De criminalisering van het sociaal verzet

Zoals de media al jaren figuren als een Guy Verhofstadt met zijn Burgermanifest, Jan-Marie De Decker en nu Bart De Wever groot maakten zo ook doet men in de media al jaren het tegenovergestelde met de andere kant van het politieke spectrum. De journalist die voor de VRT de Augustazaak van de PS/sp.a volgde over zwarte geldstromen en er zelfs een boekje over schreef deed gelijktijdig stiekem mediatraining voor CD&V. Het kan allemaal.

Zoek Vande Lanotte

Neem de wijze waarop de media Oostendenaar Johan Vande Lanotte, sterkhouder van de sp.a, al jaren achtervolgen op zoek naar schandalen, niets vonden en dan maar roddels verspreiden die men losweg koppelde aan allerlei vermoedens. Ja, hij is een groot basketbalfan en dus zijn alle sponsors van de Oostendse basketbalclub al bij voorbaat verdacht van het corrumperen van Vande Lanotte. Bewijzen zijn dan niet meer nodig.

IMG_7310

Een bepaalde pers achtervolgt al jaren Johan Vande Lanotte. Volgens zijn verklaring belde iemand van Knack hem de avond voor de eedaflegging als minister in de vorige regering met het verhaal dat men bij dat weekblad een verhaal ging brengen over hoe een bedrijf hem een chique villa in Sint-Martens-Latem had bezorgd. Met als vraag of hij dan wel de eed kon afleggen. Ook partijvoorzitter Bruno Tobback kreeg volgens dat verhaal die avond een gelijkaardige telefoon. Men wou zo te horen verhinderen dat hij opnieuw minister zou worden.

Had Vande Lanotte zoals De Wever bij Koen Blijweert op vakantie geweest dan had men wekenlang Vande Lanotte op de schandpaal gezet en hem ongenadig afgemaakt tot hij politiek geheel uitgeschakeld was. Nu zwijgt men, het is immers Bart De Wever?

Nu met het sociaal protest tegen het hardvochtig beleid van de regering is dat niet anders. De mediatechniek bestaat erin om dat of dood te zwijgen, zoals met het hier eerder vermelde verhaal over die grote betoging van de PVDA, of om ze te criminaliseren, het voor te stellen alsof het hier een stelletje misdadigers, relschoppers betreft.

Geweldfoto’s in overvloed

De grote betoging van 6 november tegen de regering kon men natuurlijk niet doodzwijgen en dus koos men voor de andere weg, het zoveel mogelijk portretteren van de manifestanten als geboefte. Wie de kranten op vrijdag 7 november dan doornam zag wel veel aandacht voor deze manifestaties maar dan vooral voor een detail ervan, de rellen die op het einde waren uitgebroken.

Vakbondsbetoging 6 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpag

Dat was het beeld dat Het Laatste Nieuws creëerde van de essentieel vreedzame betoging van 120.000 mensen van die donderdag 6 november. Dergelijke laster is inderdaad niet om te lachen.

Over de duidelijk bewijzen van manipulaties rond die rellen ging men nergens dieper op in. Men vermelde wel de aanwezigheid van Brusselse relschoppers die niets met het protest te maken hadden. Of men schreef over de aanwezigheid van enkele Nederlandse fascisten, maar verder verdween dit uit de krantenpagina’s.

En nochtans had dit best een onderzoek waard geweest. Waren zij misschien gevraagd om aanwezig te zijn? En door wie dan? Maar neen, voor het journaille van Het Laatste Nieuws & Co waren die vandalen Antwerpse dokwerkers, verder hoefde men niet te zoeken.

Op de 120.000 betogers betroffen die relschoppers echter hoogstens een goeie tweehonderd mensen, een piepkleine minderheid dus. Maar voor de meeste kranten leek dat het enige dat die dag telde. De rest leek in de foto’s, titels en tussentittels praktisch vergeten.

Zo publiceerde Het Laatste Nieuws vrijdag 7 november 5 pagina’s over het gebeuren met daarbij 9 foto’s vol brandende auto’s en met alleen het geweld van die kleine minderheid. Foto’s van de betoging zelf kon men er niet vinden, ook niet met een microscoop.

Cartoonisten

Ook de meeste andere kranten deden hetzelfde. Zo brachten De Tijd en Le Soir op hun voorpagina’s eenzelfde genre foto’s. Waarbij De Brusselse krant 8 foto’s met geweld erop afdrukte en wat verder in de krant 5 gewone van de massabetoging.

Christian Van Thillo

Christian Van Thillo is eigenaar van Het Laatste Nieuws, commercieel de best gemaakte krant in het land maar journalistiek van een soms schandelijk niveau. Om als rechtschapen man beschaamd over te zijn.

Ook Gazet Van Antwerpen en het Nieuwsblad deden hetzelfde. Zo presteerde de Antwerpse huiskrant het om 10 foto’s met beelden van geweld te plaatsen en 1 van de betoging zelf. Bij Het Nieuwsblad was het iets beter met 5 foto’s met geweld en 3 zonder. Zelfs cartoonisten als Canary Pete en Marec deden duchtig mee in die sfeerschepping. Alleen De Standaard en ook De Morgen deden het die vrijdag wat correcter.

En dat bleef maar duren. Zo brachten de liberale kranten Het Laatste Nieuws en La Dernière Heure nadien zaterdag 8 november het verhaal alsof de Brusselse burgemeester Yvan Mayeur (PS) hoogstpersoonlijk had geweigerd om politiemensen die tijdens die rellen in de knel zaten zouden ontzet worden. Een heel zware beschuldiging. Ja, de liberalen zitten in de hoofdstad in de oppositie.

Feyenoord-hooligans

En ook in de aanloop naar de actiedag vandaag in Antwerpen, Henegouwen, Limburg en Luxemburg bleef dit duren. Met in de kranten veel foto’s van geweld genomen tijdens die voorgaande betoging om zo al de sfeer te scheppen voor vandaag.

Met bij opnieuw Het Laatste Nieuws op roddels gebaseerde verhalen over hooligans van voetbalclub Feyenoord die door vakbondsmensen gevraagd zouden zijn om te komen vechten. “Dokwerkers rekruteren Feyenoord-hooligans voor betoging maandag” schreef men op de voorpagina breed.

Vakbondsactie 24 november 2014 - Het Laatste Nieuws - Voorpagin

Ook vorige vrijdag 21 november ging Het Laatste Nieuws verder met het zetten van de toon dat het hier alleen over relschoppers, geboefte ging.

Men zette het – handig – wel tussen haakjes en dus was het een citaat. Maar van wie kwamen we uiteraard niet te weten? Van De Wever misschien of van iemand uit zijn entourage? Wie weet.

Bovendien wist iedereen die met de zaak bezig was dat men alleen stakingen plande en geen betoging. Een betoging kon men echter vereenzelvigen met geweld en dus kwam dit verhaal van hooligans en een betoging goed van pas. Toch leuk. Maar bij de krant veegt men dan ook regelmatig zijn voeten aan de feiten.

Maar dit bijna zeker uit de duim gezogen krantenverhaal gaf dan De Wever & Co de gelegenheid om de spanning verder op te drijven en vandaag zelfs een hondenbrigade in te zetten. Toch handig zo’n krant, niet?

Het hoeft dan evenmin te verbazen dat de twee huisideologen van dit dagblad, Luc Van der Kelen en Jan Segers, fervente aanhangers zijn van het regeringsbeleid. En dan zwijgen wij nog over de visie van hun baas, liberaal krantenmagnaat Christian Van Thillo. Eigenaar ook van onder meer de Nederlandse Volkskrant.

Morsdood sociaal overleg

Hoeft het dan te verbazen dat de Antwerpse burgemeester het woord crimineel gebruikte om het verzet tegen het regeringsbeleid te typeren. En is het te verwonderen dat sommigen bij de N-VA oproepen om de vakbonden een rechtspersoonlijkheid te geven? Natuurlijk niet. Dit ligt in de lijn van het gedachtengoed van de N-VA die in vele opzichten de erfgenaam is van het VNV.

Toch ideaal, men kan deze vakbonden dan ofwel financieel heel zwaar pakken of desnoods bij stakingen als zijnde een privémilitie verbieden. Vandaar ook de heisa die men bij de N-VA maakt rond het dossier van de spaarders/beleggers van Arco en de bank Dexia. Evenals de eis dat Beweging.net (het oude ACW) die spaarders moet vergoeden. Logisch dus dat het sociaal overleg morsdood is.

Zo is bij ACV het verhaal te horen over hoe vertegenwoordigers van vakbondsstrekking tijdens de regeringsvorming aan de onderhandelingstafel vernederende opmerkingen te verduren kregen. Men poogde ze brutaal weg te pesten. Het verklaart mede de grote woede vanuit Beweging.net over het huidig beleid.

De oproep vandaag van de werkgeversvereniging Agoria voor overleg is dan ook erg cynisch. Overleg wil steeds ook zeggen dat er een klimaat moet zijn om te kunnen praten. Nu zijn er alleen dictaten met een regering die gewoon de oorlog verklaarde aan de sociale organisaties en hun leden. Met steun van een groot deel der media.

Willy Van Damme

Regeringswerk–Harde verklaringen en knoeierij

Ooit was journalist Johan Van Overtveldt keihard voor de traditionele partijen wiens beleid hij in het beste geval omschreef als ondermaats. Hun begrotingen waren – het klonk bij hem bijna als een mantra – waardeloos en steevast fout.

Wat we bij deze regering met Van Overtveldt als minister van Financiën (N-VA) nu echter zien is blijkbaar nog veel erger dan wat we de voorbije jaren van hem moesten lezen. Toch als we het recente rapport van het Rekenhof mogen geloven.

Eurostat

Die noemde de begroting voor 2015, zonder het woord echt te gebruiken, knoeiwerk met voorziene projecten waarvoor geen geld was voorzien, cijfers die of grondig werden overschat of onderschat en diensten die door de harde bezuinigingen vierkant gaan draaien. Voorheen had ze al hetzelfde gedaan met de begroting van de Vlaamse regering Geert Bourgeois.

De kritiek begon al feitelijk bij Eurostat, de statistische dienst van de EU die ook de Belgische economie nauwgezet opvolgt. En die stelde al dat die begroting in wezen een grote leugen was. Zo berekende de regering de nodige besparingen en begroting op de economische basiscijfers die men op dat ogenblik had.

Dat is pure logica en men mag normaal niets anders verwachten van een regering die haar werk serieus neemt. Dat men die cijfers dan achteraf moet aanpassen is al even klassiek. Daarvoor is er de begrotingscontrole.

Charles Michel - 2

Premier Charles Michel (MR) presenteerde een begroting die niet alleen volgens de oppositie en het middenveld een schande is. Ook Eurostat en het Rekenhof maakten nu eveneens brandhout van zijn met veel poeha gepresenteerde begroting. Er is amper iets dat volgens die instellingen blijkt te kloppen.

Economie is een levendig ding en vergt adaptatievermogen, voor een regering en ook voor een gezin dat zijn uitgaven moet aanpassen aan de dagelijkse realiteit. Maar hier heeft die regering heel bewust de koers van het Belgische schip economisch van richting doen veranderen en naar enorme bezuinigingen gezonden. Dat was trouwens al lang het plan van diegenen die achter de schermen deze regering aan de macht brachten.

Op drijfzand

Als men dergelijke plannen wil realiseren dan dient het begrotingstraject voor 2015 en dat welke men voor de komende jaren vastlegt niet te baseren op de vooruitzichten die voortvloeiden uit het vorige economische beleid maar moet men zich laten leiden door de voorspellingen die dit nieuw beleid gaan geven. Dat is echt begrotingswerk.

En dat heeft men bewust niet gedaan. Men gebruikte de nog relatief rooskleurige voorspellingen voor economische groei van de vorige regering om het huidig saneringsbeleid uit te stippelen. Dat is misleiding. Men had de plannen moeten bouwen op de veel slechtere vooruitzichten die hun beleid ging opleveren. Dit regeringswerk is een fundamentele vorm van bedrog. De begroting steunt op drijfzand. 

En dus kwam Eurostat recent met nieuwe en lagere groeiverwachtingen voor de Belgische economie en die stoelde men uiteraard op het nu nieuwe uitgestippelde beleid. Met als gevolg dat men het ganse begrotingswerk nu al mag overdoen.

Marc Coucke

Marc Coucke moet op zijn formidabele winsten gemaakt bij de verkoop van zijn bedrijf Omega Pharma geen jota belasting betalen. Logisch stelt de man want de overheid werkt te slecht. En dus moet de gewone man maar opdraaien zodat de ook voor hem werkende overheid kan blijven functioneren. Coucke is dan ook een asociaal profiteur van andermans belastingen.

Dat men daarbij terug in de zak van de gewone burger zal zitten is al duidelijk. Multimiljonairs en politici zullen ook nu weer de dans ontspringen. De regering Charles Michel staat hiervoor garant.

Ravage

En deze regering lijkt bovendien niet eens de ravage te zien welke men in het overheidsapparaat aanricht. De woede over Charles Michel en Geert Bourgeois is bij de vele intercommunales, gemeenten en provincies straks even groot als die bij de vele burgers. Politici daar spuwen zo te horen bijna eenparig hun gal uit over wat men hier doet.

