De Standaard voert de propaganda voor een oorlog verder op

Dat De Standaard al een tijd volop propaganda maakt voor een oorlog tegen Rusland is duidelijk. Niets laat ze onverlet om het land voor te stellen als een oorlogsstoker die men dringend moet aanpakken.

Gisteren bracht de kwaliteitskrant het verhaal uit het Russische dagblad Novaya Gazeta van een Russisch kerkhof waarop Russische recent in Oekraïne gesneuvelde soldaten begraven liggen. ‘In beeld: Gesneuveld op onbestaande missie’ was het kort verhaal met een foto van bloemen voor een blijkbaar dode soldaat. Een verhaal dat ze vandaag een beetje groter terug op haar website brengt (1).

Zo schreef de krant:

“Nina Petljanova, correspondente van de Russische oppositiekrant Novaja Gazeta, trof op het kerkhof in Vyboetach een halve brigade gesneuvelde Russische soldaten aan.“

Nou volgens dat verhaal van die journaliste en overgenomen door de vermeende kwaliteitskrant zou er alleen al op dat kerkhof dus een halve brigade recent in Oekraïne gesneuvelde Russische soldaten begraven liggen.

Een wel heel straf verhaal. Een brigade telt immers minstens een 1500 soldaten, een getal dat kan gaan tot zelfs 4000 manschappen en meer, en dus zouden er alleen al daar op die plaats minstens een 750 in Oekraïne gesneuvelden liggen.

Volgens recente – toegegeven weinig betrouwbare – cijfers van de VN zijn er in Oekraïne alles bij elkaar tot vandaag een goeie 2000 doden, burgers en militairen van beide kanten, gevallen. De helft daarvan ligt dus blijkbaar op dat ene kerkhof alleen. Straffe kost.

 De Standaard en Novaya Gazeta - Halve brigade gesneuvelden - 28

De Standaard schrikt zoals naar gewoonte niet terug voor het publiceren van de grofste propaganda mogelijk. Hier rond Oekraïne, voorheen met Jorn De Cock rond Libië en Syrië. Wie in ‘s hemelsnaam kan die krant serieus nemen? Zou dat kerkhof wel bestaan? Wie weet?

Het verhaal van Novaya Gazeta is dus even geloofwaardig als de verhalen van de legendarische Baron von Munchausen. Maar geen probleem voor De Standaard, bij haar oorlogsstokerij is duidelijk alles toegelaten, zelfs al maakt ze zich bij elke kenner van het militaire hopeloos belachelijk. 

Het verhaal toont nogmaals aan hoe men hier niet terugschrikt voor de grofste en zelfs idiootste vervalsingen en leugens. Dat men dit soort prietpraat gebruikt om de militaire aanwezigheid van Russische troepen in Oost-Oekraïne te ‘bewijzen’ toont feitelijk aan dat er hiervoor wel eens geen echte bewijzen zouden kunnen zijn. Waarom anders dit soort oerdomme vervalsingen?

Novaya Gazeta is grotendeels eigendom van de Russische oligarch Aleksandr Lebedev die ook de Londense avondkrant The London Evening Standard bezit, een rioolkrant die zich specialiseert in het bekladden van politici van Labour en die voluit Israël steunt. En die nu ongetwijfeld met vitriool schrijft over Rusland.

Pavel Felgenhauer, een andere ‘journalist’ van die krant, beweerde in 2008, ten tijde van de Georgische invasie van Zuid-Ossetië dat Poetin dit allemaal vooraf had zitten plannen. Het is 6 jaar later nog steeds wachten op zijn bewijzen voor die toch wel straffe bewering.

De man wordt in onze kranten regelmatig opgevoerd als de expert van het Russische leger en ook de politiek. Geen verrassing natuurlijk. Maar waarom zou men bij Novaya Gazeta of De Standaard bewijzen moeten hebben om Poetin en Rusland te bekladden.

Dat hoeft niet en beide kranten bewezen het nogmaals.

Willy Van Damme

http://www.standaard.be/cnt/dmf20140828_01236947?_section=60146703&utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=ochtendupdate&&M_BT=126053463173

Humo – Human Rights Watch is op zoek naar de dictators

Reed Brody van Human Rights Watch (Humo 26 augustus – zoek de dictator) acht het niet kunnen dat wij hier nog standbeelden hebben van Leopold II. “Een van de grootste criminelen uit de wereldgeschiedenis”, stelt de man.

Och. Wat moet men dan denken van die Amerikaanse presidenten wiens beeltenis men kan zien in Mount Rushmore. Die zijn toch hoofdverantwoordelijke voor de uitroeiing van de Amerikaanse inheemse bevolking, de Indianen.

Barack Obama en Koning Abdoellah van Saoedi Arabië

Dictator Koning Abdoellah al Saoed hier samen met zijn vriend Barack Obama. Abdoellah speelde mee een belangrijke rol in de financiering van Human Rights Watch (HRW). Deze organiseerde zelfs een bedeltocht naar Saoedi Arabië, de grote kracht achter al die salafistische bendes.

En dan heb je Napoleon Bonaparte in Parijs, het standbeeld van Julius Caesar in Rome, koning Richard ‘Leeuwenhart’ Plantagenet en de Britse koloniale veroveraar Cecil Rhodes in het Verenigd Koninkrijk, enzovoort.

Maar in de Angelsaksische wereld is men nog altijd boos dat ze door Leopold II Katanga ook niet konden stelen zoals ze dat deden met de rest van Afrika. En dus is Leopold II een der grootste monsters uit de wereldgeschiedenis.

Verder heeft Human Rights Watch amper recht van spreken qua mensenrechten. Zo kreeg de organisatie geld van de frisse jongens van Saoedi-Arabië, ongetwijfeld volbloed democraten, en werkte het jarenlang voor ‘informatie’ over het Midden-Oosten, waaronder Syrië, samen met de Zwitserse ngo al Karama, een door de dictator in Qatar gefinancierde en aan al Qaeda gelieerde organisatie.

Het zal trouwens tot medio oktober 2013 duren voor Human Rights Watch in een rapport kritiek levert op die salafistische moordenaarsbendes in Syrië zoals ISIS dat er toen al bijna een jaar actief was.

Dat men Human Rights Watch überhaupt nog vertrouwt en zomaar een podium geeft is straf.

Willy Van Damme

Oekraïne–Zal Duitsland het dan nooit afleren?

Voor de Duitse bondskanselier naar Kiev in Oekraïne ging wist Angela Merkel in het publiek te zeggen dat wat Duitsland betreft de territoriale integriteit van Oekraïne voor haar een essentiële beleidslijn is. Een wel heel grove en erg cynische verklaring die wijst op een toenemende arrogantie van de Duitse bewindsvrouw.

Zonder voorwaarden

Immers het afzetten van de Oekraïense president Janoekovitsj was het gevolg van een door de VS en de EU, en dus ook Duitsland, mee georganiseerde staatsgreep. Eentje die men wel liet goedkeuren door het parlement maar dat gebeurde onder bedreiging van geweld door fascistische groepen als Svoboda en Pravy Sektor. Als dat geen schending der territoriale integriteit is.

Bovendien beloofde Merkel bij haar bezoek aan Kiev ook nog eens 500 miljoen euro voor de heropbouw van de regio rond Loehansk en Donetsk. Maar echter zonder daar enige voorwaarde aan te verbinden zoals een staakt-het-vuren, begrip voor de lokale bevolking, goed nabuurschap met Rusland of respect voor de politieke vrijheden in de rest van Oekraïne. Ze gaf het zo weg. Merkwaardig.

Dan komen leuteren over ‘de noodzaak van de territoriale integriteit’ doet denken aan die onzalige eerste augustusdagen van 100 jaar geleden toen de Duitse keizer aan België een ultimatum stelde met onder meer als argument dat Frankrijk via België Duitsland ging aanvallen.

Angela Merkel en Petro Poroshenko - 1

Dat de Oekraïense president Petro Poroshenko rechts) een week lang een humanitair konvooi tegenhield, hospitalen beschiet en een stad met een half miljoen inwoners zonder water en elektriciteit zet is voor Angela Merkel (links) zo te horen geen probleem. Ze had er alleszins in het publiek niet de minste kritiek op. Hij kreeg zelfs honderden miljoenen als geschenk.

Neen, dit soort uitleg wil feitelijk zeggen: Kijk wij annexeerden Oekraïne en jullie Russen moeten dat aanvaarden, er zich niet meer mee moeien. Dat ondertussen tegen andersdenkenden in Oekraïne geweld, fysiek en anders, wordt gebruikt verzwijgen zij. Dat er de facto perscensuur werd ingevoerd eveneens. De veelbekeken Russische Tv-zenders werden gewoon verboden.

Stepan Bandera

Nu al wil men bepaalde politieke partijen zoals de lokale communistische partij gewoon verbieden. Zij pogen het immers schuchter nog wat op te nemen voor het anti-fascistische verzet. In dit klimaat verkiezingen houden doet denken aan de laatste parlementsverkiezingen die Adolf Hitler organiseerde toen al veel parlementairen in zijn goelag crepeerden.

Maar dat wekt allemaal geen verbazing. Uiteindelijk zijn partijen als Ons Oekraïne, Svoboda en Pravy Sektor nakomelingen, geestelijke verwanten van de fascistische OUN B van massamoordenaar en fascistenleider Stepan Bandera. En dus zien we niet toevallig in Kiev zaken terugkeren die ons aan die onzalige periode nu 70 jaar terug doen denken.

En dat juist Duitsland dit steunt is zeer verontrustend en zou in een normaal functionerend Europa tot wijdverspreide protesten moeten leiden. Duitsland wordt terug wakker, zoekt ‘lebensraum’ en brengt direct fascisten aan de macht. En dan verrast zijn dat men in Rusland op de achterste poten gaat staan en als een man Vladimir Poetin steunt. Daar kent men de geschiedenis.

Stepan Bandera

In 1941 brachten de Duitsers Fascistenleider Stepan Bandera aan de macht. De nieuwe bondskanselier geeft nu de macht aan zijn geestesgenoten.

Joegoslavië

Maar dit is niet het eerste geval van Duitse agressie sinds de Duitse eenmaking. Voordien was er al de oorlog in Joegoslavië waar Duitsland (met Hans-Dietrich Genscher) en de VS het voortouw namen voor de vernieling van dit land. En ook daar steunde men in Kroatië een heruitgegeven versie van de fascistische krachten van weleer, de Ustasja’s, nu onder leiding van Franjo Tudjman.

Het was trouwens de ‘groene’ minister van Buitenlandse Zaken Oskar Fischer die toen zijn luchtmacht uitstuurde om Belgrado en andere Servische steden te bombarderen. Waarmee deze (sic) groene politicus de eerste Duitser was die na Hitler in Europa terug steden liet bombarderen. En opnieuw was het Belgrado, een goeie veertig jaar later dan. Van een groen milieubeleid gesproken.

In plaats van een bron van stabiliteit, economische groei en vrede te zijn lijkt Duitsland opnieuw af te stevenen op die agressieve imperialistische natie van weleer die denkt dat zij en niemand anders Europa moet bezitten. Een Europa dat liefst zo groot mogelijk is, incluis zelfs gebieden die historisch steeds Russisch waren. Duitsland gaat opnieuw op veroveringstocht.

