Pax Christi steunt de introductie van de sharia in Syrië

Een van de organisaties die al sinds het begin van de oorlog tegen Syrië voluit die opstand steunt is de Belgisch-Nederlandse Pax Christi/IKV, een ngo die onder controle valt van de Belgische en Nederlandse bisschoppenconferenties. Eerst was dat bij deze ngo zonder enige opmerking wat betreft de natuur van die opstand die als een bevrijding werd gezien, de weg naar het paradijs op aarde.

Sinds meer dan een jaar echter maakt men wel terloops wat opmerkingen over de aanwezigheid van allerlei extreme islamisten, maar veelal is dat zo beknopt en vaag als maar mogelijk. Zo stelde Pax Christi in een tekst ‘Burgeractivisme in Syrië verzacht het leed’ van 13 maart 2014 (1):

“Na jaren van stagnatie en stilte kunnen Syriërs sinds de aanvang van de protesten in maart 2011 voor het eerst hun visie op democratisering en burgerschap publiek uiten en zich organiseren. Activisten richtten solidariteitsnetwerken op die op geïmproviseerde wijze voedsel, medische zorg en scholing voorzien. Iedere Syrische stad is uniek. Dat heeft bijgedragen tot de rijkheid en de diversiteit van de Syrische protestbeweging.”

Pax Christi - Opkuis van de straten in rebellengebied - Editie

Typerend voor het idealistische beeld dat Pax Christi/IKV over de opstand in Syrië wil scheppen is deze foto met onderschrift uit haar tijdschrift vrede.nu, jaargang 7, nummer 4, Winter 2013. Merk vooreerst op dit hier alleen jongens aan het werk zijn. Waar zijn de meisjes en vrouwen? En merk ook op dat bijvoorbeeld die vaagborstel spiksplinternieuw is. Er is geen vuiltje of sleet op te bemerken. Ook de schoppen lijken wel nieuw. Deze foto heeft dan ook alles weg van een enscenering.

Met de slogan ‘adopteer eens een revolutie’ zoekt Pax Christi ook financiële steun voor die opstandelingen. Het grote door haar steeds maar herhaalde voorbeeld daarbij is het dorp Kafranbel, een voor de opstand 15.000 inwoners tellend stadje in het noorden van het land in de provincie Idlib bij de Turkse grens. Een gebied waar de jihadisten behoudens ISIS het sterkst staan.

De acties in die stad worden daarbij voorgesteld als een voorbeeld voor democratische en vreedzame strijd en respect voor de mensenrechten. De actie wordt er geleid door een zekere Raed Fares die via o.m. Twitter de opstand poogt in leven te houden. Dat door onder meer gebruik te maken van Engelstalige slogans die duidelijk gericht zijn op een westers publiek.

Toen de Amerikaanse acteur Robin Williams zelfmoord pleegde had men dan ook direct een spandoek met condoleances klaar. Een bewijs dat hun actie gericht is op een te bewerken Amerikaans bevolking.

Abdelrahman Ayachi - 1

Terrorist Abdelrahman Ayachi, sneuvelde in Syrië en kreeg tijdens de actie 12/12 op de VRT TV van Rudi Vranckx zelfs de gelegenheid om zijn goede zaak te verdedigen. Hij was ondanks zijn zware veroordeling wegens terrorisme tot 4 jaar effectieve cel tolk en gids voor de VRT. Bij Suqur al Sham was hij een der belangrijke commandanten. Woonde hij ook in Kafranbel?

Raed Fares en zijn actie zijn dan ook de lieveling van Pax Christi en ook van zowat de algehele westerse persgilde van CNN over Le Monde en The New York Times tot The Guardian. Allemaal hangen ze bijna tot tranen bewogen aan zijn lippen voor de laatste verhalen. Dat de man grote onzin zit uit te kramen en tegen welk bestand ook is wil men dan niet horen.

Als we Pax Christi, de massamedia en Raed Fares moeten geloven dan is dit stadje zowat het paradijs op aarde. Zelfs al moet men tegenwoordig schoorvoetend toegeven dat allerlei salafistische extremisten dit ‘paradijs’ belagen (4). Maar Raed Fares, de held, weet dapper weerstand te bieden. Zelfs al werd hij begin dit jaar neergeschoten. Geen zorg, wat later was hij bij Le Monde in Parijs.

Over de echte toestand in Kafranbel lezen we bij Pax Christi en in al die persverhalen echter nooit iets. Alles blijft sudderen aan de oppervlakte. Een verhaal van het Institute for War and Peace Reporting (IWPR) (2) over de situatie in dit stadje geeft echter al een ietwat ander beeld. Het dateert bovendien van 26 maart 2014, nog geen twee weken na dat van Pax Christi wat een vergelijking mogelijk maakt.

Blijkt dat toen het Syrische leger zich in de nazomer van 2012 uit het stadje terugtrok het gezag werd overgenomen door vooral twee rebellenbrigades, de Fursan al Haq Brigade en de Suqur al Sham Brigade, ook gekend als de Valken van Sham.

Kafranbel - 16 oktober 2014 - Protest tegen Amerikaanse bombardementen Raed Fares en zijn ‘revolutionairen’ keerden zich recent ook tegen de Amerikaanse bombardementen op ISIS en Jabhat al Nusra. Blijkbaar moeten die gespaard worden. Verder: Zoek de vrouwen.

In november 2012 werd dan de Syrische rechtspraak afgeschaft en vervangen door de sharia, de rechtspraak gebaseerd op de Koran. Het hoofd van de rechtbank is sindsdien dan ook een lokale imam genaamd Mohammad Khayro al Khatib.

Maar deze moet volgens het verhaal dan wel terdege rekening houden met de macht van de jihadisten die de stad controleren, de Fursan al Haq Brigade en Suqur al Sham die blijkbaar onaantastbaar zijn. De rechtbank heeft volgens dat verhaal officieel wel een kleine politiemacht ter beschikking maar die is natuurlijk machteloos tegen de zwaarbewapende jihadisten.

Bovendien staat zeker Suqur al Sham gekend als een harde salafistische terreurbeweging die openlijk de introductie nastreeft van een islamitische staat. Democratie en mensenrechten zijn voor haar begrippen die haaks staan op hun politieke visie. Ze maakt trouwens deel uit van het zogenaamde Islamitisch Front, een verzameling salafistische terreurgroepen.

Een van de bekendere leden van Suqur al Sham was de Belg Abdelrahman Ayachi die voor hij sneuvelde in beroep in België wegens terrorisme 4 jaar effectieve celstraf kreeg. In eerste aanleg kreeg hij zelfs 8 jaar cel. Hij was ook de gids en tolk van VRT-icoon Rudi Vranckx toen die in Syrië was voor zijn reportages. En via zijn vader Sjeik Bassam Ayachi loopt er trouwens een link naar al Qaeda.

Kafranbel - 28 februari 2014 - Met Oekraïense vlaggen

Hier een foto van die ‘vrijheidsstrijders’ van de Twitteraccount Raed Fares. Bemerk de twee Oekraïense vlaggen. De foto dateert van 28 februari 2014, de week na de door de VS en de EU georganiseerde fascistische staatsgreep in Kiev, hoofdstad van Oekraïne. Een tip gekregen van de VS? En: Zoek de vrouwen.

Hoeft het dan te verbazen dat er op de vele tientallen foto’s van de Twitteraccount van Raed Fares (3) nooit vrouwen te zien zijn. Die zijn duidelijk verwezen naar de haard, goed voor de kweek en het huishouden, niet meer. De wereld van Kafranbel is voor de mannen die heersen naar welbelieven.

Maar dat verhaal lezen we natuurlijk niet bij Pax Christi waar Brigitte Hermans en haar team maar voluit blijft gaan in de steun voor Kafranbel. Een verhaal dat zo vals is als de vroegere zogenaamde Potemkindorpen in China en de Sovjetunie. Dat waren als idyllisch voorgestelde dorpjes waar de buitenlandse gasten werden heengeleid om zo een goede indruk te geven.

Kafranbel is zo’n voorbeeld met horden westerse journalisten en ngo’s die men er als kippen zonder kop heen stuurt en die al die verhalen slikken zonder zelfs maar eventjes na te denken. Een show voor dummy’s opgevoerd door een of ander westers PR-bureau.

Dat een dame als Brigitte Hermans van Pax Christi de toestand in een dorp zit te verdedigen waar vrouwen als kweekvee en meiden voor vuil werk thuis worden opgesloten maakt het alleen maar schokkender. Hoe in ‘s hemelsnaam verkoop je zoiets?

Raed Fares - 1

Raed Fares, de revolutionair van Kafranbel en de lieveling van de westerse massamedia die hem zelfs naar het buitenland uitnodigt. Zijn ‘revolutie’ lijkt wel alleen bestemd voor mannen.

Maar echt nieuw is dat niet. De vroegere Britse veldmaarschalk Bernard Montgomery toerde ooit ten tijde van de grote hongersnood in 1960 door China en keerde vol bewondering in het Britse Hong Kong terug. Verhalen over een hongersnood in China waren, stelde hij in de Britse kolonie, allemaal larie. Miljoenen doden? Kom nou, wat onzin.