Typerend was de rel rond het geven van een nieuwe naam aan de provincie Antwerpen. Drie leden van de meerderheidspartijen, een van elke Vlaamse regerigspartij, stelden voor die in de toekomst Midden-Brabant te gaan noemen.

Terwijl die overheidsdienst al jaren gebukt gaat onder steeds maar nieuwe hervormingen die niet alleen de werking maar ook de toekomst in gevaar brengen komen daar drie slimmeriken, waaronder Bart Somers (Open VLD), af met het voorstel om die provincie van naam te doen veranderen. Met als vraag: Hoe sterk wil men die mensen demotiveren?

En dan hebben we het nog niet over de vele nationale administraties, federaal en Vlaams gewestelijk. Het lijkt alsof deze twee regeringen die duizenden ambtenaren alleen maar willen pesten en ontmoedigen.

Neem de politie of het leger. Zo is er het prangende probleem van de politiepensioenen waar men amper tot een gesprek raakt met minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA). En het leger: dat is een grote puinhoop. Er is straks amper nog geld om de salarissen van de soldaten te betalen. Veel meer rest er niet. Zelfs het kuisen van de ruiten der gebouwen is blijkbaar tegenwoordig al onbetaalbaar.

Vliegtuigen

Maar, wees gerust, de regering besloot om een vervanger voor het gevechtsvliegtuig F16 aan te schaffen. Men zegt wel niet welk vliegtuig, maar zelfs de grootste idioot weet nu al dat dit de Amerikaanse F35 zal zijn. Een ‘vliegtuig’ dat best door Panamarenko kon gebouwd zijn. Die F35 vliegt immers nog altijd niet, ook na jaren smossen met Amerikaans belastinggeld.

Hetzelfde met de opvolger voor ons vrachtvliegtuig C130 dat men al bestelde maar vermoedelijk niet eens op onze militaire luchthaven in Melsbroek zal kunnen landen. Toch als we het rapport van het Rekenhof mogen geloven. Centen voor dure in wezen onbetaalbare Amerikaanse vliegtuigen te kopen is er, geld voor de rest niet meer. Washington zal tevreden zijn. Ons leger? Dat is wat anders.

F 16 vliegtuig

Onze F16’s zorgden er mee voor dat de gangsters van het UCK in Kosovo aan de macht kwamen en salafistische jihadisten zich in Libië konden meester maken van het Libische wapenarsenaal. Dat dit tuig dan gebruikte om in Irak en Syrië toe te slaan. Waarheen men dan als reactie onze F16’s stuurde. Een in wezen crimineel beleid.

Het doet denken aan het Verenigd Koninkrijk waar de vorige premier Gordon Brown (Labour) vlug voor zijn ontslag nog twee vliegdekschepen bestelde bij een scheepswerf in zijn buurt. Vliegtuigen om er op te landen zijn er echter niet meer.

Ook gaat men de eigen nucleaire afschrikkingsmacht moderniseren, de Trident duikboten. Gebleken is echter dat dit zo duur is dat er nadien bij het ooit oppermachtige Britse leger al even veel geld zal zijn als bij ons Belgisch leger: enkele aalmoezen.

Maar ook hier hetzelfde, enkele grote bedrijven vullen de zakken van wat overblijft aan overheidsgeld voor het leger en de rest kan stikken. Daarvoor dient dus het leger, behoudens dan het vernielen van landen als Libië.

De F16

De vraag is natuurlijk ook of men al dat duur spul nodig heeft. Wat hebben onze F16’s de voorbije twintig jaar allemaal gedaan? Vooreerst meegewerkt aan een onwettige oorlog in Joegoslavië die in Kosovo de gangsters van het UCK aan de macht bracht. Met de gekende gevolgen. 

En verder vlogen ze in Libië waar we meehielpen de wettige regering omver te werpen om het land dan over te leveren aan salafistische moordbendes die, voorzien van het wapenarsenaal van het Libische leger, nadien in Mali, Syrië, Irak en Libanon alles kort en klein gingen slaan. Waarna men onze F16’s terug moest uitsturen om die bendes in Irak de halt toe te roepen. Hoor ik hier het woord waanzin?

En dan vergeten we nog het ‘succes’ in Afghanistan, een al even grote of nog grotere knoeiboel als Libië. Eerst brengt men daar vanaf 1978 duizenden salafisten, sadisten en drughandelaars samen onder het mom van (sic) vrijheidsstrijd om hen dan nadien in 2001 te verjagen. Dan waren het plots ‘terroristen’.

Drugproductie 2001-2014 - Landbouwoppervlakte FT - 14-11-2014

Een schokkende grafiek die de realiteit van Afghanistan in beeld brengt. Het is een narcostaat en zowat de enige producent van opium en heroïne. En dit met steun van de VS die voorheen nauw samenwerkten met drugproducent Ahmed Wali Karzai, broer van de vroegere president Hamid Karzai.  De knik in 2009 was een gevolg van te volle magazijnen met niet verkocht rakende drugs. Maar geen probleem: Men maakte toch nog nieuwe verslaafden. (Grafiek: Financial Times 14 november 2014, United Nations Office for Drugs and Crime, UNODC).

Waarna men dan onze F16’s stuurt om er de orde te bewaren. Het enige resultaat van dit ‘beleid’ is dat het land terug ‘s werelds grootste heroïne- en opiumproducent is geworden. De opiumproductie was door een verbod van de Taliban in 2000 plots op nul gevallen en scheert nu qua productie nooit geziene hoogtes. En dan hoor je ze in Antwerpen praten over ‘nultolerantie’. Grapjassen.

En verder is Afghanistan gewoon een ruïne die geheel kunstmatig wordt rechtgehouden door langs de ene kant het vele drugsgeld en langs de andere kant westerse miljarden en soldaten. Neem het weg en alles klapt nog diezelfde dag in elkaar. Dankzij de VS hebben wij hier nu de keuze tussen een jihadistan of een drugstaat.

En daarvoor dienen dus onze F16’s. Had België een zinnig buitenlands beleid gevoerd dan had men die F16’s nooit nodig gehad. Maar de Amerikaanse cowboys maken overal brokken en roepen dan om zich internationaal wat in te dekken de hulp in van de slaafjes van aan de andere kant van de oceaan. Wat we nodig hebben zijn geen F16’s of F35‘s, maar een logisch doordacht buitenlands beleid en niet dat van slaafje van Washington.

Staatsveiligheid

Het gevolg is dat men nu wereldwijd, en dus ook hier, zit met de plaag van het salafistisch  jihadisme. Het is een gevolg van de al jarenlang durende westerse en ook Belgische steun aan dit uitschot, de fanatici die zogenaamd uit geloofsovertuiging het ene land na het andere kapot slaan, van Mali over Tsjetsjenië tot Afghanistan. Misschien goed voor sommigen maar niet voor de maatschappij.

ISIS - Met gevangenen executie - 15-06-2014

ISIS bestaat vooral uit buitenlandse huurlingen. “Idealisten”, noemde professor Rik Coolsaet die jihadisten. Met onze politici die jaren lieten begaan. Hier brengen ze hun idealen dan in de praktijk.

Nu ze eveneens in Europa toeslaan roepen onze politici en media dus eveneens plots om op te treden, hard terug te slaan. Zo gaat dat, eerst steunen en dan plots als een wilde brutaal optreden. Verstandig is anders natuurlijk. Maar dus hoor je ook hier in deze regering dat men dit salafisme niet gaat tolereren en dit fenomeen met alle middelen zal bestrijden. Met alle middelen? Kom nou.

Ongeloofwaardig, want ook hier zorgt die blinde besparingswoede voor enorme problemen. De dienst die eerst en vooral tegen dit salafisme moet optreden is dan de Veiligheid van de Staat. Maar, stellen insiders, daar zijn er amper middelen voorhanden.

Hiervoor heeft men op die dienst volgens die insiders een tiental mensen ter beschikking. Voldoende dus om het papierwerk te doen. Want om iemand continu te schaduwen heeft men meer dan 10 man en drie wagens nodig. Wel, stellen die insiders, is er nu een goede samenwerking tussen de Europese veiligheidsdiensten. Alsof dat voldoende is.

Want, constateren diezelfde insiders, er is immers ook het probleem van de oorlog tussen de inlichtingendiensten, bijvoorbeeld die tussen de Franse binnenlandse en die op het buitenland werkende diensten. De ene stuurt die salafistische bendes naar o.m. Syrië terwijl de andere zodra die salafisten richting Frankrijk trekken deze dan moet bestrijden. Te gek voor woorden.

Stoere praatjes

Maar het is voor onze politici wel gemakkelijk om stoere praatjes te verkopen, het is de praktijk die telt, de werkelijkheid ten velde. Zo is er, nog steeds volgens die insiders, bij de Staatsveiligheid een personeelstekort van bijna 100 personen op een personeelskader van ongeveer 600. En volgend jaar worden er maar 5 aangeworven met daarnaast veel pensioneringen. Daarbij zou 3/4 van het leidinggevend personeel er nu ad interim werken.

Abdelrahman Ayachi - 1

Abdelrahman Ayachi kreeg in beroep in Brussel wegens terrorisme 4 jaar effectieve celstraf. Geen probleem voor Rudi Vranckx en de VRT die hem inhuurden om voor hen in Syrië tolk en gids te spelen bij zijn vrienden terroristen. Waarna die man tijdens de benefietactie voor Syrië nog een soort van vrije tribune kreeg om wat reclame te maken voor zijn terreuracties. En dat tijdens een actie om zogenaamd de Syriërs te steunen. Walgelijk.  Hij sneuvelde dit jaar.

Verlangen dat zo’n dienst dan optimaal kan functioneren is uiteraard het onmogelijke vragen. “De mensen worden zo geheel gedemotiveerd en dat is toch wel zeer belangrijk. Succes wordt dan onmogelijk”, oppert een der insiders.

Maar ook hier had een beetje logisch en doordacht beleid veel voorkomen. Nu kregen wij van een professor en diensthoofd van de UGent op TV te horen dat die buitenlandse jihadisten ‘idealisten’ waren en betaalde de VRT via topjournalist Rudi Vranckx een hier tot 4 jaar cel veroordeelde met al Qaeda verbonden terrorist om in Syrië voor hen te vertalen en te gidsen. Waarna deze man op de VRT een als interview verpakte vrije tribune kreeg.

Dat het salafisme dan in België bij de veel geplaagde immigrantengemeenschap wortel schiet hoeft daarom niet te verbazen. Vranckx en professor Rik Coolsaet zaten hen op de TV toch te verheerlijken. En de politiek liet gewoon begaan, incluis de huidige regeringspartijen.

En dan stelt zich de vraag: Wie heeft het meest schuld aan het probleem van dit Belgisch salafisme, Fouad Belkacem en zijn Sharia4Belgium, de politici of de media met o.m. Vranckx en een Coolsaet?

Deze regering stelde maar 1 op de vijf mensen die de overheidsdiensten verlaten te zullen vervangen. En dus zal de Staatsveiligheid, zoals al die andere overheidsdiensten, onder deze regering geleidelijk aan doodbloeden. Maar misschien kan men dan hoera kraaien als Belkacem 10 jaar cel krijgt en men de rest van het probleem onder het tapijt veegt. De regeringsvriendelijke pers zal daar desnoods wel voor zorgen.

Willy Van Damme

De Wever versus De Wever

Dat historicus Bruno De Wever en zijn broer medehistoricus Bart De Wever, voorzitter van de N-VA, dan wel uit diezelfde stal komen maar er op veel vlakken een andere visie op na houden is geweten.

Voorheen schreef Bruno al een hier eveneens besproken open brief over het droogleggen van het universitair onderzoek rond de collaboratie tijdens WO II. Nu is er de kwestie van het Studiecentrum Oorlog en Maatschappij dat dreigt ten onder te gaan onder het gebeuk van broer Bart & Co.

Fanatiek

Zoals met alle overheidsdiensten is het ook hier de alleen als fanatiek en dwaas te omschrijven besparingswoede van onze Vlaamse en federale regeringen die, behoudens de multimiljonairs en de politiek, zowat alle lagen van de maatschappij treft, vooral dan de overheid. Waaronder ook de wetenschappelijke en culturele instellingen.

Wat dit genre van politici blijkbaar niet beseffen is dat een hoog geïndustrialiseerde maatschappij als deze niet kan zonder ook een stevig goed uitgebouwd overheidsapparaat.

Het is een structuur die zorgt dat alles blijft draaien, dat de wegen onderhouden worden, dat de politie en brandweer snel ter plaatse voldoende adequate hulp kunnen verlenen, de nodige vergunningen worden gegeven, het openbaar vervoer goed blijft functioneren en justitie echt werkt.

Vergeet het. Er is op veel plaatsen al een aantal jaren een gebrek aan plaatsen in het kleuteronderwijs. En wat doet deze regering? Investeren en het heuvel verhelpen? Neen, ze investeert niet verder op onderwijs en vorming maar bezuinigt strak verder zodat er nu al plaatsen tekort zijn in het lager onderwijs.