Angela Merkel - 3

Wat wil Angela Merkel, een kracht voor stabiliteit en economische vooruitgang zijn of een imperialiste die alleen maar instabiliteit, economische achteruitgang en eventueel zelfs oorlog wil?

En dit op een ogenblik dat we overal het feit herdenken dat 100 jaar geleden Duitsland de Groote Oorlog begon. Dat 100 jaar geleden die vermeende Duitse elite hier steden plunderde, in brand stak en duizenden onschuldige burgers gruwelijk vermoorde. Het is gewoon schokkend dat te moeten zien. De mooie woorden van Duitse diplomaten en bewindslui over de Groote Oorlog ten spijt. 

Vele Grieken stelden Angela Merkel voor als een nieuwe Hitler. Laat ons hopen dat ze ongelijk krijgen. Maar dat Rusland en Poetin niet met zich gaan laten sollen moge wel duidelijk zijn. Poetin is Jeltsin niet en onze economie zal het ondervinden. In internationale betrekkingen is wederzijds respect essentieel, zonder dat geen diplomatie. En Rusland is de pesterijen kotsbeu.

Een sociaal-economisch bloedbad

De Russische boycot van delen van onze voedingssector zou volgens een studie van de Nederlandse bank ING alleen voor België op een verlies van 3000 jobs neerkomen. Voor de EU zou dit op een totaal van 130.000 arbeidsplaatsen komen.

Een enorm sociaal-economisch bloedbad dus, veroorzaakt door een stel Europese en Amerikaanse leiders die oorlog verkiezen boven vrede, die in plaats van te zorgen voor economische groei en harmonie kozen voor hondsbrutaal imperialisme.

Maar gelukkig voor hen zijn er onze massamedia die alles netjes weten te verbergen. Fascisten in Kiev? “Kom nou, dat is gewoon Russische propaganda, leugens van die dictator in Moskou, de homohater”, dat is de teneur bij bladen als De Morgen. De angsthazen daar durven zelfs de naam van Stepan Bandera niet te vermelden.

Poetin - Knack - GAL - 30-07-2014

Ook Gerard Alsteens (GAL) wist in Knack al enkele dagen na het neerstorten van het vliegtuig van Malaysian Airlines dat Poetin de dader was. Pure laster. En De Morgen deed er niet voor onder.

Maar wie had bij de stichting van De Morgen ooit kunnen denken dat zij later een door de VS georganiseerde fascistische staatsgreep zouden steunen? Niemand had het in zijn wildste dromen zelfs maar kunnen dromen.

En toch is dit de realiteit. Het toont waar onze maatschappij de voorbije decennia naar evolueerde en nu staat. Elke vorm van kritiek hierop lijkt wel dood of verwezen naar de catacomben van de samizdat en de zogenaamde underground press. Erg en vooral bangelijk! George Orwell zou vol verbazing toekijken.

Willy Van Damme

Libië–Felicitaties voor De Standaard

Met dit wens ik jullie te feliciteren met de vandaag door de krant beschreven verovering van de internationale luchthaven van de Libische hoofdstad Tripoli door een verzameling salafistische jihadisten.

Ik doe dit in de wetenschap hoe jullie correspondent Jorn De Cock en zijn echtgenote op hun wijze hieraan hard meewerkten en ook in de mate van het mogelijke uw krant hielp bij dit toch zo mooi project. Naar ik elders las zouden ze ook de hoofdstad Tripoli bevrijd hebben van hun tegenstanders. Het gaat dus goed met die ‘Arabische Lente’.

Felicitaties voor de krant zijn dus meer dan op zijn plaats. Er zijn natuurlijk wel mensen die om veel minder reden er hun slaap zouden bij verliezen. Sommige Libiërs bijvoorbeeld.

Een tip: de nikab of boerka voor de vrouwen op de redactie.

Allah akhbar zou ik zeggen,

Willy Van Damme

Lezersbrief naar De Standaard met felicitaties naar aanleiding van de successen van salafisten in Libië.

Oekraïne–Le Figaro brengt verfijnde propaganda

Bij het bestuderen van de westerse massamedia is het altijd de vraag in hoeverre de journalisten die deze media vullen met wat in veel gevallen propaganda is dat ook beseffen. Weten ze niet beter en zijn zij gewoon naïef en dom? Of zijn het eerder doortrapte leugenaars die bewust hun lezers bedriegen? Je hebt er van beide soorten.

Zijn die domme naïeve journalisten mensen die niet thuis horen in een goed professioneel werkende krant of weekblad dan zijn de tweede soort journalisten figuren die eerder thuis horen voor een rechtbank, of wegens bedrog of wegens het aanzetten tot oorlog zoals nu met Oekraïne.

Een heel fijn staaltje van doortrapte manipulatie en oorlogsstokerij is te vinden in een artikel over Oekraïne en Rusland “Kiev dans une impasse stratégique” van Emmanuel Grynszpan dat verscheen in Le Figaro van vandaag 22 augustus. (1)

Oekraïens leger - Pantservoertuigen met Russische vlag in Slaviansk - 16 april 2014

Pantservoertuigen van overgelopen Oekraïense soldaten in het begin van de burgeroorlog. Dat die bevolking in Donetsk Rusland niet nodig had om in opstand te komen tegen de junta is iets wat Le Figaro duidelijk niet wil begrijpen. Hoe zou Le Figaro reageren moesten de volgelingen van maarschalk Philippe Petain met Amerikaanse steun de macht grijpen in Parijs?

Om te bewijzen dat Rusland op grote schaal wapens naar het verzet tegen de regering in Kiev stuurt citeert hij drie experts. Naast dan het feit dat hij die stelling vooraf in het artikel zo voor waar aanneemt. Geen discussie hier.

Zo leest men:

“Pendant que l’attention des médias était focalisée sur les 280 camions d’aide humanitaire russe aux habitants du Donbass, des dizaines de blindés russes sont venus renforcer l’arsenal des séparatistes. Moscou a aussi entièrement changé la direction militaire séparatiste, remplaçant les citoyens russes par des locaux pour faire moins voyant.”

“Terwijl de aandacht van de media zich toespitst op de 280 vrachtwagens met Russische hulpgoederen voor de bewoners van de Donbass, hebben tientallen Russische gepantserde voertuigen het arsenaal van de separatisten versterkt. Moskou heeft ook de militaire leiding van de separatisten geheel gewijzigd en de Russische burgers vervangen door lokale mensen om zo minder op te vallen.”

Allemaal mooi en wel, maar waar zijn de bewijzen? Je hebt die journalist van de Britse krant The Guardian die beweert pantservoertuigen gezien te hebben. En foto’s? Andere getuigen? Andere getuigen zijn er voor zover geweten verder niet. Toch geen betrouwbare. En dan heb je de tandem Kiev-Washington. Maar die zijn in wezen één ook direct betrokken partij. Niet geloofwaardig dus.

Overwinningsmars Russisch leger - Kremlin - 9 mei 2014

Als we journalist Emmanuel Grynszpan van Le Figaro en zijn ‘experten’ moeten geloven zitten er massa’s Russische soldaten in Oekraïne.

Maar Le Figaro laat in dit artikel wel specialisten aan het woord om dit toch te staven en gaat daarbij op zeer sluwe wijze te werk. Eerst citeert men een zekere Dmitry Gotenburg zonder hem echter verder te situeren qua werk en nationaliteit. Niet onbelangrijk natuurlijk en men zou natuurlijk gezien de naam dan maar denken aan een Rus.

Vergeet het, de man is Amerikaan en werkt voor CNA Corporation’s Strategic Studies division. En dat is gewoon een afdeling van het Amerikaanse leger in Arlington. Maar om de geloofwaardigheid van zijn bron niet te beschadigen verzwijgt hij bewust de toch essentiële achtergrond van deze ‘expert’. Had de lezer geweten dat het een Amerikaans militair is dan zou er twijfel kunnen ontstaan.

Die militair zegt:

«La quantité et le type d’armes aux mains des séparatistes ne laissent aucun doute sur le fait qu’elles sont fournies par le gouvernement russe», estime l’expert militaire Dmitry Gorenburg. «Cela inclut des types d’armes que Kiev ne possède pas. L’explication des rebelles selon laquelle leurs armes ont été prises dans des bases ukrainiennes ne tient pas debout.»

“De hoeveelheid en het type van wapens dat in handen van de separatisten is laten er geen twijfel over bestaan dat ze afkomstig zijn van de Russische regering. Dat bevat onder meer types van wapens waarover Kiev niet beschikt. De bewering van de rebellen dat hun wapens zijn buitgemaakt bij het veroveren van Oekraïense militaire basissen klopt dus niet.” vermoed de militaire expert Dmitry Gotenberg.

Daarna komt dan een tweede ‘expert’ aan het woord en ditmaal geeft men wel zijn nationaliteit en zelfs zijn functie. En dat is niet bij toeval. Het betreft hier ditmaal de Russische militaire specialist Rouslan Poukhov. (2) De directeur van het Russische Centrum voor Analyse van Strategieën en Technologieën (CAST) en een adviseur van het ministerie van Defensie in Moskou.

Onmiddellijk na de bewering van de Amerikaanse militair Dmitry Gotenburg komt dan dus een echte Rus aan het woord. Het geeft de indruk dat het artikel evenwichtig is daar men beide partijen aan het woord laat. Fout gedacht.

Zo schrijft Le Figaro:

L’expert militaire russe Rouslan Poukhov, directeur du CAST, admet que «Moscou aide les rebelles, mais il est délicat d’en déterminer l’échelle.”

“De Russische militaire expert Rouslan Poukhov, directeur van CAST, geeft toe dat “Moskou de rebellen helpt, maar het is delicaat om te bepalen op welk niveau”.

Ihor Kolomoisky

Oligarch Ihor Kolomoiski, door de junta tot gouverneur van Dnjepropetrovsk benoemd en financier van het Azov Bataljon, bestaande uit vooral leden van de fascistische Pravy Sektor, dat naast het Oekraïense leger vecht tegen het verzet in Donetsk. Dat er fascisten in Oekraïne zouden zijn is volgens hem alleen maar Russische propaganda.

Door het zo te stellen geeft men de bewering van die Amerikaanse militair Dmitry Gotenburg natuurlijk grote geloofwaardigheid want zie een Russisch expert geeft die hulp toe. En dus moet je die eerder genoemde ‘expert’ wel geloven.

Maar natuurlijk kan hulp van alles betekenen. En dat kan gaan van wapens leveren tot onderdak bieden aan vluchtelingen, humanitaire hulp en diplomatieke steun. Wat voor de laatste drie voorbeelden geen geheim is. De kwestie is wat Poukhov had geantwoord op de vraag of er door Rusland ook militaire hulp wordt gegeven.

De vraag zal wel gesteld zijn. Dat verwacht men toch van een professioneel journalist van een kwaliteitskrant. Maar die vraag en antwoord krijgen we hier niet. Het zou de bewering van Gotenburg immers bijna zeker niet versterken.