Wat de massa’s in die periode naar Hong Kong gevluchte hongerige Chinezen dachten kon hem vermoedelijk geen barst schelen. Hij had het tenminste goed gehad bij Mao. Ook Brigitte Hermans, al die pennenlikkers en ngo’s hebben, Montgomery indachtig, alleen maar lovende woorden voor Kafranbel. Wat de mensen echt denken? Ach!

Willy Van Damme

1) ‘Burgeractivisme in Syrië verzacht het leed’, Pax Christi, 13 maart 2014 – http://www.paxchristi.be/wp/wp-content/uploads/2014/03/Burgerprotest-13-maart-2014-def.pdf

2) ”Syria: Sharia Courts Impose Justice in Rebel-Held Idlib”, Institute for War and Peace Reporting, 26 maart 2014,Hazzaa Adna al Hazzaa, http://iwpr.net/report-news/syria-sharia-courts-impose-justice-rebel-held-idlib. Het Institute for War and Peace Reporting is een Britse ngo met bureaus in de VS en Nederland.

3) https://twitter.com/RaedFares4

4) Volgens de website Breaking News is er op dit ogenblik in de buurt een hevige strijd bezig tussen allerlei terreurbendes zoals Arhar al Sham en Jabhat al Nusra waarbij aan het hoofdkwartier van Fursan al Haq in Kafranbel een bom ontplofte. Iets voor de Twitteraccount van Raed Fares? http://breakingnews.sy/en/article/47429.html

Israël en de vrienden van al Qaeda

Voor de westerse media zijn Israël en die jihadisten in Syrië en Irak aartsvijanden en heeft Israël ook niets te maken met die opstand in Syrië. Beweringen die vooral gebaseerd zijn op officiële verklaringen van de zionistische heilstaat en de VS maar die na wat onderzoek alleen maar als fictie kunnen gezien worden. Een recent artikel van de Israëlische journalist Ehud Yaari toont dit nogmaals aan.

Seymour Hersh - 1

De Amerikaanse journalist Seymour Hersh onthulde al in 2007 de plannen om Syrië aan te vallen door gebruik te maken van de Syrische Moslimbroederschap.

Geheim houden

Een goede analyse van de achtergrond van die oorlog tegen Syrië is nog steeds het artikel van de Amerikaanse journalist Seymour Hersh, The Redirection dat op 5 maart 2007 in het tijdschrift The New Yorker verscheen. Het toont waarom men Syrië toen als doelwit uitkoos voor een zoveelste oorlog in het Midden-Oosten en hoe Israël hier centraal stond. (1)

Maar voor de klassieke media en de door die media overvloedig geciteerde specialisten is dat allemaal onzin en is die opstand en die jihad voor Israël een groot gevaar. Montasser Alde’emeh, de uit Dendermonde komende doctoraatstudent en nieuwbakken specialist in de salafistische jihad, ziet in die jihad zelfs de start van de bevrijding van Palestina, zijn tweede vaderland.

Maar Israël doet er natuurlijk alles aan om haar rol in die oorlog en de contacten met die jihadisten zoveel mogelijk geheim te houden. Beweringen van de Syrische regering over jihadisten die vechten met Israëlische wapens worden door de media of genegeerd of gezien als Syrische propaganda.

Wie echter goed vooral de Israëlische media volgt ziet echter hoe Israël actief intervenieert in deze oorlog. Zo zijn er natuurlijk de vele honderden jihadisten, waaronder veel leden van de al Qaeda-franchise Jabhat al Nusra, die in Israëlische legerhospitalen al werden verzorgt. Ook bestaan er foto’s van publieke ontmoetingen tussen leiders van het verzet en Israël.

Een recent artikel in het Amerikaanse Business Insider van de Israëlische journalist Ehud Yaari (2) brengt nieuwe elementen aan die toont hoezeer Israël nauw betrokken is bij die oorlog. Ze heeft er meer dan een vinger in de pap.

Het is dan ook geen toeval dat rebellengroepen zoals Jabhat al Nusra erg actief zijn in het grensgebied van Israël met Syrië. Wel ontkent Ehud Yaari enige relatie van Israël met die aan al Qaeda gelieerde groep. Logisch voor wie de man kent.

Ehud Yaari

De Israëlische topjournalist Ehud Yaari geeft toe dat Israël die Syrische jihadisten voorziet van wapens en regelmatig met hen overlegt.

Washington Institute for Near East Policy

Ehud Yaari is een Israëlische topjournalist die naast schrijver van een serie boeken over de regio ook al voor allerlei belangrijke Israëlische media werkte zoals de legerradio en de Jerusalem Post. Hij werkt nu als commentator voor het Israëlische Televisiekanaal Twee. 

Sinds 1987 is hij ook een voornaam medewerker (fellow) van het Washington Institute for Near East Policy, een van de meest uitgesproken pro-Israëlische studiediensten en lobbygroepen in de VS. Een man die dus het totale vertrouwen geniet van de Israëlische regering en er zowat een officieuze woordvoerder van is.  

Zo schrijft Ehud Yaari in het Amerikaanse Business Insider van 7 oktober 2014 betreffende de situatie in het Syrische-Israëlisch grensgebied op de Golan Hoogvlakte:

“…for non-Islamist rebel groups, some of which maintain contacts with Israel….. most Israeli support for moderate, local, non-Islamist rebel battalions along the border has been limited to humanitarian aid, such as treating 1,400 sick and wounded Syrians in Israeli hospitals, supplying medication, food, and heaters to villagers, and so forth.

“… Voor niet-islamistische opstandelingen, waarvan sommige contact onderhouden met Israël… De meeste Israëlische steun voor gematigde en lokale niet-islamistische rebeleenheden langs de grens is beperkt tot humanitaire hulp zoals het verzorgen van de 1.400 zieke en gewonde Syriërs in Israëlische ziekenhuizen, het geven van geneesmiddelen, voedsel, verwarmingstoestellen, enzovoort. “

Some rebel groups maintain constant contact with the IDF, including frequent secret meetings reportedly held in Tiberias, but only a modest amount of weapons have been provided to them, mainly rocket-propelled grenade launchers….. a springboard for a future offensive toward the capital.

Sommige opstandelingen houden continu contact met het Israëlisch leger (IDF, nvdr), incluis regelmatige geheime vergaderingen die naar verluidt gehouden worden in Tiberias. Maar slechts een beperkte hoeveelheid wapens werden hen bezorgd, voornamelijk dan mortieren ….. een springplank voor een eventueel offensief richting de hoofdstad.”

En dat is toch wel een zeer merkwaardige openbaring van Ehud Yaari wiens tekst ook verscheen bij zijn Instituut. Geheel verrassend is dit natuurlijk niet. Al van bij het begin van de Syrische oorlog in maart 2011 werd er hier gewezen op de cruciale rol achter de schermen van Israël. In het Midden-Oosten gebeurt er nu eenmaal amper iets belangrijks zonder dat Israël hierbij een centrale rol speelt.

Contacten met al Qaeda

Daarvoor heeft Israël tot heden bijna steeds voluit de steun gehad van de VS. Eerder werd hier al onthuld hoe de Belgisch-Marokkaanse spion en islamistische terrorist Abdelkader Belliraj toen hij een ontmoeting had met Bin Laden, toch de grote man van al Qaeda, heel vermoedelijk werkte voor de Mossad, de Israëlische geheime dienst. (3)

Vrij Syrisch Leger - Training

Uit de onthullingen van Ehud Yaari en andere tonen dat die Syrische salafistische jihadisten een instrument zijn van de Israëlische politiek die zo via sectair geweld de regio geheel wil laten vernietigen.

Met als vraag waarom Belliraj dan contact legde en of Bin Laden wist van diens relatie met de Mossad. En als de Mossad dus wist waar Bin Laden verbleef dan stelt zich de zeer belangrijk vraag waarom Israël niet ingreep en Bin Laden uitschakelde of het door de VS liet doen.

En dan is er het ook hier onthulde verhaal van Jacques Monsieur, een Belgische spion en wapenhandelaar die eveneens werkte voor de Mossad, welke in 1993 op vraag van Israël Amerikaanse wapentechnologie voor o.m. luchtafweerraketten illegaal verkocht aan Iran.

Dit jaren na het Iran-Contra schandaal uit het midden der jaren tachtig over Amerikaanse en Israëlische wapenleveringen aan Iran. Een verhaal dat bijna leidde tot het afzetten van toenmalig Amerikaans president Ronald Reagan.

En uit recente onthullingen rond de gijzeling vorige maand door Jabhat al Nusra van VN-blauwhelmen op de Golan Hoogvlakte weten we dat Israël nauw betrokken was bij die zaak en mede onderhandelde met Jabhat al Nusra.

Waarbij volgens die verhalen Qatar 25 miljoen dollar als losgeld betaalde aan Jabhat al Nusra. Het is een verdoken wijze om in het publiek die beweging – waarop Qatar nooit kritiek had – te financieren. Het waren verhalen die de woordvoerder van de VN tijdens een persconferentie niet ontkende.

En dat Israël hier op de Golan Hoogvlakte alleen met zogenaamd gematigde rebellen onderhandelde is trouwens pure fictie. Er zijn inderdaad verscheidene rebellenbrigades daar actief maar men kan er gewoon geen onderscheid tussen maken. De Israëlische media maakten er trouwens melding van dat Israël bij het opnemen van gewonde rebellen in haar ziekenhuizen niet kijkt naar hun affiliatie.