Bart De Wever

De hardvochtigheid van de regering Bart De Wever is sinds meer dan 100 jaar niet meer in België gezien. Er dient al teruggegaan te worden tot Charles Woeste en consoorten. Men lijkt er zelfs op gebeten om alle overheidsinstellingen, incluis het onderwijs en de cultuur- en wetenschapssector kapot te maken. Zijn broer is niet akkoord en tekent protest aan.

Ook hier dus bij het Studiecentrum Oorlog en Maatschappij hanteert men zo hondsbrutaal de hakbijl dat dit het einde kan inluiden van dit centrum. Eenzelfde geluid was ook al te horen bij o.m. Peter De Caluwe van de Koninklijke Muntschouwburg of het Afrikamuseum in Tervuren. De meer dan terechte Belgische trots.

Maar het is geweten dat bepaalde Vlaams nationalisten een probleem hebben met de twee wereldoorlogen en de rol hierin van het Vlaams nationalisme. Zwijgen lijkt bij dit volk daarom wel de boodschap.

Ambetantenaren

Deze frontale aanval van de hier verantwoordelijke staatssecretaris Elke Sleurs van N-VA lijkt dan ook geen enkele verrasing. Er is in dit milieu bovendien ook een blijkbaar grondige haat tegenover de overheid en de ambtenarij die zo klein als mogelijk moet gemaakt worden. Men ziet ze hoogstens als een bijna overbodige luxe, een amper noodzakelijk kwaad. En dus weg ermee.

Daarbij gesteund door delen van een patronaat die denkt dat al die ambtenaren ambetantenaren zijn, mensen die het goed draaien van de maatschappij in de weg staan. Een overheid en ook een sociale zekerheid die zorgen voor de volgens hen te hoge belastingen.

Maar een hoog geïndustrialiseerde maatschappij kan niet zonder hoge lonen, dito belastingen, een goede sociale zekerheid en een uitgebreid en goed functionerend overheidsapparaat. Als morgen ons onderwijs verder de berg afgaat en onze kennismaatschappij in gevaar komt, wat dan? België behoeft een goed beleid zowel op economisch, sociaal als ecologisch vlak. Hier organiseert men een sociaal kerkhof.

Wie dat wenst kan nu de petitie van deze twee topwetenschappers steunen door hen te ondertekenen. Het kan via het internet: http://www.change.org/p/mevr-elke-sleurs-het-cegesoma-dreigt-te-verdwijnen?recruiter=184711561&utm_campaign=signature_receipt&utm_medium=email&utm_source=share_petition Opdat ons erfgoed en ons wetenschappelijk onderzoek te belangrijk zijn om het zomaar over te laten aan een stelletje politici wiens hardvochtigheid legendarisch aan het worden is.

Willy Van Damme

PETITIE

Het CegeSoma dreigt te verdwijnen!

Door de aangekondigde besparingen wordt het voortbestaan van het Studiecentrum Oorlog en Maatschappij (CegeSoma) bedreigd. Met deze petitie willen wij hiertegen protesteren.

Het CegeSoma neemt vandaag een onmisbare wetenschappelijke en maatschappelijke plaats in in het debat over de meest donkere en delicate aspecten van onze hedendaagse geschiedenis.

Initiatiefnemers:

Bruno De Wever (UGent) & Laurence van Ypersele (UCL), leden van de Wetenschappelijke Commissie van CegeSoma.

Het Studiecentrum Oorlog en Maatschappij (CegeSoma) mag niet verdwijnen!

Het CegeSoma, met zo’n 45 vaste en tijdelijke medewerkers , een dotatie van 1,5 miljoen Euro en een totaalbudget van 2,5 miljoen Euro, is één van de kleinste instellingen die op federaal niveau actief zijn.

Het is in 1969 opgericht als een centrum over de geschiedenis van WO II en daarna uitgegroeid tot een internationaal gereputeerd kenniscentrum over conflictgeschiedenis in de 20ste eeuw.

Het combineert onderzoek, documentatie en publiekswerking. Het is gespecialiseerd in de studie van de donkerste jaren van de eerste helft van de vorige eeuw en een vertrouwd servicecentrum voor bevolking en overheid.

Voor Belgische historici van de nieuwste tijd fungeert het als een uniek platform van samenwerking en dialoog over alle grenzen heen. In vele opzichten is het ook een buitenbeentje.

Het is niet erkend als een Federale Wetenschappelijke Instelling en telt als gevolg daarvan geen enkele ambtenaar onder zijn personeel. Voor de financiering van zijn medewerkers in vast dienstverband steunt het dus helemaal op de jaarlijks toegekende dotatie.

Voor dit kleine centrum zijn de gevolgen van de bezuinigingen waartoe de federale regering op 15 oktober jl. besloot catastrofaal. Na drie jaar besparingen onder de vorige regering, wordt de kaasschaaf gehanteerd, met een vermindering van de dotatie met 4% op personeelsuitgaven, 20 % op werking en 22 % op investeringen. In 2015 zullen daardoor alle opgebouwde reserves zijn uitgeput.

Er kan dan enkel nog personeel worden afgedankt. Maar in deze relatief jonge instelling bereikt niemand in 2015 de pensioenleeftijd en hebben bijna alle personeelsleden recht op een opzegvergoeding die hoger ligt dan hun jaarsalaris. De kwadratuur van de cirkel dus. Wanneer je een dergelijke besparing op jaarbasis moet realiseren volstaat het dus niet 4% in de budgetlast voor lonen weg te knippen.

Het gaat over veel en veel meer. Daardoor wordt namelijk ook gesneden in de kleine ploeg van ‘vaste’ mensen die in de loop van hun carrière een kapitaal aan kennis en ervaring hebben opgebouwd.

De ruggengraat van de instelling wordt dus aangetast. Wanneer deze besparing onveranderd wordt doorgevoerd – en tussen 2016 en 2019 komt er nog jaarlijks 2% bovenop – wordt het doodvonnis van het CegeSoma getekend .

De ondertekenaars van deze petitie wensen dat het CegeSoma blijft bestaan en zijn werking kan verder zetten. Zij vinden het van het grootste belang dat dit bijzonder erfgoed verder wordt bewaard, bestudeerd en aan een breed publiek bekend gemaakt.

Zij vragen aan de bevoegde staatssecretaris voor Wetenschapsbeleid, Elke Sleurs, dat er voldoende middelen worden gezocht om het voortbestaan van het CegeSoma te verzekeren.

Bruno De Wever (UGent) & Laurence van Ypersele (UCL)

Praten is voor zwijgers

Het wordt met deze regering met de dag beter. Geconfronteerd met hun geknoei beginnen de regeringsleden nu of een klein beetje terug te krabbelen zoals Didier Reynders (MR) en zijn visie over de nationale culturele instellingen, of ze pogen met barslecht cijfergegoochel toch nog hun gelijk te halen. Zelfs in De Standaard lacht men minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) met zijn getallenprutserij weg. Het is bijna zielig te noemen.

Plots lage groei

Zo beweerde hij dat de door de oppositiepartij PS gestelde gemiddelde inlevering van 336 euro niet klopt en het veel minder is. Lagere lonen winnen zelfs nog opperde hij met de glimlach.

Al die andere inleveringsmaatregelen vergetend die zijn regering wil doorvoeren. En vergetend ook de er aankomende veel duurdere voorzieningen voor elektriciteit, kinderopvang, water, openbaar vervoer, en de dalende bouwpremies en kindergeld. Om maar wat te noemen.

En ondertussen gebeurt wat men zo kon voorspellen. De economische verwachtingen voor onze economie kleuren plots zwart. Tot nu presteerden wij beter dan Nederland en Frankrijk, stukken beter dan het Europees gemiddelde en bijna even goed als motor Duitsland. Die vooruitzichten zijn plots somber, met België bij de slechtst presterende economieën binnen de EU.

Met voorspellingen door de Europese Commissie voor 2015 van amper 0,9% economische groei zitten wij geheel achteraan met Finland, Frankrijk, Bulgarije, Italië en Kroatië.

De regering Michel I presenteerde nog maar vorige maand haar begrotingscijfers en moet zich nu al reppen om ze te herzien. Maar die slechtere groeicijfers veroorzaakten zij zelf door hun economische visie en konden door hen mits wat inzicht en politieke eerlijkheid dus zo voorspeld worden. Knoeiwerk dus.

Economische groei onder Di Rupo - Belfius

Die mooie cijfers die België tot nu toe presteerde kan men nu wel vergeten. België wordt het zwakke broertje van de EU. Met dank aan de meerderheidspartijen en een bepaald patronaat dat blind allerlei asociale demagogen volgt. De rattenvanger van Hamelen en zijn volgelingen.(Cijfers: bron Belfius bank)

Werkloosheid

En dan hebben de meerderheidspartijen de lef te spreken over een verwachte jobcreatie van zelfs 90.000. Als er op het vlak van de tewerkstelling iets van groei zal zijn dan is het in de werkloosheid. Welke ondernemer gaat immers aanwerven als de koopkracht daalt en men dus minder kan kopen? Welke patroon gaat producten maken om ze daarna alleen maar in het magazijn op te stapelen? Alleen een zot natuurlijk.

En dan helpen lasten- en loonverlagingen niet. Integendeel, zij maken het ondernemers zelfs onmogelijk om te werken. Men gaat de verkoop zien dalen en dus minder produceren, de rendabiliteit komt in gevaar, winst wordt verlies en de faling dreigt. Het is een nochtans simpele waarheid die deze regering, blind door haar extremisme en politieke onervarenheid, niet wil zien.

Geconfronteerd met een vakbondsprotest tegen Unizo wist de Antwerpse vertegenwoordiger van die middenstandsvereniging deze week op TV niet beter dan te zeggen dat de mensen hoe dan ook moeten eten en ze wel hun spaarcentjes zullen aanspreken. Van simplismen gesproken. De man geraakte er bijna niet uit.

Als straks de bouw instort, zoals nu algemeen verwacht wordt, dan zullen die nieuwe werklozen wegblijven bij de duurdere bakker en beenhouwer en het restaurantbezoek noodgedwongen links moeten laten liggen. Dankzij de drijverijen van figuren als een Karel Van Eetvelt, de man die zogenaamd de belangen van de horeca, beenhouwers en bakkers moet verdedigen.

Karel Van Eetvelt

Met een zelden gezien fanatisme blijft Karel Van Eetvelt van Unizo het sociaal-economisch beleid van deze regering verdedigen. Een dat alleen maar als rampzalig kan omschreven worden. Zijn leden zullen het zwaar aanvoelen. Met in dat milieu vele falingen en meer armoede tot gevolg.

Eventueel Kruimels

En men blijft volharden. Nadat men zonder enig overleg met de vakbonden de meest radicale maatregelen van de voorbije decennia nam komt diezelfde Johan Van Overtveldt dan op Radio 1 zeggen dat hij erg voor sociaal overleg met de vakbonden is. Maar op voorwaarde, stelde hij, dat ze wat op sociaal-economisch vlak volgens hem moet, aanvaarden. Dan wil hij ‘praten’.

Met andere woorden, dit is een dictaat en het sociaal overleg, de kern waarrond de economie in België al een honderd jaar draait, is in de vuilbak geworpen. Morsdood! Gewoon onvoorstelbaar.

Als het van deze regering afhangt mogen de vakbonden wel met hen aan tafel gaan zitten maar op één voorwaarde: als ze zwijgen en alles slikken. Eventueel krijgen ze dan wat kruimels, zoethoudertjes.

Dat men dan een hevige reactie vanuit de bevolking en de vakbonden kan verwachten is logisch. De arrogante houding van bepaalde patronale kringen zoals een Karel Van Eetvelt maakt het alleen maar erger. In plaats van begrip te tonen en een bereidheid tot praten gaat men over op platte demagogie en dreigen.

Hou je mond

Caroline Ven, een andere patronale woordvoerster, noemde die door de PS vooropgestelde inlevering van 336 euro – volgens financieel experts zoals een Michel Maus is het zelfs een pak meer –  gewoon maar peanuts. Een niemendalletje.

Het betekende voor haar niets en het mocht eventueel nog wel wat erger. Maar voor mensen die gewoon zijn om bij sterrenchefs als Peter Goossens te gaan eten is 336 euro natuurlijk niets, iets als drinkgeld voor de garçon. Maar voor de bijna arme die zijn water- en elektriciteitsrekeningen met 10% en meer zal zien stijgen is dat het einde. Maar dat lot wordt een Caroline Ven gespaard. Gelukkig voor haar.Peter De Caluwe

Voor de Vlaams nationalistische ultra Jean-Pierre Rondas moet Peter De Caluwe zijn mond houden. De Caluwe klaagde immers over het bezuinigingsbeleid welke zijn instelling kapot maakt. De Caluwe keerde zich vroeger ook al tegen het Vlaams nationalisme en dat lustte Rondas ook al niet. Rondas is lid van de Gravensteengroep die zich links en nationalistisch noemt en waar ook moraalfilosoof Etienne Vermeersch toe behoort.