En daarom geeft Emmanuel Grynszpan vermoedelijk wel de basisgegevens over de Russische expert, zwijgt hij over die van Gotenburg en blijft het citaat zo kort mogelijk. Zonder de kwestie aan te raken van wat soort hulp Rusland dan geeft.

Hij zal die manipulatie wat verder in het artikel trouwens nog eens herhalen als hij om zijn gelijk te bewijzen een volgende ‘expert’ ten tonele voert. Ditmaal betreft het een zekere Samuel Charap waarvan we alleen lezen dat het een expert is. In wat dan lezen we niet. Zoals ook zijn nationaliteit of functie de lezer worden onthouden. Een herhaling van het bedrog met expert Gotenburg.

En die Charap zegt in het artikel:

“un arrêt immédiat de son aide aux rebelles permettrait à Kiev d’écraser la rébellion.”

“Een onmiddellijk stopzetten van de hulp (door Rusland, nvdr.) zou het voor Kiev mogelijk maken om die rebellie neer ter slaan”

En zoals Gotenburg is ook deze niet nader omschreven ‘expert’ een Amerikaan die ditmaal werkt voor het International Institute for Strategic Studies in Washington, een semi-overheidsinstelling, en die voorheen op het Amerikaans ministerie voor Buitenlandse Zaken zat. Bij Victoria Nuland, de Amerikaanse strateeg rond Oekraïne?

Arseniy Yatseniuk

Arsenyi Yatseniuk, de door Victoria Nuland, Amerikaans staatssecretaris voor Europese Zaken, aan de macht gebrachte premier van de junta in Kiev. Nuland was onder president George W. Bush de rechterhand op de Nationale Veiligheidsraad van vicepresident Dick Cheney. Zij mag dat werk nu verder zetten onder Obama. Oorlog verzekerd.

Met andere woorden Le Figaro doet hier een onbewezen en toch heel belangrijke bewering, staaft die met twee Amerikaanse overheidsbronnen – wat men uiteraard bewust verzwijgt – en laat dat dan via een grove manipulatie ’bewijzen’ door een Russisch overheidsexpert. Geeft toe: een mooi staaltje van journalistieke manipulatie en propaganda. De man weet dus heel goed wat hij doet.

Eerder ‘bewees’ Gideon Rachman in de Britse The Financial Times al dat het verhaal van fascisten in Oekraïne pure Russische propaganda was. En hoe bewees hij dat? Heel simpel, hij noteerde een ontkenning van de door de VS geïnstalleerde premier Arseniy Yatseniuk en haalde een citaat bij de Israëlische Oekraïner Ihor Kolomoisky. En als een jood dit al zegt dan zal het toch waar zijn zeker.

Dat die Ihor Kolomoisky, bankier, dieprijke oligarch en mediamagnaat, een der financiers is van het Azov Bataljon bestaande uit de fascistische Pravy Sektor lezen we natuurlijk niet bij Gideon Rachman. Rachman is dan ook de voornaamste commentator wat betreft diplomatie van deze vermeende kwaliteitskrant. En wie zou dan aan diens woorden nog gaan twijfelen?

Alleen agenten van Moskou?

Willy Van Damme

1) http://www.lefigaro.fr/international/2014/08/21/01003-20140821ARTFIG00311-kiev-dans-une-impasse-strategique.php

2) In het Engels schrijft men zijn naam als Ruslan Pukhov.

Salafisten – Hier komt de rekening

Het wordt met de dag luguberder in het Midden-Oosten. Nu kan men al live op YouTube de onthoofding zien van de Amerikaanse journalist James Foley door de Islamitische staat van Irak en al Sham (ISIS). Met daarbij de waarschuwing dat ze nog een Amerikaanse journalist, Steven Sotloff, in de voorraad hadden. Eergisteren kon men ook al zien hoe ISIS een Japanner folterde. Door een Genkenaar nota bene.

Schokkende beelden uiteraard en tragisch voor zijn familie en vrienden, maar geen enkele verrassing meer. Dit verhaal van folteren, drugshandel, onthoofdingen, moorden en bloedige terreur door dit volk is niets nieuws. Voor het eerst zag de wereld dit fenomeen reeds in 1980 toen de toen nog moedjahedien genoemde salafistische jihadisten door de VS op Afghanistan werden losgelaten.

ISIS - Onthoofding journalist James Foley

De lugubere executie door ISIS van de Amerikaanse journalist James Foley, live op YouTube. Of hoe die salafisten zich nu keren tegen hun propagandisten. Voor het echte leed van de plaatselijke bevolking hebben de meeste journalisten nooit enige aandacht gehad.

Alleen een groot deel van de wereld zag dit niet. Het werd netjes via censuur uit onze kranten gehouden door het journaille dat verslag uitbrengen verwarde met propaganda. Het stond wel in de Afghaanse regeringspers en die van de landen van het toen nog bestaande Warschau Pakt met de Sovjetunie. Maar dat was volgens onze media alleen maar waardeloze propaganda.

Dat men bijvoorbeeld schooldirecteurs en leraars die gemengd onderwijs gaven om die simpele reden onthoofde was geweten. Je kon het echter zelfs met een vergrootglas amper of niet lezen in de klassieke media (1). Het uitroeien van allerlei minderheden nog minder. Neen, die jongens dat waren onze helden, onze vrijheidsstrijders.

Massa’s papier werd vuil gemaakt om dat te bewijzen en overal kon men lezen, zien en horen over de heldendaden van figuren als Osama Bin Laden en Gulbuddin Hekmatyar. Dat die laatste met hulp van de CIA mee het land omtoverde in een gigantische opium- en heroïnefabriek kon je natuurlijk evenmin lezen. De censuur nietwaar.

Het genie achter dit alles in 1980 was de toenmalige veiligheidsadviseur Zbigniev Brzezinski, de rechterhand van de Amerikaanse Democratische president Jimmy Carter. De man die nu de wereld rondreist om ‘goed’ te doen.  Nog jaren later zal Brzezinski pochen over zijn optreden hier (2). Het toppunt van durf.

Zbigniew Brzezinski - Afghanistan - Le Nouvel Observateur - 15-21-01-2009

Zbigniev doet hier geringschattend over de mogelijke bedreiging die deze salafisten kunnen vormen. Hij lacht het weg. Zoals hij ook niet maalt over de destructie van Afghanistan die zijn beleid veroorzaakte. Ach mensenrechten, goed voor de show.

En het journaille bleef maar voort liegen en bedriegen. Over het optreden van die jihadisten in Joegoslavië geen enkel woord. Wel massa’s gruwelverhalen over de Serviërs, hun en Amerika’s vijanden. Daaraan was er geen tekort.

Alleen toen er in september 2001 de aanval op de WTC-torens en het Pentagon kwam werd een deel van die jihadisten, al Qaeda, uitgeroepen tot het grote kwaad. Dat er nooit een vliegtuig in het Pentagon heeft gevlogen zag dit journaille zelfs niet eens. Iemand op beelden al resten van die vermeende Boeing aan de ingestorte muur van het Pentagon gezien? Bijlange niet.

Maar sindsdien steeg er in onze klassieke media overal hoerageroep op toen men hoorde over opstandige islamisten die zich met geweld een weg naar de macht vochten. Op aanstoken van een of andere PR-bureau spraken ze allemaal zelfs van een Arabische Lente.

Neen, de echtgenote van journalist Jorn De Cock, toch de man van De Standaard voor die regio (3), en zelf journaliste ging zelfs in Qatar aan hun zijde als propagandist mee haar vroeger land Libië kort en klein helpen slaan om zo die jihadisten aan de macht te helpen brengen. Het puin is er niet te overzien. Ze trainden zoals ze zelf toegaven trouwens ook die Syrische rebellen.

 Madeleine Albright en Zbigniev Brzezinski

Zbigniev Brzezinski en Madeleine Albright, zijn opvolgster, de twee grote architecten van de buitenlandse politiek van de Amerikaanse buitenlandse politiek der Democratische Partij van de voorbije decennia. Toen men aan Madeleine Albright vroeg wat ze dacht over de honderdduizenden kinderen die in Irak stierven als gevolg van het door haar mee ingestelde embargo tegen Irak was haar antwoord heel simpel dat het haar niet kon schelen. Op de foto hebben ze juist het vele bloed van hun handen gewassen.

En Rudi Vranckx, sterreporter par excellence, stelde ooit in een boek (4) dat al Qaeda in Cairo tijdens de opstanden op het Tahrirplein was gestorven. Niet eens ziende dat de VS via die opstanden juist groepen van dat kaliber aan de macht wou brengen.

Maar geen zorg. Nadien trok diezelfde sterreporter met een terrorist als Abdelrahman Ayachi in Syrië op pad om er reportages te maken over de heldenstrijd van die salafistische jihadisten. Propagandafilmpjes verpakt als journalistiek. Abdelrahman Ayachi was ginds zelfs zijn gids en tolk. Kwaliteit verzekerd. De man kreeg in Brussel dan ook 4 jaar cel voor terrorisme.

En toen diezelfde Rudi Vranckx en onder meer radio collega Jens Franssen op 11 januari 2012 in de Syrische stad Homs het mikpunt werden van een mortieraanval waarbij hun Franse collega Gilles Jacquier het slachtoffer werd wezen zij zonder aarzelen allen richting het Syrische leger. Barbertje moest nu eenmaal hangen.

Dat de Arabische Liga en het Franse gerecht iets later die salafisten als dader aanwezen – wat logisch was want het doelwit was feitelijk een groep betogers die voor president Assad op straat waren gekomen – dan wilden Vranckx & Co dat niet weten. In het Tv-programma Villa Vanthilt in de zomer van 2013 bleef hij zonder enig bewijs het regeringsleger nog steeds als de schuldige aanwijzen.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdelrahman Ayachi (5), hier in het Brusselse gerechtshof, kreeg in eerste aanleg 8 jaar cel en in beroep 4 jaar wegens terrorisme. In Syrië was de man gids en tolk voor de VRT-ploeg van sterreporter Rudi Vranckx. Met als vraag hoeveel deze man voor dit werk kreeg van de VRT en dus de Vlaamse belastingbetaler? Tijdens de grote Tv-show ten voordele van projecten in Syrië (ten voordele van die jihadisten?) kreeg de man van Vranckx en de VRT zelfs een gratis als interview verpakte vrije tribune. De man sneuvelde nadien en zit nu bij zijn 40 maagden.

En kijk, na al Qaeda dood te hebben verklaart, er dan mee in Syrië te hebben opgetrokken brengt hij nu verslag uit van wat hij ziet als de dappere strijd van de Iraakse Koerden tegen…. uiteraard ISIS, officieel een splintergroep van al Qaeda. Of hoe de wind kan keren. Dat men dergelijke figuren evenveel moet geloven als de eerste de beste fantast is natuurlijk duidelijk.

Maar dat ISIS zich nu hondsbrutaal aan journalisten van de klassieke media vergrijpt, een categorie die de wereld rondreisde om hun heldendaden te beschrijven is natuurlijk erg ironisch. Maar nu die salafistische jihadisten genre al Qaeda terug in het journalistieke verdomhoekje zitten maakt dit het voor het journaille gemakkelijk om verder te werken.

