1994 in een coma viel en begin dit jaar wakker werd. Plots ziende dat er zoiets is als een GSM, het internet, Google, YouTube en Twitter. Die ziet dat er een totaal andere politieke cultuur is gegroeid. En dan is het aanpassen aartsmoeilijk.

Paul Van Marcke bracht het voorstel voor samenwerking met Rap op Stap op de agenda.

Bovendien is het OCMW van Dendermonde een zeer omvangrijke instelling die qua werking volgens kenners best kan vergeleken worden met die van Aalst en Sint-Niklaas. Een natuurlijk goede zaak die mogelijks mee aan de basis ligt waarom de armoede in Dendermonde in verhouding met elders nog beperkt is.

Maar het betekent wel dat de job van OCMW-voorzitter in Dendermonde na die van burgemeester veruit de belangrijkste is. Geen enkele schepen heeft immers 450 personeelsleden en zo’n budget ter beschikking. En dan is er het stedelijk luik van Sociale Zaken. Patrick Meulebroek heeft dan ook een loodzware taak en dito verantwoordelijkheid. Het worden zes zware jaren.

Rap op stap

Na de speech met powerpoint van Meulebroek was er ook nog een vraag voor de raad van Paul Van Marcke, fractieleider van N-VA. Die vroeg of het OCMW het in Limburg ontstane project ‘Rap op stap’ wou ondersteunen.

Nieuwbakken Vlaams parlementslid  en ex-schepen Marius Meremans (N-VA) had in de media gezegd dat de OCMW-fractie in het OCMW met dit voorstel ging komen. Een primeur. Een parlementslid en gemeenteraadslid die in de pers vooraf zegt wat OCMW-raadsleden gaan agenderen.

Gino Bertin deed zijn eerste echte publieke tussenkomst in de raad en had daarbij enkele vragen rond het voorstel voor Rap op Stap.

Het voorstel was voorheen al in zijn speech door de voorzitter warm onthaald en hij beloofde het te zullen onderzoeken. Het project voorziet namelijk financieel steun aan kansarmen om ook eens op vakantie te gaan. En hiervoor zou er deeltijds iemand van het OCMW dienen te worden vrijgesteld.

Het werd eveneens positief ontvangen door raadslid Gino Bertin (sp.a) die Van Marcke en zijn fractie feliciteerde met hun aandacht voor dit schrijnende probleem. Gino Bertin is actief bij de lokale vereniging De Tondeldoos die specifiek werkt rond kansarme kinderen en hun financiële schoolproblemen. Daarbij zorgt men er eveneens voor dat die ook wel eens op vakantie kunnen gaan. Hij kent dit soort zaken dus goed.

Zijn vraag naar de kosten van een vakantie via Rap op Stap bleek al direct raak. Bleek dat het zo te zien een voor kansarmen niet bepaald ideaal project is. Voor hem leek het duidelijk dat een dagje Walibi of Plopsaland ook met Rap op Stap voor deze mensen feitelijk onbetaalbaar blijft.

Ook stelde hij vast dat de dienstencentra van het OCMW en ook De Tondeldoos nu al vakantiereisjes voor leefloners organiseren. Met als vraag of het voor het OCMW dan wel zinnig is om dubbel werk te leveren.

Het leek wel de warme omhelzing gevolgd door een dodelijke greep. Maar dan een met de grootst mogelijke glimlach, en zo vriendelijk gebracht dat amper iemand de pijn voelde. Een prachtig staaltje van politiek op mensenmaat.

Willy Van Damme

*: Om van het gewest subsidies te krijgen voor de bouw van een nieuw rusthuis diende men versneld die lening terug te betalen. De laatste betalingen gebeurden daarom vorig jaar.

Verjonging bij het OCMW

Volgende week legt de nieuwe Dendermondse OCMW-secretaris Katrien Aerts de eed af en is haar aanstelling dus een feit. Een heel goede zaak voor deze dienst die een snelle invulling van deze vacature best kan gebruiken. Dit jaar werd immers op één na de ganse OCMW-raad vervangen door nieuwkomers en gaat waarnemend OCMW-secretaris Erik Huyghe op pensioen. Een leegte zat er aan de komen.

Cultuurbeleidscoördinator

Officieel gaat Katrien Aerts op 1 juni in dienst. Dat het Katrien Aerts was die nu de nieuwe OCMW-secretaris wordt komt voor velen in de stad misschien als een verrassing. In de Dendermondse culturele sector is zij immers gekend als de eerste cultuurbeleidscoördinator en niet zozeer als iemand die bezig is met zoiets als sociaal beleid.

Katrien Aerts wordt vanaf 1 juni de nieuwe OCMW-secretaris in Dendermonde.

Maar onlogisch is dat niet. Zo studeerde zij aan de Gentse universiteit psychologie en ging zij na haar verblijf hier als cultuurbeleidscoördinator aan de slag in de sociale en medische sector. Voor zij in Dendermonde in 2002 in dienst ging volgde ze aan de Antwerpse UFSIA ook nog een cursus cultuurmanagement.