Maar Ehud Yaari kan als belangrijk verdediger van de Israëlische belangen in de VS natuurlijk onmogelijk schrijven dat Israël Jabhat al Nusra, en dus al Qaeda van wapens voorziet. Het is voor de VS officieel immers een terreurorganisatie en men moet dus de schijn ophouden. Hetzelfde voor de VS trouwens die zelfs mee aan de wieg stond bij de oprichting van Jabhat al Nusra.

Benjamin Netanyahu met gewonde Syriër in Israëlisch militair hospitaal - 19-02-2014

Organiseert Israël al decennia een politiek van terreur tegen de Palestijnen, tegenover die salafisten die Syrië kort en klein slaan is men dan weer behulpzaam, zelfs met wapens. Hier de Israëlische premier Benjamin Netanyahu die in een legerhospitaal een gewonde Syrische jihadist komt troosten. Of hoe die jihadisten als nuttige idioten gewoon kanonnenvlees zijn voor het zionisme.

Wapenleveringen 

Maar dankzij deze onthullingen van Ehud Yaari weten we nu met absolute zekerheid dat die jihadisten, waaronder dus Al Qaeda, een front vormen met Israël voor de verovering van het land. En bovendien weten we nu ook met zekerheid dat Israël ze van wapens voorziet.

De verklaringen van de regering in Syrië en Iran over de rol van Israël in het conflict en de Israëlische wapenleveringen aan die salafistische terreurgroepen werden door de massamedia en de westerse regeringen tot heden steeds afgedaan als pure propaganda. We weten nu echter dat dit verhaal van Iran en Syrië klopt en het bewijs komt zelfs van een semi-officiële Israëlische bron.

Maar dat Israël na drie jaar geheime contacten meer en meer in het openbaar komt met haar steun aan allerlei salafistische terreurbewegingen in Syrië toont feitelijk de radeloosheid van de zionistische heilstaat. Het is diezelfde radeloosheid die ook aan de oorsprong ligt van het herhaaldelijk bombarderen door Israël van Syrische militaire installaties.

Haar droom om in Damascus een kloon van de Jordaanse koning Abdoellah II te zetten, de ultieme Quisling, ligt feitelijk aan flarden. Zeker nu Washington een de facto alliantie is aangegaan met de Syrische regering.

Het verhaal van Ehud Yaari verklaart ook waarom er zoveel salafistische jihadisten aan de grens met Israël zitten. Israël is hier dus een tweede Turkije, een bevoorradingsbasis, via welke buitenlandse jihadisten, wapens en allerlei bevoorrading toestromen en zelfs medische verzorging en rust en recreatie geboden worden.

Saad Hariri & Walid Jumblatt - 1 

Walid Jumblatt (links) en Saad Hariri, twee der voornaamste Libanese politici, adviseerden eind 2006 aan de toenmalige Amerikaanse vicepresident Dick Cheney om met steun van de Syrische Moslimbroederschap Syrië aan te vallen. Advies dat Washington na jaren voorbereiding onder Barack Obama opvolgde. Het gevolg is een reeks van aanslagen en schietincidenten in Libanon zelf dat steeds meer in de Syrische burgeroorlog wordt getrokken.

Met andere woorden: Specialist en doctoraatsstudent Montasser Alde’emeh en de massamedia kennen het dossier niet of zitten bewust te liegen dat het niet mooi is. Het is een van de twee, een andere mogelijkheid is er niet. En het is Israël zelf die dit bewijst.

Willy Van Damme

1) The Redirection, Seymour Hersh, The New Yorker, 5 maart 2007. http://www.newyorker.com/magazine/2007/03/05/the-redirection. Het verhaal kwam er na de mislukte Israëlische invasie van Libanon in juli en augustus 2006 waarbij men Hezbollah alleszins deels wou vernielen. Het draaide uit op het tot dan grootste Israëlische fiasco.

Waarna Israël en de VS in het kader van een evaluatie met de bondgenoten uit Saoedi Arabië en Libanon dan op zoek gingen naar een oplossing voor dit probleem. Waarbij Libanese politici zoals druzenleider Walid Jumblatt en ex-premier Saad Hariri aan de toenmalige vicepresident Dick Cheney voorstelde om Hezbollah via Syrië aan te pakken.

Dit door gebruik te maken van het netwerk van de Syrische Moslimbroederschap. Wat men onder Barack Obama vanaf maart 2011 dan poogde te realiseren. Wel was er voorheen in mei en juni 2007 een zogenaamde try-out in Libanon met de duistere salafistische terreurgroep van Palestijnse origine Fatah al Islam.

Volgens de westerse massamedia van toen was die Fatah al Islam gewoon een creatie van Syrië. Een bijna klassiek geworden leugen van onze pennenlikkers. Leden van Fatah al Islam vechten nu al sinds maart 2011 in Syrië mee met andere salafistische jihadisten tegen de regering van Bashar al Assad.

2) Israel Is Cautiously Arming Syria’s Rebels — And Has A Fragile Unspoken Truce With An Al Qaeda Affiliate, Ehud Yaari, Business Insider, 7 oktober 2014. http://www.businessinsider.com/its-not-too-late-to-empower-the-moderate-rebels-of-syria-2014-10.

Het artikel is ook te lezen op de website van het Washington Institute for Near East Policy, 6 oktober 2014.  http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/tough-dilemma-in-southern-syria#When:20:35:21Z#ixzz3GRLD5S6F.

3) Dit is gebaseerd op het verslag van het Comité I van het Belgische parlement die tot taak heeft controle uit te oefenen op onze veiligheidsdiensten. Daarin is sprake van het feit dat Belliraj behoudens informant voor de Staatsveiligheid ook werkte voor een voorname niet nader genoemde buitenlandse spionagedienst.

Navraag bij een aantal insiders leerde dat het hier de Mossad betreft. Vier als uiterst betrouwbaar te beschouwen bronnen, ieder apart en zeer snel na elkaar gecontacteerd – dit om zo een besmetting van de getuigenissen te vermijden – bevestigden dat die voorname dienst De Mossad is.

Hij werd in Marokko tot levenslang veroordeeld wegens onder meer het plannen van terreuraanslagen. Met andere woorden: Een geheimagent van Israël plande in Marokko terreuraanslagen met een islamistische achtergrond.

Bij zijn ondervragingen door het Belgische gerecht erkende de Belgische spion en wapenhandelaar Jacques Monsieur, een informant voor de Belgische militaire veiligheid, dat hij werkte voor de Mossad. Hij werd wegens spionage in Iran veroordeeld en wegens illegale wapenhandel in België, Frankrijk en de VS. 

Guy Verhofstadt–Europarlementslid als bijberoep

Onze liberale ex-premier Guy Verhofstadt is bijwijlen een bezig baasje, met Syrische rebellen in het Europarlement oproepen voor wapenleveringen aan jihadisten en in de Oekraïense hoofdstad Kiev een fijn assortiment van fascistisch tuig ophitsen, allemaal geen probleem voor een man die voorzitter wou worden van de Europese Commissie.

Maar geen zorg voor Guy Jihad Verhofstadt want volgens een studie van Transparency International, een Amerikaanse NGO, heeft hij samen met een groepje andere Europarlementsleden een erg drukke agenda. Je vraagt je af of de man zelfs de tijd heeft om nog te slapen en te eten. Met als extra vraag wat hij dan nog juist doet in dat parlement, behoudens een wedde opstrijken.

Zo heeft Verhofstadt volgens die studie naast zijn job bij het Europarlement in totaal 51 extra mandaten die hem maandelijks minstens 15.000 euro opleveren. Dit komt dan naast zijn verdienste als Europarlementslid.

En dat was in 2012 goed voor een maandelijkse nettowedde van 6.200,72 euro, een dagvergoeding van maandelijks een 2.500 euro, een onkostenvergoeding van 4.299 euro per maand, een vergoeding voor woon – en werkverkeer van 0,5 euro per kilometer en een reisvergoeding van 4.243 euro.

Guy Verhofstadt - Brookings Institute

Toen hij in 2003 nog premier was weigerde hij de VS te steunen in hun oorlog tegen Irak. Het leverde hem bedreigingen op vanuit Washington. Dat is duidelijk verleden tijd zoals dit gastoptreden bij het Brookings Institute toont. De VS kan zowel in Syrië als in Oekraïne dan ook op de volle steun rekenen van onze ex-premier.

Jaarlijks goed voor ongeveer 160.239,64 euro, zonder dan de kilometervergoeding. Maar aan jaarlijks 50.000 kilometer is dat toch ook dus 25.000 euro. Daarbij komen dan zijn andere verdiensten van minimum 15.000 per maand, wat nog eens goed is voor zeker 180.000 euro.

Wat betekent dat onze liberale jihadisten- en fascistenvriend goed is voor een minimum jaarinkomen van 340.239,64 euro. Wat in de vroegere Belgische munt goed is voor 13.724.926 frank. Flink verdiend dus. En dan kan er al eens een Toscaans buitenverblijf af natuurlijk. Om op het plebs neer te kijken?

Verhofstadt is tegenwoordig blijkbaar ook al eens een gastspreker op allerlei bijeenkomsten van Amerikaanse studie- en lobbygroepen zoals hier het Brookings Institute, en geweten is dat ook dit een financieel zeer interessante zaak is. Dit lijkt echter niet opgenomen in het lijstje van Transparency International dat alleen sprak over mandaten.