Niets is duidelijk zo soepel als journalistiek. Wat vandaag maagdelijk wit is, is morgen pikzwart. Desnoods zelfs nog diezelfde dag. Toen vorig jaar de eerste verontruste krantenartikels over Belgische jihadisten verschenen kon je op de ene pagina van bijvoorbeeld De Standaard lezen over hun gruwel en de pagina ernaast lezen over hun heldendaden.

En dan verschieten dat de pers een barslechte naam heeft.

Gulbuddin Hekmatyar

Onder het mom van het salafisme en de vrijheidsstrijd was Gulbuddin Hekmatyar (midden) niets anders dan een drugsproducent en massamoordenaar die werkte voor rekening van de CIA. Het aantal moorden dat hij op zijn geweten heeft is niet te tellen. Ook nu nog heeft de man een eigen legertje die vecht tegen de huidige door de VS geïnstalleerde regering van president Hamid Karzai.

Willy Van Damme

1) Een van de weinigen die hier tegen de stroom oproeide was toen Freddy De Pauw bij De Standaard. Hij werd een aantal jaren geleden dan ook ontslagen.

2) Interview van Vincent Jauver met Zbigniev Brzezinski in Le Nouvel Observateur, 15-21 Januari 2009. Tot heden beweert men in onze media dat de Sovjets zomaar het land binnenvielen. Het was het excuus voor het westen om de Olympische Spelen van 1980 in Moskou te boycotten.

Uit het interview blijk nu dat de Sovjets toen gelijk hadden. Die verhinderden toen een poging van de CIA om in Afghanistan een staatsgreep te plegen. Maar ja, volgens onze pers was die bewering waardeloze propaganda, leugens.

3) Het verhaal over Jorn De Cock is te lezen op deze blog en op die van o.a. Uitpers, De Wereld Morgen en de Mediawerkgroep Syrië. Hij publiceerde ‘Arabische Lente, een reis tussen revolutie en fatwa’, De Bezige Bij, Antwerpen, 2011. Het boek werd hier eerder besproken.

Ook het interview, “Het probleem in het westen is dat we over de rooie gaan als een moslim met baard verkozen raakt”, met hem in Knack van 2 januari 2013 is leerzaam. Ook zijn echtgenote Reem Maghribi komt er aan het woord, onder meer over haar mediawerk rond Libië in Qatar en bij het opleiden van rebellen in Syrië. Zij is de dochter van de eerste Libische premier onder Kadhaffi.

4) ‘De vloek van Osama’, Rudi Vranckx, De Bezige Bij, Antwerpen, 2011 en ‘De Stille revolutie’, Lisa De Bode, Lannoo, Tielt, 2011. De boeken werden hier eerder besproken.

Bassam Ayachi

Alhoewel er bij de man duidelijk contacten waren met terroristische bewegingen waaronder al Qaeda liet de VS Bassam Ayachi steeds ongemoeid. Geen vraag om uitlevering, geen arrestatie en ook geen kidnapping zoals met vele vermeende ‘terroristen’. Wat toch meer dan vragen oproept.

5) Hij is de zoon van de tot vorig jaar in Brussel wonende sjeik Bassam Ayachi. Deze speelde een niet onbelangrijke rol bij de moordaanslag op de Afghaanse rebellenleider Sjah Massoed die op 9 september 2001 door een vanuit België vertrekkende ploeg werd vermoord. Dat was twee dagen voor de aanslag op de WTC torens.

Eigenaardig is dat de VS nooit gerechtelijke of andere acties tegen de man ondernam. Volgens bepaalde bronnen was Sjah Massoed een agent van de Franse veiligheidsdienst. Bassam Ayachi keerde een aantal maanden geleden terug naar Syrië, zijn vroeger vaderland.

Irak: ISIS en haar Turkse vrienden

Het lijkt wel een cowboyfilm met John Wayne als de dappere en rechtvaardige maar schietgrage kapitein in de hoofdrol. De indianen, de slechteriken, belegeren het fort en de weerloze deernen en kindjes dreigen hun scalp te verliezen aan die heidense en bloeddorstige Indianen. Maar zie, daar komt de cavalerie om die weerloze blanken op het allerlaatste ogenblik te redden van die wilden.

Dat is ook ongeveer het scenario met ISIS, Irak, de Jezidi’s en het Amerikaanse leger. De Jezidi’s dreigen onthoofd te worden door de wilden van ISIS en daar komt de Amerikaanse luchtmacht hen redden. Het lijkt een zo uit Hollywood weggeplukt scenario.

De waarheid is natuurlijk wat prozaïscher want het zijn vooral die andere ‘terroristen’ of slechteriken van de Turks-Koerdische PKK en hun bondgenoten van de PYD die deze Jezidi’s ontzet hebben, gered uit de klauwen van wat inderdaad een moordenaarsbende is. En die PKK en PYD zijn dan weer vriendjes van Bashar al Assad, nog zo’n baarlijke duivel volgens de VS.

Maar terwijl de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk harde en dreigende woorden hebben voor de ISIS, de Islamitische Staat voor Irak en al Sham, blijft er toch de vraag wat de juiste bedoeling is van de VS en haar twee papegaaien uit Parijs en Londen.

Abū Hanīfa al-Belgīkī and Abū Dujana Belgian #ISIS fighters

Buitenlandse salafistische jihadisten, zoals deze twee bij ISIS vechtende Belgen, geraken zonder problemen via Turkije in Syrië of Irak om er dan te moorden dat het een lieve lust is. En niemand in de EU of de Belgische politiek roept Turkije op het matje. Bart De Wever wou voor dit probleem der Syriëstrijders zelfs een nieuwe veiligheidsdienst oprichten. Misschien kan hij eens gewoon in het publiek vragen stelen over de rol in deze zaak van Turkije. Maar…..

We weten nu uit het interview met de Turkse minister van Buitenlandse Zaken dat de regering in Ankara weigert om ISIS een terroristische beweging te noemen en hen zelfs in het publiek zit te vergoelijken.

Een fenomeen dat we voorheen ook al zagen met die andere Syrische salafistische groep Jabhat al Nusra. Zelfs nadat de VS die als terreurbeweging had omschreven en ze officieel bij al Qaeda aansloot wou Ankara hen niet als terroristen omschrijven.

Deze week verscheen in de Washington Post een artikel dat braafjes een deel van de sluier oplicht en die relatie tussen ISIS en Turkije voor een stuk blootlegt. Aangezien praktisch al die Europese jihadisten via Turkije ISIS bereiken hoeft men er trouwens niet aan te twijfelen dat de Turkse veiligheidsdienst hier leiding geeft aan die stroom jihadisten. ISIS en de Turkse regering zijn dus één!

Zo schreef de Washington Post (1):

Yusaf, the Islamic State commander who traveled to Reyhanli from Syria for an interview with The Washington Post, suggested that the group had the Turks to thank in part for its current success. “We used to have some fighters — even high-level members of the Islamic State — getting treated in Turkish hospitals,” he said. “And also, most of the fighters who joined us in the beginning of the war came via Turkey, and so did our equipment and supplies.”

  Yusaf, de commandant van de Islamitische Staat (2) die voor het interview met de Washington Post vanuit Syrië naar het Turkse Reyhanli (3) reisde, suggereerde dat de groep Turkije voor een deel te danken had voor hun succes. “Een  aantal van onze strijders – waaronder zelfs enkele hooggeplaatste leden van de Islamitische Staat – kregen in Turkse hospitalen  medische verzorging. Ook vervoegden in het begin de meeste strijders ons via Turkije, zoals ook ons materiaal en onze bevoorrading.”

Meanwhile, Turkey remains a lucrative market for bootlegged gasoline coming from Syria and Iraq, some of which is almost surely coming from areas controlled by the Islamic State. In Haji Pasha, a Turkish town in the shadow of the hilly Syrian border, dozens of farmers and laborers have switched jobs. Now, they are gasoline smugglers.

Ondertussen blijkt Turkije ook een lucratieve markt voor illegale benzine die van Syrië en Irak komt, soms zonder veel twijfel afkomstig uit door de Islamitische staat gecontroleerde gebieden. In Haji Pasha (4), een Turkse stad in de schaduw van de heuvelachtige Turkse grens, hebben tientallen boeren en landarbeiders er zo een nieuwe job gevonden, die van benzinesmokkelaars.

On a recent drive through town, Turks on tractors were pulling wagonloads of plastic 60-liter tanks to fill up with smuggled Syrian and Iraqi gasoline being sold for a fraction of legal retail prices. Asked whether the gas was coming from Islamic State-controlled zones, a 35-year-old businessman-turned-smuggler who gave his name as Takim, said: “Here, we do not ask those kinds of questions.”

Zo kon je op een recente rit doorheen de stad, Turken met tractoren zien met veel 60-liters tanks klaar om te vullen met gesmokkelde Syrische en Iraakse benzine die ze aan een fractie van de legale kleinhandelsprijs verkochten. En als je hen vroeg of die benzine kwam van de zones onder controle van de Islamitische Staat, vertelde de 35-jarige zakenman-smokkelaar die zich Takim noemde dat “men hier dat soort vragen niet stelde.”

Het sturen van enkele bommenwerpers, enkele duizenden flessen water, wat geweren met kogels en tientallen instructeurs is dan ook als een pleister op een houten been: Zinloos. Veel effectiever zou immers het kordaat aanpakken van Turkije zijn. Dat kan vrij moeiteloos en zelfs geruisloos.

Hacipasa - Turkije

Hoe Hacipasa (Haji Pasha) (foto) een smokkelplaats voor olie uit petroleumbronnen van ISIS en andere salafistische groepen kon worden is een raadsel. De meest nabije gevechtseenheden van ISIS bevinden zich minstens een veertig kilometer verder. En tussen die eenheden van ISIS en Hacipasa zijn er alleen maar vijandige groepen, de Koerdische PYD, Ahrar al Sham, Jabhat al Nusra en andere rebellengroepen en het Syrische leger. Het is ook geen stad maar een klein dorp met een moskee, een lagere school en een 3.300 inwoners.

Maar tot heden ondernamen noch de VS, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, de EU of de NAVO enige actie tegen Turkije. Men laat hen gewoon verder die ISIS steunen. En dan stelt zich de vraag of de VS en de EU hier geen dubbel spel spelen. Met het ene hand geven en met het andere stelen. Het zou ook nu weer niet moeten verbazen. Het is een vast gegeven voor Washington.

De dubbelhartigheid van die landen is immers een vaste traditie. De indianen zeiden het ooit over de blanken: “Blanke man spreekt met dubbele tong”. Kun je het de Arabieren en anderen kwalijk nemen dat ze dan ook meer dan achterdochtig zijn over de ware bedoelingen van Washington? Natuurlijk niet. Zolang men Erdogan zijn gang laat gaan blijft het probleem immers bestaan.

En dus is de vraag: Wil Washington wel vrede in die regio?