Neem de grofheid van een Vlaams nationalistische ultra als Jean-Pierre Rondas die recent in De Standaard agressief uithaalde naar mijn brave en wat timide dorpsgenoot Peter De Caluwe, man van de Brusselse Muntschouwburg, een van onze meest belangrijke culturele instellingen. Die laatste klaagde over de zware bezuinigingen en het daardoor kapot maken van zijn instelling.

Waarna men eerst vanuit Voka stelde dat hij en zijn collega’s het geld dan maar in de privé moesten gaan halen. Waarop Rondas dan brutaal schreef dat De Caluwe als cultuurfunctionaris zijn mond moet houden. De Caluwe is immers ook geen Vlaams nationalist en liet dat vroeger al eens blijken.

Dat men een instelling als de Munt die het land prestige bezorgt en topkunst brengt, kapot maakt is hen duidelijk zelfs niet eens een zorg. Toch als we hun teksten lezen. Ze kennen daar maar een woord: bezuinigen en bezuinigen. Behalve dan voor een categorie: de rijken, niet toevallig hun vrienden.

Willy Van Damme

Syrië–Obama, de puinhoop en de opbloeiende liefde voor Assad

Zelden heeft een westerse interventie zo’n puinhoop gemaakt als die van de voorbije decennia in het Midden-Oosten. Egypte dat zijn wonden maar blijft likken, een Irak in burgeroorlog, Libië in complete chaos, Libanon dat aan het branden is, de miserie in Gaza, de hondsbrutale repressie op de Westelijke Jordaanoever en dan de enorme puinhoop in Syrië. Het is gewoon onvoorstelbaar.

Betweterig toontje

Onder impuls van de VS en gesteund door de mee het spel spelende media en dito ngo’s genre Amnesty International zijn er miljoenen slachtoffers gevallen en zit men nu opgescheept met een veelkoppige monster, het salafistisch jihadisme. En dan heeft men in Washington en Brussel de grove lef om hierover nog immer een hoog betweterig toontje te voeren.

Bedriegers en leugenaars zoals Barack Obama, The New York Times, het Clingendael Instituut, het Carnegie Endownment for Peace, Foreign Policy en praatjesverkopers genre journaliste Evita Neefs van De Standaard denken ons nog steeds te moeten komen vertellen wat er gebeurt en moet gebeuren daar in dat Midden-Oosten en ook elders op deze planeet. Er is blijkbaar voor hen immers nog niet genoeg miserie in de wereld.

Homs - Bomaanslag - 29 april 2014

Nadat de stad Homs bevrijd was van de salafistische jihadisten pleegden ze in april dit jaar nog een zware bomaanslag. Ze hadden volgens hen blijkbaar nog niet genoeg vernielingen aangericht.

Nergens is die oorlogsgruwel meer duidelijk dan in Syrië waar een stad als Homs, groter dan Antwerpen, dankzij de door de VS aangestoken oorlog een gigantische puinhoop is. Met een zogenaamd Vrij Syrisch Leger (VSL), de goede jongens volgens onze pennenlikkers, dat niets anders is dan een stelletje moordenaars en plunderaars.

Natuurlijk is de regering van Bashar al Assad geen stelletje lieverds. En ja, er is veel corruptie. En dan? Alsof onze pers en regeringen daar ooit al enig probleem mee gehad hebben. Kijk maar naar dubieuze door veel schandalen omgeven figuren als De Spaanse premier Mariano Rajoy, David Cameron en Nicolas Sarkozy. Dat zijn of waren toch regeringsleiders van die betweterige grote lidstaten van de EU.

Recent kreeg de politieke opposant Nimr al Nimr in Saoedi Arabië wegens opruiing de doodstraf door kruisiging. Het was, behoudens De Tijd, geen nieuws voor onze kranten. Ook The New York Times vond het niet eens nieuwswaardig.

Nimr al Nimr, sjeik

Om zuiver politieke reden kreeg Nimr al Nimr, een leider der oppositie tegen de dictatuur van de familie al Saoed, van de Saoedische overheid de doodstraf door kruisiging. Het is geen nieuws voor de overgrote meerderheid van de westerse pers. Of hoe het Huis al Saoed de bescherming geniet van onze media.

Als dat mag verzwegen worden, waarom maken die kranten dan al die herrie over de misdaden van Assad? Alleen om politieke redenen toch. Want dit zwijgen over Nimr al Nimr is bij onze gemuilkorfde pers maar een der zeer vele voorbeelden die men mits wat zoeken zo kan vinden.

Grote illusie

Maar de westerse hoop in 2011 en 2012 dat men in navolging van de Libische president Moeammar al Kaddafi ook president Bashar al Assad ging kunnen vermoorden is een grote illusie gebleken. Obama, Cameron, Herman Van Rompuy en Sarkozy moeten al geil geworden zijn van het idee alleen.

Syrië als een nieuw Libië, hun natte droom. Maar het werd niets, behoudens dan een land in puin. Maar gelukkig voor de Syriërs dat die plannen niets werden. De heren Sarkozy, François Hollande, Cameron en Obama zijn dan ook de grote schuldigen voor deze massamoord, niemand anders. De rest zijn meelopers en profiteurs, Quislings en loopjongens genre Pax Christi. De idioten van dienst.

Herman Van Rompuy - 3

Een van de hoofdverantwoordelijken voor de vernielingen en massaslachting in Syrië is Herman Van Rompuy, nu gewezen Europees president. De man noemt zich christen en democraat en zegt hoge ethische waarden te vertegenwoordigen. Mede onder zijn impuls besloot men vorig jaar in de EU om via het aankopen van Syrische olie het mogelijk te maken om terroristen als ISIS en Jabhat al Nusra te financieren. Ethiek?

Geleidelijk aan begint men nu in dit milieu toe te geven dat het met dat Vrij Syrisch Leger niets is geworden en nooit iets zal worden. Meer en meer kan met dit lezen in de rapporten van die studiediensten genre Foreign Policy, Carnegie Endownment for Peace en de Rand Corporation.

Daar klinkt steeds meer dat het VSL en die andere rebellengroepen dat het een stelletje rovers zijn die om reden van de buit om de haverklap met elkaar overhoop liggen. Nog eind oktober tussen het door Turkije en Qatar gesteunde Jabhat al Nusra en het door de VS gefinancierde Syrisch Revolutionaire Front van Jamal Maaroef.

Schreven Human Rights Watch en ‘journalisten’ als John De Cock meer dan twee jaar niets of amper iets over de zware criminele activiteiten van de Syrische jihadisten dan klinkt sinds ongeveer een jaar steeds luider een totaal ander verhaal.

Recent bracht Foreign Policy zo het verhaal van gevechten in de Turkse stad Urfa tussen die rebellen onderling. En zoals steeds ging het ook hier weer over geld. Er was een vergoeding beschikbaar voor gewonde jihadisten en dus moesten er lijsten opgemaakt worden van gewonde ‘helden’. Het gevolg laat zich raden. Pas nadat de Turkse politie optrad zwegen de wapens.

Een zelfde verhaal toen het fout ging met een door de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) opgezet plan voor vaccinatie tegen de mazelen in de door die salafistische jihadisten bezette delen van de tegen Turkije liggende provincie Idlib.

Ahmad al Jarba - 2

Ahmad al Jarba was tot voor kort de president van de zogenaamde Nationale Coalitie voor Syrische Revolutionaire en Oppositiekrachten. Hij wordt omschreven als de man van Saoedi Arabië. Veel titel en geen zeggenschap. Maar dankzij die functie kon hij genieten van de vele giften die vanuit het Arabisch schiereiland naar de Syrische rebellen gaan.

Het was het werk van die rebellencoalitie en vooral van de Dienst voor de Hulpcoördinatie onder leiding van een zekere Suheir al Atassi. Het gevolg was dat tientallen kinderen stierven want men had het vaccin vermengd met een spierverslappingsmiddel. En om die rebellen wat te sparen had de WGO het dan maar over een ‘menselijke fout’. Waarna al Atassi toch ontslagen werd en die protesterend sprak van een politieke afrekening.

Rand Corporation

In een recente analyse van de invloedrijke maar meer discrete Amerikaanse Rand Corporation (1) zag men een serie mogelijke perspectieven voor Syrië: Een voortdurende burgeroorlog, een overwinning van Assad, een overwinning van die rebellen en een overwinning van de Islamitische Staat. Daarbij werd een overwinning van Assad gezien als de voor de VS beste oplossing. Zo stelde men:

Regime collapse, while not considered a likely outcome, was perceived to be the worst possible outcome for U.S. strategic interests.

Een instorting van het bewind, wat men weinig waarschijnlijk acht, wordt gezien als de slechts mogelijke uitkomst voor de Amerikaanse strategische belangen.

It is regime victory that now appears to be most likely in the near to mid-term, due to the confluence of military and political factors favoring pro-Assad forces.

Het is een overwinning van de regering die nu gezien wordt als het meest waarschijnlijke voor de nabije of middellange termijn. Een gevolg van het samenvloeien van een aantal politieke en militaire factoren die in het voordeel zijn van de voorstanders van Assad.

Jeffrey Feltman

De conclusie wekt geen enkele verbazing. Eerder dit jaar was er trouwens in de Noorse hoofdstad Oslo een vrij stil gehouden ontmoeting tussen de vroegere Amerikaanse president Jimmy Carter, de VN-diplomaat Jeffrey Feltman en de Syrische topadviseur Buthaina Shabaan. Zij mag als gevolg van de Europese boycot tegen Syrië de EU niet meer binnen en het was haar eerste reis naar Europa in drie jaar. (2)

Buthaina Shaaban - 1

Buthaina Shabaan, de speciale gezant van de Syrische president Bashar al Assad, had in Oslo een ontmoeting met de Amerikaanse topdiplomaat Jeffrey Feltman, ex-Amerikaans president Jimmy Carter en de Noorse minister van Buitenlandse Zaken Borg Brindh. Haar eerste bezoek aan Europa in drie jaar.

Noorwegen is geen lid van de EU en kan haar dus probleemloos zoals hier gebeurde uitnodigen. De Syrische had trouwens tijdens haar bezoek een ontmoeting met de Noorse minister voor Buitenlandse Zaken Borg Brindh. Maar Noorwegen is lid van de NAVO en er is een continue consultatie over het buitenlandse beleid met zowel Washington als Brussel. Diplomatiek had dit dus zeker een groot belang.

Opmerkelijk was echter het gesprek van Shabaan met Feltman. Jeffrey Feltman is binnen de VN onder-secretaris generaal voor politieke zaken en verantwoordelijk voor het zoeken naar oplossingen van zogenaamde internationale crisissen. Een sleutelfiguur dus.

Hij is ook een gewezen Amerikaans diplomaat en een van de strategen van de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten van de voorbije tien jaar. Met andere woorden: eerst doet hij als VS-diplomaat crisissen ontstaan om ze daarna bij de VN zogenaamd te gaan bestrijden. Het was dus in feite een Syrische toppolitica die een Amerikaanse topdiplomaat ontmoette.

Zo was hij van 2004 tot 2008 Amerikaans ambassadeur in Libanon. Cruciale ogenblikken voor de geschiedenis van dat land. Zo viel Israël in juli 2006 Libanon binnen om zo Hezbollah te vernielen. Wat compleet mislukte.

En het is in die periode dat de VS wegens dit Israëlische falen begon met het voorbereiden van de huidige oorlog tegen Syrië. De toen aan de macht gekomen Libanese regering werd in dat land dan ook smalend de Feltman-regering genoemd.

Jeffrey Feltman - Amerikaans diplomaat - VN

Jeffrey Feltman, officieel een topman van de VN maar in wezen een Amerikaans diplomaat daar gezet om zo het beleid van de VN te bepalen. Hij hielp mee het Midden-Oosten in een totale crisis storten en moet, officieel, als VN-diplomaat die crisissen nu helpen oplossen.

Volgens bronnen zou Feltman Shabaan hebben gezegd dat men begrip moet opbrengen voor de positie van Obama die nu eenmaal vroeger herhaaldelijk verklaarde dat Assad diende afgezet te worden. Die houding kan men niet zomaar veranderen, dat neemt tijd, stelde hij volgens die bronnen.

Generaal aan zet

Of dat waar is weten we niet maar het ligt in de lijn van wat de de Amerikaanse generaal John Allen deze week liet uitschijnen tijdens een gesprek met de Saoedische in Londen uitgegeven krant Asharq al Awsat. (3)

Daar verklaarde hij dat het doel van de VS een Syrië zonder Assad blijft maar met betrekking tot het zogenaamde Vrij Syrisch Leger ziet de strategie er nu blijkbaar wat anders uit. Zo stelde hij:

No. What we would like to see is for the FSA and the forces that we will ultimately generate, train and equip to become the credible force that the Assad government ultimately has to acknowledge and recognize. There is not going to be a military solution here [in Syria].

Nu, wat we met het Vrij Syrische Leger (VSL) en de krachten die we gaan steunen, trainen en van materiaal voorzien willen realiseren is dat ze een geloofwaardige kracht gaan vormen die door de regering Assad uiteindelijk zal moeten aanvaard worden. Er is geen militaire oplossing hier (in Syrië).

We have to create so much credibility within the moderate Syrian opposition at a political level . . . that they earn their spot at the table when the time comes for the political solution.