Zijn Open VLD kondigde recent de afschaffing aan van de gratis bustickets voor 65+’ers af met als argument dat dit niet langer gratis kon. “Gedaan met de gratispolitiek”, klonk het.  Waarbij men netjes zweeg over het gratis openbaar vervoer voor onze parlementsleden voor wie ‘gratis’ wel de regel blijft. Een ding is zeker: Verhofstadt heeft de bus en trein niet nodig, hij heeft ‘gratis’ benzine.

Willy Van Damme

Stilte in de Dendermondse gemeenteraad

Zoals wel kon verwacht worden waren er tijdens de gemeenteraad van september interpellaties over de werken van het gewest aan de N17 doorheen Baasrode en de problemen hierbij met de communicatie naar de buurtbewoners. Die was zoals ook de stad reeds stelde niet bepaald optimaal te noemen.

Reden waarom een aantal Baasroodse burgers en vooral handelaars naar de klaagmuur van Het Laatste Nieuws trokken om er hun beklag te doen. Waarna enkele Baasroodse gemeenteraadsleden van N-VA naar diezelfde klaagmuur trokken en zonder aarzelen hier het gemeentebestuur van CD&V en sp.a beschuldigden als zijn de verantwoordelijk voor die vele hier gemaakte fouten .

Maar merkwaardig, tijdens de gemeenteraad waren er wel interpellaties over de zaak van de Open VLD en van Stefaan Van Gucht van het Vlaams Belang maar niet van de N-VA. En zelfs tijdens het nochtans langdurig debat bleef het op de vele zitjes van de N-VA muisstil. De drie Baasroodse raadsleden van de partij zwegen als de dood. Opvallend.

Leen Dierick

Schepen Leen Dierick moest schipperen tussen de heel terechte kritiek vanuit Baasrode over communicatie rond die werken en de nood aan een goede relatie met AWV. Ze zocht dus veel uitvluchten om dit geklungel van AWV te rechtvaardigen.

Er was in de interpellaties van die twee oppositiepartijen echter amper kritiek te horen op het stedelijk beleid hier. Neen, Stefaan Van Gucht drukte er nog eens nadrukkelijk op dat men de verantwoordelijke schepen niets kon verwijten.

Terwijl Stijn Pluym van Open VLD eerder het globaal probleem van de stedelijke communicatie rond werken aankaartte, waarbij dat van de Smidsestraat in Grembergen. Maar ook die pleitte het stadsbestuur vrij. “Let wel, ik wil niet met een beschuldigende vinger naar het stadsbestuur wijzen”, stelde die.

Een CD&V raadslid: ‘’Ik had de N-VA gewaarschuwd dat als ze nog eens het stadsbestuur over de kwestie zouden aanvallen ik onmiddellijk de naam van Vlaams minister van Openbare Werken Ben Weyts zou laten vallen. Want die is verantwoordelijk. En vergelijk de stadscommunicatie rond de werken op het Hoogveld met dit geklungel dan weet je het wie wou fout is. Hun zwijgen was dan ook geen toeval.”

Voor de stad is dit echter een moeilijk laveren. Men kon natuurlijk moeilijk ontkennen dat er sprake was van een slechte communicatie vanuit de gewestelijke Administratie voor Wegen en Verkeer (AWV) maar schepen van Openbare Werken Leen Dierick (CD&V) sloofde zich uit in het zoeken en ook vinden van alle mogelijke uitvluchten voor dit geklungel.

De reden is simpel. De AWV is nu eenmaal een voor de stad cruciale partner rond een waslijst van projecten en ook de minister dient men best niet te schofferen. De AWV heeft in theorie wel een grote autonomie maar iedereen die de politieke tradities in België en dus ook Vlaanderen kent weet dat ministeriële inmengingen in de ambtenarij schering en inslag zijn. En kritiek op partners laat men liefst achterwege.

Asfaltwerken N17 Baasrodestraat

Terwijl in Baasrode de jaarmarkt volop bezig was en men er een barbecue hield begon men plots met asfaltwerken. Satés met asfaltsmaak, het is eens iets anders. Een zoveelste blunder van de AWV in dit dossier. Voor het Baasroodse N-VA raadslid Dimitri Van Hoey echter de gelegenheid om na die gemeenteraad nog eens uit te halen naar het stadsbestuur.

Zo moet de stad met de AWV samenwerken rond de herinrichting van de cruciale Mechelsesteenweg en is er ook de kwestie van de door de provincie en Waterwegen en Zeekanaal (W&Z) geplande overslaghaven in de wijk Nieuwe Briel in Baasrode.

Onderdeel hiervan is de ruil in Baasrode van de nu gewestelijke Fabriekstraat, Sint-Ursmarusstraat en Baasrodestraat met de nu gemeentelijke wegen Hoogveld en Mandekenstraat. Wat toelaat dat men op termijn vanuit de stad eindelijk de Baasroodse dorpskern kan verfraaien en voor de dorpsbewoners leefbaarder maken.

Dit akkoord is door de gemeenteraad al goedgekeurd maar de plechtige ondertekening ervan met AWV, de provincie, de stad en W&Z, eigenaar van de Baasroodse loskade, blijft uit. Officieel wegens agendaproblemen, maar de echte reden is de onenigheid over de tekst van het akkoord.

Tijdens de lange en gedetailleerde uiteenzetting van Leen Dierick viel dan ook maar heel terloops de naam van Ben Weyts. Je moest al heel goed opletten om het te horen. Voldoende voor de N-VA-fractie echter om de boodschap te hebben begrepen. Na de gemeenteraad was er binnen de N-VA zelfs lof voor haar uiteenzetting over de zaak. Terecht.

Willy Van Damme

Syrië – Turks-Amerikaanse ruzies

De interne oorlog binnen de westerse alliantie rond het conflict in Syrië en ook Irak lijkt steeds verder te escaleren. Na enkele voor Turkije negatieve verhalen in de westerse media, deels gesteund door anonieme Amerikaanse topfunctionarissen, gaat men nu een stap verder en komen de tegenstellingen in alle openheid bloot te liggen. Duidelijk is ook dat er hierover grote ruzie is in Turkije.

Te vergeefse Amerikaanse druk

De voorbije week gingen een ganse serie Amerikaanse diplomaten en militairen in Turkije op bezoek om de regering in Ankara onder druk te zetten. Ook Staffan de Mistura, de speciale gezant voor Syrië van de VN, en Jens Stoltenberg, de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO, trokken om die reden richting de Turkse regering van premier Ahmet Davotuglu en president Recep Tayyip Erdogan.

Jens Stoltenberg

Jens Stoltenberg is nog maar pas secretaris-generaal van de NAVO en krijgt al te maken met een der meest serieuze crisissen van de voorbije jaren in deze door de VS gecontroleerde militaire alliantie. Ook zijn interventie bij de Turkse regering leverde geen enkel resultaat op. Hij kwam met lege handen terug.

Het hielp echter geen zier. Tot Susan Rice, de Amerikaanse Nationale Veiligheidsadviseur, en Chuck Hagel, de minister voor Defensie, zondag glunderend aankondigden dat de VS voor hun bombardementen op ISIS, de Islamitische Staat in Irak en al Sham, gebruik gaan mogen maken van Turkse militaire installaties, lees luchthavens.

In ruil, aldus Rice, Hagel en een serie persberichten, kreeg Turkije dan de toestemming om een paar duizend zogenaamd gematigde Syrische rebellen op te leiden die dan wel vooraf een screening door de MIT, de Turkse veiligheidsdienst, zouden moeten ondergaan.

Incirlik

Een wat bizarre ‘toegeving’. Alsof bijvoorbeeld Turkije de toestemming aan de VS moet vragen om Syrische rebellen te gaan opleiden. Dat doet het al meer dan drie jaar. En gezien de officieel volgens deze verklaringen voorziene screening door de MIT kan men er gif op nemen dat dit keiharde geïndoctrineerde salafisten zullen zijn, kandidaten voor zelfmoordoperaties en onthoofdingen.

Maar de volgende dag echter ontkende een woordvoerder van de Turkse regering het bestaan van zo’n akkoord. Rice en Hagel naakt voor de wereldpers. Er werd, stelde die woordvoerder, wel gepraat maar een akkoord was er zeker niet.

Dat het een dag duurde voor Turkije die Amerikaanse verklaringen naar de prullenmand verwees toont dat er ook binnen de Turkse regering grote onenigheid is. Anders had het immers geen dag geduurd om de Amerikaanse beweringen te ontkrachten.

Voor de VS is vooral het gebruik van de luchtmachbasis van Incirlik in het oosten van Anatolië erg belangrijk. De VS moeten immers nu luchtaanvallen op het noorden van Irak en Syrië doen vanuit basissen die op ongeveer 2000 kilometer liggen, terwijl Incirlik op een 500 kilometer van het oorlogsgebied ligt.

En dat schilt veel voor de flexibiliteit, snelheid en gevechtskracht voor de vliegtuigen die vanuit Incirlik vlugger kunnen reageren en ook meer bommen kunnen meenemen. Wat strategisch natuurlijk een groot voordeel is. En in Incirlik zijn Amerikaanse gevechtsvliegtuigen gestationeerd. Maar die kijken nu werkloos toe. Tot woede van Washington.