Willy Van Damme 

1) The Washington Post, Anthony Faiola and Souad Mekhennet, In Turkey, a late crackdown on Islamist fighters, 13 augustus 2014, http://www.washingtonpost.com/world/how-turkey-became-the-shopping-mall-for-the-islamic-state/2014/08/12/5eff70bf-a38a-4334-9aa9-ae3fc1714c4b_story.html?wpisrc=nl%5Fhdtop

2) Sommige media gebruiken tegenwoordig vooral de naam Islamitische Staat, anderen dan weer ISIL, de Islamitische staat van Irak en de Levant – een gebied dat ook Libanon omvat –  terwijl anderen het dan weer hebben over ISIS als zijnde de Islamitische Staat van Irak en Syrië. Zij echter gebruiken nooit het woord Syrië maar hebben het hier steeds over al Sham.

Om reden van eenheid en continuïteit wordt hier daarom steeds over ISIS gesproken als de Islamitische Staat van Irak en al Sham. Maar daar het hier een vertaling betreft wordt eventjes van deze regel afgeweken.

3) Reyhanli is een belangrijke Turkse grensstad en handelspost. Ze ligt vlakbij Aleppo en is daarom van cruciaal belang voor de Turkse en westerse oorlogsvoering tegen Syrië en de bezetting van delen van Aleppo door die salafisten.

Normaal staat het aan Reyhanli grenzende Syrische gebied niet onder controle van ISIS. Maar mogelijks reisde hij vanuit meer oostelijk gelegen Turkse steden naar Reyhanli. Daar grenst het gebied van ISIS wel aan Turkije.

4) Het betreft hier heel vermoedelijk Hacipasa, gelegen iets ten zuidwesten van Reyhanli en op een goeie 100 meter van de grens met de Syrische provincie Idlib. Er is in de buurt van de Syrische grens geen ander Turks dorp of stad met een wat gelijkaardig klinkende naam.

Het lijkt bizar dat er hier benzinesmokkelaars zouden kunnen zijn. De door de rebellen bezette oliebronnen bevinden zich immers in het oosten van Syrië, honderden kilometers verder. En daar is er zeker smokkel naar Turkije. En dan Iraakse olie?

Maar gezien zijn ligging pal tegen Syrië en gezien het wegennet in de buurt, er zijn bergen en geen directe wegverbindingen met Syrië, zal smokkel sinds de stichting van het moderne Turkije en Syria er altijd wel heel belangrijk geweest zijn.

Blijkbaar kunnen ze bij de Washington Post zelfs nog niet eens een plaatsnaam correct schrijven en noteerden ze het zo te zien zoals men de naam van dit dorp vermoedelijk daar uitspreekt. Maar Turkije gebruikt ons alfabet en dus zou er geen probleem met de schrijfwijze moeten zijn. Behalve als je natuurlijk journalist bij de Washington Post bent.

Pierre Ryckmans–Een virtuoos sinoloog

In de Australische hoofdstad Canberra overleed maandag 11 augustus op 78-jarige leeftijd de Belgische schrijver en sinoloog Pierre Ryckmans, voor sommigen beter gekend onder zijn alias Simon Leys, een naam die verwijst naar het boek van de Franse schrijver Victor Segalen ‘’René Leys”.

Diplomaat

Pierre Ryckmans werd wereldberoemd in het wereldje van de Chinakenners toen in 1971 van zijn hand het boek “Les habits neufs du président Mao” (1) verscheen. Het was een bijtende kritiek op Mao en het toen door vele intellectuelen bewonderde China. Het boek zorgde voor een schok en veel controverse.

Ryckmans gaf tijdens de zogenaamde Chinese Culturele Revolutie in Hong Kong les aan het New Asia College, de huidige Chinese University. Daar schreef hij toen ook rapporten over de situatie in China voor het Belgisch consulaat in de nog Britse kroonkolonie.

Als groot kenner van de Chinese cultuur was het doorgronden van de in Hong Kong te krijgen en beluisteren Chinese media een koud kunstje. Zijn rapporten waren dan ook van een hoge kwaliteit. Het Brusselse weekblad Pan beweerde zelfs dat onze consul-generaal Gaston Jenebelly die rapporten van Ryckmans op eigen naam naar Brussel doorstuurde.

En toen België in 1972 diplomatieke betrekkingen aanknoopte met China nam men hem als cultureel attaché in dienst bij de in juni 1972 geopende ambassade. Een zeer goede zet. Het zou echter niet voor lang zijn.

“Hij had het toen in Hong Kong financieel erg moeilijk maar hij was een heel groot sinoloog en een der beste die we ooit hadden. Het is dankzij mijn man Gaston Jenebelly, die toen in Hong Kong consul-generaal was, dat hij in 1972 op onze ambassade in Beijing kon gaan werken”, aldus de weduwe van Gaston Jenebelly.

Pierre Ryckmans

Pierre Ryckmans was vermoedelijk de grootste sinoloog die België ooit had. Zijn boeken over Mao hadden wereldwijd een grote invloed op de wijze waarop mensen naar China keken.

Vlucht uit China

Gewezen diplomaat Ferdinand Van Wichelen herinnert het zich:

“Wij waren daar in Beijing  met 5 man, hem incluis, en verbleven toen als alle andere westerlingen in een hotel. Op zeker ogenblik was ik er met hem en andere collega’s aan het eten toen hij plots lijkbleek werd. Verder in de zaal had hij Han Suyin opgemerkt en die wist dat Simon Leys zijn schrijversnaam was. Hij nam nog diezelfde dag de trein naar Hong Kong uit vrees problemen met de Chinese regering te krijgen. De man was een zeer groot kenner van de Chinese taal. Chinese bureaucraten op Buitenlandse Zaken vroegen hem soms hoe ze bepaalde dingen best in het Chinees konden schrijven. En toen we op zeker ogenblik met hem op de trein naar Nanjing zaten bleef de treinwachter urenlang bij hem praten. Hij vroeg hem zelfs of het waar was dat de Amerikanen op de maan waren geland.”

De politieke verslagen vanuit het consulaat in Hong Kong en de ambassade in Beijing waren dan ook veelal geschreven door Pierre Ryckmans. Wat ambassadeur Jacques Groothaert ook steeds netjes wist te vermelden. Na zijn vlucht uit China ging hij definitief aan de slag in Australië waar hij het er in 1987 schopte tot professor Chinese Studies aan de Sydney University.

Zo was hij aan de Australian National University in Canberra promotor voor het proefschrift over de Chinese dissident Wei Jingsheng van de latere premier Kevin Rudd (Labour) die ook sinologie studeerde. De man ontving dan ook ettelijke prijzen en eretekens zoals de Franse Prix Renaudot de l’essai in 2001. Rudd zal hem trouwens naar aanleiding van zijn overlijden uitgebreid loven.

Verder werd hij onder meer in 1992 in opvolging van George Simenon lid van de Academie royale de langue et de littérature françaises de Belgique en kreeg hij in 2005 een eredoctoraat aan de UCL, zijn alma mater waar hij in 1953 als rechtenstudent begon. In Australië was hij lid van de Australian Academy of Humanities.

Katholieke familie

Pierre Ryckmans stamt uit een katholieke Mechelse familie die zowel politiek als ambtelijk en intellectueel actief was. Overgrootvader was de Mechelse Jacobus Ryckmans, gemeenteambtenaar, uitgever van het blad La Dyle en een tijdlang gemeenteraadslid voor de Katholieke Partij.

Pierre Ryckmans - The chairmans new clothes

Toen het boek “Les Habits neufs du président Mao” in 1971 verscheen veroorzaakte dit zeker in Frankrijk een enorme controverse onder de intelligentsia.

Diens zoon Alphonse (Antwerpen 1857, Mechelen 1931), de grootvader van Pierre Ryckmans, was Antwerps advocaat, schepen en senator voor de Katholieke Partij van 1912 tot zijn dood in 1931. Diens broer Paul behoorde tot de meer Vlaams gezinde vleugel der partij en was naast uitgever van La Dyle ook gemeente- en provincieraadslid voor de partij voor Mechelen.

Het was Alphonse die mee op 9 oktober 1914 de overgave van Antwerpen onderhandelde met het Duitse invasieleger. Hij was een als fanatiek omschreven conservatieve katholiek die verder nauw betrokken was bij het kerkelijk leven. Ook de nu overleden Pierre Ryckmans was trouwens een katholiek en hield bij zich een portret van de Britse katholieke intellectueel Thomas More.

Alphonse had acht kinderen waarvan er twee ook priester werden, Albert en Gonzague. Verder waren er, Etienne, de vader van Pierre Ryckmans alias Simon Leys, Pierre, Paula, Marie-Madeleine, Elisabeth en Xavier, de jongste. Albert zal later pater worden en het zelfs schoppen tot eerste secretaris van kardinaal Désiré-Joseph Mercier en auteur zijn van enkele belangrijke katholieke filosofische werken.

Taalspecialisten

Pierre (Antwerpen 1891, Ukkel 1959) trekt uit patriottisme tijdens de eerste wereldoorlog in 1914 naar het leger en zo naar Congo en neemt er actief deel aan de succesvolle gevechten tegen het Duitse leger. Van 1934 tot 1946 wordt hij ook gouverneur voor Congo en resident voor het mandaatgebied Ruanda-Urundi dat hij mee voordien op de Duitsers had weten te veroveren.

Hij wordt gezien als de belangrijkste gouverneur van onze toenmalige kolonie en schaarde zich nog voor de regering daartoe in 1940 besloot achter de Britten toen die verder vochten. Congo speelde tijdens die oorlog trouwens een belangrijke rol via het opdrijven van de rubberproductie en de ontginning van uranium nodig voor de eerste atoombommen. Wat in Congo voor onlusten zorgde.

Diens zoon André (Leuven 1929, Thysville 1960) was de grote specialist van inlandse Congolese talen en een verdediger van lokale culturele tradities zoals met de Kimbanguïstische kerk, soms tegen het Belgisch bestuur in.

André Ryckmans, Congo 30 juin 60

André Ryckmans kort voor de moord op hem in Congo. In de familie waren er drie wereldwijd gerenommeerde taalspecialisten, André voor Congolese talen, diens oom Gonzague voor pre-islamitische Arabische talen en neef Pierre voor Chinees.

Er bestaat nog steeds een vzw André Ryckmans die betrokken is bij ontwikkelingsprojecten, vooral in Congo. Hij werd tijdens de rellen na de onafhankelijkheid op 17 juli in Thysville, het huidige Mbanza-Ngungu, vermoord.

Zijn echtgenote was Geneviève Corin (1930) die nadien die vzw ter ere van hem zal oprichten. Zij was vanaf 1970 gemeenteraadslid voor de PSC in Waterloo en volksvertegenwoordigster van 1974 tot 1981. Van 1983 tot 1988 was zij voorzitster van het Nationaal Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking. Hun dochter Hélène is nu senator voor Ecolo-Groen en gemeenteraadslid in Chastre.

André Ryckmans was niet de enige taalspecialist in de familie, ook monseigneur Gonzague Ryckmans (Antwerpen 1887, Leuven 1969) ontpopt zich aan de Leuvense Universiteit, de alma mater voor de familie, als de grote specialist in de vroeg-Arabische talen en cultuur. Zijn boeken “Corpus Inscriptionum Semiticarum” (1951) en “Les religions arabes préislamiques” (1947) zijn standaardwerken.