We moeten die gematigde Syrische oppositie politiek zo geloofwaardig maken … dat ze hun plaats aan tafel verdienden wanneer men gaat praten over een politieke oplossing.

Now, there could be FSA elements that ultimately clash with the regime, that may well be the case, as they seek to defend themselves and those areas that they dominate and as they seek to defend their families and their ways of life . . . it could be an outcome.

Nu, er kunnen natuurlijk elementen van het VSL uiteindelijk in conflict geraken met de regering. Dat kan zeker het geval zijn als ze zich moeten verdedigen om het gebied te behouden dat ze beheersen of als ze hun families en hun levenswijze willen beschermen ….  dat kan zeker een resultaat zijn.

But the intent is not to create a field force to liberate Damascus—that is not the intent. The intent is that in the political outcome, they [the moderate Syrian opposition] must be a prominent—perhaps the preeminent voice—at the table to ultimately contribute to the political outcome that we seek.

Maar de bedoeling is niet een militaire kracht te creëren die Damascus moet bevrijden – Dat is niet de bedoeling. De bedoeling is dat in het politiek resultaat zij (de gematigde Syrische oppositie) een prominente, misschien wel dé prominente, stem aan de tafel krijgen bij het vinden van de politieke uitkomst die we willen realiseren.

John Allen - Amerikaans generaal

Generaal op pensioen John Allen is de nieuwe verantwoordelijke voor het beleid ten overstaande van Syrië en ook Irak. Voorheen was hij opperbevelhebber voor de internationale troepenmacht die Afghanistan bezette. Hier moet hij een oplossing zoeken voor de knoeiboel die o.m. de CIA en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken veroorzaakten.

Een merkwaardige verklaring die bij goed lezen vol tegenstellingen zit. Als generaal weet John Allen natuurlijk dat, zoals de Chinese leider Mao Zedong ooit zegde, de macht uit een loop van het geweer komt. Ook in Syrië.

Robert Ford afgezet

Als men dan stelt dat men Damascus niet moet bevrijden dan verliest men wel de kracht nodig aan de onderhandelingstafel. Men zit dan in een zwakke positie en dan moet men geen zware voorwaarden gaan stellen. En zeker bijvoorbeeld het hoofd van president Bashar al Assad, de hoofdprijs, gaan eisen. Dat dan bij onderhandelingen op tafel gooien is lachwekkend.

Bovendien geeft hij ook de indruk dat het niet de bedoeling is offensief op te treden tegen de Syrische regering. Hij heeft het hier expliciet alleen over het verdedigen van het eigen territorium. Van het ‘bevrijden’ van Damascus of welk ander territorium leest men hier niets. Merkwaardig!

Neen, van een agressieve militaire politiek is in dit gesprek helemaal geen sprake meer. Het lijkt alsof de stelling dat Assad moet verdwijnen er alleen nog pro forma staat. Men herhaalt het nog eens voor de galerij, omdat het in een Saoedische krant verschijnt en omdat de buitenwereld, dus ook die jihadisten en vermeende gematigde opposanten, het lezen. Iets anders zeggen of het niet vermelden had een te grote schok geweest.

Robert Ford

Robert Ford, de meester-strateeg achter de oorlog tegen Syrië, werd in maart van dit jaar afgezet. Hij wou het Amerikaanse leger naar Syrië sturen en geeft nog steeds naar  de buitenwereld toe lessen over hoe men de crisis in Syrië moet aanpakken. Zijn advies is: Laat ISIS met rust en concentreer je op Assad.

Bovendien valt het op dat met het aanstellen van de marinegeneraal John Allen, een gewezen bevelhebber van ISAF, de internationale troepenmacht in Afghanistan, er in de VS een belangrijke bladzijde wordt omgedraaid in het dossier van Syrië. Dit is een militair, Zijn voorganger Robert Ford was een diplomaat.

Aanval met chloor

Er werd op 17 maart van dit jaar met Daniel Rubinstein ter opvolging van Ford wel een diplomaat aangeduid, maar die laat amper van zich horen en speelt duidelijk de tweede viool achter John Allen die hier de grote lijnen uitstippelt. Hij is in bevel.

Het is daarbij ook opgevallen dat geen enkele regering reageerde toen de Organisatie voor het Verbod van Chemische Wapens, een organisatie onder leiding van de Turk Ahmet Üzümcü, in september in een rapport de Syrische regering indirect beschuldigde van het gebruik van chloor als chemisch wapen.

Het rapport was gebaseerd op in Turkije afgenomen getuigenissen van rebellen en van door hen verzameld materiaal. Van dubieuze eenzijdige aard dus, maar volgens een woordvoerder van de organisatie hoefde men feitelijk niet te twijfelen.

Het chloor werd gebruikt door middel van helikopters en alleen het Syrische leger heeft die, stelde de Belgische woordvoerder. Het verder geheim gehouden rapport werd aan alle regeringen verstuurd maar geen enkele regering reageerde. Buiten de VRT-Radio was er die dagen in de pers voor zover geweten hierover alleen een artikel achterin The New York Times te vinden.

Weken later zou John Kerry het wel nog eens opwerpen maar eerder terloops en braafjes. Ditmaal geen dagenlange krantenhetze en roep om oorlog zoals eerder met die aanval met sarin van 21 augustus 2013 nabij Damascus. Neen, het was hierover ditmaal muisstil op de redacties. Merkwaardig!

Het Pentagon is boos

De buitenstaander die denkt dat de VS in de kwestie van Syrië door de keuze voor een militair als John Allen nog meer voor de militaire optie kiest is echter fout. Binnen de huidige Amerikaanse politiek staat Buitenlandse Zaken immers bekend als de meest agressieve kracht terwijl het leger zoveel mogelijk op de rem gaat staan.

Niet onlogisch. Het zijn de militairen die de politieke knoeiboel veroorzaakt door Buitenlandse Zaken en de CIA in Irak en Afghanistan moesten opkuisen met voor het leger desastreuze gevolgen, zoals massa’s doden, gewonden en doodzieke soldaten lijdend onder het posttraumatisch stresssyndroom. Met feitelijke militaire nederlagen die het moreel en het prestige van het Amerikaanse leger zwaar hebben aangetast.

Dat er uiteindelijk geen oorlog tegen Iran gekomen is is omdat het Pentagon zich al onder president Bush junior hiertegen hard verzette. En dat er in Syrië nog geen Amerikaanse bommenwerpers en soldaten tegen de regering van Damascus gebruikt worden is vooral te danken aan het harde njet van de generaals.

John Kerry - 4

Zoals zijn voorgangster Hillary Clinton wordt ook minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, teruggefloten in de kwestie Syrië. De diplomaat wil meer oorlog tegen de Syrische regering. Obama ziet dat hier in Syrië niet zo zitten en kijkt nu naar Assad voor een oplossing.

Hillary Clinton, de vorige minister van Buitenlandse zaken, en Robert Ford hebben beiden laten verstaan dat Obama wel rechtstreeks militair had moeten ingrijpen en vielen hem hierover herhaaldelijk zwaar aan. Zij waren de haviken en John Kerry nam die positie na zijn aantreden als minister gewoon over.

De benoeming van John Allen op 11 september dit jaar en het eerder aftreden van Robert Ford is dan ook een zoveelste blaam van Barack Obama voor John Kerry, minister voor Buitenlandse Zaken. Zoals Obama recent nog Kerry terechtwees toen die stelde het Turkse voorstel voor een Syrische bufferzone te willen onderzoeken. Minder dan twee uur na de verklaring van Kerry kwam het Witte Huis met een kordaat njet. Een nieuwe rauwe slag in het gezicht van Kerry en zijn departement.

Veel ruzies

Ondertussen blijft het binnen het wereldje van de rebellen een en al ruzie met zelfs bloedige gevechten, incluis moordaanslagen. Dit heeft twee voorname reden. Vooreerst zijn de vrijheidsstrijders in de praktijk veelal roversbendes die vooral leven van de plunder en dus onderling om die reden met elkaar regelmatig op de vuist gaan. Er zijn immers ook zoveel rebellengroepen dat elke specialist de tel al lang kwijt is.

En dan is er een voorname tweede reden voor die interne ruzies, de verdeeldheid onder hun sponsors zoals de VS, Qatar, Turkije, Frankrijk en Saoedi Arabië. Toen ze in 2011 als ‘De Vrienden van Syrië’ bij elkaar kwamen waren het zeventig landen die met als excuus de mensenrechten grote beloften deden en een leger van jihadisten rond islamistische en zelfs salafistische groepen uitbouwden. Met vele duizenden buitenlanders.

Ahmad Toumeh

Ahmad Toumeh, de nieuwe door Qatar en Turkije gefinancierde Quisling. Hij is sinds kort premier van de Syrische rebellenregering in ballingschap. Hij kan nu vermoedelijk gratis met de auto rondrijden, in tophotels overnachten, gratis bellen en lekker eten.

Het werd een complete chaos en een terreur tegen de bevolking zonder voorgaande. Maar sindsdien vernauwde die club van 70 landen tot een harde kern van kleine en grote imperialisten die vooral onderling met elkaar zijn slaag geraakt. Typerend is de toestand in Libië waar Qatar en Turkije via lokale bendes een bloedige oorlog uitvechten met onder meer Egypte en Saoedi Arabië. Libië heeft dan ook geen centrale administratie meer.

En hetzelfde doet zich voor in Syrië waar Qatar, Israël en Turkije ISIS en Jabhat al Nusra steunen en Saoedi Arabië het Islamitisch Front en Liwa al Islam. Typerend was de ruzie rond de recente herbenoeming van Ahmad Toumeh tot premier van de interim regering van de National Coalitie voor Syrische Revolutionairen en Oppositiekrachten. Een meer dan mondvol dat alleen zo al de realiteit achter deze façade toont.

Turkije in nauwe schoentjes

Daarover ontstond een hemelse ruzie want Toumeh geniet de steun van Qatar en Turkije. En mogelijks omdat de stemming in Istanbul plaats had won die met 75 op 97 stemmen het pleit. Tot woede van de nu gewezen ‘president’ Ahmad al Jarba, het mannetje van Saoedi Arabië.

Die regering stelt dan ook niets voor en is vooral een middel voor figuren zoals een Toumeh en al Jarba om zich de luxe van tophotels, sterrenrestaurants en mooie auto’s te kunnen veroorloven. Meer niet.

Dat het binnen die groep van landen volop ruzie is bleek ook uit de recente stemming voor een tijdelijk zitje in de VN-Veiligheidsraad waar Turkije zich opnieuw kandidaat stelde. En ondanks de grote campagne – de dag voor de stemming werd er nog een grote receptie voor ambassadeurs gegeven in het zeer chique Waldorf Astoria hotel – werd het een grote beschamende nederlaag met 60 stemmen voor Turkije tegen 132 voor Spanje. (6)

Landen als o.m. Egypte en Saoedi Arabië hadden hemel en aarde verzet om die Turkse kandidatuur te doen mislukken. Ook in de VS is men woest op de Turkse president Recep Tayyip Erdogan. Zo bleef de Amerikaanse ambassadeur gewoon weg van de plechtigheid toen men Erdogan op 28 augustus tot president kroonde. De VS valt hem nog niet frontaal aan maar de druk en de bedreigingen aan het adres van Ankara moeten groot zijn.

De aanval van de Amerikaanse vicepresident Joe Biden op Erdogan tijdens een recente toespraak aan de universiteit van Harvard was dan ook geen vergissing – Biden beschuldigde Erdogan ervan ISIS te steunen – van een loslippige topman maar een bewuste daad om de Turkse president te waarschuwen. Zelfs al bood Biden enkele dagen later zijn excuses aan.

Recep Tayyip Erdogan

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan heeft behoudens Qatar en een aantal Syrische salafistengroepen amper nog vrienden in de wereld. Typerend is de steeds negatiever houding van de westerse massamedia over zijn beleid van steun aan onder meer ISIS.

Typerend was ook de frontale aanval van de Egyptische diplomaat en gewezen onder-minister van Buitenlandse Zaken Hoessein Haridi die het land, samen met Qatar, ervan beschuldigde ISIS en Jabhat al Nusra te steunen.

En bij de recente onderhandelingen rond de Libanese door ISIS en Jabhat al Nusra gegijzelde militairen en politiemensen stelden de jihadisten voor om die ruil deels te laten plaats nemen in Qatar of Turkije. Wat eveneens in de richting van Turkse en Qatarese steun wijst.

Zelfs met Denemarken veroorzaakte Turkije een zwaar diplomatiek incident. De Deense terrorist Basil Hassan die gezocht werd voor de aanslag op 5 februari 2013 op de Deense moslimcriticus Lars Hedegaard bleek op zeker ogenblik in een Turkse gevangenis te zitten.

De man was immers op de luchthaven van Istanbul opgepakt met een vals paspoort. Maar toen de Denen hem wilden doen uitleveren was de man op 20 september door de Turken vrijgelaten en in Jihadistan bij ISIS te zitten. Erdogan komt dan ook in steeds nauwer schoentjes te zitten.

