Syrië en Irak – De waanzin heerst

Het is merkwaardig voor wie tegenwoordig en beschikkend over een beetje geheugen onze media volgt en het geschreeuw van allerlei experts en politici hoort. Pagina’s en pagina’s en pagina’s met nieuwe gruwelverhalen over ISIS, de Islamitische Staat van Irak en al Sham, blijven al wekenlang onze kranten vullen. De hoeveelheid nieuws, opiniestukken en analyses zijn amper te volgen.

Hysterie

Waar men vroeger bewust zweeg over de terreur van de salafistische jihadisten in Syrië en alle gruwel op conto van de regering van president Bashar al Assad duwde is het nu zonder enige remmen voluit tegen Jabhat al Nusra en ISIS. En ook nu gaat men weer in overdrive. Alles is toegelaten.

Diezelfde politici en media die in augustus 2013 na die gifgasaanval opriepen om de regering in Damascus aan te vallen, roepen nu nog luider op tot actie tegen ISIS. Het is hysterie van een zelden gezien niveau.

En terwijl veel van deze heren en dames zelfs al van bij het begin van de oorlog tegen Syrië in de lente van 2011 opriepen tot bombardementen om in navolging van Libië ook de Syrische overheidsstructuur te vernielen eisen zij nu eenstemmig bijna dat men die rebellen kordaat aanpakt. De anderen in deze oorlog.

The Times - 25 september 2014 - Barack Obama en David Cameron t

De VS stelde dat het de aanvallen op ISIS en Jabhat al Nusra niet coördineerde met de Syrische overheid. Men verwittigde wel vooraf wat en wanneer men ging aanvallen aan de regeringen in Irak, Iran en de Syrische ambassadeur bij de VN, met de boodschap niet te vergeten om ook Damascus te verwittigen. Geen coördinatie? Het is natuurlijk wat je ermee wil bedoelen.

De vroegere president Bil Clinton zie ooit ook dat hij geen ‘seks had gehad met die vrouw’. Hier Barack Obama en David Cameron samen in het vliegtuig. Mediamagnaat Rupert Murdoch, en dus ook zijn Times, zijn nog steeds woest op Cameron wegens de gerechtelijke problemen die Murdoch had in het Verenigd Koninkrijk. Cartoon uit The Times (Londen) van 25 september 2014.

Hoorde men bij de overheid en de media geen enkel bezwaar tegen de rekrutering in Europa van jihadisten voor Syrië dan roept men nu overal om strenge maatregelen ertegen, liefst zo draconisch mogelijk. Bart De Wever van de N-VA wil hiervoor zelfs een apart overheidsorgaan oprichten? Heeft hij nog enkele vrienden zonder een topjob?

Maffiosi

Wat voorheen bij een expert als professor Rik Coolsaet nog allemaal idealisten waren blijken nu plots een stelletje maffiosi. Raf Sauviller had het in Humo niet ten onrechte over ‘gangsterislam’ en gisteren in Panorama op Tv-zender Canvas noteerde men droogjes dat sinds het vertrek van een aantal Vilvoordse jongeren naar jihadistan de misdaad in die stad merkbaar daalde.

Wat klopt, want vele van die Europese jihadisten komen uit het milieu van de kleine criminaliteit, de wereld van drughandelaars en –gebruikers. En wie verhalen in bijvoorbeeld de Washington Post leest over de wervingspraktijken van die jihadisten in Turkije ziet dat men ook daar vooral in het drugsmilieu actief is. Wat doet vermoeden dat het druggebruik bij ISIS in Rakka en Mosoel groot is.

Geen echte verrassing feitelijk. Toen die jihadisten nog het Syrische Qalamoengebergte vlakbij de Libanese grens beheersten was een van hun eerste zaken die ze er deden het installeren van een fabriek voor de productie van synthetische drugs.

Robert Ford met kolonel Abdul Jabbar al Akidi

De nu gewezen Amerikaanse ‘ambassadeur’ voor Syrië Robert Ford (links), de dirigent achter de jihadistische oorlog tegen Syrië, in 2013 met kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi, rechterhand van generaal Salim Idriss en gewezen militair leider van het Vrij Syrisch Leger in Aleppo. Een man die openlijk ISIS en al Nusra steunde en zelfs boos opstapte toen men hen volgens hem niet voldoende had gesteund bij de veldslag om de stad Safeira begin november 2013. Hij is wel al terug bij zijn vrienden van dat ‘leger’. Of hoe de VS ISIS en Jabhat al Nusra steunde.

Verboden volgens de Koran, hun ‘heilig’ boek? Bah neen. Vlug vond men een of andere religieuze kwakzalver die een fatwa uitvaardigde die stelde dat dit kon zolang de productie maar voor ongelovigen bestemd was. Dan zag hun Allah daar geen graten in.

Men moet beseffen dat toen de Taliban en al Qaeda in Afghanistan heersten het land een bijna monopolie had op de productie van opium en heroïne. Muziek en alcohol was onder deze vermeende religieuze fanatici verboden maar grootschalige drugsproductie was dan geen probleem. Van soepelheid in de religieuze leer gesproken. Het Vaticaan en de Dalai Lama kunnen er van leren.

Kolonel Abdul Jabbar al Akidi met Aboe Jandal, ISIS

Diezelfde Kolonel Abdoel Jabbar al Okaidi (midden) zij aan zij met Aboe Jandal (rechts) (1) na de verovering van de Syrische luchtmachtbasis Menagh bij Aleppo op 6 augustus 2013. De in Saoedi Arabië geboren en in Jemen opgegroeide Aboe Jandal was de voornaamste lijfwacht van Osama bin Laden in Kaboel. Na deze foto, genomen van een videoreportage, roept deze psychopaat op om alle alewieten af te slachten. Hij is een topman van ISIS en kreeg hier bij deze opname massa’s lof van kolonel Okaidi.

Onze vrienden de koppensnellers

Maar we zitten nu met de gebakken peren. Al jaren waarschuwden veiligheidsdiensten en enkelen waaronder deze blog voor het gevaar van dit jihadisme dat zich hoe dan ook zou keren tegen de westerse samenleving. En daarbij met hetzelfde soort praktijken zou toeslaan als welke ze nu al decennia toepassen in de Arabische wereld.

Het was onder meer de Britse veiligheidsdienst MI6 die mee in de jaren negentig der vorige eeuw de Tsjetsjeense koppensnellers in Rusland hielp bewapenen.  De waanzin ging hier zelfs zover dat zij christelijke feestdagen als Kerstmis verboden. Maar dat was voor onze politici geen probleem. Het waren als we De Standaard, The Times en de NRC van toen moesten geloven vrijheidsstrijders.

Hetzelfde in de jaren ‘80 van de vorige eeuw toen ditzelfde tuig amok maakte in Afghanistan en er naast het koppensnellen ook de opiumproductie introduceerde. Maar ook dat waren volgens onze politici en media vrijheidsstrijders tegen de misdadige Sovjetunie. Ze werden als helden ontvangen door de westerse regeringen. Men rolde zelfs de rode loper voor hen uit.

Nog op 6 maart van vorig jaar riep Guy Verhofstadt, liberaal kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie, in aanwezigheid van ‘generaal’ Salim Idriss, chef staf van het Vrij Syrisch Leger, in het Europees parlement op om hen te voorzien van wapens. Onder luid Europees applaus. Hetzelfde ‘leger’ dat op dat ogenblik zij aan zij vocht met ISIS en Jabhat al Nusra, hen prees en publiek opriep om hen te steunen.

En nu horen wij diezelfde liberalen via o.m. Bart Somers oproepen om strenge maatregelen te nemen tegen de ronselaars voor die jihad. Gaat hij dan oproepen om Guy Verhofstadt te doen arresteren? Dat lijkt toch pure logica niet.

Guy Verhofstadt - 4

Guy Verhofstadt riep op 6 maart 2013 in het Europees parlement aan de zijde van Salim Idriss, de chef van de generale staf van het Vrij Syrisch Leger, op om hen te bewapenen. Dezelfde Idriss die toen voluit ging in het steunen van Jabhat al Nusra en ISIS. Of hoe de Open VLD de terreur van die groepen niet alleen steunde maar hen zelfs nog extra wou bewapenen. Liberaal?

Wat men bij al dat geschreeuw om bombardementen vergeet is ook het recente verleden. De laatste maal dat onze F16’s in actie kwamen was in Libië. Sindsdien zit een derde van de bevolking, een 1,8 tot 2 miljoen mensen, op de vlucht alleen reeds in Tunesië.

En een Libische regering? Er is een soort van parlement en regering, maar dat logeert op een Griekse boot in de haven van Tobroek vlakbij de Egyptische grens. Kwestie van zo op een paar minuten weg te zijn. Van een staatsapparaat is er al maanden geen sprake meer. Ooit had het land de hoogste levensstandaard van Afrika. Tot onze F16’s kwamen!

Niemand van onze politici of media die het openlijk zegt of schrijft. Het is nochtans erg belangrijk maar het is duidelijk te gênant om er over te beginnen. Het is trouwens een meer dan voldoende reden om die F16 nooit te vervangen. (2)

Erdogan vriend van ISIS en Jabhat al Nusra

Dat men nu zij-aan-zij met Assad, Hezbollah, de Syrische Koerden met de Turkse PKK, Irak en Iran vecht tegen diezelfde vijand is natuurlijk niet meer te ontkennen. Men poogt dat wel, of wil het minimaliseren maar de feiten zijn er. De Syrische luchtmacht en die van de VS bombarderen nu diezelfde doelwitten.

Maar men kan ISIS, Jabhat al Nusra en die andere salafistische jihadisten nog effectiever bestrijden. En dat is door hun bevoorrading af te snijden. Er is geen twijfel over dat de Turkse regering van president Recep Tayyip Erdogan en zijn AKP partij hier een sleutelrol spelen.

Recep Tayyip Erdogan - 3 - Met gevechtsvliegtuig

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan is een der grootste en ook blijvende financiers achter ISIS en Jabhat al Nusra. De man voert openlijk een gewapende agressie tegen zijn buurlanden Syrië en Irak en steunt met hand en tand de meest gruwelijke terreur mogelijk tegen de bevolking van Irak, Syrië en Libanon. En men laat begaan. België levert hem zelfs nog wapens.

Het recente verhaal van journaliste Joanie de Rijke in Knack (3) over de rol van Turkije is voor diegenen die het nog niet beseffen een oogopener. Het doet het verhaal over hoe het land dient als terugvalbasis waar die jihadisten kunnen uitrusten en medische verzorging krijgen. Het beschrijft eveneens de rekrutering, financiering en bevoorrading. Allemaal met steun van Erdogan.

Turkije is de levenslijn voor ISIS en Jabhat al Nusra, snij die af en beiden komen in zeer zware moeilijkheden. Maar niemand roept publiek, behoudens Egypte gisteren in de VN, dit land tot de orde. Sleep het land wegens de bedreiging van de wereldvrede – want dat is het toch – voor de VN-Veiligheidsraad en duw Erdogan op de knieën voor het Internationaal Strafhof in Den Haag.

Het is trouwens niet de enige levenslijn voor ISIS. Zo leveren een aantal internationale organisaties, waaronder enkele van de VN, nog steeds allerlei goederen aan de gebieden in Syrië onder controle van ISIS. En dit zonder dat die instellingen toezicht hebben over de distributie.

Men laat dus gewoon betijen en blijft Turkije, een geassocieerd lid van de EU en een der sterkhouders van de NAVO, voluit steunen. Zo verkoopt België zonder problemen pakken wapens aan niet alleen Turkije maar ook aan Qatar, Koeweit en Saoedi Arabië. Nog drie financiers van de salafistische jihad. Oorlogstuig welke daarna zonder enig probleem dan bij ISIS en al Nusra geraakt.

Maar onze regering, politici en media zwijgen hierover. En nochtans weet men goed dat deze terreurgroepen met onze wapens vechten. Het is een voorbeeld van hoe men in het westen moord en brand schreeuwt maar geen seconde lijkt na te denken hoe men dit probleem dan goed moet aanpakken.

Hassan Rouhani met Herman Van Rompuy en Catherine Ashton

Europees president Herman Van Rompuy (tweede van links) (CD&V) stelde privé nog in 2013 dat men Bashar al Assad wel klein zou krijgen – lees vermoorden – nu poogt hij met alle mogelijke middelen zoete broodjes te bakken met diens goede vriend en toeverlaat de Iraanse president Hassan Rouhani (tweede van rechts). En dat wil dan serieus genomen worden. Links Catherine Ashton, verantwoordelijke voor Buitenlandse Zaken van de EU.

En dan hebben we het nog niet over de grootschalige achterstelling overal in Europa van jongeren met een islamitische achtergrond. Het is een glijmiddel bij uitstek richting die salafistische terreur,. Men weet het maar men doet er amper iets aan. Wat een politici, wat een media.

Willy Van Damme

1) ‘The black banners, The inside story of 9/11 and the war against al Qaeda’, Ali H. Soufan, W.H. Northon & Company, 9/11

1) De eerste keer dat men ze gebruikte was rond Kosovo toen men een illegale oorlog tegen Servië voerde om het UCK, volgens Interpol toch een zeer gevaarlijke criminele organisatie, in Kosovo aan de macht te brengen. En het optreden van onze F16’s nadien in Afghanistan is al evenmin een prijzenswaardig voorbeeld geweest van het goed gebruik van deze moordmachines.

2) ‘Turkije heeft bijgedragen aan de creatie van dat monster’, Joanie de  Rijke, Knack 24 september, pagina’s 66 tot 71.

Over ISIS Irak, Syrië en de VS–Russia Today

Wie tijd en interesse heeft kan vandaag 13 september rond 18 uur Belgische tijd een interview met mij op nieuwszender Russia Today zien over ISIS en de wijze waarop de VS dit probleem aanpakt. Normaal ga ik pogen later een link naar het betreffende filmpje op YouTube te geven.