En diens werk werd nadien aan de UCL verder gezet door neef Jacques Ryckmans, neef van Gonzague en zoon van oud-gouverneur Pierre Ryckmans, die zich nog verder verdiepte op semitische talen als vroegere Zuid-Arabische dialecten en het Ethiopisch en het schopte tot hoofd van departement Oriëntalistiek van de UCL. De familie Ryckmans heeft dan ook een grote bijdrage geleverd aan de kennis van vreemde talen aan niet alleen België maar gans de wereld.

Verliefd op China

De nu overleden Pierre Ryckmans was het petekind van Gonzague en de zoon van Etienne, die o.m. een handelsvertegenwoordiger in Congo was, en studeerde vanaf 1953 zoals de familietraditie dat wil rechten aan de Université Catholique de Louvain.

In 1955 kreeg hij de kans om samen met negen andere studenten een maand lang een reis doorheen China te maken waarbij er ook een privégesprek was voorzien met Zhou Enlai, de nummer twee na Mao Zedong. De reis zou zijn leven een geheel onverwachte nieuwe wending geven.

Hij was namelijk onmiddellijk verliefd geworden op het land en het liet hem nooit meer los. En na zijn rechtenstudies in 1959 trok hij daarom naar Taiwan om zich met al zijn passie op de Chinese cultuur te gooien. Het is hier dat hij in 1964 zijn vrouw Chang Hanfang leerde kennen met wie hij vier kinderen had, Etienne, de oudste, Jeanne en de tweeling Marc en Louis.

Om zijn legerdienst te ontlopen ging hij dan als ontwikkelingshulp les geven in het Singapore van alleenheerser Lee Kuan Yew. Hij kreeg er de job dankzij Han Suyin, de Belgisch-Chinese schrijfster. Hij zal ze dus nog tegenkomen. Maar Lee Kuan Yew verdacht hem ervan een communist te zijn en zette hem in 1963 het land uit.

In Hong Kong ging hij dan aan de slag als leraar aan het New Asia College tot hij in Australië ontdekt werd en in 1970 tot docent werd benoemd aan de Australian National University. Wel trok hij, zonder zijn gezin, in 1972 als Belgisch cultureel attaché naar Beijing. Voor hem ongetwijfeld de uitdaging van zijn leven. Maar daar kwam hij na een zes maanden Han Suyin terug tegen.

Kritiek op Mao

Het jaar voordien had hij immers in Frankrijk het boek ‘Les habits neufs du président Mao’ uitgegeven, een bijtende kritiek op het maoïstische China. Om verder China te kunnen blijven bezoeken was dit verschenen onder een schuilnaam. Simon naar de naam van de eerste apostel en Leys naar de naam van de roman van Victor Segal ‘’Henri Leys”. Maar het mysterie rond Simon Leys was dus ontdekt.

Pierre Ryckmans - Chinese schimmen

Met “Chinese schimmen” rekende hij in 1976 definitief af met Mao en zijn China. De kritiek op Ryckmans was tegen dan grotendeels verstomd. Mao was dan ook al dood.

Vooral Han Suyin werd daarbij later het doelwit bij uitstek van Pierre Ryckmans. Hij ontmaskerde haar als een zielige en feitelijk valse figuur die mee draaide met welke wind ook die uit Beijing waaide. Dan was ze voor de Culturele Revolutie, dan ertegen. Intellectueel overleefde ze zijn keiharde aanvallen niet.

Daarna publiceerde hij in 1976 nog “Ombres Chinoises”(Chinese schimmen). (2) Het zijn zijn twee voornaamste werken over de Chinese politiek. Hierna trok hij zich geleidelijk aan geheel terug op de studie van de Chinese cultuur en liet hij de politiek grotendeels links liggen. Wel bleef hij bijwijlen in persartikels scherp uitvaren tegen het regeringsbeleid van het land.

De veel gehoorde bewering dat hij de man was die het maoïsme ontmaskerde klopt echter niet geheel. Wie dat wou kon ook voor 1970 op veel plaatsen uitstekende en kritische werken vinden over Mao en zijn politieke visie.

Het in 1962 verschenen boek ‘Der herr der blauen amaisen Mao Tse-Tung’ van Georg Paloczi-Horvath (3) is een veel hardere en nog beter gefundeerde aanklacht tegen de maoïstische praktijken dan wat Ryckmans produceerde.

Parijse intellectuelen

Maar Leys boek verscheen in Parijs waar intellectuelen genre Jean-Paul Sartre op dat ogenblik bijna blindelings Mao naar de mond praten. En dus kwam dit boek in 1971 als een schok en maakte het Ryckmans lang een persona non grata in veel Franse intellectuele salons.

Ook de Franse zionist Bernard-Henry Lévy Strauss, voor sommigen de Parijse intellectueel bij uitstek, werd door hem onder handen genomen. Deze had geschreven over de ‘Aziatische cultuur ‘ waarop Ryckmans in het essay “Une excursion en haute platitude” (4) hem er attent op maakte dat zoiets als ‘Aziatische cultuur’ niet bestond en alleen maar een koloniale uitvinding was.

Tot 1987 zal Pierre Ryckmans verbonden zijn aan de Australian National University in Canberra en van 1987 tot zijn pensionering in 1993 als professor Chinese Studies aan de Sydney University. Hij was er een man van aanzien. Getuige de grote aandacht met veel lovende woorden die o.a. de Australische pers aan zijn overlijden besteedde.

In totaal verschenen er van zijn hand 17 boeken en negen vertalingen uit het Chinees waaronder ‘The Analects of Confucius’ en werken van o.m. de Chinese schrijver en intellectueel Lu Xun. Naast China publiceerde hij ook over o.m. George Orwell en zelfs een roman ‘De dood van Napoleon’ dat nadien verfilmd werd.

Moeder Theresa

Hoezeer hij zoals zijn voorvaderen fanatiek katholiek was bleek ook uit de publiek uitgevochten ruzie met de Brits-Amerikaanse atheïstische auteur en journalist Christopher Hitchens toen die Moeder Theresa aanviel wegens haar schokkende praktijken voor de armen in Calcutta en haar door hem als hypocriet omschreven houding rond moraliteit.

In Ierland voerde ze immers actie tegen een wet die echtscheiding ging mogelijk maken terwijl ze gelijktijdig prinses Diana, haar vriendin, feliciteerde met diens echtscheiding. Maar kritiek op deze heilige van de katholieke kerk kon voor Ryckmans niet door de beugel en dus chargeerde hij nog eens als ware Hitchens een nieuwe Han Suyin. Maar het pakte ditmaal niet meer. Het was zelfs zielig.

Van hun vier kinderen lijkt Jeanne nog het meest in zijn voetsporen te treden. Ze studeerde aan de Sorbonne in Parijs, schreef al een paar romans en werkte als producer en presentator al voor een serie programma’s voor de Tv-zenders France 2 en de Australische Channel 10 en op dit ogenblik SBS.

Pierre Ryckmans - 1

Als katholiek nam hij de kritiek op de non Moeder Theresa niet. Maar ditmaal had hij nog amper succes met zijn tirades. Nogal wat critici verwijten hem trouwens een elitaire visie op China te hebben.

De zonen Marc en Louis volgen dan weer die andere familiale traditie en studeerden rechten en beheren nu beiden het Australische advocatenkantoor Somerset Ryckmans. Ze specialiseerden zich daarbij als zakenadvocaat.

Typerend is wel dat de Vlaamse pers praktisch geen aandacht had voor zijn overlijden. Bij De Tijd was het goed voor een stukje van 389 woorden, bij De Morgen 176 en bij De Standaard een pietluttige 79 woorden. Veelal pover geschreven met fouten.

Wie meer wou weten moest zich richten naar de Franstalige pers, de Australische media en buitenlandse kranten als Le Monde en NRC. Daar besefte men wel het belang van deze grote Belgische sinoloog.

Willy Van Damme

1) ‘les habits neufs du président Mao’, Simon Leys, 1971, Edition Champ Libre, Parijs.

2) ‘Chinese schimmen’, Simon Leys, 1976, De Arbeiderspers, Amsterdam.

3) ‘Mao’, George Paloczi-Horvath, 1966, A.W. Bruna en Zoon, Utrecht. De Nederlandse vertaling verscheen in 1966. Het is bijna exclusief gebaseerd op Chinese bronnen zoals kranten en een echte aanrader maar, wegens de gruwel, hard om lezen.

4) ‘L’humeur, l’honneur, l’horreur, essais sur la culture et la politique chinoises’, Simon Leys, 1991, Robert Laffont, Parijs. Het essay is er een van de vele in dit boek waarin hij ook Alain Peyrefitte aanpakt.

Met dank aan Geneviève Ryckmans-Corin en Daniel Ryckmans.

Naschrift:

Vandaag woensdag 20 augustus verscheen er in Knack onder de hoofding “Afscheid van een intellectuele beeldenstormer” een twee pagina’s lang artikel over de man van de hand van Erik Raspoet, een der betere Belgische journalisten. Het is vooral gebaseerd op een gesprek met Philippe Paquet, journalist bij La Libre Belgique en zelf sinoloog. Waarmee Knack toch een beetje de eer van de Vlaamse pers redde.

Erik Raspoet is ook tot nu de enige binnen de klassieke media die al een interview publiceerde met de in Syrië wonende Norbertijn Daniel Maes. Het verscheen eveneens in Knack.

Turkije en ISIS–Geen kritiek in Ankara

Dat Turkije ISIS volop steunt lijkt vrijwel zeker. Ondanks de zware en niet zelden op leugens gebaseerde massale berichtgeving in de klassieke media (1) over de terreurbeweging ISIS, de Islamitische Staat in Irak en al Sham, lijkt Turkije niet zinnens enige kritiek op de organisatie te geven. Integendeel, in een gesprek op 7 augustus met de TV-zender NTV toonde de Turkse minister van Buitenlandse Zaken zelfs alle begrip voor de groep.

«L’organisation que vous appelez l’État islamique peut être vue comme une structure radicale et terrorisante, mais il y a des Turcs, des Arabes et des Kurdes dedans. Les mécontentements du passé ont provoqué une large réaction. (…) Si les Arabes sunnites n’avaient pas été exclus en Irak, il n’y aurait pas une telle accumulation de colère.» Le ministre des Affaires étrangères Ahmet Davutoglu (2)

“De organisatie die U de Islamitische Staat noemt kan misschien wel gezien worden als een radicale en terroriserende structuur, maar er zijn daar Turken, Arabieren en Koerden bij. Het ongenoegen over het verleden provoceerde een grote reactie…. Indien de Arabische soennieten in Irak niet waren uitgesloten dan was er nooit zo’n uitbarsting van woede geweest”, aldus de (Turkse, nvdr.) minister van Buitenlandse Zaken Ahmet Davutoglu.

De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan reageerde officieel dan ook zeer lauw op de Amerikaanse bombardementen. Wat feitelijk kan gezien worden als het uiten van ongenoegen. De VS is nu eenmaal haar voornaamste bondgenoot en die, zeker hier, stoot je niet te zeer voor de borst door ISIS ook nog eens openlijk te steunen. Dat zou pas een schandaal geven.