Nederlagen

Ook poogt de VS nu meer greep te krijgen op dat Vrij Syrisch Leger maar dat lijkt op voorhand verloren. Zo werden de Syrische Nationale Raad en de Opperste Militaire Raad uitgeschakeld en is het in theorie het Commando voor Militaire Operaties dat hier nu de lakens uitdeelt. En hier trekt de CIA aan zowat alle touwtjes. (4) Maar veel haalt het dus niet uit.

Nieuwe lievelingen van de VS zoals de Hazm Beweging en het Syrische Revolutionaire Front stellen amper iets voor en werden recent met succes onder vuur genomen door andere rebellengroepen, vooral dan Jabhat al Nusra. Hun al magere vertegenwoordiging op het terrein werd er nog kleiner door.

Bovendien rijgen de rebellen op dit ogenblik de ene nederlaag na de andere aan elkaar. Zo deden een aantal groepen samen een aanval op de provinciehoofdplaats Idlib met voor hen desastreuze gevolgen. Het werd een complete mislukking. En als we de website Syrian Perspective moeten geloven (5) dan was het gewoon een val die het Syrische leger voor hen had klaar gezet.

Ook elders in het Qalamoen gebergte en Libanon als dusdanig is het een grote ramp. Mogelijks een twee tot drieduizend rebellen zitten daar verborgen in grotten in het tot 2700 meter hoogte reikende gebergte zonder bevoorrading ingesloten en met de winter op komst.

Syrisch leger

De straks al vier jaar durende oorlog moet zwaar wegen op het moreel van het Syrische leger, maar dankzij de serie overwinningen die het sedert de zomer van 2013 boekt moet die toch nog vrij hoog zijn. Maar de strijd tegen het salafisme in Syrië zal nog een tijd duren.

Enkele pogingen om uit te breken botsten altijd op harde weerstand van het Syrische en Libanese leger en Hezbollah. Met vele dode jihadisten tot gevolg. Het is een ijzeren greep waaruit men maar niet lijkt te kunnen ontsnappen. Wel pogen ze door gebruik te maken van de ongeveer 20 gegijzelde militairen en politielui toch nog een uitweg te zoeken uit hun zeer hachelijke situatie.

Aleppo

En dan is er de toestand in de stad Aleppo waar het leger de rebellen die het oostelijke deel van de stad bezetten praktisch omsingeld heeft. Pogingen om enkele hoogtes in het noorden van Aleppo nabij het stadje Handaraat op het leger te heroveren mislukten.

En het is vanop die hoogtes dat men de rest van het noorden van de stad, de enige overblijvende toegang voor die rebellen, continu onder vuur heeft. De bevoorrading wordt hier daarom met de dag eveneens een steeds nijpender probleem.

Ook rondom Damascus boekt het leger vooruitgang en werd recent het grootste deel van de voorstad Jobar heroverd op de in wezen Saoedische rebellengroep Liwa al Islam. Deze wordt geleid door Zahran Alloush, de zoon van een salafistische Saoedische predikant. Vanuit Jobar schoot men occasioneel wel eens met granaten naar het centrum van Damascus.

Eenzelfde situatie rond andere voorsteden ten oosten van Damascus die eveneens stilaan maar zeker bevrijd worden van die salafistische jihadisten. De ooit sterke rebellenpositie is hier geleidelijk aan het wegsmelten.

Liwa al Islam

De door de Saoedi Zahran Alloush geleide salafistische jihadistengroep van Liwa al Islam (Leger van Islam) heeft het steeds moeilijker om stand te houden in haar bastions op het platteland ten oosten van de hoofdstad Damascus. Mogelijks waren zij de daders van de aanval met sarin van 21 augustus 2013.

Hetzelfde verhaal langsheen de centrale autoweg die loopt van de de stad Hama naar Idlib en Aleppo. Ook hier maakt het leger vorderingen. Zo werd recent de stad Morek heroverd en rukt men sindsdien al noordelijker op.

Alleen in het uiterste zuiden aan de grens met Israël en Jordanië lijkt het verzet stand te houden. Vermoedelijk in afspraak met Israël heeft de aan al Qaeda gelieerde Jabhat al Nusra daar onlangs de al decennia aanwezige VN-waarnemersposten opgeruimd. Wat het voor Israël en de jihadisten mogelijk maakt om hier vrijelijk te opereren. De pottenkijkers zijn er immers weg.

Koerdische eenheid

Vooral de Turkse positie betreffende Syrië komt onder immer grotere druk te staan. Haar steun voor de Islamitische Staat van Irak en al Sham (ISIS) in de strijd tegen de Syrische Koerden brengt de regering in Ankara steeds meer in de problemen. De Turkse hoop dat de stad onder het geweld van de beter bewapende en talrijkere strijders van ISIS op de Koerden snel zou veroverd worden lijkt geheel in rook op te gaan.

Tegen alle verwachtingen in houden de strijders van de YPG, de Volksbeschermingseenheden, in het grensstadje Ayn al Arab/Kobani immers goed stand. Het lijkt stilaan maar zeker uit te draaien op een enorme fiasco voor ISIS dat al zijn prestige zette op het veroveren van dit stadje.

Wie goed de uitlatingen van de Turkse president Erdogan beluistert hoort zijn woede over de evolutie daar. Zijn bewering van enkele weken geleden dat het Koerdisch verzet elk ogenblik kon instorten blijkt wishful thinking geweest te zijn, een hoop die nooit lijkt waar te worden. En toen hij recent in de Baltische staten op bezoek was waren zijn sneren in het publiek naar Obama amper te tellen.

PYD-YPG Koerdische strijders

Koerdische strijders van de Syrische YPG. Tegen alle verwachtingen in houden zij al weken bij de strijd om de stad Ayn al Arab/Kobani stand tegen de veel beter bewapende en talrijkere salafisten van ISIS.

Zijn woede kwam wegens de vermoedelijk immense zware Amerikaanse druk. Zo moest Erdogan toelaten dat er vanuit Iraaks Koerdistan beperkte versterkingen werden aangevoerd en dat de VS de YPG vanuit de lucht bevoorrade.

Typerend was dat Erdogan tijdens een persconferentie dit had uitgesloten waarna Obama hem een uur later belde om te zeggen dat de VS dit toch ging doen. Erdogan zou volgens Turkse bronnen razend geweest zijn.

Zo stelde Erdogan als alternatief voor om een goeie 1000 leden van het door de Turkse geheime dienst MIT getrainde VSL naar Ayn al Arab/Kobani te sturen. Wat de YPG beleefd maar kordaat weigerde. Vermoedelijk vreesden zij dat die Turkse ‘hulp’ achteraf leden van ISIS zouden blijken te zijn of gewoon saboteurs.

Wie weet hoe vlot die Syrische jihadisten van de ene groep naar de andere overlopen en wie de steun van de Turkse MIT voor ISIS kent begreep die achterdocht. Geen Koerd die dit Turkse voorstel betrouwde. Het idee leek ook gewoon een zoveelste Turkse provocatie richting de VS.

Het gevolg is dat er voor het eerst in de recente Koerdische geschiedenis sprake is van een samenwerking tussen al die Koerdische rebellengroepen in Turkije, Irak en Syrië. Het is het door Ankara zeker niet verwachte resultaat van het optreden van de door Turkije gesteunde ISIS. Of die eenheid na het wegdeemsteren van ISIS lang gaat duren is natuurlijk verre van zeker.

Voorheen had de Iraaks-Koerdische regering op vraag van onder meer Turkije zelfs een eigen Syrisch-Koerdische verzetsgroep opgericht, de Koerdische Nationale Raad, om tegen de YPG te vechten. Een poging die nergens raakte. Het zou deze eenheid nu zijn die men naar Kobani stuurde.

Rare alliantie

Het lijkt er trouwens op dat ISIS aan grote zelfoverschatting heeft gedaan toen ze na de verovering van delen van Syrië en de Iraakse stad Mosoel ook Iraaks Koerdistan zo nodig moest aanvallen.

Even leek Erbil, de Iraaks-Koerdische hoofdstad, te gaan vallen maar dat was blijkbaar niet de met ISIS gemaakte afspraak. Het gevolg was dat de VS zich met al haar kracht tegen ISIS keerde. Het was immers pas toen Erbil in gevaar kwam dat de VS ultrasnel optrad..

Piloten gevechtsvliegtuig klaar om te starten- September 2014

Volgens de VS en Saoedi Arabië heeft de Saoedische luchtmacht mee de stellingen van ISIS in Syrië en Irak zitten bombarderen. Of dat werkelijk ook zo is valt nog te bezien. Geweten is dat de Saoedische luchtmacht en het leger een der best bewapende ter wereld is maar ook totaal ineffectief.

Waardoor er een best bizar te noemen front ontstond waar Syrië, Hezbollah, de YPG/PKK, Iran, Irak en Iran een coalitie vormen met de VS, de EU, Saoedi Arabië, Bahrein, Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten en Egypte. Een in wezen sluwe zet van de VS die zo veel van de mogelijke kritiek vanuit bepaalde islamistische hoek wist uit te schakelen.

Saoedi Arabië is dan wel de bakermat van het wahabisme, hun naam voor het salafisme, en er de grote financier en verspreider van, maar blijkbaar ging ISIS voor het Huis al Saoed wat te ver met zijn plannen. Salafisme is geen probleem, een alternatief machtscentrum wel.

Bij de Saoedi’s is er immers groot ongenoegen over het feit dat Aboe Bakr al Baghdadi, leider van ISIS, zich uitriep tot kalief van alle moslims. Een titel dat de Saoedi’s zien als als hun voorrecht. Reden waarom ISIS voor hen plots een vijand werd. Zelfs al zit dit moeilijk met de al decennia durende steun voor deze salafistische jihadisten door Saoedi Arabië en de andere vorstendommen op het Arabisch schiereiland.

Bahrein

Neem Bahrein bijvoorbeeld waar een lokale predikant als Turki al Binali vorig jaar nog voor de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Manama betogingen organiseerde met vlaggen van ISIS en foto’s van Bin Laden. De man is nu in Irak een der voornaamste ideologen van ISIS.

Veel van de op enkele honderden geschatte Bahreinse in Syrië vechtende jihadisten komen trouwens uit plaatselijke veiligheidsdiensten zoals politieluitenant Mohammed Isa al Binali, een verwante van de predikant.

Turki al Binali, predikant uit Bahrain, geeft koranles in Mosul

Turki al Binali, een predikant uit Bahrein en een der ideologen van ISIS, hier bezig met het geven van onderricht in Mosoel mocht nog in 2013 voor de Amerikaanse ambassade in de hoofdstad Manama betogingen organiseren met vlaggen van ISIS en foto’s van Osama Bin Laden.

En toen ISIS de stad Mosoel veroverde betoonden een aantal sleutelfiguren uit Bahrein zelfs sympathie voor hun terreur. Zo waren er tweets hierover van Sameera Rajab, minister voor Informatie en regeringswoordvoerster en van Khalid al Khalifa, voorzitter van de parlementaire Commissie voor Buitenlandse Zaken, Defensie en Nationale Veiligheid. Deze is trouwens ook familie van koning Hamad bin Isa al Khalifa. (7)

En opposanten die wijzen op de relatie tussen de Bahreinse veiligheidsdiensten en die naar Syrië en Irak getrokken jihadisten worden dan weer wegens het beledigen van de staat voor de rechtbank gesleurd met het risico van jarenlange celstraffen.

Het toont het totaal onbetrouwbare karakter van de steun vanuit de Arabische vorstendommen voor de oorlog tegen al Qaeda en aanverwanten. Niet verbazend natuurlijk als we weten dat het de VS was die aan de wieg stond toen al Qaeda, Jabhat al Nusra en ISIS werden geboren.

Ogenschijnlijk is er natuurlijk geen samenwerking van de VS met Iran, Syrië, de PKK en Hezbollah. Maar die is er wis en waarachtig. Zo was de coördinatie van de gevechten om de Iraakse stad Amerli in handen van de Irakezen die de militaire strategie en evolutie dan overlegden met Iran, die bepaalde milities ondersteunde, en de VS die ten gepaste tijde dan hun bommenwerpers en raketten uitstuurde.

Bashar al Assad

De ooit zo verguisde Syrische president Bashar al Assad is de facto een bondgenoot geworden van de VS en de EU. Zelfs al horen veel politici in de VS die niet zo graag.

Een zelfde verhaal in Syrië waar de VS officieel alleen vooraf aan de regering zegt wanneer men hoe en wat geen aanvallen. Geen coördinatie heet dat dan. In die zin is het verschijnen van ISIS een kantelmoment geweest in de oorlog tegen Syrië. Het was daar dat de eerder geciteerde studie van de Rand Corporation naar verwees.

Het lijkt er dan ook meer en meer op dat de eindstrijd voor de controle over Syrië is ingezet. Hierbij is het VSL als partij praktisch geheel uitgeschakeld. Men vecht nog wel maar een voor een worden hun verzetsaarden opgeruimd. En dus zal het uiteindelijk een strijd worden tussen het leger van Assad en ISIS.

Zelfoverschatting ISIS

En wie denkt dat ISIS die strijd kan winnen is totaal fout. Abou Bakr al Baghdadi, kalief van die Islamitische Staat is niets anders dan een megalomane terrorist die denkt de wereld aan te kunnen met zijn geflipte versie van de islam.