De link naar YouTube: http://youtu.be/9VOoAo55mQI

Willy Van Damme

N-VA en de N17 in Dendermonde – De verkeerde schuldige

Je moet het de N-VA in Dendermonde toegeven, er gaat amper een gemeenteraad voorbij of ze interpelleren, niet één keer maar meerdere keren. Soms komen ze bij het bespreken van het verslag zelfs terug op hun de vorige maand ingediende vragen. Het heeft iets van muggenzifterij, geen ongelijk verdragen.

Ook vinden ze om de haverklap wel ergens een methode om in de kranten te geraken. Zelfs het ritsen op de Scheldebrug kwam er al ter sprake. Veelal zijn het dan ook verhalen zonder enige substantie, inhoudsloos gewauwel. Zelden of nooit weten zij de meerderheid echt in verlegenheid te brengen. Spijts de noeste arbeid.

Boze buurtbewoners

Soms echter kaatsen zij de bal wel heel erg in de verkeerde richting. Dat was duidelijk de voorbije dagen het geval met de werken aan de N17 tussen de wijk Den Briel aan de grens met Buggenhout en de Vlassenbroekbrug. Daar is het gewest bezig met het leggen van een nieuwe asfaltlaag. Geen overbodige luxe want op vele plaatsen is de slijtage meer dan merk- en voelbaar.

Maar de gewestelijke Administratie Wegen en Verkeer (AWV) had buiten het plaatsen van een nogal verwarrend bord qua informatie over deze weken durende werken niets gedaan. Pas enkele dagen voor de werken begonnen werd er aan de vele honderden bewoners aan deze zeer drukke gewestweg via een brief meer informatie verstrekt.

DSCN8504

Zou Vlaams parlementslid Marius Meremans nadenken over een vraag aan partijgenoot en minister Ben Weyts omdat zijn AWV hier een fout maakte?

Dat was natuurlijk rijkelijk te laat en zorgde voor groot ongenoegen in vooral Baasrode waar de weg doorheen het dorpscentrum loopt. En dus liep men naar Het Laatste Nieuws die het protest vrij prominent op vrijdag 5 september in haar regiopagina’s bracht.

Blijkt dat het Dendermondse stadsbestuur bij AWV sterk had aangedrongen om de buurt toch duidelijk te informeren. Wat enkele dagen voor de werken op 8 september dan toch maar gebeurde. Met daarbij ook excuses vanwege het AWV.

Krijgt Ben Weyts een interpellatie?

Maar wat doet de N-VA bij monde van de Baasroodse gemeenteraadsleden Stijn Goossens en Bart Nobels volgens het Laatste Nieuws van 9 september? Zij zien dat er kans is om in de kranten te komen, ruiken publiciteit en schieten in actie.

En neen, volgens hen is niet de gewestelijke administratie AWV in de fout gegaan maar ligt de schuld bij het stadsbestuur van CD&V en sp.a, hun politieke rivalen. “Het is immers aan de stad om te controleren dat er voldoende informatie werd verstrekt”, klinkt het bij monde van de raadsleden in de krant. En nochtans, dat is wat er toch gebeurde.

Het is alleen omdat het AWV tekort schoot dat het stadsbestuur hen op de vingers tikte en dat AWV in actie schoot en zich – mooi toch – ook verontschuldigde. Maar dan stelt zich natuurlijk de vraag waarom de Baasroodse heren van de N-VA hun pijlen niet geheel richten naar de AWV?

IMG_7455

De Delhaize aan de Oude Vest gaat normaal sluiten. Niet de schuld van de evolutie van de markt en de financiële problemen bij Delhaize maar volgens N-VA’er Thomas Roggeman ligt de oorzaak bij het Dendermondse stadsbestuur.

Maar daar zou wel eens een simpele politieke verklaring voor zijn. Sinds de vorming van de nieuwe Vlaamse regering is er na Hilde Crevits (CD&V) een nieuwe minister voor Openbare Werken aangetreden, namelijk Ben Weyts (N-VA). Je weet wel die leukerd met zijn twee troetelhangbuikzwijnen die hij – uit politieke hoffelijkheid? – Joëlle en Laurette noemde.

Waarna de CDH, de partij van Joëlle Milquet, door diezelfde Ben Weyts gevraagd werd om met hem een nieuwe regering (van varkens?) te vormen. Een mens zou natuurlijk voor minder bedanken om met dat soort figuren rond een tafel te gaan zitten.

Delhaize

Daarom een advies. Als het Dendermondse Vlaamse parlements- en gemeenteraadslid Marius Meremans (N-VA) nu eens over die kwestie in zijn parlement een parlementaire vraag stelt aan Ben Hangbuikzwijn Weyts met de vraag voor uitleg en excuses aan de buurtbewoners en het stadsbestuur.  Dat lijkt gezien de interesse van zijn partij voor de zaak toch gepast.

Natuurlijk is de Dendermondse N-VA hier op dit vlak niet aan haar proefstuk. Toen men aankondigde dat Delhaize haar supermarkt aan de Oude Vest ging sluiten stelde dat andere N-VA raadslid Thomas Roggeman op zijn  facebookpagina dat dit de schuld was van het Dendermondse stadsbestuur.

Sindsdien bleek dat Delhaize twee buurtwinkels wil openen in Grembergen en Appels. Een mens zou dan verwachten dat er dan op Facebook felicitaties voor datzelfde stadsbestuur zouden volgen. Vergeet het, want zoiets heet politiek.

Willy Van Damme

Syrië – De ‘gematigde’ jongens van het Vrije Syrische Leger

Bij het bespreken van wie is wie in de jihad in Knack van 10 september komt ook het zogenaamde Vrije Syrische (FSA) Leger ter sprake als zijnde de tak van de ‘gematigde Syrische oppositie’.

Blijkbaar heeft men het nog steeds niet door en gelooft men blindelings de PR-praatjes komende uit de VS. Er zijn duizend-en-één bewijzen dat het FSA bijna continu samenwerkt met al Nusra en zelfs onlangs nog met ISIS, of Islamitische Staat.

Recent nog bij de gevechten rond de Libanese stad Arsal bleek een groep van dat FSA plots onder de vlag te werken van ISIS waarbij o.m. al Nusra en andere Syrische jihadisten van het FSA desondanks samen met hen vochten tegen het Libanese regeringsleger.

Het is ook geweten dat veel wapens en materiaal dat de VS leverde aan leden van het FSA nadien samen met die door de VS getrainde jihadisten bij ISIS raakte.

Het FSA en het zogenaamd vreedzaam verzet uit de beginperiode is een fantasie en een creatie van PR-bureaus die geheel los staat van de realiteit. Een goede kijk op de situatie ten velde zou dit moeten duidelijk maken.

Willy Van Damme

Lezersbrief aan Knack naar aanleiding van het artikel ‘Wie is wie in de jihad?’ in Knack van 10 september 2014.

NAWOORD

De brief verscheen in Knack van 23 September met een nawoord van Knack.

Nergens in het stuk wordt de FSA vreedzaam verzet genoemd. Er staat dat het de militaire tak is van de gematigde oppositie, die al drie jaar in een burgeroorlog vecht. Dat FSA en Nusra beide tegen het Syrische regime vechten maakt hen nog niet ideologisch gelijk. Dat er Amerikaanse wapens bij IS beland zijn klopt. Die zijn buitgemaakt op het Syrische leger en Syrische rebellen. Dat sommige ook doorverkocht werden of meegebracht door overlopers, zou kunnen, maar is voorlopig onbevestigd.

De redactie

Antwoord

U publiceerde mijn brief ‘Jihad’ met daarbij een reactie vanwege de redactie, waarvoor dank.

Ik vrees echter dat U mijn brief niet goed gelezen hebt en daarnaast ook bewijst onvoldoende kennis te hebben van het dossier waardoor U zo verder feitelijk het gelijk van mijn hoofdthesis aantoont.

Zo schrijf ik over de militaire samenwerking en hebt U het over dat “maakt hen nog niet ideologisch gelijk”. Twee verschillende zaken. Maar toch is het merkwaardig dat groepen die dan gematigd zouden zijn, verdedigers van de mensenrechten, een pluralistische maatschappij en de democratie zij aan zij vechten met hun tegenpool, salafistische jihadisten zoals al Nusra.

U mag dat geloven natuurlijk, maar ik zie geen fans van de mensenrechten, de democratie en een pluralistische maatschappij vechten samen met al Qaeda en andere gelijkgezinde groepen.

De feiten op de grond bewijzen trouwens ten overvloede mijn gelijk. Men moet het dan uiteraard wel willen zien.

Imad Jomaa - ISIS - Arsal in Libanon - Augustus 2014

Imad Jomaa, leider van Fajr al Islam, een vroeger onderdeel van de ‘gematigde’ Faroek Brigades en zo lid van het Vrij Syrisch leger. Hij wou zoveel mogelijk Libanese sjiieten vermoorden.

Zo had ik het in mijn brief over de gevechten rond de Libanese grensstad Arsal. Die 5-daagse gevechten ontstonden in Augustus dit jaar toen het Libanese leger een zekere Imad Jomaa arresteerde. Die plande volgens de deels toegegeven beschuldigingen de massamoord op o.m. sjiieten in Libanon.

De man is een topleider van Fajr al Islam die op haar beurt een onderdeel vormde van de Faroek Brigades die vooral in de stad Homs actief waren.

Toen men de man arresteerde ging zijn groep plots over tot ISIS en zwoor trouw aan al Baghdadi. Waarna die ISIS dan met de andere in de omgeving van Arsal actieve Syrische groepen samen het Libanese leger bevochten. Tevergeefs. Ze namen daarbij 22 Libanese militairen en politielui gevangen en onthoofden er sindsdien al twee. Maar dat waren maar Libanezen en dus lag er hier niemand van wakker.

Nu werden de Faroek Brigades in het verleden de hemel der helden ingeschreven door onze media en vormen zij een onderdeel van het Vrij Syrisch Leger. Journalisten als Marvin Colin en Remi Ochlik – die er ook de dood vonden – zagen hen, samen met de rest van de massamedia, als pure vrijheidsstrijders, hedendaagse helden.

Later dit jaar bleek Aboe Sakkar, de leider van die Faroek Brigades, live op TV het hart op te eten van een tegenstander. En genieten dat hij op het televisiescherm deed. Het is een soort gruwel die ISIS ons tot nu toe onthield. Gematigd? Als menseneter misschien.

En dan is er het verhaal van de door ISIS onthoofde journalist Steven Foley. Die werd eind 2012 gekidnapt door de Dawood Brigades toen die officieel nog deel uitmaakten van het Vrij Syrisch Leger en de ook door België gesteunde politieke structuur erboven. Ze hebben Foley dan voor grof geld verkocht aan ISIS. En dan zou het Vrij Syrisch Leger de gewapende arm van de ‘gematigde oppositie’ zijn. Moeten wij nu lachen of schreien?

Verder werd er volgens onder meer het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten, een uit het Britse Coventry werkende groep die een dekmantel is voor de Syrische Moslimbroeders en heel vermoedelijk de Britse geheime dienst MI6, in Hajar al Aswad, een stadje ten zuiden van Damascus, een niet-aanvalspact gesloten tussen de daar actieve groepen van o.m. het Vrij Syrisch Leger en ISIS.

Aboe Sakkar - Faroek Brigades - Homs - kannibaal

Aboe Sakkar, leider van de Faroek Brigades uit Homs, lid van het Vrij Syrisch Leger en volgens onze media een voor de vrijheid strijdende held. Dit jaar at hij duidelijk met veel smaak op TV het hart van een tegenstander op. Iets voor ‘Kom eens eten’?

Verder is er ook qua ideologie zoals U het noemt amper een verschil te merken. De zeer extreme versie van de sharia die nu van toepassing is in Raqqa en Mosoel was ook bijvoorbeeld van toepassing in het Qalamoengebergte aan de Libanese grens. Hetzelfde met de behandeling van andere religieuze groepen zoals christenen. En daar in Qalamoen zat ISIS toen niet en was al Nusra er op dat ogenblik amper aanwezig. Hetzelfde liedje in Aleppo waar men die extreme politieke terreur eveneens introduceerde.

Trouwens onthoofdingen, sectaire moorden, folteringen en grootschalige plunder door die ‘vrijheidsstrijders’ hadden al plaats vanaf het midden van 2011 maar werden toen netjes uit onze massamedia gehouden. De regering in Damascus waarschuwde op dat ogenblik voor de aanwezigheid van al Qaeda in Syrië maar dat werd in diezelfde massamedia toen afgedaan als propaganda van een ‘dictator’.

En wanneer Damascus het westen wat later waarschuwde voor het gevaar dat zij liep door al Qaeda er te steunen zag men dat in onze massamedia zelfs als een bedreiging van Assad aan het westen. Hoe gelijk echter had de man. Moet je David Cameron tegenwoordig horen brullen.

Trouwens als Saoedi Arabië en Qatar bewegingen steunen dan is het toch te verwachten dat dit geen democraten of lieverds zullen zijn die vechten voor de mensenrechten en dergelijke. Het idee is alleen al te zot voor woorden.

Verder schrijft U dat het ‘voorlopig onbevestigd’ is dat wapens door die rebellen aan ISIS werden verkocht of door overlopers meegenomen. Ik gaf reeds het voorbeeld van de Fajr al Islam. Er zijn er echter veel meer. ISIS is namelijk mede groot geworden dankzij het hoog aantal overlopers vanuit andere rebellengroepen.

Arsal - Jihadisten - Augustus 2014

De zogenaamde gematigde Syrische jihadisten en hun bondgenoten van ISIS in het Libanese stadje Arsal vormden in augustus 2014 een front tegen het Libanese leger.