ISIS - Met gevangenen executie - 15-06-2014

Dat ISIS een terreurbeweging is wou men bij de Turkse regering niet geweten hebben. Hier is ISIS bezig met het betere opruimwerk, de massaexecutie van tegenstanders. Kogels met de groeten van president Erdogan?

Typerend was ook dat de Turkse minister van Defensie Ismet Yilmaz expliciet moest stellen dat die Amerikaanse actie zonder Turkse goedkeuring gebeurde. De VS hebben immers in Incirlik in het oosten van Turkije een zeer grote militaire basis die men gebruikt bij de oorlog tegen Syrië.

Geen woord van kritiek op ISIS dus, geen veroordeling van hun praktijken, geen acties tegen de Europese jihadisten die via Turkije naar ISIS blijven toestromen. En voor de Turken is dit ook geen terroristische criminele organisatie. Neen zij vertolkt, aldus Ankara, alleen de frustraties van een gemeenschap? De frustraties van Turkije en Saoedi-Arabië dat zeker.

Daarbij dient men ook te beseffen dat de Koerden uit verschillende fracties en clans bestaan. Niet alleen heb je de Patriottische Unie van Koerdistan van Jalal Talabani en de Koerdische Democratische partij van Massoed Barzani als de twee voornaamste Koerdische clans in Iraaks Koerdistan. 

Een eengemaakt Koerdisch leger bestaat er ook amper. De enige militair sterke krachten daar zijn die van de twee clans die voorlopig elkaar met rust laten. Gezien de bedreigingen van ISIS zeker nu natuurlijk.

Recep Tayyip Erdogan - 3 - Met gevechtsvliegtuig

De Turkse premier Recep Tayyip Erdogan laat zich al eens graag fotograferen in een gevechtsvliegtuig. De man is gezien zijn steun voor die salafistische jihadisten een oorlogsmisdadiger van de zuiverste soort en heeft ontzettend veel Arabisch en Koerdisch bloed aan zijn handen. En de duim op voor ISIS?

Tussen de clan van Massoed Barzani die in de ‘hoofdstad’ Erbil aan de macht is en de clan Talabani  – die in Bagdad de vooral ceremoniële functie van president heeft – is er zelfs al een heuse zeer bloedige oorlog uitgevochten.

Toen ISIS in Mosoel plots de macht greep en de Koerden van Barzani Kirkoek op het Iraakse leger veroverden stelde men in de westerse kranten dat het Iraakse leger niets voorstelde, maar dat van de Koerden, de Peshmerga’s, was wel een uitstekende krijgsmacht. Nu plots blijkt in dezelfde media een week later dat niets voor te stellen. De betaling voor de soldaten blijft trouwens al een tijd uit.

Ook met de Syrische Koerden en hun PYD is er al jaren een soms gewapend conflict. Zo wierp de regering van Barzani plots aan de grens met Syrië een dam op om vluchtelingen uit Syrische Koerdistan en mensen van de PYD tegen te houden.

En onder impuls van onder meer Turkije, de VS, Israël en Saoedi Arabië poogde men – tevergeefs – onder de Syrische koerden zelfs een alternatief voor de PYD uit te bouwen. Met trainingskampen onder de vleugels van Barzani. Het raakte ondanks het vele ter beschikking zijnde geld echter nergens. Het waren niet zij die Barzani nu ter hulp schoten, integendeel.

Nu kwamen plots de vijanden van de PYD met haar zustergroep de Turkse PKK de Iraakse Koerden ter hulp. Het waren zij die vanuit Syrië een bres sloegen in de omsingeling door ISIS van de Jezidi’s rond de berg Sinjar. Wat het de Jezidi’s mogelijk maakte om dit berggebied via het Syrië van Assad te ontvluchten.

PYD-YPG - Koerden Begrafenis

De Syrische Koerdische beweging PYD stuurde eenheden naar Irak om er met succes de Jezidi’s op de berg Sinjar te ontzetten. Iets wat de Iraakse Koerden niet was gelukt. Turkije heeft dus door haar steun aan ISIS een alliantie gecreëerd tussen de PYD en de Iraakse Koerden. Een uniek feit in de geschiedenis van de regio. De PYD is een voorname bondgenoot van de regering van de Syrische president Bashar al Assad.

Maar voor de VS is de PKK en dus ook de PYD een terroristische groep en is alle samenwerking van wie ook in de VS ermee verboden. Wat men nu ditmaal in Washington gemakshalve maar onder de mat veegde.

De ene ‘terrorist’ is duidelijk de andere niet. Het gaat nu zelfs zover dat John McCain, de Amerikaanse Republikeinse senator, ex-presidentskandidaat en militaire havik, opriep om Syrië te bombarderen met als idee zo ISIS te treffen. McCain als partner van Assad! Het kan verkeren.

Maar het feit dat de pers grotendeels zwijgt over de Turkse en ook de Saoedische samenwerking met die jihadisten toont de dubbelzinnigheid van het westen in deze kwestie. Turkije is een kandidaat lid van de EU en militair een der voornaamste leden van de NAVO. En daar is er publiek geen woord kritiek te horen op hun partner. Wat grote vragen oproept over de Amerikaanse bedoelingen hier.

Het idee om Turkije lid te maken van de EU is dan ook een grote dwaasheid. Het zou niet alleen betekenen dat wij de politieke islam binnen de muren van de EU krijgen maar zelfs groepen die zonder aarzelen een oorlog tegen hun buren beginnen en daarbij gebruik maken van salafistisch uitschot en psychopaten. Europa moet zijn eigen boontjes doppen, niet die van het Midden-Oosten.

Willy Van Damme

1) Zo was er het verhaal dat alle vrouwen, ook diegenen welke al meer dan 40 jaar oud waren, verplicht een besnijdenis moesten ondergaan. Ook sommige verhalen over de slachtpartijen onder Jezidi’s lijken wat overtrokken. Niet dat er geen zeer bloedige terreur is tegen al wie tegenspartelt.

2) http://www.lefigaro.fr/international/2014/08/11/01003-20140811ARTFIG00299-l-union-des-kurdes-irakiens-turcs-et-syriens-contre-les-djihadistes-inquiete-ankara.php. Het is voor zover geweten tot heden het enige verhaal in de klassieke media over de criminele houding van de Turkse regering in deze zaak.

ISIS en de gruwel op TV–De machinaties

De gebeurtenissen in Irak van de voorbije paar maanden tonen nogmaals de soepelheid van onze media als het op berichten aankomt. Toen midden maart 2011 in Syrië islamisten in opstand kwamen was dat een ‘vrijheidsstrijd van een onderdruk volk tegen een dictator’. En die kregen dus alle steun, diplomatiek, financieel, met verder – zeer belangrijk – communicatiemateriaal, voedsel en alle andere nodige behoeften zoals benzine en allerlei medische uitrusting.

Rudi Vranckx

Dat daarbij al vanaf dag een, zoals de Nederlandse oorlogsverslaggever Arnold Karskens hier in een gesprek stelde, aan al Qaeda gelieerde salafistische jihadisten betrokken waren werd netjes verzwegen. Dat deze etnische zuiveringen uitvoerden, burgers hondsbrutaal vermoorden, folterden en onthoofden, het bestond volgens onze media niet.

 Abdelrahman Ayachi - 1

Terrorist Abdelrahman Ayachi, de gids en tolk in Syrië van Rudi Vranckx. In eerste aanleg kreeg hij wegens terrorisme van een Brusselse rechtbank 8 jaar cel, in beroep werd dat 4 jaar. Zijn vader Sjeik Bassam Ayachi speelde een rol in de moord door al Qaeda van de Afghaanse rebellenleider Achmad Sjah Massoed op 9 september 2001, twee dagen voor de aanval op de WTC torens in New York. Deze vecht nu in zijn vaderland Syrië zijn ‘heilige’ oorlog.

Neen voor onze journalistengilde, het wereldje van in wezen corrupte ngo’s genre Amnesty International en uiteraard onze moreel op de borst kloppende politici waren dit allen vrijheidsstrijders, democraten die alle steun verdienden. En dus werd het land dat vocht tegen een salafistische deels buitenlandse revolte in de ban geslagen. Men wurgde de regering in Damascus.

TV-icoon Rudi Vranckx gebruikte op zijn Syrische uitstapjes als tolk en gids zelfs Abdelrahman Ayachi, de in beroep in Brussel tot 4 jaar cel veroordeelde en aan al Qaeda gelieerde terrorist. Toen de VRT haar zogenaamd humanitaire actie voor Syrië hield kreeg hij van Vranckx op TV zelfs een als interview verpakte vrije tribune. Je zou die massamoordenaar zo de absolutie hebben gegeven.

Vermoedelijk betaalde de VRT, een overheidsbedrijf, dus een man van al Qaeda zodat hun medewerker propagandafilmpjes over die salafistische terreurbendes kon maken. Een vraag voor de minister van Media in de Vlaamse regering.

Jihadist met onthoofde kop

De ‘vrijheidsstrijders’ van onze media, sommige ngo’s en onze regeringen. Drie jaar lang ontkenden ze de brutaliteiten van die Syrische terroristen. Iets om heel fier op te zijn.

Een interview met de Belgische in Syrië verblijvende pater Daniel Maes dat die dag op de VRT-radio één zou uitgezonden worden raakte echter niet op antenne. “De kwaliteit was te slecht”, opperde men op de VRT. “Ze stelden mij nochtans dat ze tevreden waren over de kwaliteit”, stelde pater Maes. Maar zijn verhaal staat natuurlijk haaks op dat van een Vranckx en andere pennenlikkers.

Jorn De Cock, correspondent voor het Midden-Oosten voor De Standaard, gaf die Syrische ‘vrijheidsstrijders’ samen met zijn Arabische echtgenote dan weer mediatraining. Dit nadat zijn echtgenote voordien vanuit Qatar via de media het ‘bevrijden’ van Libië zat aan te moedigen. Ze mag fier zijn meegewerkt te hebben aan de destructie van haar vroeger vaderland.

Perscensuur

En kijk, nu horen we op TV niets anders dan over de gruweldaden van ISIS, de Islamitische Staat van Irak en al Sham. Maar die daden verschillen amper van wat andere rebellengroepen in Syrië sinds maart 2011 hebben aangericht. En daarover hoorden we niets, geen jota. De perscensuur zorgde ervoor dat niemand dit via onze traditionele media kon lezen of horen.

Toen recent het Libanese bergstadje Arsal tijdelijk door Syrische salafisten werd overgenomen gebeurde dat mede met een groep die kort voordien haar trouw aan ISIS en haar kalief, Aboe Bakr al Baghdadi  had uitgesproken. Het toont dat die Syrische salafisten in niets verschillen van ISIS. Alleen de ruzie over de macht, het geld, alias de buit, is het probleem.

Ibraaheem ‘Awwaad Ibraaheem ‘Ali Al-Badri Al-Saamirraa`iy, alias Abu Bakr Al-Baghdaadi - In moskee in Mosoel - 5-07-2014

De zelfbenoemde kalief van de Islamitische Staat Aboe Bakr al Baghdadi wijst graag met het vingertje. Ooit was hij de gevangene van de VS en dan rijst er de vraag welke gegevens over deze massamoordenaar de VS juist bezit. Ze moeten zeker DNA, vingerafdrukken, foto’s, irissen en andere details over de man hebben. Washington doet er zo te zien echter het zwijgen toe.