Zo werd ze in september 2008 directeur van het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg Waas & Dender en ging nadien, vanaf januari 2010, aan de slag als OCMW-secretaris in de kleine Dendermondse buurgemeente Wichelen.

Zo telt het OCMW er maar 120 personeelsleden tegen een 450 in Dendermonde. Ook hier wist zij volgens lokale bronnen trouwens een goede reputatie op te bouwen als iemand die nieuwe initiatieven durft te nemen.

Daar deed ze trouwens als ‘afscheidsgeschenk’ ook een pak ervaring op in rampenmanagement want het crisiscentrum voor het fameuze treinongeluk in Wetteren was in het Wichelse sociaal huis. Het waren hectische ogenblikken en heel lange uren.

Initiatieven nemen

Katrien Aerts werd in september 2002 Dendermonds cultuurbeleidscoördinator, de eerste trouwens. Het was een functie die in het leven was geroepen door toenmalig minister voor Cultuur Bert Anciaux (sp.a). Een der beste beslissingen op cultureel vlak van het vorige decennium.

Het was onder burgemeester Norbert De Batselier (sp.a) en toenmalig schepen voor Cultuur Herman Van den Abbeele (Inzet). Een man die geen tafelspringer was maar discreet, op een professionele wijze en met een open geest het lokale cultuurleven toen een nieuw gezicht gaf.

Het is toen dat de Tettergazet, de stedelijke jeugdkrant, met de daarbij horende attributen het levenslicht zag en men de basis legde voor de Erfgoedcel van het Land van Dendermonde. Een dienst die nu vanuit Dendermonde actief is.

Verder zette zij de culturele samenwerking met Lebbeke en Buggenhout via o.m. Brouwart op poten. Een succesvolle activiteit. Ook schreef zij mee aan het stedelijk sociaal beleidsplan dat men toen opmaakte. Ze kent dus lokaal deze materie en het OCMW goed.

Vorig OCMW-voorzitter Theo Janssens (sp.a) hielp er mee voor zorgen dat het examen voor een nieuwe OCMW-secretaris geen gemakkelijke zaak was.

Katrien Aerts heeft zeker binnen de culturele sector dan ook een goede reputatie kunnen opbouwen. Ze werd nadien opvallend opgevolgd door haar echtgenoot Dimitri Beeckman. Zoals bij Katrien Aerts echter pas na een examen.

Handenvol werk

Gewezen OCMW-voorzitter Theo Janssens: “Toen wij op het einde van onze legislatuur deze vacature openstelden kozen wij bewust voor een zeer moeilijk examen. Het OCMW is te belangrijk om het zomaar in handen te geven van een onvoldoende bekwaam secretaris. Merkwaardig is wel dat zij in het schriftelijk gedeelte een aantal van haar collega’s uit de regio versloeg. Voor het mondeling gesprek bleven alleen iemand over die van Sabam kwam en iemand uit het onderwijs. Daar had ze het dus relatief gemakkelijk.”

Ook huidig OCMW-voorzitter Patrick Meulebroek (CD&V) is tevreden: “Dit is voor ons bij het OCMW een zeer goede zaak. Het zal de opvolging en het werk hier zeker vergemakkelijken.” Katrien Aerts zal trouwens in Dendermonde direct handenvol werk hebben.

Zo wil men tegen augustus al het meerjarig beleidsplan klaar hebben en het zorgstrategisch plan terug onder de loep nemen. Lees: Vooral de toekomst van het Baasroods OCMW-rusthuis Sint-Vincentius bepalen. De heetste aardappel van de Dendermondse politiek.

De nieuwe OCMW-voorzitter Patrick Meulebroek is best tevreden met het vlot verlopen examen voor de nieuwe secretaris. Hij zal haar kennis goed kunnen gebruiken.

De 34-jarige Katrien Aerts is afkomstig uit Baasrode en is ook moeder van twee kleine kinderen. Ze woont nu in het hartje van Dendermonde en kan dus zelfs te voet naar haar nieuwe job gaan.

Blakende gezondheid

Voor de aimabele en gedegen Erik Huyghe wordt dit het afscheid van een dienst die hij altijd met zeer veel inzet en passie leidde. Veurnenaar van afkomst en afgestudeerde in de sociologie lag hij mee aan de basis van het zorgstrategisch plan welke hij als topambtenaar mee op papier hielp zetten.

Hij is al 31 jaar in dienst bij het Dendermondse OCMW waarvan de laatste zeven jaar als waarnemend secretaris. Wel was hij voor de komst naar het OCMW van Piet Van Schuylenbergh in de periode 1994-1995 ook al eens waarnemend secretaris.

Hij laat het OCMW achter in een blakende gezondheid. Iets waarvoor hij zeker mee verantwoordelijk is. En met een goeie 450 personeelsleden en een oorlogskas van ongeveer 21 miljoen mag men fier terugblikken. Het is van de gezondste OCMW’s in het land.