Een der voorname discussiepunten in de VS is trouwens hoe te verhinderen dat groepen van het Vrij Syrisch Leger Amerikaanse wapens doorgeven aan ISIS en al Nusra. Een zeer hypocriet debat als je het mij vraagt. Zelfs het Witte Huis erkent dus het probleem.

Want dat ISIS wapens van de VS kreeg lijkt amper betwistbaar. Zo smolt ISIS na haar komst als ISI of al Qaeda in Irak naar Syrië eind 2012 geheel samen met al Nusra. En die kregen toen alle steun vanuit dat Vrij Syrisch Leger en de door het westen gesteunde politieke oppositieleiders.

Nu, toen in die periode leverde de CIA 7 vliegtuigladingen vol met Kroatische wapens aan onder meer al Nusra en dus ook aan ISI dat er deel van uitmaakte. De financiering gebeurde door Qatar en de controle over wie welke wapens kreeg was het werk van de CIA.

Bronnen hiervoor zijn o.m.

1) Business Insider, “How CIA-aided arms shipments to Syria keep ending up in radical arms” (25/03/2013)

2) Brown-Moses Blog, “Evidence of Jabhat al Nusra with Croatian weapons” (23/03/2013)

3) Voice of America News (VOA News), “Syrian Jihadist fighters getting western weapons”, Jamie Dettmer (25/03/2013)

Verder beschreef o.m. de Washington Post (“US feeds Syrians, but secretly”, Liz Sly, 14/04/2013 en Global Research, US Military Aid Falls into Al Qaeda’s Hands in Syria by Design, Not Chance, Tony Cartalucci, 17/04/2013) (4) hoe de VS al in 2012 in het noorden van Syrië met eigen vrachtwagens een bevoorradingssysteem had opgezet voor de levering van zaken als communicatiemateriaal, voedsel en medische benodigdheden.

Jabhat al Nusra met M60 antitankwapen komende uit Croatië - 23 maart 2013

Jabhat al Nusra met een Kroatisch M60 antitankwapen, een geschenkje van de vrienden van de CIA en de emir uit Qatar.

Daarbij bleek volgens de verslaggever de grootste begunstigde van die hulp Jabhat al Nusra en toen dus ook ISIS te zijn. Het liet al Nusra zelfs toe haar greep op Aleppo te vergroten. En dit op een ogenblik dat de VS al Nusra officieel uitriep tot een verboden terroristische groep.

Verder wil ik U nog meedelen dat een topdiplomaat van een der EU-lidstaten mij recent in een privaat gesprek stelde dat een der landen achter ISIS het Verenigd Koninkrijk is. Maar ja, het verhaal van het westen en het jihadisme is als kinderen die graag met lucifers spelen en zich dan zwaar verbranden. En dan is het schreien.

Het is verder eveneens een publiek geheim dat Turkije ISIS steunt. De bewijzen hiervoor zijn te sterk om het niet te zien. De Turkse regering weigert in het geval van al Nusra en ISIS zelfs te spreken van terroristen. En Turkije is een zeer voornaam lid van de NAVO.

“Voorlopig onbevestigd” schrijft U. Het is wat U maar ziet als een bevestiging natuurlijk. Maar als jullie de ogen en oren sluiten ziet dan hoor je natuurlijk niets.

Willy Van Damme

1) http://www.businessinsider.com/cia-weapons-going-to-jihadists-in-syria-2013-3

2) http://brown-moses.blogspot.be/2013/03/evidence-of-jabhat-al-nusra-with.html

3) http://www.voanews.com/content/syria-rebels-weapons/1628351.html

4) http://www.washingtonpost.com/world/middle_east/us-feeds-syrians-but-secretly/2013/04/14/bfbc0ba6-a3b3-11e2-bd52-614156372695_story.html en http://www.globalresearch.ca/us-military-aid-falls-into-al-qaedas-hands-in-syria-by-design-not-chance/5331783?print=1

Warnant en de val van Dendermonde–Barbertje moest hangen

Toen de Duitse troepen op iets minder dan twee uur niet alleen Dendermonde hadden bezet en zelfs over de Schelde tot aan de grens van Hamme waren geraakt, werd generaal-majoor Erasme Warnant, verantwoordelijk voor de verdediging van de stad, van zijn taak ontheven. Het opperbevel van het leger en de minister van Oorlog achten hem de schuldige voor deze zware nederlaag. Maar was dat zo? Het lijkt eerder het klassieke Barbertje dat moest hangen.

Kanonnen

Waarom viel Dendermonde zo snel? Was dat te wijten aan grote strategische fouten van de generaal, lafheid of incompetentie? Wie het dossier bekijkt kan alleen tot de conclusie komen dat hij inderdaad wel fouten maakte (1) maar dat hij op het vlak van de strategie grotendeels correct was. En lafheid kan hem ook niet kwalijk genomen worden.

Een van zijn fouten was waarschijnlijk dat hij het houten spoorwegstation niet liet afbreken zodat zijn schutsveld daarvan hinder had. Men mocht in 1837 toen de ijzerenweg in Dendermonde arriveerde het station om militaire reden alleen in hout bouwen. Het station lag immers in de fortengordel van de stad en Dendermonde was van oudsher een vestigingsstad en dat moest blijven.

Maar die klacht is wel relatief. De man had immers alleen een paar kanonnen die hij om veiligheidsreden opstelde in Grembergen vlakbij waar nu café De Verloren Zoon is. Typerend is dat Warnant wel extra kanonnen kreeg maar… die kwamen pas toe op 4 september om 5 uur in de ochtend toen de aanval op Lebbeke al volop bezig was. Die was immers gestart om 4u30.

Erasme Joseph Warnant, generaal majoor

Barbertje van dienst generaal-majoor Erasme Warnant, hier in het uniform van kapitein. (foto Tony van Renterghem)

Verder had hij inderdaad niet al zijn troepen in de frontlijn in Lebbeke, Sint-Gillis en ook Dendermonde gestopt. Maar was dat strategisch een fout? Discutabel. Hij wist dat er in Asse ongeveer 40.000 troepen klaar stonden om noordwaarts naar Dendermonde en de zeer strategische Scheldebrug op te rukken.

Vestigingsstad

Van het opperbevel in Antwerpen had hij ongeveer 3500 man gekregen die voorheen in Luik en aan de Gete hadden gevochten en die terugtocht te voet hadden moeten doen. Dit waren geen verse geheel fitte eenheden maar vermoeide soldaten die bovendien amper materiaal hadden.

Zo had Dendermonde sinds 1886 wel drie vooruitgeschoven forten zoals Fort Rozenbroek die dienst moesten doen voor de artillerie. Het probleem was echter dat er geen kanonnen voorhanden waren, niet die 4de september en ook nooit voorheen.

Gezien die situatie was het niet onverstandig om reeds over een min of meer uitgebouwde terugvalpositie te beschikken voor als de aanval er zou komen. Bovendien kreeg hij pas op 28 augustus de opdracht om de stad te verdedigen en er terug een vestigingsstad van te maken. Met andere woorden: Hij kreeg zeven dagen om zijn verdediging van de stad voor te bereiden.

Militair compleet onzinnig. Als na een week Luik en zijn onneembaar geachte forten al in Duitse handen vielen, wat moeite zou het dan kosten om Dendermonde in te nemen? Zero! Eens op tafel kloppen en goed blazen en het was zo in Duitse handen. En dat bleek. De hier bevelvoerende Duitse Generaal Max von Böhn joeg het Belgische leger op de vlucht zoals een mes door boter gaat.

Dries Romanus en Veronique De Moor aan Fort Rozenbroek

Het echtpaar Dries Romanus en Veronique De Moor in 2012 voor het uit 1886 daterende Dendermondse fort Rozenbroek. Het is sindsdien al deels gerestaureerd en door het echtpaar bewoond. Het is een uniek en zeer mooi restauratieproject. Prijzenswaardig.

En wat kon Warnant doen, vechten tot hij al zijn soldaten had verloren en zijn materiaal kapot was? Natuurlijk niet. Een strateeg weet wanneer hij zich moet terugtrekken om zijn gevechtskracht en kansen op succes zoveel mogelijk te behouden.

Zwakke verdediging

Neen, de schuld in dit verhaal van de val van de stad ligt op vele plaatsen, minst nog bij Warnant. Grootste schuld is natuurlijk Duitsland dat België en ook Dendermonde aanviel. Het had sinds de Duitse eenmaking onder de Pruisen en Otto von Bismarck een agressieve politiek gevoerd door het leger gestaag uit te bouwen tot het sterkste van Europa.

De Duitse invasieplannen zoals dat genoemd naar generaal Alfred von Schlieffen waren bovendien amper een geheim. En dat Duitsland actief in België de taalkwestie gebruikte om het land te destabiliseren had onze elite wakker moeten schudden. Ze bleef echter slapen en zat daardoor met een totaal onvoorbereid leger en forten die totaal verouderd waren.

De befaamde Luikse forten bestonden zelfs niet uit gewapend beton. Het Belgisch leger ontbrak het in 1914 gewoon aan professionaliteit. En dat is niet alleen zomaar de schuld van de legertop maar vooral van de opeenvolgende regeringen die geheel naïef geloofden dat het plechtig door o.a. Pruisen in 1839 ondertekende neutraliteitsverdrag het land zou beschermen.

Ze waren gewoon blind en doof voor al die voortekenen die een Duitse inval voorspelden. Een natie bouwt geen gigantisch leger op om de landsgrenzen te bewaken maar om aan te vallen en andere landen te veroveren. Simpele logica. Zo heeft de VS niet zomaar een gigantisch leger. Het dient om niet om haar grenzen te bewaken maar om de wereld onder de knoet te houden. Logisch.

Groot-Brittannië en Frankrijk hadden ook wel een groot leger – maar minder sterk dan het Duitse – maar die hun doel was in essentie de verovering van koloniën, ver weg van België. Duitsland had ook wel koloniën en een vloot maar die koloniale expansie was erg beperkt.

Dendermonde - Plattegrond met vermelding vernielde woningen - 8

De plattegrond van Dendermonde anno 1914. De militaire structuur van de stadsgrenzen is duidelijk te zien. En dat is ook nu nog goed merkbaar met dit verschil dat hier nu in veel gevallen prachtige natuurgebieden liggen. De op de kaart gearceerde gebouwen zijn die welke door het Duitse leger tussen 4 en 7 september 1914 in brand waren gestoken.

Duitslands ambitie was de heerser over Europa te zijn. Men moest maar de Duitse pers en literatuur uit die periode lezen om dat te beseffen. Het falen van het Belgisch leger – dat wel heel dapper en hard het land verdedigde – was dus essentieel een gevolg van de verwaarlozing van het leger door de politici.

Strategische ligging

Vragen om de forten te voorzien van gewapend beton werden niet gehonoreerd. En dat men nog vlak voor de oorlog in Duitsland grote nieuwe kanonnen bestelde typeert de naïviteit van diegenen die deze beslissing namen. Uiteraard bleef de Duitse producent maar excuses vinden om ze niet te leveren en de vertraging te rechtvaardigen.

En dat liet zich voelen in de specifieke toestand in Dendermonde. Sinds de stichting rond 900 van de stad door een ridderfamilie onder de Duitse keizers Otto I en II was Dendermonde een vestigingsstad. Ze ligt immers strategisch aan de Schelde en de Dendermonding.

Toen was dat nog tegen de invallen van de Noormannen en de agressieve expansiepolitiek van de Graaf Van Vlaanderen. De Schelde was toen immers een grensrivier tussen het Graafschap Vlaanderen en dus Frankrijk en het rijk van de Duitse Ottoonse keizers. Dendermonde volgde de oprichting van andere vestigingen zoals Valenciennes en Ename bij Oudenaarde.

Dendermonde - Belgisch leger in actie - 2

De legereenheid die Dendermonde moest verdedigen was totaal niet opgewassen tegen de Duitse militaire pletwals. Zo beschikte generaal von Böhn zelfs over een luchtballon die hij installeerde aan de hoofdkerk van Sint-Gillis. Waarmee hij dan de Belgische troepenbewegingen in het Waasland in de gaten kon houden.

En dat bleef zo. De Scheldebrug was heel lang de laatste droge overgang voor de Scheldemonding. De brug in Temse bestond toen nog niet. En dus trokken Spaanse, Franse, Britse en Nederlandse troepen regelmatig door de stad een spoor van vernieling aanrichtend.

Pas in 1782 zou de Oostenrijkse Habsburgse keizer Jozef II de stad haar vestigingsstatuut ontnemen en ontmantelde en verkocht men al die forten, wallen en kazernes. Wat in 1815 na de slag bij Waterloo zou veranderen. De Britten en hun Nederlandse vrienden maakten van Dendermonde opnieuw  een vestigingsstad met alles erop en eraan. Getuige de uit 1827 daterende infanteriekazerne.

Maar dankzij de vrede na 1815 en het economisch succes van de Belgische staat met o.m. haar impressionant spoorwegenstelsel explodeerde na 1830 de Belgische economie als het ware. Ook de verovering van Congo was een belangrijke factor. De Dendermondse familie De Bruyn had immers in de stad grote erg winstgevende fabrieken die o.m. Congolese olie verwerkte.

En dus begon de druk in de stad toe te nemen om haar statuut van vestigingsstad op te heffen. Dendermonde intra muros wou groeien maar voelde die militaire aanwezigheid als een grote rem. Begrijpelijk. Zo waren er in 1890 in totaal eventjes 62 gebouwen eigendom van het leger.

En omdat men de verdediging van de stad zelf niet kon versterken bouwde men in 1886 buiten de stad dan maar die gordel met haar drie forten, ten zuiden en ten oosten van de stad, richting Lebbeke en Baasrode. Twee ervan zijn nog deels intact.

Omsingeling dreigde

Maar in 1906 werd dan tegen de zin van het leger maar onder druk van de Dendermondse elite dit statuut van van vestigingsstad opgeheven. Een heel begrijpelijke houding van die Dendermondse politici en nijveraars.