Maar nu krijgen wij dus plots al die gruwel van ISIS in onze kranten en op ons televisiescherm. Toch merkwaardig. En uiteraard is die terreur reëel en zijn dit geen echte religieuze strijders maar losgeslagen extremisten voor wie moorden en plunder een levensstijl is. Ze misbruiken gewoon religie voor hun rooftochten.

Het is ook geen toeval dat vele Europese jongeren die ISIS vervoegen een crimineel verleden hebben. En de meeste Europese jongeren vervoegen in Syrië niet de meer zogenaamd gematigde groepen zoals Ahrar al Sham of Liwa al Islam maar Jabhat al Nusra en vooral dus ISIS. En ook dat is geen toeval. Er is hier duidelijk een onzichtbare hand die hen in die richting duwt. Dat is zeker.

Niet in het luchtledige

Men kan er niet aan twijfelen dat ISIS internationaal niet in het luchtledige werkt. Al van in het prille begin was ze de rijkste terreurgroep die ook plots over de beste en meeste wapens beschikte. En die komen niet via een of andere schouw van Sinterklaas of van de Kerstman met zijn slee.

Neen, al die buitenlandse jihadisten komen vooral via Turkije en zo bij vooral dus ISIS. Dat staat vast. Maar Turkije is kandidaat om lid te worden van de EU en ook een belangrijke partner binnen de NAVO. Het is dus een militair geallieerde van België. Leuke partner!

ISIS - Humvee - 15-06-2014

Mooi Amerikaans legermateriaal nu in gebruik van ISIS. Turkije, Saoedi-Arabië en de VS hoeven hen zoals in Syrië geen wapens meer te bezorgen. Ze hebben hun Amerikaans speeltuig, hier Humvees, zo genomen. 

De NAVO heeft trouwens aan de Syrische grens een luchtverdedigingssysteem geplaatst zogenaamd om een Syrische agressie tegen te gaan. Dit wordt trouwens deels bemand door Nederland. Dus de NAVO en Nederland steunen de Turkse onverklaarde salafistische oorlog tegen haar buren.

Ook over de betrokkenheid van Saoedi Arabië en Israël hoeft men weinig te twijfelen. Zo zijn er geen salafistische aanslagen laat staan georganiseerde grootschalige militaire operaties in Israël, Jordanië of op het Arabisch schiereiland. Wel bij landen als Syrië en bondgenoot Irak die zich niet plooien naar de wensen van Israël. Dat zegt toch alles.

Saoedi-Arabië

ISIS en die andere salafistische jihadisten gebruiken in hun woordenkramerij ook steevast het religieuze discours dat specifiek is voor Saoedi Arabië. Niet voor niets spreekt men in de Arabische wereld over de religie van ISIS, Nusra en anderen als zijnde een woestijnislam. En die staat mijlenver van wat de traditionele islam elders normaal is.

De oliesjeiks zijn echter met steun van de VS en de EU al jaren bezig hun salafistisch gif via allerlei moskeeën en madrassa’s, religieuze scholen, aan het verspreiden. Ook in België. En zonder dat een Europese regering hier enige actie tegen onderneemt. 

En als landen als Turkije, Israël en Saoedi Arabië betrokken zijn dan kan men er gif op nemen dat ook de VS hier mee aan de tafel van ISIS zit. Groepen als ISIS spelen immers een cruciale rol bij het opbouwen van de interne spanning in landen als Syrië en Irak. En dat gebeurt niet bij toeval.

Recep Tayyip Erdogan - 1

De vandaag tot president gekozen Turkse premier Recep Tayyip Erdogan speelt een cruciale rol in de door salafistische jihadisten gevoerde oorlogen in Syrië, Libanon en Irak. En toch krijgt hij alle steun vanuit zijn bondgenoten in de EU en de NAVO.

Juist zoals de VS in Oekraïne fascistische groepen uitbouwde en het vuile werk liet doen, zo ook gebruikte de VS dergelijke maar dan salafistische bendes in het Midden-Oosten. Met steevast als doel het doen oplopen van de spanning om zo de regering te destabiliseren en er uiteindelijk de macht over te nemen. Een gekend Amerikaans draaiboek.

Israël

En dat ISIS, vermoedelijk zonder dat de meesten ervan het echt beseffen, het vuile werk van Israël doet staat vast. Het vernielen van de buurlanden, zeker diegenen die dwars liggen, is een essentieel onderdeel van de overlevingsstrategie van de zionistische heilstaat. Verdeel en heers en verzwak zo al de mogelijke vijanden. Erg klassiek.

Over de directe relatie van ISIS met Israël zijn al enkele verhalen verschenen, zonder wel echt overtuigen. Volgens sommigen zou al Baghdadi zelfs een jood, genaamd Simon Elliott zijn. Een amper geloofwaardig verhaal zonder enige serieuze bronvermelding. Het staat trouwens haaks op andere gegevens uit Arabische bronnen dat hij een religieus fanaticus is, komende uit de Iraakse stad Samarra. (1)

Een andere in Iran ontstane versie heeft het dan weer over een gesprek van het Iraanse persagentschap Fars met Edward Snowden die stelde dat een ISIS onderdeel vormde van een Amerikaans-Brits plan, Bijennest genaamd, om één grote jihadistengroep uit te bouwen die alle would-be terroristen zou lokken om zo de Israëlische vijanden te verzwakken.

Snowden ontkende nooit het bestaan van dit gesprek maar het verhaal is ook niet meer weer te vinden bij de grote Iraanse media. Wat uiteraard vragen oproept over de betrouwbaarheid hiervan. Maar het klinkt wel erg logisch. En inderdaad trekt ISIS door zijn ‘succes’ als een soort bijennest wereldwijd salafistische terroristen aan. Dat klopt. (2 en 3)

Aboe Bakr Al-Baghdadi. Veterans Today

De foto die hoort bij het niet ondertekende artikel over al Baghdadi in Veterans Today. Een slecht gebruik van Photoshop zo te zien. Het lijkt het werk van amateurs, niet van professionals.

Bovendien weten wij uit het verhaal van de in Marokko tot levenslang veroordeelde Belgisch-Marokkaanse terrorist Abdelkader Belliraj dat Israël heel vermoedelijk contacten onderhield met Osama Bin Laden.

Of deze laatste wist dat Belliraj voor de Mossad werkte is natuurlijk niet bewezen. Maar het toont wel dat Israël bijna zeker direct betrokken was bij het plannen van salafistische terreuraanslagen in Marokko. Waarbij Belliraj goed wist wat hij deed. En als Israël dat deed in Marokko, toch ietwat een bondgenoot, dan doet ze dat zeker in Syrië, Libanon, Iran en Irak, haar vijanden.

Koerden

Maar we zitten nu in een situatie waarbij de VS, Groot-Brittannië en Frankrijk hun bommenwerpers uitsturen, niet tegen de Syrische president Bashar al Assad en zijn regering zoals men plande na die gifgasaanval bij Damascus maar tegen de grootste Syrische terroristengroep.

En iedereen in de media en de politiek juicht het plots kritiekloos toe. De Amerikaanse senator John McCain wil zelfs nog meer bommen laten gooien. Eerder vervoegde hij in Syrië aan al Qaeda gelieerde terroristengroepen met de oproep om hen te steunen. Waarbij hij Obama toen al vroeg om zijn bommenwerpers te sturen om die bendes aan de macht te helpen.

En de Koerden? Die moeten zich wel erg bedrogen voelen. Het was duidelijk dat toen ISIS de stad Mosoel innam er een geheim akkoord was met de Koerdische regering van Massoed Barzani. Zij namen Mosoel, Barzani nam Kirkoek en dus iedereen tevreden. Behoudens natuurlijk Bagdad dat zich terecht bedrogen voelde.

Barack Obama - 3

Meer dan welke president voor hem zaait Barack Obama overal conflicten, van Syrië over de Zuid-Chinese zee tot Mali en Oekraïne. Een stilaan zeer impressionant wordende lijst. Hij kickt blijkbaar op het destabiliseren van de wereld. Een zeer gevaarlijk man.

Maar de opmars van ISIS richting Bagdad stokte en bij de strijd om de belangrijke olieraffinaderij van Baiji delfde ISIS zelfs het onderspit. En pogingen om de voorname stad Samarra in te nemen mislukten eveneens.

Waarna ze het eventjes tegen de Syrische regering probeerden maar eveneens nergens raakten. En dus viel het oog op de olievelden van de Koerden en de schatten van Erbil, de Iraaks-Koerdische hoofdstad. En een begerige al Baghdadi kon daaraan duidelijk niet weerstaan. Kaliefen waren in de vroege middeleeuwen immers ook maar plunderaars die de godsdienst misbruikten.

Bommenwerpers

Maar de Iraakse Koerden van Barzani worden traditioneel gesteund door Turkije, Israël en de VS en dus was er hier een probleem van vazallen die met elkaar gaan vechten. Een al even klassiek probleem eigen aan grote wereldimperia. En dus kwamen daar plots de Syrische en Turkse koerden van de PYD en PKK, tot onlangs vijanden van Barzani en geallieerden van Assad, hen ter hulp.

En Turkije. Dat zwijgt voor zover geweten in alle talen. Waarna de VS en haar militaire hulpjes, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk, indirect Assad ter hulp snelden. Ze zijn dus toch gekomen die Amerikaanse bommenwerpers alsmede de robot- en gevechtsvliegtuigen. Maar vermoedelijk niet zoals Saoedi-Arabië, Israël en Turkije droomden.

De oplossing voor dit probleem is echter vooral de uitbouw van een echte militaire en politieke strategie in Irak naar het model van Syrië. Dit naast het stopzetten van elke vorm van buitenlandse hulp aan die terreurgroepen in zowel Syrië als Irak. Bommenwerpers hebben maar een heel beperkt effect op het strijdtoneel. De recente militaire geschiedenis heeft dat in overvloed al bewezen.

Willy Van Damme

1) ‘French Report ISIL Leader Mossad Agent’, 4 Augustus 2014, auteur onbekend, Veterans Today. http://www.veteranstoday.com/2014/08/04/french-report-isil-leader-mossad/

2) ‘Why Iran Believes the Militant Group ISIS Is an American Plot’, Aryn Baker, 19 juli 2014, Time. http://time.com/2992269/isis-is-an-american-plot-says-iran/.

3) ‘Snowden: ‘le Chef de l’EIIL, al Baghdadi, a été formé par le Mossad’, 11 juli 2014, Agentschappen, Algerie 1. ttp://www.algerie1.com/actualite/snowden-le-chef-de-leiil-al-baghdadi-a-ete-forme-par-le-mossad/ 

Een bevestiging bij Iraanse mediabronnen leek merkwaardig genoeg gisteren zaterdag niet te lukken. Waarom dit blijkbaar bij de Iraanse media, waaronder ook FARS, van het internet verdween is een goede maar onopgeloste vraag.