Dit geld is nodig voor een aantal grote bij het OCMW op stapel staande projecten waaronder een nieuwe kindercrèche en rusthuis. Het betekent ook dat men normaal hiervoor niet zal moeten lenen. Een stevige besparing.

Hij was als waarnemend secretaris de opvolger van Wichelenaar Piet Van Schuylenberg die nu bij de Vlaamse Vereniging voor Steden en Gemeenten leiding geeft aan de belangrijke OCMW-cel. Waardoor deze op gewestelijk vlak een centraal figuur werd die zo een grote invloed heeft op dit Vlaams beleid.

Willy Van Damme

Het hart van in

Er is de gekende reclameslogan ‘Belgische kazen blijven verbazen”, maar in Syrië is het niet anders, daar blijven de rebellen ons steeds verbazen. Niets maar dan ook niets wordt ons onthouden, zeker voor wie op YouTube wil genieten van de vele ‘weldaden’ die deze salafistische bendes voor ons  en vooral voor de Syriërs in petto hebben.

Al een tijdje circuleert op YouTube een filmpje van een vermeende rebel die zich zo te zien rot amuseert met een gedode Syrische soldaat en daarbij fier voor de camera zijn rebellenkunstjes toont.

De man neemt het lijk van die soldaat, haalt met een mes het hart eruit en begint daar dan blijkbaar met veel smaak ook van de eten. Een fier dat deze jihadistische macho lijkt. Hij laat zijn heldendaad nadien ook nog zelfs op het internet zetten. De ‘vrijheidsstrijd’ in volle actie dus.

Het verhaal werd hier niet eerder gebracht mede om reden van het gruwelijke karakter ervan en er bovendien twijfel was over de authenticiteit. Ook de regering van Assad en zijn aanhang moeten zich immers nu eenmaal weten te verkopen. En dus past men op voor dit soort bravoure voor de camera.

Nu blijkt het verhaal echter te kloppen en te gaan om een zekere Aboe Sakkar, een prominent lid van de al Faroek Brigade, een der grootste rebellengroepen in het land en gekend voor haar islamitisch extremisme en gruwelijke wandaden.

Geweten is dat Saoedi Arabië nogal wat gevangenen heeft vrijgelaten op voorwaarde dat ze daarna naar Syrië gingen vechten. En dat dan allemaal onder het mom van Allah, Mohammed, de Koran en de islam in zijn zogenaamde zuiverste vorm. Het verklaart mede de zelden gezien gruwel van deze oorlog.

Het was de al Faroek Brigade die begin 2012 delen van de stad Homs, de derde grootste in het land, had bezet, vooral dan de wijk Bab Amr. Waar een aantal westerse journalisten vorig jaar dan een van de meest walgelijke nieuwsshows rond die oorlog opvoerden. Aboe Sakkar zou er volgens persberichten trouwens een van de commandanten geweest zijn.

Waarbij die persmeute de Faroek Brigade voorstelde als helden die vechten tegen de nooit geziene brutaliteiten van een wreed regime. Het was het sein voor onze media om nog eens wat extra gas te geven om die rebellen te steunen. Vranckx & Co hadden het toen over ‘burgerjournalisten’ die vochten voor de democratie, vrijheid, mensenrechten, enz…

Zouden die westerse journalisten als ze bij die rebellen op bezoek gaan ook hart als middageten voorgeschoteld krijgen? Of wordt dit een maaltijdtip voor als de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU nog eens een vergadering met die andere ‘vrienden’ van Syrië houden.

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders, Guy Verhofstadt, Pax Christi en ons journaille hebben duidelijk veel goede vrienden in Syrië en het Midden Oosten. Een mens is er zelfs het hart van in.

Willy Van Damme

Hoe bewijzen?

Dat men zich in onze media met de kwestie rond Syrië soms in heel rare bochten wringt wordt nogmaals bewezen door het artikel “VN worstelen met kwestie Syrische chemische wapens” van rebelleninstructeur en journalist Jorn De Cock in De Standaard van woensdag 7 mei.

Zo schrijft hij:

“Groot-Brittannië, Frankrijk en in toenemende mate de Amerikaanse regering hebben de laatste weken laten weten dat er ‘steeds meer bewijzen’ zouden zijn over het gebruik van chemische wapens (door Assad, nvdr.).”

Om wat verder in datzelfde artikel dan te stellen dat:

“Het Witte Huis ziet Assad dan ook eerder als de dader (van het gebruik van chemische wapens, nvdr.), al heeft het daar geen harde bewijzen voor.”

Hoe geen bewijzen? Of hoe een krant zichzelf in een artikel probleemloos kan tegenspreken. Wat uiteraard bewust mee in de hand wordt gewerkt door het merkwaardig taalgebruik van de VS hier die zoiets stellen als dat: “We onderzoeken dat mogelijks er ….”