Het is dus echter terug naar af. Het toont wat een groot probleem de VS heeft om haar vazallen onder controle te houden. Dat was vroeger zeker niet het geval geweest. Voor Erdogan is de kwestie van Syrië, de Koerden, ISIS en Irak duidelijk een hevige botsing met de VS, en feitelijk met de ganse buitenwereld, waard. Als er een vriend van ISIS is dan is het Erdogan. En dat is wederzijds.

De voorbije maanden heeft Erdogan nu immers ook zijn laatste partner in de regio, de Iraakse koerden, tot vijand gemaakt. Dat het door Turkije gesteunde ISIS Irbil, de hoofdstad van Iraaks Koerdistan, aanviel zorgde daar voor een schok zonder voorgaande. Turkije was immers hun vriend. Dachten ze.

Susan Rice met Amerikaanse soldaten

Met grote tevredenheid kondigde Susan Rice, nationaal veiligheidsadviseur van de VS, zondag aan dat Turkije toeliet om haar grondgebied te gebruiken voor luchtaanvallen op ISIS. Al de dag nadien werd zij in het openbaar tegengesproken door de Turkse regering. Zelden werd een dergelijke hooggeplaatst Amerikaans regeringslid door een bondgenoot zo te kijk gesteld.

En het was juist de PKK/YPG die de Iraakse Koerden toen met succes ter hulp kwamen bij de verdediging van Erbil en de Jezidi’s. Het is bij de Iraaks Koerdische clans Talabani en Barzani niet vergeten. Het resultaat van de aanval van ISIS en de steun hiervoor van Turkije is dat de Koerden meer dan ooit verenigd zijn. ISIS als Koerdische éénmaker

En als de grensstad Ayn al Arab/Kobani valt dan zal die eenheid alleen nog sterker worden. Zoals ook de woede van de Koerden tegen Ankara. Wat er in die stad ook gebeurt, steeds zal Erdogan de verliezer zijn. Zijn bombardementen vandaag op de Turks-Koerdische verzetsgroep PKK in het oosten van Turkije gaan dit alleen nog erger maken.

Symbolische strijd

Erdogan mag dan wel denken dat hij de Koerden een zware nederlaag gaat toebrengen, maar dat is geheel illusoir. Vooreerst is ISIS voor zijn land een veel groter gevaar dan de Koerden, maar bovendien blijven de Koerden in dat gebied wonen en zal hij er hoe dan ook mee moeten leven, en er akkoorden mee sluiten. En dat maakt hij op die wijze juist veel moeilijker.

Het is duidelijk dat de VS zowat al zijn geduld met Turkije aan het verliezen is. De vele voor de Turkse regering negatieve verhalen in de westerse massamedia zijn er het bewijs van. Men kan er dus zeker van zijn dat de rol van Turkije bij de groei van Jabhat al Nusra, het Syrische terreurfiliaal van al Qaeda, en ISIS in de pers almaar duidelijker zal worden.

Dat de VS en de EU samen met de Arabische Golfstaten bij de creatie van dit jihadistisch tuig een nog grotere rol speelden zal uiteraard netjes verzwegen worden. Erdogan zal steeds meer de rol van zwarte piet toegespeeld krijgen, de grote smeerlap en terreurvriend. Dat lijkt bijna zeker.

Rakka - Armeense kerk bezet door ISIS

ISIS betaalde voor de verovering van de grensstad Ayn  al Arab/Kobani een hoge prijs wat haar op termijn wel eens heel duur zou te staan komen. Zeker nu Turkije het steeds lastiger krijgt om haar steun voor ISIS te blijven aanhouden.

Ondertussen is de strijd om de controle over Ayn al Arab/Kobani een symbolische strijd geworden, de ultieme krachtmeting waarbij ISIS wat het ook mogen kosten de overwinning wil halen. Al meer dan drie weken vecht de groep tegen de zwaar onderbewapende en onderbemande Koerden van YPG. Volgens bepaalde bronnen zouden ze zelfs hun zedenpolitie in de stad inzetten.

Dat de YPG hier ondanks dat groot nadeel in wapens en manschappen al drie weken stand weet te houden toont hun hardheid. Voor ISIS moet dit dan ook een zeer dure zaak zijn, zowel in materiaal als in manschappen. Zeker door de recent toegenomen bombardementen van de VS moet er veel materiaal verloren zijn gegaan. En dat is voor hen niet zo gemakkelijk te vervangen.

Willy Van Damme

België– Een regering van apen

Het wordt met deze nieuwe regering alsmaar hallucinanter waarbij ze meer en meer lijkt op een uit de hand gelopen Belgenmop dan op wat voor bestuur dan ook. Nieuwste rel is ditmaal de persoon van Joy Donné, een tot voor kort totaal onbekende naar de N-VA overgelopen liberaal uit Tongeren.

Deze kwam vorige week in het nieuws toen Bart De Wever met een Porsche huiswaarts wou rijden met daarbij aan het stuur de sindsdien in België wereldberoemde Joy Donné. Deze zag dat er onder zijn ruitenwisser een parkeerboete stak en in plaats van die op zak te steken gooide hij die dan maar op straat.

Bovendien bleek hij al een ganse tijd met twee totaal verschillende nummerplaten te rijden, met een vals dus, waarmee hij al eerder parkeerboetes had zitten verzamelen. Boetes die dan maar bij de echte eigenaar van die ene nummerplaat in de bus terechtkwamen. Het kon hem duidelijk niet eens schelen.

Jan Jambon bij het Sint-Maartensfonds 2001

Minister van Binnenlandse Zaken Jan Hesp, hier in 2001 op dat feest van het fascistische Sint-Maartensfonds, heeft met Joy Donné een kabinetschef die in een Porsche met een valse nummerplaat rondtoert, parkeerboetes verzamelt en die dan ook nog in het publiek en voor de camera’s op de grond gooit. Een man die duidelijk zijn laars veegt aan de wet. Je moet maar durven. Een mooi staaltje van de arrogantie van de macht vanwege Hesp en de N-VA.  Hesp was tot zijn benoeming tot minister ook nog burgemeester.

Ook vertrok De Wever bovendien zonder zijn autogordel aan te doen. Een waslijst van al of niet zware overtredingen en mogelijks zelfs criminele feiten op een minuut dus. Wat voor een eerste mediastormpje zorgde. Het was dan ook zeer flagrant. Maar geen zorg, men liet vanuit de politie al weten dat er hiervoor geen boetes zouden komen. Omdat het De Wever en zijn entourage betreft?

Wel zorgde het ook in de N-VA voor enkele zure oprispingen, toch bij één durver van de partij. De laatste die durft? Zo riep Vlaams parlementslid Wilfried Vandaele onmiddellijk op tot zijn ontslag als personeelslid van de partij.

Maar De Wever hoeft zich geen zorgen te maken over enige dissidentie. Alleen nog bij de VVB durven enkele malcontenten als Bart Maddens en Jean-Pierre Rondas zich (voorlopig nog?) roeren terwijl Filip Dewinter en Gerolf Annemans van het Vlaams Belang in een coma lijken te liggen. Vandaele die zwijgt nu al. Hij heeft de tips vanuit de partij vermoedelijk heel goed begrepen.

Immers vandaag blijkt onze Joy Donné dankzij de N-VA toch al een nieuwe job gevonden te hebben. Hij wordt immers kabinetschef van de nieuwbakken minister van Binnenlandse Zaken Jan Hesp, de man die instaat voor onze veiligheid en verantwoordelijk is voor zowel de politiediensten als onze Staatsveiligheid. Verdere commentaar is hier dan ook totaal overbodig.

Willy Van Damme

Syrië–Frankrijk naakt

Er is de voorbije dagen in Frankrijk een boek uitgekomen over de relatie tussen Frankrijk en haar vroegere kolonie Syrië dat volgens de Libanese website al Akhbar (1) een diepgaand en vooral ontluisterend beeld schetst van de verhoudingen tussen beide landen.

Interne ruzies 

Het bij uitgeverij Laffont verschenen boek “Le chemins de Damas’’ (De weg van Damascus) (2) is geschreven door de aan Le figaro verbonden journalisten Georges Malbrunot en Christian Chesnot die daarbij duidelijk medewerking gekregen hebben van een aantal hooggeplaatste ambtenaren op het Quai d’Orsay (Buitenlandse Zaken) en ook elders.

Beide figuren zijn ook gekend als journalisten die al jaren het dossier volgen en soms al eens een onthullend verhaal brengen. Veelal blijven ze echter netjes binnen de door de Franse elite gezette krijtlijnen. Reden waarom ze al jaren ook voor Le Figaro kunnen blijven schrijven, de krant van de zeer dubieuze wapenverkoper en UMP-politicus Serge Dassault.

Bashar al Assad

Volgens de twee Franse veiligheidsdiensten en de Franse ambassadeur voor Syrië maakten de rebellen in Syrië geen kans daar Assad te stevig in het zadel zat. Nicolas Galey, adviseur van Sarkozy, wou dat echter niet weten en wou Assad kost wat kost met alle middelen weg.

Onthutsend, maar toch ook niet echt verrassend, is hun schets van de hoog oplopende interne ruzies binnen Buitenlandse Zaken, Defensie en de veiligheidsdiensten rond het beleid ten overstaande van Syrië.

Zo doen de auteurs het verhaal van een vergadering in 2011 op het Quai d’Orsay tussen een aantal hooggeplaatste diplomaten en adviseurs toen Nicolas Sarkozy nog president was. Daarbij kwam het tot een zeer ernstige woordenwisseling tussen Eric Chevallier, toen de Franse ambassadeur voor Syrië, en Nicolas Galey, de speciale adviseur voor het Midden-Oosten van Sarkozy.