De aanval op Dendermonde van 4 september 1914

Hier is het verloop van de aanval op Dendermonde goed te bemerken. Op minder dan twee uur tijd zat men van de grens van Sint-Gillis-Dendermonde en Lebbeke over de Schelde. Het Belgisch leger kon alleen maar symbolisch weerstand bieden. De uit drie forten bestaande verdedigingsgordel is aangeduid met de nummers 1, 2 en 3. 3 is het huidige fort Rozenbroeck.

Met de verkoop was men, gelukkig voor het leger, in 1914 echter nog niet echt begonnen. Maar Warnant kreeg dus het bevel over een stad wiens fortengordel al deels in verval was en ook niet aangepast aan de technologische evolutie.

En dan was er het bevel dat Warnant op 28 augustus van de luitenant-generaal gouverneur van Antwerpen kreeg. Iedereen die wat nuchter nadenkend de militaire kaart na de val van Brussel bekeek zag de strategische positie van de stad. Ten oosten en ten zuiden was Antwerpen voorzien van een ganse serie goed uitgebouwde forten.

Alleen wie verder op die kaart westwaarts keek zag Dendermonde liggen. Men moest dan wel kijken. De stad was amper te verdedigen en in het land van Waas waren de forten die Antwerpen daar moesten verdedigen evenmin sterk te noemen. Bovendien zou een doorbraak in het Land van Waas de omsingeling betekenen van het Belgische leger dat nadien wel zou moeten capituleren.

En dergelijke omsingelingsbewegingen langsheen de flanken zijn klassiek bij oorlogen. De echte reden waarom Duitsland het risico nam om België aan te vallen was immers om zo een  omsingelingsbeweging langs diezelfde westelijke kant te kunnen doen om zuidwaarts Parijs te veroveren en de Fransen tot overgave te dwingen.

Duitse flater

Het sturen van Warnant met dat ‘zootje’ van 3500 soldaten getuigt in hoofde van het Belgische opperbevel dan ook van een zware strategische fout. Het is alleen om reden dat het Duitse opperbevel hier ook een al even grote gelijkaardige blunder maakte dat het Belgische leger een maand later kon ontsnappen naar de IJzer.

Had generaal Max von Böhn zijn 40.000 man die 4de september naar Stekene, Moerbeke en Koewacht gestuurd dan was het gedaan geweest met het Belgische leger. En Warnant met zijn 3500 man had hem aan de Durme in Hamme en Waasmunster zeker niet kunnen stoppen. En bovendien waren de mogelijke versterkingen vanuit Antwerpen of Gent zeker te laat gekomen.

Gelukkig voor het Belgisch leger had het Duitse opperbevel begin september geen echte aandacht voor de Belgische vijand. Hun grootste zorgen waren de cruciale slag aan de Marne die op dat ogenblik ging beginnen en het veel sneller dan verwachte gevechtsklare Russische leger.

Duitsland verloor de oorlog feitelijke de eerste twee maanden van dit conflict toen het vast raakte op het taaie Belgische verzet en het toch sterker dan gedacht zijnde Franse, Britse en Russische leger. Men dacht geen Belgische weerstand te ondervinden en het draaide totaal anders uit.

Dendermonde - Scheldebrug - Vernieling - Gezien vanuit Veerstra

De Scheldebrug waar het allemaal om te doen was. Pas eind september bij de derde Duitse aanval op de stad en slechts op het allerlaatste ogenblik vloog de brug in de lucht. Het eerste ontstekingsmechanisme wou niet werken, het tweede gelukkig voor de Belgen wel. Maar toen stormden al massa’s Duitsers de brug op. Hun lichaamsdelen vlogen tot in de Belgische gevechtslinies.

Het eerst door de generaal Helmuth von Moltke en later door generaal Alfred von Schlieffen aangepaste oorlogsplan was duidelijk niet realistisch en hoogmoedig. In hun  arrogantie hadden zij de anderen zwaar onderschat.  En hoogmoed komt steeds voor de val.

Dat Warnant zich zo snel terugtrok en de stad uit handen moest geven was langs Belgische zijde eerst en vooral de schuld van de legerleiding die hem een 3de klasse eenheid meegaf om een eerste klasse verdediging te voeren. Een minuutje nadenken had voldoende geweest om dit probleem te zien. Het was een onmogelijke opdracht, een zelfmoordmissie.

Politieke beslissingen

Verder was de slechte staat van de Belgische landsverdediging en specifiek die van Dendermonde een gevolg van politieke beslissingen die opeenvolgende regeringen de jaren voordien hadden genomen. Dat luitenant-generaal Antonin de Selliers de Moranville en minister van Oorlog graaf Charles de Broqueville Warnant de schuld voor het falen in Dendermonde gaven is zonder twijfel fout.

Bovendien had de Broqueville als minister van oorlog en dus lid van de regering hier een dubbele verantwoordelijkheid. Politiek was hij verantwoordelijk voor de slechte staat van de landsverdediging anno 1914 zoals bijvoorbeeld de late mobilisatie.

Militair droeg hij de medeverantwoordelijkheid toen men Warnant de taak gaf om een strategisch zo belangrijke stad als Dendermonde te laten verdedigen door soldaten die in bepaalde gevallen niet eens een functionerend geweer hadden.

Belgische en Duitse posities op 22 augustus 1914

Op deze kaart is duidelijk te zien hoe kwetsbaar de verdediging van Antwerpen feitelijk was. Westwaarts was er immers amper sprake van een verdediging en Dendermonde met zijn Scheldebrug lag zo voor het grijpen. Had de Duitse generaal von Böhn die 4de september naar Moerbeke en Stekene doorgestoten dan was het Belgische leger al die dag uitgeschakeld geweest.

Maar zoals in alle dergelijke organisaties moet er in geval van falen een schuldige worden gevonden en die weet men via het paraplusysteem steevast te vinden op de zo laagst mogelijke trap en dat was ditmaal generaal-majoor Erasme Warnant. Barbertje moest en zal hangen.

Het feit dat hij voorheen in 1904 tegen het advies van het leger in de job van opperbevelhebber van de Force Publique, het Congolese privélegertje van koning Leopold II, op zich nam werd hem dan vermoedelijk kwalijk genomen. Ook het feit dat hij in 1912 tot in het parlement protesteerde tegen zijn niet-benoeming tot generaal speelde bijna zeker eveneens een rol.

En vermoedelijk kwam daar ook het feit bij dat hij, nochtans komende uit een katholiek nest met adellijke connecties, een vrijzinnige was. België was in het begin van de twintigste eeuw een katholiek land waar men alleen in de marge wat vrijzinnigen, liberaal en socialistisch, tolereerde.

Opperbevelhebber de Selliers de Moranville en de Broqueville hadden de schuldige dan ook ultrasnel gevonden. Eventjes in de spiegel kijken was daar zeker niet bij.

Het Schlieffen-Moltkeplan voor de aanval op Frankrijk 1914

Het door opperbevelhebber von Schlieffen aangepaste aanvalsplan van zijn voorganger von Moltke. In de oorspronkelijke versie zou men ook Nederlands Limburg aanvallen. Het ontbrak het plan aan elke realiteitszin en sommige Duitse generaals beseften dat ook wel. Normaal ging men dus Antwerpen links laten liggen. Maar omdat het Belgisch leger te gevaarlijk was moest men het wel aanvallen.

Willy Van Damme

1) Zo had hij de munitie en andere voorraad voor zijn troepen allemaal opgesteld onder de Grembergse kerktoren. Een flater van jewelste want bij een oorlog als dit zijn hoge gebouwen zoals kerktorens het eerste doelwit van elke kanonnier.

Het zijn immers uitkijktorens voor de troepen en die worden steevast kapot geschoten of vooraf vernield zoals het Belgisch leger deed met de aan de Schelde gelegen kerken van Baasrode en Sint-Amands aan de Schelde. Gelukkig voor Warnant en zijn manschappen hebben de Duitsers nooit gemikt op de kerk in Grembergen. Nog een Duitse flater.

Het Laatste Nieuws in 1914–Aanval op Dendermonde met zware Duitse verliezen afgeslagen

Het Laatste Nieuws stopt al enkele weken een kopie van haar krant van 100 jaar voordien bij de krant van de dag. Een leuk en ook wel interessant initiatief. En vorig weekend was het dan de krant van 6 september die men kon lezen. Het waren duidelijk andere krantentijden.

Maar wat 100 jaar later nog steeds hetzelfde is gebleken zijn de vette sensationele titels en de kwaliteit van haar berichtgeving die even belabberd is als wat ze nu aan haar lezers dagelijks serveert over andere conflicten in de wereld zoals Syrië, Iran of Oekraïne. Liegen is toen en ook nu nog steeds de hoofdbekommernis.

Zo wist de krant van 6 september 1914 te melden dat het Belgische leger de dag voordien met succes de aanval op Dendermonde had afgeslagen en de Duitse aanvaller daarbij zware verliezen had toegebracht.

Het Laatste Nieuws - 6 september 1914 - Verovering van Dendermo

Het Belgische leger behaalde volgens Het Laatste Nieuws van 6 september 1914 de dag voordien in Dendermonde een klinkende overwinning op het Duitse leger.

Een mens vraagt zich dan af wat de lezers van toen uit de omgeving zoals in Wichelen of Wetteren waar de krant nog vermoedelijk te krijgen was of wat de soldaten toen moeten gedacht hebben bij het lezen van zoveel onzin.

De aanval op Lebbeke begon vanuit de richting Asse en Mazenzele op 4u30 en tegen ongeveer 10u30, dus zes uur later, zaten ze aan het spoorwegstation van Moerzeke in Grembergen aan de grens met Hamme en over de Schelde. Een 20 kilometer verder, ongeveer vijf uur stevig wandelen.

Veel gevochten was er daar niet en vermoedelijk vielen de meeste Duitse gewonden bij het vernielen van de woningen onderweg van Lebbeke naar Dendermonde en het zich lazarus drinken van de door hen gestolen wijn uit de Dendermondse burgerhuizen. Een gevolg dan van snijwonden veroorzaakt door de vele gebroken wijnflessen.

Aan beide kanten vielen er voor zover geweten bij de slag om Dendermonde relatief weinig doden door het oorlogsgeweld. Maar voor Het Laatste Nieuws was er sprake van zware Duitse verliezen. Het is maar wat je ‘zware’ noemt natuurlijk.

Er is duidelijk qua kwaliteit in die 100 jaar op journalistiek vlak geen echte verandering merkbaar. Nu heeft men het over vrijheidsstrijders in Syrië en democraten in Oekraïne. Zelfde onzin, zelfde krant.

Willy Van Damme

Erasme Joseph Warnant–Van generaal majoor en verdediger van Dendermonde naar de liberale politiek

Voorwoord:

Vandaag 4 september is het exact 100 jaar geleden dat het Duitse leger als een woest roofdier Dendermonde en de omliggende gemeenten bestormde. Het betekende 4 jaar van plundering en terreur van een land dat zich herenvolk dacht te moeten noemen. Rond 4 uur ‘s ochtends begon de verkrachting van eerst Lebbeke dan Sint-Gillis en later Dendermonde.

Dit artikel is opgedragen aan al de slachtoffers hier in de regio van die brutaliteiten en ook van alle andere slachtoffers van welke oorlog ook, van de Donbass tot Syrië, Libië en Irak of waar dan ook.

Willy Van Damme

Toen men de regio van Dendermonde in de augustusdagen van 1914 tegen het oprukkende leger diende te verdedigen maakte men gebruik van Erasme Warnant, een beroepsofficier die kort voordien als kolonel ontslag had genomen uit het leger en in de reserve dan maar als naar gewoonte de titel van generaal-majoor kreeg. Het zou hem zuur opbreken.

In Amsterdam

Maar wie is die generaal-majoor die al na enkele uren vechten de stad aan het oprukkende Duitse leger moest vrijgeven om zich in Hamme en Waasmunster achter de Durme terug te trekken. Wat tot een desastreuse omsingeling van het Belgische leger had kunnen leiden. En dus geen terugtrekking achter de IJzer. De oorlog had er misschien anders kunnen uitzien.

Gelukkig was zijn militair dossier, samen met dan van de andere door de Duitsers in 1940-‘45 gestolen legerdocumenten een goeie tien jaar terug teruggekeerd uit Moskou. Zo vernamen we toch iets van dit aspect van de zaak. Maar daar bleef het bij. Zelfs een foto werd nergens gevonden. Het mysterie  bleef dus erg groot.

Erasme Joseph Warnant, generaal majoor

Generaal-majoor Erasme Joseph Warnant vermoedelijk op het ogenblik dat hij in 1889 benoemd werd tot kapitein. Bekijk de toen al vele medailles. (Foto Tony van Renterghem)

Gelukkig is er tegenwoordig echter het internet met zijn vele zoekmachines en massa’s al openbare archieven zoals delen van het Rijksarchief. En dat leidde de zoektocht al vrij snel naar Amsterdam in Nederland en zo zelfs naar de Verenigde Staten. Daar leefde nog tot 2009 Tony van Renterghem, en dat bleek de enige kleinzoon van onze generaal.

En gelukkig was dit een man van de letteren die wat archieven bij hield en die over zijn leven zelfs zijn memoires schreef, “De laatste Huzaar’ heet het bij de Nederlandse uitgeverij Conserve verschenen zeer boeiend boek.

En daarin staan vrij veel gegevens over Erasme Warnant, zelfs een heel hoofdstuk waarin onze generaal verbazingwekkend door zijn kleinzoon wordt aangevallen wegens zijn rol als legerbevelhebber in het Congo van de Belgische koning Leopold II.

En daar bij zijn Amerikaanse weduwe Susanne Severeid bleken er naast die twee foto’s van de man ook wat andere gegevens beschikbaar te zijn over de familie Warnant. Het blijkt dat er onder de familie, ondanks de grote afstand over landgrenzen en zelfs een oceaan heen toch goede contacten waren.