Een taalgebruik dat bewust is gekozen om twijfel te zaaien en zo onduidelijk mogelijk te zijn. Het is in wezen gewoon een remake van de Amerikaanse woordenacrobatie rond het Iraanse nucleaire programma.

Daar klinkt het dan wat gelijkaardigs als: “Wij vermoeden dat Iran wel eens van plan zou zijn dit te bestuderen om …”. En dan zijn er zoals met Syrië geen bewijzen nodig. Zeker niet voor De Standaard & Co.

Ondertussen is gebleken dat Jorn De Cock voor maart 2011, toen in het land de eerste schoten vielen, als journalist schreef voor de Syrische onder staatscontrole opererende pers. Daarna ging het echtpaar De Cock dan werken voor Qatar en de Syrische rebellen trainen.

Recent omschreef hij op Radio 1 de Syrische regering als de grootste folteraar in de Arabische wereld ooit. Hij kan het als insider dus goed weten. Zie hiervoor het eerder hier verschenen verhaal over de man “Vrienden in Qatar”.

Willy Van Damme

Een grote manipulatie

Het schokkende verhaal dat dit weekend in De Standaard uitlekte over de jongen Viktor Ameys en het Amerikaanse farmabedrijf Alexion toont nogmaals aan hoezeer het nieuws dat onze kranten verkopen als de feiten van de dag een grove manipulatie zijn. Het zijn niet de feiten als dusdanig maar de PR-bureaus, de marketeers en mediaconsultants die grotendeels bepalen wat de lezer bij zijn ontbijt te lezen krijgt.

Gevoelens misbruiken

Het toont ook een maatschappij waar elke moraal ontbreekt en alleen geld heerst, verborgen achter een netjes uitziende muur van ongebreidelde hypocrisie. Leugen en bedrog heersen en wee diegenen die er tegen ingaat.

Het scenario is typerend, men speelt in op de gevoelens van de mensen, men laat emmers vol tranen lopen en telt achter de schermen de winst. Met hier dan als verhaal: Kijk mensen, hier is een kindje dat zal sterven als die onmenselijke regering niet over de brug komt.

Het is in wezen een platte remake van die baby op de voorpagina van De Morgen in de actie 12-12 rond Syrië. En het heeft een naam, namelijk schaamteloos misbruik van kinderen. In het geval van Syrië om nog meer oorlog te voeren … tegen kinderen. Hier bij Viktor om de zakken te vullen van de zoveelste Amerikaanse multinational, zijn CEO en zijn aandeelhouders. Dikwijls dezelfde.

Kassa kassa

Het is de story van het zoveelste farmabedrijf dat onder het mom van het helpen van zieke mensen alleen maar dollartekens ziet. Neem de door het beursgenoteerde Alexion zelf gepubliceerde cijfers. Op een omzet in 2012 van 1,13 miljard dollar haalde het dat jaar een nettowinst van eventjes 254,82 miljoen dollar (22,56%).

Het is blijkbaar ook een zeer snelgroeiend bedrijf dat vorig jaar zijn inkomen uit de EU – met 37% zijn grootste markt – met zomaar 27% zag toenemen. En de Amerikaanse verkoop – met 35% de nummer twee – met zelfs een fenomenale 52% wist te groeien.

Waarbij grote baas Leonard Bell zich in het laatst gekende boekjaar in totaal 13,59 miljoen dollar liet toekennen tegen 7,52 miljoen in 2010. Het zijn cijfers waar de klassieke zelfstandige of ondernemer alleen maar kan van dromen. Wie maakt nu zomaar 22,5% nettowinst op zijn omzet? En met een vergoeding van meer dan 1% van de totale omzet?

De vijf toplui van het bedrijf incasseerden vorig boekjaar gezamenlijk een stevige 29,433 miljoen dollar, goed voor 2,6% van het bruto inkomen en een 11,58% van de nettowinst!! Zij zijn bovendien ook aandeelhouder met Leonard Bell goed voor 3,6 miljoen aandelen, of 1,85% van de onderneming. Het typeert een steeds wilder wordend kapitalisme.

Maar dan blijkt het voor dat bedrijf niet kunnen om voor dat medicijn soliris een korting van amper 3,69% te geven aan die familie Ameys. Neen, de regering en dus de maatschappij moet over de brug komen met miljoenen euro om Alexion en mijnheer Leonard Bell nog meer winst en bonussen te kunnen opstrijken. Het gouden kalf heerst in volle glorie.

Patiëntenvereniging

Soliris is immers veruit het belangrijkste medicijn van Alexion en als onze regering hier de volle pot ophoest dan rinkelt de kassa van Alexion en de vijf toplui van dit bedrijf. En als België via de RIZIV wil terugbetalen dan kan men dat argument elders in andere landen eventueel uitspelen.