Maar toen Mohammed en zijn opvolgers in de zevende en achtste eeuw grote delen van de wereld veroverden waren er geen sterke machten in de regio van de Middellandse Zee om hen te stoppen.

En dus verliep hun tocht relatief gemakkelijk en waren hun veroveringen groot. Maar nu zijn er regionaal en internationaal sterke landen die voldoende geld en wapens hebben om korte metten te maken met de imperialistische dromen van al Baghdadi.

Aboe Bakr Al-Baghdadi.- 1

Aboe Bakr al Baghdadi, de kalief van ISIS, ziet zichzelf reeds als een machthebber van wereldformaat en kijkt neer op de leiders van Saoedi Arabië, de VS, Rusland en de EU.

Maar de oorlog om Syrië begon om via dat land hun Libanese bondgenoot de verzetsgroep Hezbollah te kraken, want die had in de zomer van 2006 succesvol weerstand geboden tegen Israël. En toen Hezbollah in 2013 intervenieerde aan de kant van Assad poogde men hen in de westerse en bepaalde Arabische media dan ook zo zwart als mogelijk te maken.

Volgens deze media werden zij daardoor gehaat in het hele Midden-Oosten. Een recente peiling in Libanon toonde echter aan dat 66% der christenen daar het optreden van Hezbollah nu voluit steunt. Hun tegenstanders waaronder ex-premier Saad Hariri en Samir Geagea worden er steeds meer uitgespuwd.

Het debacle van de VS hier is dan ook groot. Het enige resultaat dat ze na een jarenlange bloedige strijd verkregen is massa’s doden, honderdduizenden gewonden, miljoenen vluchtelingen en een vernield land. Maar het toonde Syriërs wel dat weerstand dan wel duur kan zijn maar dat dit ook loont.

Het Arabisch nationalisme en ook het secularisme kreeg in het Midden-Oosten er een nieuwe impuls door. En dat hadden de VS, Saoedi Arabië, Israël en die andere landen van deze coalitie, de zogenaamde ‘Vrienden van Syrië’, wel nooit verwacht toen ze hun aanval op Syrië planden.

Willy Van Damme

1) ‘Alternative futures for Syria’, Andrew Liepman, Brian Nichiporuk, Jason Killmeyer http://www.rand.org/pubs/perspectives/PE129.html

Op 8 augustus 2012 schreef Brian Michael Jenkins in een serie scenario’s voor Rand Corporation nog dat: “Het Syrische leger algemeen gezien wordt als verloren.” Pech voor Obama maar het feestje ging niet door. http://www.rand.org/blog/2012/08/syrian-scenarios.html

2) ‘Buthaina Shaaban Meets Feltman, Carter in Oslo’, 24 juni 2014, Syrian Observer. http://www.syrianobserver.com/News/News/Buthaina+Shaaban+Meets+Feltman+Carter+in+Oslo

3) ‘General Allen discusses coalition plans for defeating ISIS as regional tour starts’, Mina al Oraibi, 25 oktober 2014, Asharq al Awsat. http://www.aawsat.net/2014/10/article55337867

4) ‘CIA-vetted Syrian rebels battling Islamic State say airstrikes haven’t helped’, Roy Gutman en Mousab al Hamadee, McClatchyde, 25 september 2014.  http://www.mcclatchydc.com/2014/09/25/241103/cia-vetted-syrian-rebels-battling.html#storylink=cpy

5) ‘Attempted terrorist conquest of idlib in tatters’, 28 oktober 2014, Ziad Fadel.  http://www.syrianperspective.com/2014/10/attempted-terrorist-conquest-of-idlib-in-tatters-al-buwaydha-liberated.html#Gsr3VQR24kiO1RKi.99

6) ‘For Turkey and U.S., at odds over Syria, a 60-year alliance shows signs of crumbling’, Liz Sly, 30 oktober 2014, Washington Post. http://www.washingtonpost.com/world/middle_east/for-turkey-and-us-at-odds-over-syria-a-60-year-alliance-shows-signs-of-crumbling/2014/10/29/9fa07c49-0546-4afd-b6ad-cf6fa70e7fe4_story.html?wpisrc=nl-headlines&wpmm=1

7) ‘ISIS Advances in Iraq Echoed in Bahrain’, Noor Mattar, 24 juni 2014, Global Voices.   http://globalvoicesonline.org/2014/06/21/isis-advances-in-iraq-echoed-in-bahrain/. Een van de sponsors van Global Voices is het Open Society Institute van de wegens aandelenhandel met voorkennis correctioneel veroordeelde topspeculant George Soros.

Luc Thibaut & Co Financiers NV–Wachten op arrest

Voor het Brusselse hof van beroep grepen dinsdag 21 oktober de debatten plaats rond de vereffening van de Antwerpse spaarkas Luc Thibaut & Co Financiers. Het is een zoveelste etappe in de al 22 jaar aanslepende saga rond deze maatschappij waarbij op enkele maanden tijd een 40 miljoen euro (ongeveer 1,6 miljard in toenmalige Belgische franken) via valse facturatie verdween.

Superclub

Het was een maatschappij die geleid werd door Frans Thibaut die voorheen al een aantal gerechtelijke veroordelingen had opgelopen en die vanaf 1986 geleidelijk aan in de greep geraakte van de toenmalige videoverhuurketen van de nu overleden Maurice De Prins, Superclub. Wat in 1989 resulteerde in een 50% medecontrole door de groep rond De Prins.

Luc Thibaut & Co Financiers was een zogenaamde kapitalisatiemaatschappij die alleen kasbons uitgaven die kapitaliseerden. Het was een buitenbeentje in de financiële wereld die ook een ietwat hoger percentage gaven dan de gewone kasbons. Het was populair bij de gewone man die iets verder keek maar terugschrok voor de beurs.

Factuur Major Video - Luc Thibaut - 1

Zo simpel was dat om geld weg te halen bij Luc Thibaut & Co Financiers. Men stelde een lijstje op met wat filmtitels, plakte daar lukraak een waarde op en hup zo ging 25 miljoen Belgische frank richting de groep omheen Lavithas en Bestofus. Snel geld heet dat.

Het was een klein wereldje waarin Thibaut en Credimo uit Asse zowat het monopolie hadden. Typerend was dat niet de Commissie voor het Bank- en Financiewezen deze controleerde maar de Controledienst der Verzekeringen (CDV) en dus het ministerie van Economische Zaken. Het viel ook nog onder een wet daterend uit 1935 die totaal onaangepast was voor de jaren negentig.

Officieel waren er zoals bij elke financiële instelling marges waarbinnen Thibaut haar spaargelden mocht beleggen zoals bijvoorbeeld in vastgoed. En officieel zorgde de CDV ook voor een regelmatig nazicht of alles wel koosjer was. De eerdere veroordelingen van Thibaut waren daarbij voor de CDV blijkbaar geen probleem.

Bankier

De grote droom van Frans Thibaut was echter bankier te worden. En daar beloofde Maurice De Prins voor te gaan zorgen. En met zijn stevige contacten binnen het wereldje van de politiek met figuren als CD&V topman Leo Delcroix, het Antwerpse establishment, met o.a. de gewezen procureur-generaal Roger Van Camp, en de top van de Kredietbank leek dat geen problemen op te leveren.

Factuur Major Video - Luc Thibaut - pagina 2

Maar de rechten op die filmtitels mocht men niet eens verder verkopen. Ze waren immers niet overdraagbaar en maar voor een beperkte periode en voor een specifiek geografisch gebied zoals Nederland of het Nederlandse taalgebied door de Hollywoodse filmbazen verkocht aan firma’s van Guido Van Belle. Hier pagina 2 van dat contract.

het draaide echter geheel anders uit. Superclub was gewoon een grote zak vol lucht netjes verpakt met wat later bleek niets dan fraude. De boel klapte in mei 1990 als een mislukte taart in elkaar. Niets bleef over en overnemer Philips bleef in 1991 met zeer veel gebroken potten achter. Het leidde bijna tot het over kop gaan van de toen nog machtige Nederlandse multinational.

En in plaats van een steile klim naar het bankwezen viel ook Luc Thibaut & Co Financiers in elkaar. En dit begon op een geplande wijze. Nadat in mei 1991 duidelijk werd dat er een gerechtelijk onderzoek naar de zaak kwam schoten de heren van Superclub in actie.

De reden voor dit gerechtelijk onderzoek was dat er onder meer een gigantische frauduleuze aandelenzwendel buiten beurs was geweest. Hierbij vloog het aandeel via manipulaties omhoog van 2,5 euro naar naar meer dan 150 euro. Tot een bedrijfsrevisor waarschuwde voor wat hij eufemistisch onduidelijkheden noemde bij deze plots tot gigant uitgegroeide firma.

Valse facturen

Het waren filmmakers Jan Verheyen en Marc Punt die het verhaal in mei 1990 in Cannes lieten lekken. Op 10 augustus 1991 begon men dan met een enorme reeks sale & leasebacks vanuit Thibaut naar een serie satellieten rond Superclub zoals Lavithas en Bestofus gerund door Jan Maes, Marc De Schutter en Guido Van Belle, een handelaar in filmrechten. Ook De Prins deed flink mee.

In totaal verdwenen op een 9 maanden tijd ongeveer 40 miljoen euro. Daarbij werd het meest zotste via sale& leaseback ten gelde gemaakt zoals de plavuizen van de parking, de verwarmingsleidingen en filmrechten die niet eens overdraagbaar waren maar desondanks soms drie maal ten gelde werden gemaakt.

Factuur Major Video - Luc Thibaut - pagina 3

Pagina 3 van dat contract. Dit is factuur 1 van een serie gelijkaardige facturen. De cijfers in het rood naast de verkoopwaarde slaat op het feit dat die rechten ook via latere facturen nog eens werden verkocht. En hiervoor kregen de heren drie jaar voorwaardelijk. 

Toen de groep rond Lavithas en Bestofus dan vanaf 28 september 1992 in een spectaculaire knal ten onder gingen werd dan ook Thibaut meegezogen. Veel van haar spaargelden zaten nu eenmaal in de bodemloze put van Maes, De Schutter, Van Belle en De Prins. En waar die centen heen zijn is voor de gedupeerden ook nu nog een groot mysterie.

De zaak kwam correctioneel voor de Mechelse rechtbank en ondanks de zwaarwichtige feiten kregen Van Belle en De Schutter op 23 mei 2003 maar drie jaar met uitstel. Een in de rechtbank bij de voorlezing van het vonnis aanwezige magistraat vermoedde dat ze nadien wel een feestje gingen bouwen.

Alleen Jan Maes kreeg drie jaar effectief maar in beroep werd dat eveneens met uitstel. Voorheen was Maurice De Prins door de raadkamer reeds buiten vervolging gesteld. Geen enkele van de daders hoefde voor deze facturenzwendel zelfs maar een dag in de cel te zitten.

Een lange lijdensweg 

De zaak liep af met een sisser en ook de zaak Thibaut eindigde correctioneel met een gelijkaardige flop. Frans Thibaut werd gewoon vrijgesproken. Burgerlijk werd dan de overheid in de zaak wel verantwoordelijk gesteld en dit om reden dat ze haar wetgeving sinds 1935 niet had aangepast.

Maar dan kwam het bepalen van de schadeloosstelling voor de spaarders waarvoor door de rechtbank een expertengroep werd aangesteld. Die nam er echter 6 jaar de tijd over om tot een oordeel te komen. En toen die haar rapport neerlegde en een vergoeding voorstelde voor de enkele honderden veelal kleine spaarders ging de overheid in beroep tegen dit verslag.

Annemie Turtelboom

Ook onder de vorige minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) bleef het gerecht even slecht werken als voorheen, al die mooie woorden ten spijt.

Het is de debatten hierover die dus op 21 oktober plaats hadden. Waarbij de overheid o.a. zelfs de taalwetgeving inriep om het rapport te verwerpen. De rechters kunnen nu in essentie drie wegen bewandelen.

Ze kunnen zich uitspreken over het rapport alleen en de zaak dan terug naar eerste aanleg sturen. Ze kunnen een definitief arrest over de zaak vellen en daarbij de overheid of de gedupeerden volgen. Gaat het terug naar eerste aanleg dan is men weg voor nog een paar jaar gerechtelijke discussies. Tot alle gedupeerde spaarders dood zijn?

Wel heeft de door de overheid aangestelde speciale vereffenaar sindsdien via de verkoop van o.m. de vastgoedportefeuille van Thibaut een groot deel van de originele inleg aan de spaarders kunnen teruggeven. De mooie beloofde interesten kan men wel vergeten.

Het voorval toont nogmaals de toestand van ons gerechtelijk apparaat aan dat gewoon barslecht werkt. De vele beloftes van de opeenvolgende regeringen en ministers van Justitie ten spijt. Nu meer dan 22 jaar later is het nog steeds wachten op enige vorm van gerechtigheid voor die honderden gewone spaarders die al hun centjes soms zagen verdwijnen in de zakken van een De Prins & co.