Pessoux

Het betekende het begin van het ontrafelen van het geheim wie Erasme Joseph Warnant was. Een boeiend verhaal vol verrassingen. Waarbij de hulp van een aantal personen en verenigingen veel hebben bijgedragen tot wat een redelijk succesvol onderzoek mag genoemd worden.

Erasme Joseph Warnant is geboren in het piepkleine dorpje Pessoux (1) dat sinds de gemeentefusies van 1976 deel uitmaakt van Ciney. Het is het hartje van de Ardennen, met dus veel bossen, een prachtige natuur en een ruw dunbevolkt landschap.

Zijn vader was Jean Joseph Warnant (Pessoux 4 december 1826, Pessoux 23 mei 1891), officieel een dagloner en landbouwer, en zijn moeder een zekere Marie-Joseph de Garcia de la Vega (Leignon 19 maart 1828, Pessoux 8 juli 1893). Ze huwden op 16 januari 1850 en waren dus vijf jaar getrouwd toen Erasme Joseph werd geboren.

De overgrootvader van Jean-Joseph Warnant was een zekere Vincent Warnant afkomstig uit Pocheresse, tegenwoordig een gehucht van Daverdisse in de provincie Luxemburg maar aan de Naamse grens gelegen en dus niet zo ver van Ciney en Pessoux.

Tony Van Renterghem

Tony van Renterghem, de enige kleinzoon van Erasme Joseph Warnant die bovendien ook nog nakomelingen nalaat. (Foto Tony van Renterghem)

Het is grootvader Mathieu Warnant die ergens rond 1788 in de streek van Ciney komt wonen. Hij zal zich in 1821 ook in Pessoux vestigen. Vermoedelijk waren het herenboeren. Jean-Joseph Warnant, de vader van Erasme, was de vijfde van zes kinderen en naast de jongst geborene Jean Mathias de enige zoon. 

Grootvader Michel Warnant (Ciney 21 juni 1788, Pessoux 30 september 1862) was gehuwd met Marie-Thérèse Noseret (Sinsin 15 oktober 1786, Pessoux 21 april 1865) uit Sinsin, een deelgemeente van Somme-Leuze, eveneens in de provincie Namen.

De ouders van zijn moeder Marie Joseph de Garcia de la Vega, de moeder van Erasme, waren Anselme-Joseph de Garcia de la Vega, officieel landbouwer,  (Auwet 7 oktober 1792,  Auwet 3 september 1866) en Anne-Joseph Tagnon, een caféhoudster in Leignon ((Ichippe, Leignon 27 december 1793, Leignon 8 november 1847)

De Garcia de la Vega

De familie de Garcia de la Vega is stokoude en ook hoge adel afkomstig uit Castilië in Spanje. Ze gaat terug tot zeker de dertiende eeuw en had in Castilië een machtige positie. Bekendste voorvader is Garci Lasso de la Vega uit de stad Soria die het rond 1326 bracht tot kanselier van de Castiliaanse koning Alfonso XI.

Maar de meest merkwaardige telg uit dit geslacht is zeker diens naamgenoot Garcilasso de la Vega (Cuzco 12 april 1539, Cordoba 23 april 1616) die gehuwd was met Palla (Isabel) Chimpu Ocho, dochter van de legendarische Incakoning Tapac Hualpa. Hij sprak naast Spaans ook vlot Quechua, de Incataal en werd lang opgevoed aan het Incahof.

Hij wordt algemeen gezien als de grootste historicus van het Incarijk en schreef er ook een aantal aan het Spaanse hof niet altijd goed onthaalde boeken over. De familie vestigde zich in België in het zog van de Habsburgse koning Filips IV toen Paul Garcia de la Vega als kolonel van het Habsburgse leger rond 1640 gouverneur werd van Gent. De naam wijzigt dan in de Garcia de la Vega. (2)

De familie bezit een kasteel in Flostoy, een deelgemeente van Havelange in de provincie Namen en heeft veelal de titel van baron. Een ander kasteel is dat in Homezée, een gehucht van Philippeville eveneens in de provincie Namen.

Marguerite Warnant en Tony van Renterghem

Marguerite Warnant met Tony van Renterghem als baby, vermoedelijk in 1920 of 1919 genomen. (Foto Tony van Renterghem)

Het in België politiek bekendste familielid was François-Denis Joseph de Garcia de la Vega (Flostoy 10 mei 1790, Homezée 18 oktober 1856), die van 1824 tot 1845 magistraat in het Naamse was en in 1831 en van 1839 tot 1848 een actief lid was van de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

Verarmde adel

Over de familiale toestand ten huize van het gezin Warnant-de Garcia de la Vega weten we amper iets. Duidelijk is ook dat deze tak van de familie de Garcia de la Vega verarmde adel was maar zeker ook niet arm was. Ze had zo te zien wel een zekere welstand.

Grootgrondbezitters lijken zij echter niet meer geweest te zijn. Zo verkocht Philippe François Joseph de Garcia de la Vega (Corbion, Leignon 1 September 1737, Ciney 9 mei 1809), de grootvader van moeder Marie-Joseph, in 1786 hun feodale gronden in Reux, een ander gehucht van Ciney vlak naast Leignon.

Deze waren traditioneel eigendom van de familie die Heer waren van onder meer Folstoy en Reux en een kasteel bezaten in Beauraing, een bedevaartsoord niet ver van Ciney. De stamboom van de moeder van Maria Joseph de Garcia de la Vega gaat rechtstreeks terug tot Paul de Garcia de la Vega, de Spaanse gouverneur van Gent uit de zeventiende eeuw.

Met andere woorden: Generaal Erasme Joseph Warnant is dus een directe afstammeling van die oude Castiliaanse adel. (3) Zij het dat die tak wel al stukken minder rijk was. Getuige dus o.m. de verkoop van de gronden in Reux en het feit dat Anselme-Joseph de Garcia de la Vega trouwt met een herbergierster.

Ook kwam vader Jean-Joseph Warnant uit een lokale landbouwersfamilie. Een bepaalde tak van de familie Warnant is wel rijk, waarbij sommigen zelfs de titel van baron dragen. Ze heeft zelfs een wapenschild.

Met als bekendste figuur Pierre-Paul Warnant, liberaal senator van 1949 tot 1967. Volgens het boek van Tony Van Renterghem was zijn overgrootvader een baron (4) Sporen hiervan werden echter nergens anders teruggevonden.

Wapenschild Warnant

Het wapenschild van de familie Warnant.

Het gezin had 4 kinderen, met naast Erasme drie dochters, Euphrosine Joseph Warnant (Pessoux 12 januari 1853), Maria Elisa Warnant (Pessoux 2 november 1856) en Marie Cornelie Warnant (Pessoux 7 maart 1866). Alle drie de dochters gingen nadien in het klooster en kregen zo ook een andere naam. Behoudens Erasme was er dus geen mannelijke nakomeling om de boerderij over te nemen.

Wel is de keuze voor Erasme als voornaam van onze generaal merkwaardig, hij is immers heel zeldzaam. Het is een bewuste keuze van het echtpaar Warnant-de Garcia de la Vega die wijst op een intellectueel niveau dat opvallend is voor een klein Ardens dorp als Pessoux en een bewondering toont voor de Nederlandse katholieke filosoof Erasmus.

Op 14-jarige leeftijd verlaat Erasme-Joseph Warnant al het ouderlijke huis en vervoegt hij op 9 november 1869 als leerling klaroenspeler het leger (5) bij het 11de linieregiment om daar zijn opleiding te krijgen. Het is dan 1869, juist voor de Frans-Duitse oorlog van 1870 wanneer het Belgisch leger gemobiliseerd wordt en hij als 15-jarige snaak mee mag optrekken om de landsgrenzen te verdedigen.

Huwelijk

Erasme Warnant maakt er ook vlug carrière en wordt door te slagen in het examen voor onderluitenant reeds in 1875 officier, dus op 20-jarige leeftijd. Wat toch op een grote intelligentie en werkijver moet wijzen.

Hij zal op 21 mei 1879, op 24-jarige leeftijd, in Doornik trouwen met Elise Fortunée Housiau. Hij is er duidelijk gekazerneerd en is dan onderluitenant van het 3de regiment jagers te voet, de infanterie dus. Ook dat wijst in de richting dat hij niet tot de echte adel behoorde. Adel ging immers traditioneel eerder naar de cavalerie, de mannen te paard.

In 1882 wordt hij dan luitenant, vervoegt in 1886 de militaire school (ecole de guerre), wordt in 1889 kapitein en datzelfde jaar adjunct-majoor van het 11 linieregiment, de eenheid waar zijn carrière begon. In 1893 promoveert hij tot kapitein-commandant van het 10de linieregiment om dan op 26 september 1900 majoor te worden.

Erasme Joseph Warnant - Groepsfoto

Erasme Joseph Warnant (vooraan midden) met andere Belgische officieren. Een snor was niet verplicht, maar het hielp blijkbaar wel. (Foto Tony van Renterghem)

Zijn echtgenote Elise Fortunée Housiau was afkomstig uit Bernissart, een Henegouws dorp vlakbij de Franse grens. Bernissart ligt trouwens deels in Frankrijk. Elise was de dochter van Jean-Baptiste Housiau, een groothandelaar in ijzer uit Bernissart, en Fortunée Dupriez, afkomstig uit Blanzy, een dorp in het Franse Bourgondië.

Haar broer Gustave Jean-Baptiste Housiau zal later trouwen met Mathilde Casse, de dochter van Paul Joseph Casse, een textielfabrikant. De familie Housiau was dus duidelijk minstens welstellend te noemen. Wat doet vermoeden dat Erasme Warnant toen ook bemiddeld moet geweest zijn.

Legercarrière

In Doornik worden ook vier kinderen (6) van Erasme en Elise Warnant-Housiau geboren. Hélène Warnant op 9 februari 1880, Gabrielle Warnant op 6 september 1881 en Marguerite op 30 augustus 1886. Er is ook nog Gaston Léon die op 25 april 1884 geboren wordt maar vermoedelijk sterft in het kraambed. Een sterfdatum kon niet gevonden worden. Wel overleed hij zeker datzelfde jaar.

Gezien de militaire carrière en het avontuur van Erasme in het Congo van koning Leopold II zal het opvoeden van de kinderen in essentie het werk zijn van moeder Elise Housiau. In Congo immers wordt hij zelfs verantwoordelijk gesteld voor de reorganisatie van de Force Publique, het koloniale leger van de Congo Vrijstaat van Leopold II.

En die was blijkbaar succesvol want hij kreeg er nadien zelfs een decoratie voor. En als de Force Publique, dan onder Belgisch bestuur in 1914, 8 jaar later, tegen de Duitse troepen in Duits Oost-Afrika (Tanzania, Rwanda en Burundi) ten strijde trekken dan zullen zij de Duitsers er ook verslagen.

Zuster Anselme (Marie Cornélie) Warnant met tante Félicie Marie Delvosal - Auvelais - 1908

Mogelijks Marie Cornelie Warnant als zuster Anselme samen met tante Félicie Marie Delvosal (?), dochter van Marie Virginie Warnant, de zus van Jean Joseph Warnant. De foto is de voorkant van een nieuwjaarskaartje genomen in Auvelais. (Foto Tony van Renterghem)

Dat de koning hem uitkoos voor deze toch zeer belangrijke taak is natuurlijk opvallend. Ook dit wijst erop dat hij toen, toch officieel nog maar majoor, al opviel bij het hof dat hem koos in tegenstelling tot de vele andere nog veel hoger geplaatste officieren. Hij zal er van 10 mei 1904 tot 27 maart 1906 verblijven en alle militaire basissen in het immens grote land bezoeken.

De generale staf gaf hierover een negatief advies maar waarop ze zich hiervoor echt baseerden is niet geweten. Was het om reden van een vermeend officierentekort in het leger zoals men soms stelt? Of waren de hogere officieren gewoon jaloers op hun majoor dat die zo’n prestigieuze financieel vermoedelijk aantrekkelijke opdracht kreeg en zij niet? Het laatste is zeker niet uit te sluiten.

Hij wordt er zelfs opperbevelhebber van de Force Publique, een leger dat toen zeker niet met de rechten van de inheemse bevolking rekening hield en ze zelfs inzette als slaven voor o.a. de rubberplantages van de koning en de koloniale maatschappijen die met de productie en handel in o.a. palmolie en rubber toen fortuinen vergaarden.

En als vicegouverneur generaal Paul-Marie Costermans in 1905 na ziekte plots komt te overlijden wordt hij zelfs van 9 maart tot 25 april 1905 plaatsvervangend gouverneur van de private staat van de koning. Gouverneur was toen baron Theophile Theodore Wahis die echter op dat ogenblik op bezoek in België was.

De oorlog

Alhoewel hij onder protest in 1912 het leger als kolonel verliet besluit hij zich gezien de oorlogssituatie in augustus ‘14 toch bij het leger aan te melden. Die neemt hem als generaal-majoor (7) in dienst voor de verdediging van Antwerpen, waar hij op 28 augustus het bevel krijgt om zich met een goeie 3500 man naar Dendermonde te begeven om de oude versterkte stad te verdedigen.

De vestigingen van de stad waren echter in erbarmelijke staat en de troepen die hij ter beschikking had bleken niet bepaald goed uitgerust. “Soldaten moesten bij burgers zelfs bottinnen gaan schooien en sommige geweren werkten niet. Veel manschappen werden ook ziek door de barslechte huisvesting en konden soms amper slapen”, aldus oud-militair Jean-Paul Aesseloos.