Maar Alexion pakt dat zoals zoveel anderen aan met grote stijl. Via een door haar opgerichte ‘patiëntenvereniging’ raakt men in contact met een in zeer hoge nood aan soliris verkerende familie. Die rade men dan een zekere Richard Sternberg aan om te zorgen dat de zaak goed komt want de man kent de pers. En zo raakte het verhaal in de kranten.

Het heet misbruik van zieke mensen en hun ouders die zowel door Alexion als de lobbyisten van het farmabedrijf netjes in het ongewisse worden gelaten van de werkelijke achtergrond van de zaak.

Misbruik ook van de bevolking die puur uit medelijden dan allerlei petitieacties ondertekend en zelfs privé met geld over de brug wou komen. Misbruik van Vertrouwen?  Misschien niet in de strafrechtelijke zin van het woord maar mogelijks wel in de morele betekenis ervan.

Onder de gordel

Een verhaal dat goed is voor dagenlange vette titels en beschuldigingen aan het adres van minister Laurette Onkelinx. Want die weigert te dokken. Met als absoluut dieptepunt De Morgen die zaterdag nog maar eens keihard onder de gordel sloeg. Het is toch maar een Waalse sos.

Zo stuurt Alexion een persbericht rond vol kritiek op Onkelinx zeggende: “Zeker gezien het feit dat de levens van patiënten op het spel gezet worden…”. Wat op de voorpagina en in het groot bij de krant dan ook de titel wordt: “Getreuzel van minister zet levens op het spel” leest men.

Met wat verder een bijna heiligverklaring van grote baas Leonard Bell. “De vader van drie lijkt een filantroop te zijn” schrijft de krant. Waarna de krant op pagina 3 verder kopt: “Ouders Viktor ‘gedegouteerd’ door communicatie Onkelinx”.

Een totaal ander verhaal dan wat diezelfde dag Het Nieuwsblad en De Standaard brengen. Deze kregen het vermoedelijk dan van het kabinet van Onkelinx. Want deze bleek al een tijd kennis te hebben van de achterbakse manoeuvres van Alexion.

Maar De Morgen heeft dan ook een traditie van het slagen onder de gordel naar diegenen die in de weg lopen. Zo was er staatssecretaris Maggie De Block (Open VLD) die bij haar aantreden door de krant bedolven werd onder de kak.

Ironisch is dat hoofdredacteur Yves Desmet zich net eergisteren, diezelfde zaterdag dat men Onkelinx onder gelijkaardige kak bedolf, op de radio in Peeters & Partners bij Maggie De Block verontschuldigde. “Men was te vlug geweest met conclusies”, opperde hij.

Maar het is een traditie bij die krant. Zie maar hoe men de anti-zionistische jood Mosje Friedman aanpakte of hoe men dagenlang het ACW bedolf onder één gigantische berg drek. Had de krant enige kritische zin gehad, dan had ze misschien ook het verhaal van De Standaard ontdekt. Maar dat is iets dat zeldzaam is in de wereld der journalisten.

Voor het zotje houden

Het ganse voorval toont nogmaals aan hoezeer het zogenaamde nieuws niets anders is dan een verzameling door reclamebureaus voorgekauwde set halve waarheden, leugens en manipulaties. De lezer wordt dus continu bedrogen, voor het zotje gehouden.

Wie met woordvoerders van bedrijven, politici of overheidsinstellingen praat zal je dat zonder verpinken ook bevestigen. “Het heeft geen zin nog persconferenties te geven. Ze stellen toch geen vragen en nemen het papier dat je hen geeft gewoon letterlijk over. Sommige perslui zeggen trouwens zelf dat een persconferentie voor hen niet hoeft”, aldus de teneur bij veel van die woordvoerders.

Overschrijven, copy & paste, lijkt zowat het voornaamste te zijn waarin de media tegenwoordig nog uitblinken. En zelfs dat is soms al veel te veel gevraagd. Het verhaal over de wijze waarop de pers vandaag en gisteren over die Israëlische aanvallen op Syrië berichten is eveneens een mooi voorbeeld. Klakkeloos neemt men de Israëlische versie over.

Vragen? Kritische zin? Analysevermogen? Historisch besef? Welke persmuskiet heeft daar nog interesse voor? Van Viktor Ameys tot het Midden Oosten of Rusland, het is in persland een grote miserie. Alleen De Standaard bracht dit weekend voor één keer een wat ander beeld. De uitzondering op de regel. Met dank aan Laurette Onkelinx?

Willy Van Damme

Een waarschuwing

Nu de salafistische rebellen in Syrië er ondanks de massale westerse steun maar niet in slagen om de macht van de regering van president Bashar al Assad te breken, willen sommigen binnen de Navo blijkbaar direct interveniëren en troepen en vliegtuigen sturen om het land dan zoals met Libië in tientallen stukjes uiteen te laten vallen. Maar Rusland en Hezbollah stuurden al een wel heel serieuze waarschuwing: Tot hier en niet verder.