Daarbij stelde Chevallier dat de Syrische president Bashar al Assad stevig aan de macht was en niet te verjagen was, wat ook de visie van de twee veiligheidsdiensten was. Wat Galey echter woedend maakte die daarbij schreeuwde dat hij geen interesse had in de feiten maar Assad hoe dan ook weg wou. Blijkbaar kwam het zelfs bijna tot een gevecht.

Vervalst rapport

Ook brengt het boek nieuwe informatie over de houding van de Franse veiligheidsdiensten in het dossier. Terwijl de DGSI, de binnenlandse veiligheidsdienst, zeer snel de aanwezigheid van salafisten opmerkte en waarschuwde, deed de Buitenlandse veiligheidsdienst DGSE gewoon verder met haar oorlog tegen Assad. Een tegenstelling die hier al eerder beschreven werd.

Niet geheel verrassend is ook verhaal over de aanval met sarin vlakbij Damascus op 21 augustus vorig jaar. Het rapport van de Franse regering over de zaak was, stellen de auteurs, op bevel van Jean-Yves le Drian, minister van Defensie, vervalst om zo de zaak voor een directe Franse gewapende interventie tegen Assad mogelijk te maken.

 François Hollande telefonisch in gesprek met Barack Obama over Oekraïne en Irak

De Franse president François Hollande wou Syrië bombarderen op basis van een door zijn minister van Defensie vervalst rapport.

Zo stelden experts dat het gifgas wel eens afkomstig zou kunnen zijn van die rebellen zelf. Een vermoeden dat de Franse regering liet verwijderen uit het finaal rapport. De grote vraag is welke gevolgen deze onthullingen zullen hebben voor de Franse politiek rond Syrië.

Evenals de vraag wat de Franse media hiermee gaan aanvangen. Het weekblad Le Point bracht al uittreksels. In een normale rechtstaat zou zeker de minister van Defensie ontslagen moeten worden. Om over Hollande maar te zwijgen. Een oorlog willen beginnen op basis van een vervalst rapport doet denken aan de Amerikaanse inval in 2003 in Irak.

Recent ging François Hollande zelfs zover dat hij het hernieuwde Turkse voorstel voor een bufferzone in Syrië en een gedeeltelijk vliegverbod steunde. Wat de bezetting van minstens een deel van Syrië betekent. Iets waarmee Frankrijk binnen de EU en de NAVO echter geheel alleen staat.  Het toont het compleet idioot niveau van de Franse politiek hier.

Willy Van Damme

1) http://english.al-akhbar.com/content/roads-damascus%E2%80%9D-how-elysee-manipulated-chemical-weapons-reports

2) ‘Le chemins de Damas –  Le dossier noir de la relation franco-syrienne”, 396 pagina’s, 21,5 euro, Laffont, Paris, 9 oktober 2014

De nieuwe regering opent jachtseizoen

In Brussel wordt nu volop de opening van het jachtseizoen gevierd. En dit niet op wat reeën, everzwijnen, konijntjes of patrijzen. Neen de jacht is open op de werklozen, de leefloners, de gepensioneerden, de zieken en de gehandicapten. Kortom op de onderklasse, de sukkelaars.

Charles Michel - 2

Voor de verkiezingen beloofde Charles Michel plechtig dat hij met zijn partij de MR nooit scheep zou gaan met de N-VA. Grof kiezersbedrog natuurlijk. Bovendien kan men met wat politiek inzicht zo al rieken dat men dit scenario al maanden voor de verkiezingen aan het voorbereiden was. Wie gelooft deze Charles Michel nog?

Onder het mom van het redden van de welvaartstaat en onze sociale zekerheid worden nu al de afbraakbedrijven opgeroepen om hun beulenwerk te doen en de verworvenheden van meer dan 100 jaar sociale strijd in de vergeetput te gooien. Liefst nog gisteren.

Echt verbazen doet dat natuurlijk niet geheel. De media roepen al decennia op om die sociale zekerheid te ‘redden’ door ze af te bouwen. En als de vakbonden zoals recent wilden protesteren spraken kranten als Het Nieuwsblad en De Morgen zelfs over ‘bedreigingen’ door de vakbonden. Slikken moeten ze en wie opkomt voor de sociale zekerheid is een dromer, een loser, een naïeveling.

Typerend voor de nieuwe mentaliteit binnen de Belgische politieke elite is het plan voor de werkloosheid. Men gaat vanuit de overheid nu de activeringspolitiek uitbreiden tot de werklozen met een leeftijd van 56 tot 65 jaar!!!

Dus gaat men bij VDAB die mensen van 64 jaar aan werk moeten helpen. Vinden deze mensen geen werk omdat ze bijvoorbeeld het jaren vergeefse zoeken kotsbeu zijn dan is er de sanctie, met schorsing en nu ook zelfs dwangarbeid, sorry verplichte tewerkstelling.

Maar hoe compleet geschift moet men zijn om te denken dat iemand van 56 jaar, laat staan dus 64, nog werk zal vinden in onze economie. Geen enkele patroon, of het moet een extreme rariteit zijn, gaat die nog aannemen.

Bart De Wever

Bart De Wever, de man die ageerde tegen mensen die met een bakfiets rondrijden en die dweept met Theodor Dalrymple, een der meest asociale denkers van deze tijden, en op vakantie gaat bij een dubieus zakenman als Koen Blijweert. Niet te verwonderen dat de verre van onbesproken politicus André Gantman de fractieleider is van zijn partij in de Antwerpse gemeenteraad. Een man die de ambtenarij terug wou politiseren. Gelukkig voor hem dat de pers aan zijn kant staat.

Men hoeft geen hogere studies gedaan te hebben om dat te weten. Elke patroon weet dat, elke Belg behoudens enkelen eveneens. En wie zijn dan die enkelen die dat niet weten of zien? Heel simpel, mensen die werklozen, en met uitbreiding ook zieken, leefloners en andere sociaal achtergestelden, alleen zien als profiteurs, leeghangers, kortom als uitschot.

En die hun haat is duidelijk zo groot dat men het belachelijke van die maatregel niet eens zag toen men dit stuk onzin op regeringspapier zette. Maar zoals gezegd, verbazen doet dat helemaal niet. De N-VA heef haar origine immers in uiterst rechtse milieus als het huidige KVHV, de Vlaamse Volksbeweging, Voorpost, het Taalaktiekomitee, enzovoort. De zogenaamde Vlaamse elite. Ocharm.

Zei Bart De Wever niet recent dat het vinden van werk toch niet zo moeilijk is. Riep hij niet een zekere Theodore Dalrymple uit tot zijn geestelijke vader. Een Dalrymple die naast het vergelijken van popmuziek met gifgas de sociale welvaartstaat gewoon op de schop wil. Het zorgt in zijn ogen toch maar alleen voor profiteurs. Weg met de lagere klassen.

En dus hoeft het niet te verbazen dat men op papier nu mensen van 64 jaar gaat verplichten om nog werk te zoeken. De VDAB zal hen daarbij nu ook nog moeten activeren. Een probleem echter.

Gelijktijdig liet men al weten dat men slechts 1 op de vijf vertrekkenden bij de overheidsdiensten zal vervangen. Een andere categorie van zogenaamde profiteurs, de ambtenaren namelijk. Herinner de ‘ambetantenaren’ van liberaal kopstuk Vincent Van Quickenborn.

Gwendolyn Rutten en Maggie De Block

Op sociaal economisch vlak laat de Open VLD zich als een bangerd gewoon leiden door de N-VA. “We geven de werkenden een duwtje in de rug”, twitterde Gwendolyn Rutten. In de rug, dat wel maar dan richting de afgrond. Hier Maggie De Block (links) en Gwendolyn Rutten. En fier dat ze zijn.

De liberale Open VLD heeft zich uit schrik voor het electoraal succes van de N-VA geheel naar een meer asociale extreme positie laten manoeuvreren. Een partij die ooit een sociale vleugel had heeft die nu geheel overboord gesmeten.

Met andere woorden: De RVA gaan veel extra werk krijgen door die nieuwe activeringspolitiek. Waarbij dan ook nog het toegenomen aantal werklozen zal komen. En dit met een pak ambtenaren Wedden dat het aantal zieken bij de VDAB, en ook nog andere overheidsdiensten zal toenemen.

Het gevolg zal zijn dat het overheidsapparaat veel slechter zal gaan werken, wat de burger en de bedrijven gaan ondervinden. Dit is de meest asociale Belgische regering sinds mensenheugenis die de Belgische economie ook flinke schade gaat berokkenen.

Maar het extremisme maakt hen gewoon blind voor de sociale en economische realiteit. Ze hebben vanuit hun periode bij het KVHV een obsessie overgehouden en die willen ze kost wat kost erdoor drukken. Of deze regering een lang leven beschoren is, is dan ook moeilijk te zeggen. Een vlotte rit zal het zeker niet zijn. 

Zeker is dat de pers er alles zal aan gelegen zijn om deze overeind te houden, wat er ook gebeuren. Het voorsmaakje dat o.m. De Morgen en het Nieuwsblad ons gaven toen de vakbonden een meeting hielden spreekt boekdelen. Daar bij de media is ook de oorlog geopend op al die krachten die de sociale welvaartstaat zoveel mogelijk willen behouden.