     Belgische soldaten in Dendermonde - September 1914Na de verovering door het Duitse leger van Dendermonde op 4 september zullen de Belgische troepen de stad vrij snel heroveren. Ze werd immers alleen nog maar bewaakt door reservetroepen daar von Böhn met het gros van zijn troepen naar Frankrijk was vertrokken om de dreigende nederlaag aan de Marne te voorkomen. Het is aan de Marne rond 9 september dat het Duitse leger feitelijk de oorlog verloor. Toen ontstond immers de loopgravenoorlog die Duitsland als eerste uitgeput zou doen ten onder gaan.

Wel worden de oude drie forten bij Baasrode, Sint-Gillis en aan de Lebbeekse grens terug bruikbaar gemaakt en wordt er tussen die drie forten zelfs een heuse loopgracht gegraven. Het zal niet veel uithalen. Het was allemaal ondermaats.

“Het waren bijna allen reservisten en ze hadden bovendien ook te weinig artillerie en die kwam dan nog feitelijk voor een deel te laat. Ook was het die ochtend van de 4de september toen het Duitse leger vanaf Asse via Lebbeke en Aalst aanviel dicht gemist. Men zag geen 100 meter ver. Wat betekende dat de artillerie ook niet veel kon uitrichten”, stelt Aesseloos nog verder.

Voor Paul Putteman (8) was de positie van Warnant in Dendermonde onhoudbaar: “Tegen hem stonden een 35.000 soldaten van het sterkste leger van Europa. Het was een strijd die hij nooit kon winnen. Tegen ongeveer 10 uur ‘s morgens was alles dan ook voorbij en zaten de Duitsers zelfs al over de Schelde.” Zelfs het opblazen van de Scheldebrug was grotendeels mislukt.

Duitse flater

Warnant trok zich dan terug achter de Durme, maar de Duitsers gingen niet verder dan Grembergen en de grens met Hamme aan wat toen het spoorwegstation van Moerzeke was.  Zowel de opperbevelhebber luitenant-generaal ridder Antonin de Selier de Moranville als de minister van Oorlog Charles de Broqueville zullen het hem zeer kwalijk nemen.

Paul Putteman: “Uiteindelijk had hij wel niet geheel de orders gevolgd zoals hem dat was opgedragen. Zo had hij een deel van de troepen achtergelaten aan de Durme in Waasmunster en op de linkeroever van de Schelde in Grembergen. Ook was het toen nog houten spoorwegstation niet afgebroken zoals opgedragen en verder werd zijn contact met de troepen gezien als onvoldoende.”

Maar was dat gezien de toestand van zijn troepen en de sterkte van de vijand geen logische zet door zijn rug extra te versterken als een terugvalbasis. Men zal hem echter van zijn commando ontheven en doen opvolgen door luitenant-generaal Augustin Michel du Faing d’Aigremont die wel in de frontlinies zal te vinden zijn. Deze blijft nog tot ongeveer 8 oktober Dendermonde verdedigen.

Belgische soldaten in Dendermonde - September 1914 (2)

Van Dendermonde bleef na die drie dagen van 4 tot 6 september 1914 behoudens ruïnes nog amper iets over.

“De aanval gebeurde door het negende reservelegerkorps van generaal Max von Böhn dat normaal Hamburg en Bremen moest verdedigen tegen een eventuele Britse landing. Dit was feitelijk op weg naar de Marne, maar dan kwam er het probleem dat de Russen hun troepen veel sneller hadden gemobiliseerd hadden, dan gedacht. En dus was het overal wat gaten vullen”, oppert Aesseloos nog.

Dat ze toch niet doorstoten tot de Nederlandse grens wekt nu wel verbazing. Aesseloos: “Men zat vooral met problemen aan de Marne waar men dacht Parijs te kunnen nemen en dus moest von Böhn snel naar Frankrijk trekken. De Duitsers dachten nooit dat de Belgen Antwerpen zouden verlaten. Men heeft dan vlug een gevechtsbrigade naar Dendermonde gestuurd die de Duitsers snel verjoeg.”

In ongenade

Nadien krijgt Warnant de opdracht om vanaf 6 oktober een 7000 man van het Belgisch leger, met o.m. de reservisten van de forttroepen die in Dendermonde hadden gezeten, westwaarts naar de IJzer te leiden. Volgens de nota’s van kleinzoon Tony van Renterghem ging het hier deels over het 9de linieregiment, een eenheid waarmee hij vertrouwd was.

Hams historicus en journalist Hugo De Looze, auteur van het werk ‘Toen den Duitsch kwam’ (9): “Ze hadden zelfs geen goede kaarten van de streek en toen de Duitsers in Moerbeke zaten dachten ze afgesloten te zijn en wilden ze naar Nederland vluchten. Ze wisten echter niet dat er noordelijker tegen de grens nog een weg was.”

Over wat er daarna met Warnant gebeurde is in zijn militair dossier amper iets terug te vinden. Wat zacht uitgedrukt raar is. Volgens een document van kleinzoon Tony van Renterghem zal hij zich bij de eerste slag van Diksmuide aan de IJzer die begint op 15 oktober en uiteindelijk duurt tot 10 november danig onderscheiden.

Anselma (Maria Elise) Warnant - voorkant (2)

Mogelijks Maria Elise Warnant, alias zuster Anselma Warnant. Te zien aan de habijt van de drie nonnen gingen ze alle drie in het klooster bij dezelfde orde. De foto zou rond 1890 genomen zijn. (Foto Tony Van Renterghem)

Zo schrijft volgens zijn notities een Franse krant in die periode (10):

“Un spectacle oubliable se présente alors; on vit régiments de ligne Belge fléchirt sous le choc, mais à la voix de leur vaillant général, le brave Warnant, se reassaisir, sautérent en avant, sans un mot comme des lions furieux traverser et reetraverser les régiments Prussiens. Les régiments de la garde prusienne stupéfaits furent décimes…. “

“A ce moment le général Warnant, blessé par une balle à l’épaule, laiser retomber son bras. A son cri de douleur, répond un cri de rage. Les belges pareils à des fauves, foncent dans les rang allemands, tuent sans merci…. “

“Een onvergetelijk spektakel speelde zich af. Men ziet Belgische linieregimenten gebukt onder de schok tot ze de stem van hun dappere generaal Warnant horen, zich rechttrekken en zonder een woord te zeggen als woeste leeuwen voorwaarts stormen doorheen de Pruisische linies. De verbaasde Pruisische linies worden gedecimeerd….”

“Op dat ogenblik laat generaal Warnant, gewond door een kogel aan de schouder, zijn arm zakken. Op zijn kreet van pijn komt er een kreet van woede. Waarna de Belgen als woestelingen doorheen de Duitse rangen trekken en doden zonder genade…’

Volgens die krant waren er 1300 Belgische doden, een gelijkaardig aantal gewonden en 510 vermisten met Duitse verliezen die men schatte op 10 à 15.000 manschappen en 1972 krijgsgevangenen. Hoeveel van dit krantenverhaal waarheid en hoeveel fantasie is is natuurlijk niet duidelijk. Het was oorlog en dan is de fantasie bij de media normaal in crescendo.

Maria (Euphrosine Joseph) Warnant - Voorkant

Euphrosine Joseph Warnant (?), alias Maria, zuster van generaal Warnant. De foto is genomen in Ath door een professionele fotostudio vermoedelijk rond 1890. (Foto Tony van Renterghem)

Hiervoor zal hij, nog steeds volgens die notities, door de Franse opperbevelhebber generaal Joseph Joffre hoogstpersoonlijk in een toespraak bejubeld worden. Voor Warnant zal er echter tijdens de oorlog niet veel eer meer te rapen zijn. In januari 1915 stuurt men hem als bevelhebber naar het hersteloord voor gewonde Belgische militairen in Chad bij Tours in Frankrijk.

In 1917 wordt hij zelfs ontslagen. Waarom is onduidelijk. De oude vetes? Dat hij in 1912 publiek protesteerde tegen het feit dat hij geen promotie tot generaal (11) kreeg werd hem zo te zien duidelijk zwaar aangerekend. Hij verlaat het leger terug als kolonel en verhuist tot het einde van de oorlog naar Amsterdam bij dochter Marguerite. Een generaalspensioen zal hij nooit krijgen.       

Dochters

Maar zijn verblijf van 1904 tot 1906 in Congo betekent wel dat moeder Elise Housiau dan bijna drie jaar lang voor haar drie dochters alleen moet zorgen. En die zijn in 1904 respectievelijk 24, 23 en 18 jaar. Het koppel verblijft dan ook niet meer in Doornik maar in Brussel. Erasme Warnant is immers dan toegevoegd aan de Generale Staf in Brussel.

Luitenant-generaal Augustin Michel de Faing d'Aigremont

Luitenant-generaal Augustin Michel de Faing d’Aigremont die na Warnant het commando voor de verdediging van Dendermonde en de Scheldebrug tot de val op 8 oktober zou overnemen.

Opvallend is dat de drie dochters allen in het lyceum Gatti de Gamond (nu Atheneum) in de Brusselse Broekstraat middelbaar onderwijs genoten en Gabrielle zelfs afstudeerde voor regentes. De familie Warnant-Housiau was hier dus een voorloopster qua vrouwenemancipatie. En ze stuurden de kinderen ook niet naar een katholieke maar naar een openbare school. Een opvallende keuze.

Volgens de biograaf van Leopold Rosy, echtgenoot van diens dochter Gabrielle Warnant, was dit vrijzinnig engagement de reden voor de moeilijkheden die Warnant ondervond met de generale staf om het tot generaal te brengen. (12)

Zeker Marguerite en vooral Gabrielle zullen zich dan ook laten opmerken bij de elite in Brussel en zelfs daarbuiten. Zo speelde Marguerite voor de Groote Oorlog tennis en zelfs gemengd dubbeltennis zonder vergezeld te zijn van een mannelijke begeleider. Wat in die tijd goed was voor menig schandaal.

Ze zal er haar Nederlandse man Antoine François Mathieu van Renterghem leren kennen, een bekend tennisser maar vooral een toen internationaal gerenommeerd voetballer en zoon van Dr. Albert Willem van Renterghem, een der grondleggers van de Nederlandse psychiatrie en vriend van Sigmund Freud en Carl Gustav Jung.

Antoine van Renterghem

Antoine van Renterghem in een toenmalig voetbalpakje. Volgens Tony Van Renterghem verzamelde men toen zelfs foto’s van de man. (Foto Tony van Renterghem)

Ze huwen in Elsene op 12 september 1911 waarna het koppel zich zal vestigen in Amsterdam en hij er een zeer succesvolle tandartspraktijk uitbouwt met zelfs internationaal cliënteel. Het koppel was dan ook zeer welstellend. Zij hebben een kind, Tony Van  Renterghem die op 28 juni 1919 geboren wordt, het is de enige mannelijke nakomeling van Erasme Joseph Warnant.

Hij ging een jaar voor de tweede wereldoorlog bij de Nederlandse cavalerie. Op voorspraak, want als je niet van adel was dan had je brieven van een edelman nodig. Zo ging het er toen bij de Nederlandse Huzaren, zoals deze eenheid zich liet noemen, aan toe.

Tijdens de tweede wereldoorlog was hij een bekend verzetsman die bij verstek door de Duitsers ook ter dood was veroordeeld. Hij zal nadien huwen met de Amerikaanse actrice Susanne Severeid. Zijn tweede huwelijk. Tony van Renterghem stierf in Sequim in de Amerikaanse staat Washington op 19 juli 2009.

Feminisme

De dochter die het meest van zich zal laten spreken is echter Gabrielle Warnant (Doornik 6 september 1881, Ukkel 20 februari 1960) die gekend staat als een der eerste Belgische feministes en die van 1921 tot 1946 voor de Liberale Partij in de gemeenteraad van Ukkel zal zetelen. (13)

Ze zal van 4 oktober 1944 tot 4 augustus 1945 zelfs schepen van Openbare Werken zijn en in 1945 zetelen in de nationale raad van de Liberale partij. Ze behoorde tot de sociale vleugel van de partij en had vooral aandacht voor klassieke vrouwenzaken, onderwijs en huisvesting. Ze was ook de stuwende kracht achter de vrouwenafdeling der liberale partij in Brussel.

In 1907 huwt ze met Leopold Rosy, de stichter en leidende kracht achter La Thyrse, het mee door hem in 1999 gestichte literaire kunsttijdschrift dat in die periode een belangrijke rol speelde in het culturele leven van de hoofdstad. Samen hebben ze een dochter Nicole Rosy.

Generaal Max von Böhn

Max von Böhm, generaal van het derde reservelegerkorps, lijkt hier ogenschijnlijk op de foto een brave oudere man. In feite liet hij vooraf gepland en dus doelbewust de stad bijna geheel platbranden. Een barbaar en een groot crimineel.

Onder haar impuls zal Ukkel ook jarenlang een prijs voor vrouwelijke schrijfsters uitreiken. En nog steeds zal de Academie Royale de langue et literature français en Belgique een driejaarlijkse prijs voor essays genoemd naar Leopold Rosy uitreiken.

Van de derde dochter Hélène Warnant weten we amper iets. Ze woonde in het Brusselse, was gehuwd met een zekere Mathieu Straetman en had geen kinderen. Het feit dat er nergens in publieke documenten een spoor van hen te vinden is doet vermoeden dat zij geen grote rol in het publieke leven speelden.

Liberale politiek

Ook Nicole Rosy (Ukkel 6 april 1916, Etterbeek 10 mei 2008) zal in de Brusselse liberale politiek actief zijn en het van 19 maart 1966 tot 17 juli 1968 zelfs schoppen tot burgemeester van Ukkel. Dit in vervanging van burgemeester Jacques Van Offelen die burgemeester wordt.

Ze huwt met de liberale politicus Paul Delforge (Etterbeek 2 mei 1919, Etterbeek 5 december 1989) die naast schepen en burgemeester van Oudergem ook van 1963 tot 1977 zetelt in het parlement, eerst als volksvertegenwoordiger en nadien vanaf 1974 als senator. Voor Paul Delforge is het zijn tweede huwelijk. Nicole Rosy zelf zal nooit kinderen hebben.