Plots op de proppen

Het gaat niet echt goed met de rebellen die pogen de Syrische regering omver te werpen. Rond nieuwjaar en eerder dit jaar werden vele honderden en mogelijks duizenden door de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk getrainde en bewapende rebellen op het zuiden van Syrië losgelaten.

Ze moesten de verwoestingen die men voorheen al in de steden Homs en Aleppo had aangericht nu in Damascus en de stad Daraa overdoen. Eventjes poogde men zelfs de internationale luchthaven uit te schakelen maar dat faalde zoals de rest van die grootse westerse plannen.

Er wordt daar wel wat gevochten maar dat is relatief beperkt. Reden waarom men  nu terug overschakelde op zelfmoordaanslagen met autobommen. Er zijn nu eenmaal altijd wel mensen te vinden die men zodanig kan ophitsen dat ze hun leven geven voor de ‘goede zaak’.

Een andere kwestie is het plots boven water komen van verhalen over het gebruik van chemische wapens door het Syrische leger. Vorig jaar kwam de Amerikaanse president Barack Obama totaal onverwacht op de proppen met het verhaal van het chemisch arsenaal van het land.

Er leek hiervoor geen enkele aanleiding, maar voor Obama was dit ineens een rode lijn, een casus belli. Zou Syrië met die wapens iets doen dat niet naar de zin van de VS is, dan zou dat een reden zijn voor het sturen van troepen ‘om die chemische wapens veilig te stellen’, zoals dat heet. Van agressie gesproken.

Een bizarre reactie daar niemand tot dan hierover iets had gezegd of geschreven. Maar totaal onverwacht bleken die dus ineens uiterst belangrijk en een reden voor oorlog. Waarom Obama toen zo reageerde is nog steeds onduidelijk. Of wel?

Reden tot oorlog

En zie, plots komen de vier voornaamste oorlogsstokers, Groot-Brittannië, Frankrijk, de VS en Israël, wel met verhalen boven water over het gebruik door Syrië tegen die rebellen van sarin, een gas dat op het zenuwstelsel inwerkt. En dus moet er volgens sommigen hard opgetreden worden.

Niet dat er door hen welk bewijs dan ook gegeven wordt. Wetenschappelijke rapporten ontbreken geheel, neen, we moeten het gewoon doen met onbewezen beweringen komende van politici en instanties waarvan iedereen perfect weet dat ze zelden of nooit de waarheid zeggen.

Het verhaal is trouwens erg merkwaardig. Nog vandaag tijdens een staatsbezoek aan Mexico had Obama het over ‘vermoedens’, dit terwijl de VS hierover normaal toch zekerheid zou moeten hebben.

Gebleken is immers dat veel van de hospitalen van die rebellen al hun spullen betrekken van een soort van Amerikaanse koerierdienst. Als gewonden van een chemische aanval in een ziekenhuis komen – wat logisch is – moet het voor de VS dan toch een koud kunstje zijn om voldoende snel stalen te nemen van die slachtoffers zoals bijvoorbeeld haren.

Dat men het hier dus heeft over iets als ‘vermoedens’ komt dan ook bizar en feitelijk ongeloofwaardig over. Als er iemand dit tijdig en professioneel kan onderzoeken is het immers dus juist de VS.

Men kan er trouwens gif op innemen dat er Amerikaanse adviseurs aan het front aanwezig zijn. Dat men dus over ‘vermoedens’ spreekt wil dus bijna zeker zeggen dat men niets heeft. En dit verklaart waarom men geen bewijzen toont. Ze zijn er gewoon niet.

Gangster

In de Britse zakenkrant The Financial Times en elders ging men de voorbije week echter als woestelingen te keer met een agressiviteit die best hallucinant te noemen is. Zo schreef de Financial Times in haar editoriaal van zaterdag 27 april:

“The US should demonstrate a readiness to intervene militarily in Syria…. This time, there is no doubt that we face a gangster who really does have WMD – and who is threatening international security.”

De VS moeten tonen dat ze bereid is om militair in te grijpen in Syrië…. Ditmaal kan er geen twijfel over bestaan dat we te maken hebben met een gangster (mijn accentuering, nvdr.) die werkelijk massavernietigingswapens heeft – en die ook een bedreiging is voor de internationale veiligheid.”

Het is een toon wier agressiviteit best te vergelijken is met die toen de VS Irak binnenviel en dat land vernielden. Of die van de Duitse pers uit 1939 toen met Polen binnenviel. Daarbij dient men te beseffen dat de hoofdredactie van die krant, alsmede andere Britse media, regelmatig overlegt met de Britse regering waaronder de Britse veiligheidsdiensten.

Slaan en zalven

Donderdag echter was de toon al wat zachter. Alhoewel men bleef dreigen. Zo schreef men in  “US raises pressure on Russia over Syria” het volgende:

”The Obama administrion is discussing with allies whether to provide arms to moderate rebel groups in Syria, a step that will become more likely if there is no sign that Russia is shifting position.”