Kris Peeters

Kris Peeters doet zijn partij een akkoord slikken dat bij de leden op veel boegeroep kan rekenen. Groen en sp.a zullen er dan ook alles aan doen om die kiezers naar zich toe te halen. De doodsklokken zouden voor CD&V wel eens kunnen gaan luiden. Ze dreigt de kiezers voor wie een sociaal beleid essentieel is van zich te vervreemden. En geweten is dat sociologisch dit ongeveer de helft is van het kiezerspubliek.

En dat CD&V dit spel meespeelt hoeft evenmin te verbazen. Die partij is de voorbije jaren in handen gekomen van figuren als een Kris Peeters wiens politieke filosofie dicht tegen die van de N-VA aanleunt. Maar de partij dankt haar huidige sterkte vooral aan de overgebleven kiezers met een sociaal profiel, mensen uit de vakbonden en het errond zwevende verenigingsleven.

Kris Peeters heeft als politicus nooit een goede indruk gegeven. Hetzelfde voor zijn voorganger Yves Leterme die als niemand anders de N-VA groot maakte. Je krijgt het gevoel dat Kris Peeters zijn partij nu naar de slachtbank aan het leiden is. En het zal er vermoedelijk een zijn zonder verdoving.

Vraag is ook of de N-VA haar naam niet moet wijzigen naar de Nieuw-Vlaamse Afbraak, of, gezien de vele eedafleggingen bij de koning, trouw zweren aan de wetten van het Belgische volk en het begraven van de fetisj der Vlaamse onafhankelijkheid, in N-BA, de Nieuw Belgische Afbraak. Het zou passend zijn.

En ho ja, vandaag in het financieel-economisch weekblad Trends de mening gelezen van Koen De Leus, hoofdeconoom van de bank KBC, die stelt: “De politici moeten het verstand hebben om de sanering van de overheidsfinanciën op pauze te zetten. We mogen ons niet dood saneren”. 

Een wijsheid als een klok. Zwaar saneren in een periode van grote economische crisis is gewoon zelfkastijding. Iemand met gezond verstand ziet dat zo, maar extremisten niet want die zijn niet begaan met de realiteit maar alleen met hun obsessies.

Nog iets: Iemand iets gezien van het Vlaams Belang de laatste dagen?

Willy Van Damme

Syrië–Diplomatieke chaos is compleet

Het dossier van de jihadisten en de oorlogen in het Midden-Oosten wordt met de dag chaotischer en het is duidelijk dat er overal in de Westerse kanselarijen onderling een heuse woordenoorlog aan het woeden is met ongetwijfeld veel gebrul. Nu beginnen zelfs John Kerry, Amerikaans minister voor Buitenlandse Zaken, en het Witte Huis publiek over de kwestie met elkaar overhoop te liggen.

Vliegverbod

Punt van de ruzie is de attitude van Turkije in deze kwestie en hun al drie jaar lopende vraag voor een vliegverbod boven delen van Syrië en een bufferzone waar die jihadisten zich, ongestoord door het Syrische leger, naar hartenlust kunnen amuseren met wat ze best kunnen, onthoofdingen, vrouwen in een nikab steken, homoseksuelen stenigen, mensen ontvoeren of gewoon plunderen.

Het is een voorstel dat op een zeer radicaal njet stuit van Rusland, China en Iran en een casus belli kan worden voor een echte oorlog onder natiestaten in het Midden-Oosten. De VS en ook veel landen in de EU hebben het dan ook niet willen doorduwen. Iran en Syrië hebben immers een militair samenwerkingsverdrag dat bij agressie tegen Syrië in werking moet treden.

Maar de Turkse president Recep Tayyip Erdogan, gebruik maken van de mee door hem georganiseerde slachtpartij van ISIS in het Syrisch-Koerdisch grensstadje Ayn al Arab/Kobani, heeft het punt terug fors op de agenda gezet. Waarop Frankrijk gisteren zelfs positief antwoordde als zijnde te overwegen.

Barack Obama - 4

Voor Barack Obama is het creëren van een bufferzone in Syrië en een gedeeltelijk vliegverbod in dat land uitgesloten. Hij floot zijn minister van Buitenlandse Zaken gisteren in het publiek terug. Een vernedering voor Kerry. Het voorstel is immers het recept bij uitstek voor een algehele oorlog in de regio. En dat wil zeggen extra werk en kosten voor de VS.

En kijk ook John Kerry, samen met zijn Britse collega Philip Hammond, vonden gisteren dan wel dat het kon bekeken worden. Een bericht dat gisteren in de vroege avond binnenkwam. En kijk nog geen twee uur later verscheen er vanuit het Witte Huis in Washington een mededeling van woordvoerder Joseph Earnest stellende dat de VS dat helemaal niet in overweging wenst te nemen.

Geen Koerdisch overlopen

De chaos is dus compleet. Ondertussen zijn de onderhandelingen tussen de Turkse geheime dienst MIT en Saleh Muslim Mohammed, politieke topman van de PYD, de partij van de Syrische Koerden, volgens De Londense krant The Times op niets uitgedraaid.

Turkije wou de PYD en haar militie de YPG wel helpen maar stelde een serie harde voorwaarden. Zo moesten ze hun alliantie met de PKK en Assad opzeggen, het idee van een bufferzone aanvaarden, een militaire alliantie sluiten met die Syrische salafistische jihadisten en haar politieke structuur in hun deel van Syrië afbreken. De Turkse eisen werden volgens de krant totaal verworpen.

Volgens Muslim hadden de Turken tegen hem gesteld dat wat hen betreft ISIS een groot gevaar is voor niet alleen de Koerden maar ook voor hen en het ganse Midden-Oosten. Volgens zijn gesprek op de website van Foreign Policy beloofden de Turken dat ze de levering van munitie zouden toelaten. Het is ook hun enige vraag aan Turkije die ze nog steeds volgens hem niet honoreerden.

Hij rekende nu op de VS om druk uit te oefenen op Turkije om toch nog haar koers te wijzigen. Of dat voor de Syrische Koerden enig soelaas gaat bieden valt echter te betwijfelen. Uiteindelijk is het grootste deel van de miserie die de Syrische Koerden nu meemaken juist de schuld van de VS. Op hen vertrouwen lijkt eerder op zelfmoord dan op een reddingsoperatie.

Turkije zit echter met een dilemma. Toelaten dat ISIS deze grensstad veroverd en er een slachtpartij aanricht gaat overal in de wereld heel slecht overkomen. Daarom dat ze via die druk van ISIS nu poogden de PYD/YPG naar de Turkse kant te doen overlopen. Wat toch het idee achter het gesprek in Ankara met de MIT was. Maar de Koerdische vis beet niet. Pech voor Erdogan.

John Kerry - 4

Het Amerikaanse ministerie voor Buitenlandse Zaken is in de kwestie van Syrië al van in het begin binnnen het Amerikaanse establishment steeds het meest oorlogszuchtig geweest tegenover Syrië. Minister John Kerry wou wel eens praten over de Turkse vraag voor een vliegverbod en bufferzone maar kreeg fors en dan nog in het publiek een njet in zijn gezicht gesmeten van zijn baas. Met als vraag hoe dat moet voelen.

Maar als alternatief ISIS verder laten doen is natuurlijk ook een gevaarlijke optie. De laatste hoop van Erdogan was om via deze militaire druk alsnog een vliegverbod en een veilige zone in Syrië te creëren en dus een deel van dat land feitelijk te bezetten. Waarop Washington nu kordaat neen zei en zelfs John Kerry terugfloot. Zijn dienst is in het dossier altijd het meest oorlogszuchtig geweest.

Maar in Turkije lijkt men ISIS als buur te verkiezen boven de PYD/YPG, bondgenoot van de PKK, officieel in de VS, de EU en Turkije een terreurbeweging. Zo noemde een voormalig vicepremier onder premier Erdogan ISIS te verkiezen boven de PKK want ISIS zou niet folteren, de PKK wel. Het gebeurde via een tweet die al snel werd ingetrokken. Te duidelijk over de Turkse positie?

ISIS krijgt extra jihadisten

Het valt daarbij op dat de Amerikaanse aanvallen op ISIS in die buurt sinds dinsdag plots intenser werden na dagen amper iets te hebben gedaan. Een verhoging van de bombardementen die volgens president Erdogan op zijn verzoek gebeurde.

Of dat waar is is natuurlijk een ander paar mouwen. Het zou dan ook boeiend zijn te weten welke communicatiekanalen er juist lopen tussen kalief Aboe Bakr al Baghdadi van ISIS en Erdogan. Wisselen ze soms emails uit?

De vrijlating vorige week van die officieel door ISIS gegijzelde Turkse diplomaten heeft alleszins in West-Europa bij een aantal veiligheidsdiensten veel kwaad bloed gezet. Het verhaal raakte ongetwijfeld via die weg ook in kranten als de Londense Times en nu de Franse Le Monde.