Gabrielle Warnant

Gabrielle Warnant was een der eerste generatie van Belgische feministes en had op lokaal vlak vrij veel succes als politica bij de toenmalige Liberale Partij. Zij behoorde tot wat men de sociale vleugel kon noemen.

Erasme Joseph Warnant zal zich na de Groote Oorlog vanuit zijn woonplaats Ottignies eveneens in de liberale politiek gooien. Zonder veel succes echter. Zo neemt hij op 16 november 1919 deel aan verkiezingen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers en haalt voor het arrondissement Waver vanop de tweede plaats maar 259 stemmen.

Op 20 november 1921 zal hij het ook voor de senaat, de provincie en de gemeenteraad van Ottignies proberen. Als eerste vervanger voor de Senaat haalt hij een povere 57 stemmen. Ook voor de provincieraad mislukt het. Alleen voor de gemeenteraad heeft hij wat meer succes.

Maar daar alleen dan nog per toeval doordat een der gekozen van zijn Liberale partij wegens onverenigbaarheden niet kon zetelen en hij eerste vervanger is. Hij zal er echter amper zetelen en reeds op 9 januari 1922 ontslag nemen.

Hij was toen ook voorzitter van de gemeentelijke commissie om het heldenmonument op te richten dat men in 1922 zal inhuldigen. Waarom hij dan al ontslag neemt is onduidelijk. Was het de ouderdom en wou hij bij zijn dochters intrekken? Of was er ruzie over het monument en de lokale politiek? We weten het niet.

Hij zal alleszins nadien in de buurt van zijn dochters gaan wonen en op 24 augustus 1926 in Elsene overlijden. (14)

Willy Van Damme

Nota’s

1) Pessoux was het schouwtoneel van de grootste veldslag tussen de SS en het Belgisch verzet die merkwaardig ook door het verzet gewonnen werd. Deze greep plaats op 27 augustus 1944 en begon met de deportatie van 42 burgers van Pessoux door leden van de Duitse en Belgische SS.  Wat zeer veel is want Pessoux heeft nu meer een 600 inwoners. Hiervan overleefde maar 7 de deportatie.

In de namiddag had er dan in het bos van Jannée, een buurt van Pessoux, een veldslag plaats tussen een 2000 SS’ers en 140 verzetslui van de Sectie A van het semi-officiële Geheim Leger. De SS verloor deze slag en incasseerde 187 doden en gewonden tegen maar 5 dode verzetslui en 4 gewonden.

Pessoux - Herdenkingsplaat - Veldslag 27 augustus 1944

Herdenkingsteken ter herinnering aan de gevechten in Pessoux van 27 augustus 1944 tussen de SS en het Geheim Leger.

In het dorp zijn er twee monumenten ter herdenking van dit drama. De dag nadien namen leden van de Waalse SS wraak door het stadhuis van Ciney in brand te steken, huizen te plunderen en nog een burger te vermoorden.

2) Le Parchemin, Mei-juni 2014, Marc Belvaux, La famille de Garcia de la Vega, pagina’s 203 tot 237.

3) Paul Garcia, militair gouverneur van Gent, stierf op 19 mei 1643 tijdens de slag bij het Franse stadje Rocroi. Deze slag beëindigde de Spaanse militaire hegemonie in het voordeel van de Franse. Hij liet de hoogzwangere Marie-Gertrude de Playoul na. Die was adellijke dame van Flostoy en Montegnet en het is dus op die wijze dat deze familie eigenaar werd van het kasteel van Flostoy.

Exact twee maanden na het overlijden van Paul Garcia de la Vega werd Claude-François de Garcia de la Vega geboren (Gent 19 juli 1643, Flostoy 30 juni 1723) en die had o.m. twee zonen, Jean-Jacques François en Henri Nicolas (Flostoy 9  maart 1689, Reux 12 februari 1689). Deze laatste was luitenant bij de Spaanse infanterie en is de eerste van de familie die zich vestigt in Reux bij Ciney.

Henri Nicolas had een zoon, Philippe François Joseph (Corbion, Leignon 1 september 1737, Ciney 9 mei 1809) die op zijn beurt dan drie zoons had, François Paul Hyacinthe (Reux 1782, Ciney 23 december 1850), Antoine Joseph (Reux 13 januari 1784, Ciney 26 februari 1858) en Anselme Joseph, de grootvader langs moederszijde van Erasme Warnant.

4) Onuitgegeven nota van Tony van Renterghem.

5) La Bibliographie Coloniale Belge, deel V, Koninklijke Academie voor Overzeese Wetenschappen, Brussel, 1958, pagina 882. Jaarboeken Belgisch Leger 1898 en 1913. Evenals niet een gepubliceerde nota van Jean-Paul Aesseloos gebaseerd op zijn militair dossier.

6) Volgens notities uit de archieven van Tony van Renterghem en het militair dossier was er nog een vijfde kind, een zekere Poulet die op 1 februari 1919 in Belgisch Congo als gevolg van een ziekte overleed. Hij was door vader Erasme naar ginds gestuurd omdat hij daar veiliger zou zijn. Verdere gegevens hierover zijn niet bekend. Vermoedelijk is Poulet geboren na 1886 toen Erasme Warnant in Brussel naar de militaire school ging.

7) Bij pensionering wordt men normaal in de legerreserve gezet met een graad hoger en dus ging hij van kolonel naar de graad van generaal-majoor, hoger officier.

8) Van Paul Putteman verschijnt op 10 september in het tijdschrift Cronycke, het blad van de Oudheidkundige kring van het Land van Dendermonde, naast een ingekorte versie van dit verhaal ook zijn meer gedetailleerde studie van de problemen die Warnant had met het leger en bij de verdediging van Dendermonde.

Hij is ook de auteur van ‘Bang Septemberdagen’, uitgegeven als jaarboek van de Oudheidkundige Kring. Het is nog steeds te koop bij de Dendermondse musea en bij de auteur voor 25 euro. Het is een aanrader. 

IMG_3191

Paul Putteman, chef van de Dendermondse politiezone, schreef het basiswerk over de militaire toestand in de regio in de maanden augustus tot oktober 1914. 

9) Hugo De Looze, ‘Toen den Duitsch kwam. Het Waasland tot de Duitse bezetting (augustus-oktober 1914)’ Deel I. Jaarboek van de Oudheidkundige Kring van het Land van Waas, 2013. Deel 2 verschijnt dit najaar. Erasme en zijn legereenheid gebruikten volgens diens brief in het blad Le Flambeau van 1919 inderdaad de weg langsheen Koewacht en Overslag, dus pal aan de Nederlandse Grens.

10) Journal de Paris, Het is een getypte versie van een krantenartikel uit die periode. Er staat Journal de Paris van 10 oktober 1914 en gaat volgens de krant over de slag aan de IJzer van 15-16-17 september 1914. De data kloppen duidelijk niet en zijn mogelijks een maand verkeerd.

Die dagen in september woedde er de tweede slag om Dendermonde. De eerste gevechten rond Diksmuide dateren wel van de periode 15 tot 17 oktober en werden gewonnen door de Belgen. Het was een onderdeel van de grote uitermate bloedige slag om de IJzer die tot ongeveer 10 november duurde en eindigde met de Duitse bezetting van Diksmuide en de inundatie der IJzervlakte.

11) Over de reden voor die weigering is nog steeds niets geweten.

12) Nouvelle Biographie Nationale 3, Academie Royale de sciences, de lettres et des beaux-arts de Belgique, 1994, pagina 283. Voor de discussies hierover zie Paul Putteman en de nota van Jean-Paul Aesseloos.

Bij die laatste twee is er sprake van onenigheid met de generale staf toen hij ondanks een negatief advies van de legerleiding toch de job in De Congo Vrijstaat van Leopold II aannam. Mogelijks speelden de beide elementen een rol.

13) Dictionnaire des femmes de Belgique, Editions Racine, Brussel, 2006. Pagina’s 580-581.

Legion d'honneur - Frankrijk

De erkenning als Officier in het Franse Erelegioen. De reden waarom ze in juni 1911 aan toen kolonel Warnant werd toegekend is een mysterie. (Foto Tony van Renterghem)

14) De generaal had volgens de archieven van Tony van Renterghem ook een serie onderscheidingen en medailles zoals:

Medaille van de Overwinning 1914-1918 (België), Herdenkingsmedaille Orde van Leopold 1908, de toelating van de Belgische koning om de Franse onderscheiding te dragen, Orde van Oranje Nassau van Koningin Wilhelmina 1911, Ministerie van Oorlog 1918, Herdenkingsmedaille 1870-1871, De Leopoldsorde, Militair Kruis 1e klas, Herdenkingsmedaille Koningschap Leopold II, Kroonorde, Etoile de Service en de benoeming tot Officier van het Franse Erelegioen (Légion d’ Honneur) die hij op 11 juni 1911 kreeg.

Dankbetuigingen:

Susanne Severeid, Uitgeverij Conserve, Het Liberaal Archief, Centre Jean Gol, L’ Association royale Office Généalogique et Héraldique de Belgique, Jean-Paul Aesseloos, Paul Putteman, Hugo De Looze, l’Académie royale de langue et littérature français en Belgique, de Cercle d’ histoire, d’ archéologie et héraldique de Wavre et du Brabant Wallon, de Cercle d’ histoire, d’ archéologie et de généalogie d’ Ottignies-Louvain-la-Neuve, de Cercle de généalogie de Ciney, de Cercle historique Ciney en Familiekunde Vlaanderen, Dendermonde.

Het boek ‘De Laatste Huzaar’ van Tony van Renterghem is nog steeds bij de Nederlandse uitgeverij Conserve te koop.

Mogelijke lectuur

De herdenkingsactiviteiten rond honderd jaar Groote oorlog heeft wat betreft de regio rond Dendermonde al een aantal uitstekende historische werken opgeleverd. Amateurhistorici en ook beroepsmensen hebben hier duidelijk het beste van zichzelf gegeven. Ze mogen er fier op zijn.

Een bloemlezing

- Kleine Helden in de Groote Oorlog, Dendermondenaars en hun verhaal over Wereldoorlog I, redactie Thomas Verwaeren, Stadsarchief Dendermonde, 2014.

- Toen den Duitsch kwam. Het Waasland tot de Duitse bezetting (augustus-oktober 1914) – Deel I, Hugo De Looze, Oudheidkundige Kring van het Land van Waas, 2013. Deel II verschijnt rond november 2014.

- Bange septemberdagen, Paul Putteman, Oudheidkundige Kring van het Land van Dendermonde, 2013. In Cronycke van september verschijnen twee artikels die dieper ingaan op de persoon van Erasme Joseph Warnant.

- 14-18 Belgisch leger – Een klein leger in de Groote Oorlog, Malèk Azoug, Patrick Brion, Rob Troubleyn en Jeroen Hygeliers, Belgisch leger, 2014.

- Tegen-Strijd – De belevingen van de eerste wereldoorlog in het Land van Dendermonde, Aline Sax, e.a., Davidsfonds, Geheugen Collectief, Erfgoedcel Land van Dendermonde, 2014. 

In zaal ‘t Sestich, Kerkstraat 111 te Dendermonde loopt rond dit thema een erg professioneel gemaakte tentoonstelling. Ze is toegankelijk van dinsdag tot en met zondag van 14 tot 18 uur. Zaterdag van 10 tot 18 uur. Maandag gesloten. Ze loopt nog tot 13 december.

- Martelaarsteden, België – Augustus-september 1914, Exel Tixhon en Mark Derez, redactie, Presses Universitaires de Namur, 2014.

- Lebbeke ’14-18, meerdere auteurs, Heemkring Lebbeke, jaarboek 2014.

- Een kleine gemeente in de Groote Oorlog, Dirk Verheyden e.a., Heemkring Marcel Bovyn van Sint-Gillis-Dendermonde, 2014. Verschijnt vanaf 6 september.

- Verslag van politiecommissaris Arthur Pollet over de oorlogsmisdaden in Sint-Gillis-Dendermonde in september 1914 en nadien, gemaakt in 1919. Heemkring Marcel Bovyn, 2014

- Dagboek van Marcel Bovyn, brancardier aan het front tijdens de Groote Oorlog. 

Te bezien tijdens de tentoonstelling van de Heemkring Marcel Bovyn in de Sint-Egidiuskerk, Sint-Gillislaan op zaterdag 6, 13 en 20 september van 14 tot 17 uur en op zondag 7, 14 en 21 september van 11 uur tot 12u30 en van 14 tot 17 uur. Te bezoeken ook na afspraak. Dit dagboek wordt mogelijks later uitgegeven.

- Grembergen in de Groote Oorlog, Raph Vermeir, Werkgroep Geschiedenis Grembergen, 2014. Te verkrijgen vanaf 12 september.

Dit loopt samen met de tentoonstelling van 12 tot 15 september in het oud-gemeentehuis in Grembergen, Dr. Haekstraat. Te bezoeken op vrijdag 12 september vanaf 19 uur, op zaterdag en zondag van 10 tot 12 uur en van 14 tot 18 uur en op maandag 15 september van 14 tot 18 uur. Ze zal normaal van 8 tot 13 november opnieuw te bekijken zijn in het Gildenhuis, Hamsesteenweg, Grembergen. Met een voordracht van de auteur in het Gildenhuis op 7 november ‘s avonds

- De Groote Oorlog, Het koninkrijk België tijdens de eerste wereldoorlog, Sophie De Schaepdrijver, Houtekiet, 2013

- Erfzonde van de twintigste eeuw, notities bij ’14-’18, Sophie De Schaepdrijver, Houtekiet, 2013

- De laatste Huzaar, Tony van Renterghem, Uitgeverij Conserve, 2010.

De Standaard voert de propaganda voor een oorlog verder op

Dat De Standaard al een tijd volop propaganda maakt voor een oorlog tegen Rusland is duidelijk. Niets laat ze onverlet om het land voor te stellen als een oorlogsstoker die men dringend moet aanpakken.