“De regering van Obama praat met geallieerden of ze al of niet wapens gaat leveren aan gematigde groepen in Syrië. Een stap die meer waarschijnlijker wordt als Rusland zijn positie niet veranderd.”

En wat verder:

They insist that the US is not trying top undercut Russian interests in the Middle East and that Moscow would have a voice in the process to decide a post-Assad regime….”

“Zij staan er op dat de VS de belangen van Rusland in het Midden-Oosten niet wil ondermijnen, en dat het een stem zal krijgen in het Syrië van na Assad….“

Maar wat verder leest men dan:

“Yet privately, senior administration officials caution against expecting any big changes in the approach in the short term.”

“Privé echter waarschuwen belangrijke leden van de regering voor de verwachting dat er op korte termijn grote veranderingen gaan komen in het beleid hier.”

Een artikel dat eerst slaat, dan zalft en dan stelt dat alles blijft als het was. Eerst zegt men hondsbrutaal: Kijk als je niet toegeeft dan vallen wij aan. Een ultimatum! Daarbij dan stellend dat Rusland ook nog eventueel wat inspraak kan krijgen.

In de keuze voor de onderminister van Cultuur? Om daarna toe te geven dat alles wel bij het oude zal blijven. Het toont nog maar eens de wel heel grote frustratie en vertwijfeling in het westen.

Opvallend is dat men de VS hier laat zeggen dat Rusland inspraak zal krijgen in het Syrië van na Assad. Dit terwijl al de westerse regeringen en klassieke media al twee jaar in koor spreken van de strijd voor een vrij, democratisch en onafhankelijk Syrië. Maar dan wel een waar de VS al vooraf zegt hoeveel invloed Rusland nog krijgt. Van hypocrisie gesproken.

De sjeik spreekt

Maar woensdag liet Sjeik Sayyed Hassan Nasrallah, de secretaris generaal van Hezbollah en de machtigste man in Libanon, over dit Amerikaans-Israëlisch spelletje diplomatiek ruziemaken tijdens een TV-toespraak al een zeer duidelijk signaal horen:

“Syria has real friends in the region and the world that would not let Syria fall into the hands of America, Israel or Taqfiri [fundamentalist Sunni jihadi] groups,” he said. “Details will come later. I say this based on information . . . rather than wishful thinking.” (1)

“Syrië heeft echte vrienden in de regio en de wereld die er voor zullen zorgen dat Syrië niet in de handen zal vallen van Amerika, Israël of salafisten”, aldus Nasrallah. “Details hierover zijn voor later. Maar ik kan jullie wel zeggen dat dit gebaseerd is op concrete informatie… en niet op zomaar wat losse beweringen.”

En om dit nog veel meer kracht bij te zetten liet Rusland bij monde van zijn lokaal ambassadeur dit nog diezelfde dag in nog veel klaarder bewoordingen bevestigen. Elke mogelijke twijfel viel onmiddellijk weg:

“Russian ambassador to Lebanon Alexander Zasypkin appeared to confirm his assertion that Russia could also intervene. He said Moscow “could not prevent foreign intervention in Yugoslavia and the occupation of Iraq, but things are different now. Russia will not accept any foreign assault on Syria.” (1)

De Russische ambassadeur in Libanon, Alexander Zasypkin leek zijn bewering te bevestigen dat Rusland zou kunnen interveniëren. Zo zegde hij dat Moskou: “De buitenlandse interventie in Joegoslavië niet kon verhinderen alsmede de bezetting van Irak.  Maar de zaken zij nu totaal verschillend. Rusland zal geen buitenlandse aanval op Syrië aanvaarden.” 

Waarmee Rusland nog maar eens een duidelijk lijn in het Arabische zand trekt: Tot hier en niet verder. Stuur jij je leger, dan sturen wij dat van ons…… Met andere woorden: Dan riskeer je een wereldoorlog.

Zeer agressief

De gesprekken die de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry kortelings in Moskou gaat voeren, en de later dit jaar geplande twee topontmoetingen tussen de Amerikaanse president Barack Obama en zijn Russische tegenhanger Vladimir Poetin zullen dan ook in een erg gespannen sfeer verlopen.

Het is daarbij geen toeval dat Human Rights Watch en Amnesty International, de ‘humanitaire’ tak van de Navo, plots erg focussen op Rusland dat voor hen blijkbaar een grote dictatuur is.

Waarbij onze pers opnieuw een ‘goede’ Rus heeft ontdekt in de persoon van oppositieblogger Aleksej Navalny. Voor hen zijn de beschuldigingen over fraude en diefstal van het Russische gerecht tegen hem een door Poetin georkestreerde actie om hem politiek uit te schakelen. Ze hoeven er zelfs het dossier niet voor te kennen.  

Daarbij valt het ook op dat onze Vlaamse media nog nooit over die Russische waarschuwingen rond Syrië hebben bericht. Ook de Financial Times in het donderdag verschenen “Hizbollah rhetoric inches closer to Assad’s camp’ verzweeg die nochtans uiterst belangrijke waarschuwing.