YPG, met Sipah Hamo, chef generale staf, en leden van het Vrij Syrische Leger met Abdul Jabbar al Aqidi

Sipa Hamo, de stafchef van de Syrische Koerdische militie YPG, in onderhandeling met een delegatie van Syrische jihadisten met daarbij o.a. kolonel Abdoel Jabbar al Akidi. Deze zat vorig jaar in augustus nog openlijk ISIS en Jabhat al Nusra te prijzen omwille van hun strijd voor een ‘vrij’ Syrië. In november nam hij zelfs ontslag uit dat Vrij Syrisch leger klagende dat men bij de slag om de stad Safira onvoldoende steun aan die terreurbewegingen had gegeven. Hier poogt deze Quisling dan namens dat leger een front tegen ISIS op de benen te zetten.

Zo had de MIT een aantal door Turkije naar Isisstan reizende buitenlandse jihadisten opgepakt, waaronder Britten, Fransen en een Belg. Zonder overleg met de betrokken Europese landen zouden die, naar Le Monde gisteren schreef, aan ISIS zijn gegeven in ruil voor die gegijzelde diplomaten. Vraag is natuurlijk ook wat de ware achtergrond was van die gijzeling door ISIS. Was het theater?

Dus heeft Turkije zomaar Europese jihadisten – die per definitie toch gevaarlijke terroristen zijn – zonder medeweten van hun regeringen en bondgenoten aan ISIS afgegeven. Wat nog maar eens de erg dubieuze rol van Erdogan in deze kwestie aantoont. Zelfs Kerry liet zich al boos ontvallen dat Ankara toch wel eens snel moet laten weten wat het nu juist tegen ISIS wil doen. Niets natuurlijk.

Maar dat de stad Ayn al Arab/Kobani voor de VS geen zorg is bleek duidelijk toen Kerry aankondigde dat de eventuele val ervan voor hem geen grote prioriteit is. Ondertussen zijn er al een twintig doden gevallen bij rellen in Turkije met zelfs een algeheel uitgangsverbod in grote delen van Oost-Turkije. Erdogan lijkt behoudens ISIS geen vrienden meer te hebben.

Willy Van Damme

Syrië–De smeekbede van Frankrijk

Grote kop in de Franse krant Le Monde vandaag. Volgens de krant die zich baseert op een aantal Franse bronnen, zowel binnen de wereld van de politiek, het zakenleven als die van de geheime diensten heeft de Franse regering gesprekken gevoerd met de regering in Damascus om de relaties tussen hun beider geheime diensten terug te normaliseren.

Le Monde - Over de Franse roep om hulp vanuit Damascus - 7 okto

Parijs riep om de hulp van Damascus. De vernedering van de Franse en ganse westerse politiek tegenover Syrië is totaal.  Titel op de voorpagina van Le Monde vandaag.

Haantje de voorste

“Face aux djihadistes, Paris a cherché l’aide de Damas” (Geconfronteerd met de jihadisten zocht Parijs de hulp van Damascus) blokletterde de krant vandaag groot op haar voorpagina. Geheel verbazend is dit nieuws natuurlijk niet echt. Pijnlijk voor de Franse politici is dit natuurlijk wel.

François Hollande - 10

Na zijn voorganger Nicolas Sarkozy (UMP) ging de Franse president François Hollande (PS) verder met het bewapenen van al Qaeda en aanverwante groepen in Syrië. Deze ultieme dwaasheid komt hem nu duur te staan.

Al meer dan drie jaar speelt Frankrijk haantje de voorste in de oorlog tegen Syrië. Moest Frankrijk een luchtmacht de naam waardig gehad hebben dan zou het na die aanval met sarin in augustus 2013 nabij Damascus Syrië zeker hebben aangevallen, ook zonder de VS.

Frankrijk liet trouwens regelmatig in het publiek zijn groot ongenoegen blijken over de als zwak voorgestelde houding van Washington en speelde het niet zelden nog harder dan de VS. Getuige de herrie die het maakte toen de VS een voorakkoord hadden gesloten met Iran rond de problematiek met dat vermeende kernwapenprogramma.

Maar reeds in 2012 waarschuwde president Bashar al Assad het westen ervoor dat ze een groot risico liepen door die jihadistische bendes te bewapenen. Wat Frankrijk trouwens ook heeft gedaan. Naast dan het sturen van instructeurs voor de opleiding van jihadisten en allerlei ander oorlogsmateriaal. En uiteraard zitten die wapens, opgeleide vechtersbazen en dat materieel nu deels bij ISIS.

Maar de waarschuwingen hierover door Assad werden toen door de meeste westerse regeringen en media verkocht als zijnde een brutale bedreiging van het westen door Assad. Alsof de man zich gezien zijn netelige positie nog ging bezig houden met bomaanslagen in de VS of Europa. Neen, hij waarschuwde voor die terreur zaaiende jihadisten die ook Europa zouden aanvallen.

John McCain met jihadisten in Syrië - 1

Drie jaar lang lieten onze veiligheidsdiensten begaan hoe bepaalde westerse en Arabische regeringen in Europa duizenden jihadisten rekruteerden om als kanonnenvlees te dienen voor de oorlog tegen Syrië. Nu is het overal paniek en ziet men dat men ze niet meer meester kan. In een normaal bedrijf wordt je voor veel minder ontslaan. Zal ons Comité I dat beleid onderzoeken? Het is te hopen. Hier de Amerikaanse senator John McCain in Syrië met een stel Syrische koppensnellers. Sommigen vermoeden dat de tweede van links Aboe Bakr al Baghdadi is, de ‘kalief’ van ISIS. Fysiek is er zeker een gelijkenis.

Zware Syrische tegeneisen

Maar dat wou men niet geweten hebben want er waren volgens die regering en media toen helemaal geen jihadisten in Syrië. Na meer dan drie jaar steun aan al Qaeda en consoorten heeft men nu de waanzin ervan beginnen inzien en veranderde men plots het geweer van schouder.

En dus trok volgens Le Monde een stevige delegatie van de Franse binnen- en buitenlandse veiligheidsdienst (DGSI en DGSE) in juli op reis naar Damascus. Een land waarmee Frankrijk in maart 2012 alle officiële contacten had verbroken. Ook uiteraard die tussen de beider veiligheidsdiensten.

Maar gezien de enorme aantallen Europese jihadisten die met steun van westerse spionagediensten de voorbije jaren naar Syrië gelokt werden begint men het in Parijs heet onder de voeten te krijgen en neemt de schrik in de Europese hoofdsteden hals over kop toe.

En zo trok men schoorvoetend naar Damascus. En zoals verwacht liet de Syrische regering niet met zich spelen en eiste men concrete Franse tegenmaatregelen. Voorwaarden waarvan men in Damascus vermoedelijk wist dat ze voor Parijs onaanvaardbaar zouden zijn.

Zo stelde men volgens de Parijse avondkrant dat Syrië eiste dat zowel president François Hollande als Laurent Fabius, zijn minister van Buitenlandse Zaken, elke publieke kritiek op die regering achterwege laten, een teken van erkenning geven richting die regering in Damascus en dat ze de sinds 6 maart 2012 gesloten ambassade in Damascus heropenen.

Maar dat zijn voorwaarden die in wezen neerkomen op een openbare knieval van Parijs voor Damascus en dat wou men ondanks de druk van vooral de DGSI niet doen. François Hollande is nu in gans Frankrijk reeds het mikpunt van spot en dit erbij wou hij duidelijk niet nemen. Begrijpelijk. Wel poogde Damascus via Franse contacten zelf ook al de relaties met Frankrijk te normaliseren.

Bashar al Assad

Al meer dan twee jaar waarschuwt de Syrische president Bashar al Assad dat de westerse steun voor die jihadisten als een boemerang in hun gezicht ging ontploffen. Een gelijkaardige waarschuwing kwam er ook uit Rusland en China. Maar de Europese regeringen waren doof en blind en bleven die jihadisten bewapenen.

Nieuwslek

Op dit ogenblik zijn er nog steeds volgens die krant wel officiële contacten tussen de Syrische geheime dienst en de Duitse BND zodat Frankrijk indirect toch nog info van Damascus kan krijgen. Maar voor de DGSI is het zeer belangrijk om directe relaties met de Syrische dienst te hebben om zo de informatiestroom beter te kunnen controleren.

Reeds voorheen waren er al verhalen over private contacten tussen de Syrische geheime diensten en bepaalde Europese spionagediensten. Ook was er recent het nooit echt ontkende verhaal van het Franse persbureau AFP over geheime afspraken tussen de VS en de Syrische regering.

Gezien de harde Syrische tegeneisen tegenover Frankrijk is het duidelijk dat men zich daar in een erg comfortabele positie waant. Wat na de recente overwinningen rond Aleppo, de Libanese grens, Homs, al Hasaka en Damascus natuurlijk ook niet hoeft te verbazen.

De vraag bij dit artikel in Le Monde is natuurlijk weeral wie achter dit nieuwslek zit. Vermoedelijk echter dient men dit in Parijs en mogelijks bij oudgedienden van die geheime diensten te zoeken. Daar is er een zeer grote ontevredenheid over de Franse politiek in de regio. En hun opvolgers en de regering hier eens in hun blootje zetten moet hen zeker deugd hebben gedaan.

Le Monde ageerde de voorbije jaren zeer hard en tot in het ridicule tegen Assad. Ooit stelde het als eerste harde bewijzen te hebben over het gebruik van chemische wapens door het Syrische leger. Beweringen die door de Franse regering werden overgenomen. De VN-missie over die zaak maakte er nadien in haar definitief rapport van 9 december 2013 brandhout van. Maar toen zweeg de krant.

Willy Van Damme