Gisteren bracht de kwaliteitskrant het verhaal uit het Russische dagblad Novaya Gazeta van een Russisch kerkhof waarop Russische recent in Oekraïne gesneuvelde soldaten begraven liggen. ‘In beeld: Gesneuveld op onbestaande missie’ was het kort verhaal met een foto van bloemen voor een blijkbaar dode soldaat. Een verhaal dat ze vandaag een beetje groter terug op haar website brengt (1).

Zo schreef de krant:

“Nina Petljanova, correspondente van de Russische oppositiekrant Novaja Gazeta, trof op het kerkhof in Vyboetach een halve brigade gesneuvelde Russische soldaten aan.“

Nou volgens dat verhaal van die journaliste en overgenomen door de vermeende kwaliteitskrant zou er alleen al op dat kerkhof dus een halve brigade recent in Oekraïne gesneuvelde Russische soldaten begraven liggen.

Een wel heel straf verhaal. Een brigade telt immers minstens een 1500 soldaten, een getal dat kan gaan tot zelfs 4000 manschappen en meer, en dus zouden er alleen al daar op die plaats minstens een 750 in Oekraïne gesneuvelden liggen.

Volgens recente – toegegeven weinig betrouwbare – cijfers van de VN zijn er in Oekraïne alles bij elkaar tot vandaag een goeie 2000 doden, burgers en militairen van beide kanten, gevallen. De helft daarvan ligt dus blijkbaar op dat ene kerkhof alleen. Straffe kost.

 De Standaard en Novaya Gazeta - Halve brigade gesneuvelden - 28

De Standaard schrikt zoals naar gewoonte niet terug voor het publiceren van de grofste propaganda mogelijk. Hier rond Oekraïne, voorheen met Jorn De Cock rond Libië en Syrië. Wie in ‘s hemelsnaam kan die krant serieus nemen? Zou dat kerkhof wel bestaan? Wie weet?

Het verhaal van Novaya Gazeta is dus even geloofwaardig als de verhalen van de legendarische Baron von Munchausen. Maar geen probleem voor De Standaard, bij haar oorlogsstokerij is duidelijk alles toegelaten, zelfs al maakt ze zich bij elke kenner van het militaire hopeloos belachelijk. 

Het verhaal toont nogmaals aan hoe men hier niet terugschrikt voor de grofste en zelfs idiootste vervalsingen en leugens. Dat men dit soort prietpraat gebruikt om de militaire aanwezigheid van Russische troepen in Oost-Oekraïne te ‘bewijzen’ toont feitelijk aan dat er hiervoor wel eens geen echte bewijzen zouden kunnen zijn. Waarom anders dit soort oerdomme vervalsingen?

Novaya Gazeta is grotendeels eigendom van de Russische oligarch Aleksandr Lebedev die ook de Londense avondkrant The London Evening Standard bezit, een rioolkrant die zich specialiseert in het bekladden van politici van Labour en die voluit Israël steunt. En die nu ongetwijfeld met vitriool schrijft over Rusland.

Pavel Felgenhauer, een andere ‘journalist’ van die krant, beweerde in 2008, ten tijde van de Georgische invasie van Zuid-Ossetië dat Poetin dit allemaal vooraf had zitten plannen. Het is 6 jaar later nog steeds wachten op zijn bewijzen voor die toch wel straffe bewering.

De man wordt in onze kranten regelmatig opgevoerd als de expert van het Russische leger en ook de politiek. Geen verrassing natuurlijk. Maar waarom zou men bij Novaya Gazeta of De Standaard bewijzen moeten hebben om Poetin en Rusland te bekladden.

Dat hoeft niet en beide kranten bewezen het nogmaals.

Willy Van Damme

http://www.standaard.be/cnt/dmf20140828_01236947?_section=60146703&utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=ochtendupdate&&M_BT=126053463173

Humo – Human Rights Watch is op zoek naar de dictators

Reed Brody van Human Rights Watch (Humo 26 augustus – zoek de dictator) acht het niet kunnen dat wij hier nog standbeelden hebben van Leopold II. “Een van de grootste criminelen uit de wereldgeschiedenis”, stelt de man.

Och. Wat moet men dan denken van die Amerikaanse presidenten wiens beeltenis men kan zien in Mount Rushmore. Die zijn toch hoofdverantwoordelijke voor de uitroeiing van de Amerikaanse inheemse bevolking, de Indianen.

Barack Obama en Koning Abdoellah van Saoedi Arabië

Dictator Koning Abdoellah al Saoed hier samen met zijn vriend Barack Obama. Abdoellah speelde mee een belangrijke rol in de financiering van Human Rights Watch (HRW). Deze organiseerde zelfs een bedeltocht naar Saoedi Arabië, de grote kracht achter al die salafistische bendes.

En dan heb je Napoleon Bonaparte in Parijs, het standbeeld van Julius Caesar in Rome, koning Richard ‘Leeuwenhart’ Plantagenet en de Britse koloniale veroveraar Cecil Rhodes in het Verenigd Koninkrijk, enzovoort.

Maar in de Angelsaksische wereld is men nog altijd boos dat ze door Leopold II Katanga ook niet konden stelen zoals ze dat deden met de rest van Afrika. En dus is Leopold II een der grootste monsters uit de wereldgeschiedenis.

Verder heeft Human Rights Watch amper recht van spreken qua mensenrechten. Zo kreeg de organisatie geld van de frisse jongens van Saoedi-Arabië, ongetwijfeld volbloed democraten, en werkte het jarenlang voor ‘informatie’ over het Midden-Oosten, waaronder Syrië, samen met de Zwitserse ngo al Karama, een door de dictator in Qatar gefinancierde en aan al Qaeda gelieerde organisatie.

Het zal trouwens tot medio oktober 2013 duren voor Human Rights Watch in een rapport kritiek levert op die salafistische moordenaarsbendes in Syrië zoals ISIS dat er toen al bijna een jaar actief was.

Dat men Human Rights Watch überhaupt nog vertrouwt en zomaar een podium geeft is straf.

Willy Van Damme

Oekraïne–Zal Duitsland het dan nooit afleren?

Voor de Duitse bondskanselier naar Kiev in Oekraïne ging wist Angela Merkel in het publiek te zeggen dat wat Duitsland betreft de territoriale integriteit van Oekraïne voor haar een essentiële beleidslijn is. Een wel heel grove en erg cynische verklaring die wijst op een toenemende arrogantie van de Duitse bewindsvrouw.

Zonder voorwaarden

Immers het afzetten van de Oekraïense president Janoekovitsj was het gevolg van een door de VS en de EU, en dus ook Duitsland, mee georganiseerde staatsgreep. Eentje die men wel liet goedkeuren door het parlement maar dat gebeurde onder bedreiging van geweld door fascistische groepen als Svoboda en Pravy Sektor. Als dat geen schending der territoriale integriteit is.

Bovendien beloofde Merkel bij haar bezoek aan Kiev ook nog eens 500 miljoen euro voor de heropbouw van de regio rond Loehansk en Donetsk. Maar echter zonder daar enige voorwaarde aan te verbinden zoals een staakt-het-vuren, begrip voor de lokale bevolking, goed nabuurschap met Rusland of respect voor de politieke vrijheden in de rest van Oekraïne. Ze gaf het zo weg. Merkwaardig.

Dan komen leuteren over ‘de noodzaak van de territoriale integriteit’ doet denken aan die onzalige eerste augustusdagen van 100 jaar geleden toen de Duitse keizer aan België een ultimatum stelde met onder meer als argument dat Frankrijk via België Duitsland ging aanvallen.

Angela Merkel en Petro Poroshenko - 1

Dat de Oekraïense president Petro Poroshenko rechts) een week lang een humanitair konvooi tegenhield, hospitalen beschiet en een stad met een half miljoen inwoners zonder water en elektriciteit zet is voor Angela Merkel (links) zo te horen geen probleem. Ze had er alleszins in het publiek niet de minste kritiek op. Hij kreeg zelfs honderden miljoenen als geschenk.

Neen, dit soort uitleg wil feitelijk zeggen: Kijk wij annexeerden Oekraïne en jullie Russen moeten dat aanvaarden, er zich niet meer mee moeien. Dat ondertussen tegen andersdenkenden in Oekraïne geweld, fysiek en anders, wordt gebruikt verzwijgen zij. Dat er de facto perscensuur werd ingevoerd eveneens. De veelbekeken Russische Tv-zenders werden gewoon verboden.

Stepan Bandera

Nu al wil men bepaalde politieke partijen zoals de lokale communistische partij gewoon verbieden. Zij pogen het immers schuchter nog wat op te nemen voor het anti-fascistische verzet. In dit klimaat verkiezingen houden doet denken aan de laatste parlementsverkiezingen die Adolf Hitler organiseerde toen al veel parlementairen in zijn goelag crepeerden.

Maar dat wekt allemaal geen verbazing. Uiteindelijk zijn partijen als Ons Oekraïne, Svoboda en Pravy Sektor nakomelingen, geestelijke verwanten van de fascistische OUN B van massamoordenaar en fascistenleider Stepan Bandera. En dus zien we niet toevallig in Kiev zaken terugkeren die ons aan die onzalige periode nu 70 jaar terug doen denken.

En dat juist Duitsland dit steunt is zeer verontrustend en zou in een normaal functionerend Europa tot wijdverspreide protesten moeten leiden. Duitsland wordt terug wakker, zoekt ‘lebensraum’ en brengt direct fascisten aan de macht. En dan verrast zijn dat men in Rusland op de achterste poten gaat staan en als een man Vladimir Poetin steunt. Daar kent men de geschiedenis.

Stepan Bandera

In 1941 brachten de Duitsers Fascistenleider Stepan Bandera aan de macht. De nieuwe bondskanselier geeft nu de macht aan zijn geestesgenoten.

Joegoslavië

Maar dit is niet het eerste geval van Duitse agressie sinds de Duitse eenmaking. Voordien was er al de oorlog in Joegoslavië waar Duitsland (met Hans-Dietrich Genscher) en de VS het voortouw namen voor de vernieling van dit land. En ook daar steunde men in Kroatië een heruitgegeven versie van de fascistische krachten van weleer, de Ustasja’s, nu onder leiding van Franjo Tudjman.

Het was trouwens de ‘groene’ minister van Buitenlandse Zaken Oskar Fischer die toen zijn luchtmacht uitstuurde om Belgrado en andere Servische steden te bombarderen. Waarmee deze (sic) groene politicus de eerste Duitser was die na Hitler in Europa terug steden liet bombarderen. En opnieuw was het Belgrado, een goeie veertig jaar later dan. Van een groen milieubeleid gesproken.

In plaats van een bron van stabiliteit, economische groei en vrede te zijn lijkt Duitsland opnieuw af te stevenen op die agressieve imperialistische natie van weleer die denkt dat zij en niemand anders Europa moet bezitten. Een Europa dat liefst zo groot mogelijk is, incluis zelfs gebieden die historisch steeds Russisch waren. Duitsland gaat opnieuw op veroveringstocht.

Angela Merkel - 3

Wat wil Angela Merkel, een kracht voor stabiliteit en economische vooruitgang zijn of een imperialiste die alleen maar instabiliteit, economische achteruitgang en eventueel zelfs oorlog wil?

En dit op een ogenblik dat we overal het feit herdenken dat 100 jaar geleden Duitsland de Groote Oorlog begon. Dat 100 jaar geleden die vermeende Duitse elite hier steden plunderde, in brand stak en duizenden onschuldige burgers gruwelijk vermoorde. Het is gewoon schokkend dat te moeten zien. De mooie woorden van Duitse diplomaten en bewindslui over de Groote Oorlog ten spijt. 

Vele Grieken stelden Angela Merkel voor als een nieuwe Hitler. Laat ons hopen dat ze ongelijk krijgen. Maar dat Rusland en Poetin niet met zich gaan laten sollen moge wel duidelijk zijn. Poetin is Jeltsin niet en onze economie zal het ondervinden. In internationale betrekkingen is wederzijds respect essentieel, zonder dat geen diplomatie. En Rusland is de pesterijen kotsbeu.

Een sociaal-economisch bloedbad

De Russische boycot van delen van onze voedingssector zou volgens een studie van de Nederlandse bank ING alleen voor België op een verlies van 3000 jobs neerkomen. Voor de EU zou dit op een totaal van 130.000 arbeidsplaatsen komen.

Een enorm sociaal-economisch bloedbad dus, veroorzaakt door een stel Europese en Amerikaanse leiders die oorlog verkiezen boven vrede, die in plaats van te zorgen voor economische groei en harmonie kozen voor hondsbrutaal imperialisme.

Maar gelukkig voor hen zijn er onze massamedia die alles netjes weten te verbergen. Fascisten in Kiev? “Kom nou, dat is gewoon Russische propaganda, leugens van die dictator in Moskou, de homohater”, dat is de teneur bij bladen als De Morgen. De angsthazen daar durven zelfs de naam van Stepan Bandera niet te vermelden.

Poetin - Knack - GAL - 30-07-2014

Ook Gerard Alsteens (GAL) wist in Knack al enkele dagen na het neerstorten van het vliegtuig van Malaysian Airlines dat Poetin de dader was. Pure laster. En De Morgen deed er niet voor onder.

Maar wie had bij de stichting van De Morgen ooit kunnen denken dat zij later een door de VS georganiseerde fascistische staatsgreep zouden steunen? Niemand had het in zijn wildste dromen zelfs maar kunnen dromen.

En toch is dit de realiteit. Het toont waar onze maatschappij de voorbije decennia naar evolueerde en nu staat. Elke vorm van kritiek hierop lijkt wel dood of verwezen naar de catacomben van de samizdat en de zogenaamde underground press. Erg en vooral bangelijk! George Orwell zou vol verbazing toekijken.

Willy Van Damme