De lezer zou eens te slim worden en beseffen tot waar het westen wil gaan met haar oorlogsstrategie. Het verhaal toont ook nogmaals de erg agressieve buitenlandse politiek van Obama die in niets moet onderdoen voor zijn voorganger. 

In zekere zin kan men zelfs stellen dat hij een nog agressiever buitenlands beleid voert dan George W. Bush en Dick Cheney. Die kidnapten mensen en sloten hen op. Obama laat ze gewoon door robotvliegtuigen ombrengen. Hij leerde inderdaad van Guantanamo.

Willy Van Damme

1) http://www.irishtimes.com/news/world/middle-east/hizbullah-could-intervene-in-syria-to-prop-up-assad-says-leader-1.1379701?utm_source=morning-digest&utm_medium=email&utm_campaign=digests

De nonsens van Thomas Pierret

Dat er over Syrië in onze klassieke media massa’s nonsens en regelrechte leugens worden verteld is spijtig genoeg een feit. Dat MO op dit vlak in het interview met Thomas Pierret van de universiteit van Edinburgh in ‘Strijders tot de dood’ (mei 2013) niet verder reikt is te betreuren.

Zijn bewering: “Nu geven de Syriërs geen moer meer om wat het Westen, dat hen in de steek liet, denkt.” is gewoon te zot voor woorden. Evenzeer als zijn visie dat al Qaeda in Syrië, Jabhat al Nusra, geen steun krijgt van de regering van bvb Saoedi Arabië.

Vooreerst stelt hij daarbij dat dus alle Syriërs – “de Syriërs” – achter die oorlog tegen de regering staan. Een wel heel grove leugen. En ten tweede beweert de man hier zomaar dat het Westen die opstandelingen niet steunt.

Moet men universiteitsdocent zijn om dat ultralaag niveau te halen? De voorbije maanden nog waren er in de klassieke pers berichten over vliegtuigladingen vol Kroatische wapens die door de CIA werden verdeeld onder die rebellen en o.m. zo bij Jabhat al Nusra raakten. Dus met hulp van de CIA.

Leest die man dan geen kranten? Zo te zien blijkbaar niet. En leest hij ze wel dan zit de man hier gewoon bewust te liegen dat het niet mooi is. Maar daar er in dit dossier zoveel gelogen wordt hoeft dit laatste niet te verbazen.

Willy Van Damme

Brief aan MO naar aanleiding van een interview met Thomas Pierret, docent moderne islam aan de universiteit van Edinburgh, verschenen in het nummer van mei 2013, pagina 37. 

Beschieten burgervliegtuig

Een Russisch passagiersvliegtuig met aan boord 200 toeristen komende van een vakantie in Egypte is gisteren boven Syrisch grondgebied met twee raketten beschoten. Het vliegtuig kon de twee raketten vermijden. Niemand raakte ook gewond en het vliegtuig kon gewoon verder vliegen.

Officieel heeft voor zover geweten nog niemand de verantwoordelijkheid voor die aanval opgeëist maar er kan weinig twijfel over bestaan dat die raketten afgevuurd werden door die rebellen of westerse huurlingen of troepen die met die rebellen meevechten.

In het verleden o.a. toen ze begin dit jaar tevergeefs poogden de internationale luchthaven van Damascus te bestormen dreigden ze publiekelijk ook burgervliegtuigen neer te halen. Het is er gelukkig nooit van gekomen.

Israëlische ontkenning

Het bedreigen van burgervliegtuigen is natuurlijk een zware oorlogsmisdaad, maar niemand van onze westerse politici of de media die hierover toen een kick gaf. Conclusie: zij steunden dit.

Bovendien waren deze rebellen voorheen in een Amerikaans-Jordaans trainingskamp door Amerikaanse, Britse en Franse soldaten opgeleid om Damascus kort en klein slaan, incluis zeker ook de luchthaven.

De aanval faalde over de ganse lijn. Maar het voorval toonde wel aan dat de door die rebellen gepleegde of geplande oorlogsmisdaden in wezen mee het werk zijn van het westen die hen dat bijna zeker moet hebben opgedragen. Kwestie van een zo groots mogelijke terreur te zaaien.

Ondertussen ontkent de Israëlische regering dat het de Verenigde Staten via de kwestie van de chemische wapens onder druk wil zetten om zelf te interveniëren in de Syrische oorlog. Een officiële ontkenning die aantoont hoe groot de interne ruzies binnen het westerse kamp zijn over deze oorlog.

Wel blijven bepaalde kringen waaronder de invloedrijke Britse zakenkrant The Financial Times en de Republikeinse partij in de VS aandringen om militair direct tussenbeide te komen. De kans dat Syrië het casus belli voor een grotere oorlog wordt blijft dus bestaan.

Willy Van Damme