Willy Van Damme

Duizenden die in Brussel betogen zijn geen nieuws

Vorige week zondag 19 oktober betoogden duizenden mensen tegen het door hen als asociaal bestempelde beleid van de kersverse regering Michel-De Wever. De betoging was georganiseerd door de Belgische Partij van de Arbeid/Parti des Travailleurs de Belgique en werd volgens hun schattingen bijgewoond door een 7.000 manifestanten en volgens de politie door 4.800.

Het is in de geschiedenis van deze gewezen maoïstische partij bijna zeker de grootste door haar georganiseerde manifestatie ooit en lijkt een teken aan de wand voor hun stijgende populariteit en voor het groeiend ongenoegen in het land over het beleid van deze regering.

Het was zondag groot nieuws voor de Engelstalige Iraanse actualiteitenzender Press TV die het die avond vooraan bij haar Europees nieuws zette. Het werd ook uitgebreid gebracht in het Tv-journaal van de VRT. Zo hoort dat, vier tot zevenduizend mensen die betogen rond een heet en actueel thema is hoe dan ook nieuws en moet gebracht worden.

Partij Van de Arbeid - PTB

Kersvers parlementslid Raoul Hedebouw van de PVDA/PTB sprak vorige week de duizenden toehoorders toe tijdens de betoging in Brussel. Behoudens de VRT en een beetje De Standaard, geen nieuws voor de media.

Maar wie de volgende dag onze dagbladen raadpleegde kwam voor dit verhaal van een kale reis terug. Alleen De Standaard bracht het nieuwsfeit met een grote foto en een ultrakorte tekst wel voorzien van een ietwat negatieve ondertoon. De rest zweeg, incluis zelfs de Brusselse krant Le Soir. 

Het toont nog maar eens de partijdigheid van de pers die elke kritiek op deze regering zoveel als mogelijk of in een slecht daglicht lijkt te stellen of gewoon doodzwijgt. Men moet dus voor berichtgeving over ons land tegenwoordig al terecht bij de Iraanse media. Die bracht het verhaal trouwens strikt objectief zoals dat hoort voor een nieuwszender. (1)

Maar volgens onze media zoals De Morgen is dat dan ook een propagandazender. Iets als Russia Today. Als twintig man van de radicaal Vlaams-nationalistische actiegroep Tak morgen een actie organiseren dan is dat bijna zeker wel nieuws voor de media. Nu niets, stilte.

Het is natuurlijk bangelijk dat kranten zomaar nieuws dat ongunstig is voor de regering gewoon doodzwijgen. Met als grote vraag welke vele nieuwsitems nog allemaal uit onze nationale media worden gehouden. Men wordt morgen om politieke redenen vermoord en je hoort of leest het nergens. Kan dus!! Het lijkt zelfs geen sciencefiction maar pure realiteit te kunnen worden.

Willy Van Damme

1) http://www.presstv.ir/detail/2014/10/19/382868/1000s-stage-protest-rally-in-belgium/.

Human Rights Watch en de Syrische gasaanval–Volharden in de boosheid

De beweringen die Human Rights Watch via Anna Neistat in Humo – E Team: Eerste hulp bij onrecht, Humo 21 oktober 2014 – doet betreffende de verklaringen van HRW over die gasaanval van 21 augustus 2013 in Syrië getuigen van een manifeste kwaadwilligheid.

Hun beweringen hierover van begin september 2013 werden door Ake Sellstrom, hoofd van de VN-missie betreffende die zaak, tijdens zijn persconferentie op 8 december omschreven als technisch onmogelijk. Waarna zowel Elliott Higgins (alias Moses Brown) als de New York Times zich publiek verontschuldigden voor het aanwijzen van de 104de legerdivisie en dus haar legerleiding als de daders van die aanval.

Op 2 januari stuurde ik HRW zoals met hen telefonisch afgesproken een mail met de vraag wat hun reactie hierop was en of ze zich ook gingen verontschuldigen. Uiteindelijk hadden HRW, Elliott Higgins en de NYT ieder apart maar in onderlinge afspraak op dezelfde dag die zeer zware beschuldigingen geuit.

Hadden ze trouwens het eerste voorlopige rapport daterend van september van de missie van Ake Sellstrom gelezen dan wisten ze toen al dat ze leugens verkochten.

Ik wacht nog steeds op een antwoord hierop van HRW. Zomaar in het wilde weg mensen beschuldigen is wel een heel rare wijze om rond mensenrechten actie te voeren. Of hebben die officieren geen rechten misschien?

En dan heeft de dame de lef te zeggen dat ze hun dossiers als dit “maanden onderzocht” hebben. Slecht natte vingerwerk en grove laster was het, niet meer. Met als vraag in afspraak met welke geheime dienst?

Willy Van Damme

Nawoord:

Sue Somers, redactrice bij Humo die ook het vorige gesprek met HRW deed, stelt de vraag: Het rapport van Human Rights Watch over de gifgasaanval in augustus van vorig jaar in Syrië wordt in twijfel getrokken door een professor van het Massachusetts Institute of Technology én door een voormalig VN-wapeninspecteur.

Waarop Neistat zegt: “In die zaak vind ik dat de Syrische overheid zich moet verdedigen. Als wij het regime valselijk beschuldigen van een gifgasaanval… Come on! Zeg dan iets – en liefst iets méér dan: ‘Het is niet waar.’”

Voorheen heeft de dame dan nog de lef te zeggen dat: “Voor we een overheid op papier van oorlogsmisdaden beschuldigen, hebben we het dossier maanden onderzocht.” In het geval van Syrië wou men zo snel toeslaan dat men zelfs niet wachtte op het eerste en voorlopige VN-rapport over de zaak dat nochtans op iets meer dan twee weken klaar was.

En hadden ze dat rapport gewoon eerst gelezen dan hadden ze gezien dat het verslag een aantal manipulaties bevatte maar vooral dat er die dag niet op twee plaatsen maar slechts op een plaats sarin was gebruikt. En hun conclusies over die 104de legerdivisie waren gebaseerd door twee lijnen te trekken gebaseerd op valse coördinaten. En ‘toevallig’ kwamen die lijnen dan bij die divisie samen.

Het zal waarschijnlijk nooit kunnen bewezen worden maar de gifgasaanval en hun rapport waren bijna zeker een gecoördineerde poging om het Syrische leger te destabiliseren. De 104de legerdivisie bevat immers het kruim van dat leger en staat in voor de verdediging van de regeringswijk.

Door hen te beschuldigen poogde men vermoedelijk die leiding schrik aan te jagen voor een vervolging wegens oorlogsmisdaden door het internationaal Strafhof en hen zo eventueel tot overlopen te bewegen. Waarna die jihadisten dan eindelijk de hoofdstad konden pogen in te nemen. De grote vraag is dan ook wie hier juist aan de touwtjes trok.

Verdedigers van de mensenrechten waren het zeker niet.

DENDERMONDE Beslissing over Marktrock is nog niet gevallen

PERSBERICHT

Deze week verschenen in de pers artikels waaruit zou blijken dat het stadsbestuur beslist heeft dat Marktrock Dendermonde geen vervolgeditie zou kennen in 2015.

Burgemeester Piet Buyse reageert hierop dat deze beslissing nog niet is genomen. Wel werd er binnen het stadsbestuur een grondige evaluatie opgemaakt van de voorbije editie van Marktrock Dendermonde (5 en 6 juli 2014).

Deze evaluatie betrof zowel organisatorische, artistieke als financiële aspecten en somde zowel positieve als negatieve elementen op. “Het klopt dat er heel wat opmerkingen zijn geformuleerd”, aldus burgemeester Piet Buyse, “maar er werd nog geen beslissing over de toekomst genomen.

Er komt in november eerst een overleg met de organisator nv Live Entertainment zodat ook zij hun evaluatie kunnen meedelen. Op basis van beide evaluaties kan bekeken worden of en hoe Marktrock kan bijgestuurd worden. Pas nadien zullen wij een definitieve beslissing nemen”.

Piet Buyse, burgemeester Dendermonde

Naschrift:

De evaluatie was wel zwaar negatief. Verder had Het Laatste Nieuws dit verhaal wel correct gebracht.

Willy Van Damme

Salafistische kinderporno

Dat het beledigen en het uiten van doodsbedreigingen en zelfs fysiek aanvallen van tegenstanders geen enkel probleem meer lijkt voor vele salafisten is duidelijk. Dit gevoed door vooral Saoedische propaganda en een jarenlange tolerantie door een medeplichtig zijnde politiek en veiligheidsapparaat.

Valse naam

Dit zwaar agressief gedrag was die memorabele zondagochtend van 1 december 2013 hier goed merkbaar. Zo kwamen er die voormiddag op deze blog twee reacties kort na elkaar binnen betreffende een artikel ‘Iran – Frankrijk als het oog van Israël’.

De ene om 10u02 luidde: “Je bent een kaffir (in woordenboeken omschreven als een racistische term die ongelovige betekent, nvdr.) en ik gun je niet het recht om te spreken, wel om te creperen, en daar moet men werk van maken, in sha Allah”. Waarna om 10u05 een tweede reactie kwam: “jou steun aan soral (een in het Arabisch onbekend woord, nvdr.) gaat je je leven kosten, in sha Allah’.

De afzender van deze korte stukjes scheld- en bedreigingsproza was een zekere Mohamed Tensamani. Dat zijn reacties buiten bedreigingen geen enkel argument bevatten is natuurlijk typerend voor een volkje dat in realiteit alleen maar geweld en intimidatie kent. Behoudens dan wat nepgeleuter over wat volgens hen de islam werkelijk is. Maar dat krijgen ze hier uiteraard niet verkocht.

Maar die bedreigingen waren uiteraard voldoende om bij de politie klacht neer te leggen wegens doodsbedreigingen. Waarna de recherche van de lokale politie en de diensten voor computercriminaliteit hun werk deden.

En na wat onderzoek kwam men dan terecht bij de computer van een zekere Mohammed B., een 36-jarige in Marokko geboren Antwerpenaar. Een man die bij de politiediensten tot deze klacht toekwam blijkbaar niet gekend was.

Mohamed Tensamani bleek zoals te verwachten dus een valse naam te zijn want voor zichzelf uitkomen durft dit soort lieden niet. Daar zijn zij nu eenmaal duidelijk te laf voor. Zie maar naar hun praktijken in het Midden-Oosten waar ze allen onder een valse naam en met een masker moorden dat hun een lieve lust is.

Kinderporno

Tijdens de ondervraging door de politie ontkende Mohammed B. echter enige betrokkenheid en stelde toen met het openbaar vervoer gewoon op weg geweest te zijn naar de fitness waar zijn lidkaart om 10u33 werd gebruikt.

Een sluitend alibi bleek dit echter niet te zijn. Iedereen kon bijvoorbeeld die kaart gebruikt hebben. Bovendien was die fitness niet ver van zijn woonst. En wie die computer dan wel kon gebruikt hebben wist hij ook weer niet.

Kind onthoofd man - Khaled ibn al Waleed Brigade - Najaar 2012 - Homs

Onder die salafisten is het onderwijs alleen nog bestemd voor jongens. Hier een foto daterende van einde 2012 genomen in de volgens onze massamedia toen bevrijdde Syrische stad Homs. Hier gaf men aan kinderen zelfs technisch onderwijs, zijnde in dit geval het vak ‘onthoofden van kaffirs’. Een hoofdvak? De hier ‘praktijkles’ gevende groep noemt de Khaled ibn al Waleed Brigade, genoemd naar een naaste medewerker van Mohammed. Niet B. maar de echte. Deze ‘vrijheidsstrijders’ waren al van bij het begin der opstand in juni 2011 in de stad erg actief. Toen hadden onze kranten het over een vreedzaam verzet tegen een brutale dictatuur. Nou ja!

En omdat men volgens de analyse van parket en politie niet 100% zeker kon zijn dat hij het wel was die deze bedreigingen stuurde werd de zaak zonder verder gevolg afgesloten. Wel werden tijdens het onderzoek zijn twee gsm’s onderzocht.

En daarop ontdekte men naast een foto van Geert Wilders en foto’s van Arabische oorsprong met nogal wat vlaggen (salafistische?) ook twee filmpjes met wat de politie omschreef als kinderporno. Waarvoor men dan een apart proces-verbaal opmaakte en een nieuw gerechtelijk onderzoek begon. Pech dus, brute pech.

Maar verbazen doet dat helemaal niet. Recent bleek een naar Syrië getrokken Lokerse salafist bij de Lokale politie goed gekend te zijn voor allerlei gewelddaden. En toen de oh zo zuiver in de koranleer zijnde Taliban nog hun Afghanistan bestuurden was het land ‘s werelds producent van opium en heroïne. Alcohol was streng verboden, toch officieel, heroïne was geen enkel probleem.

En wie de realiteit achter al die salafistische jihadisten eens goed bekijkt ziet niet veel anders dan een stel zware criminelen die van kruimeldiefstallen en kleinschalige drugshandel overgestapt zijn op het betere beulenwerk, zijnde grootschalige plunder, mensen- en slavenhandel, verkrachtingen, folteren en moord, incluis onthoofdingen en kruisigingen. Met daarbij ook nog een goed loon.

Wat een (sic) vroom man zich in de naam van zijn geloof al niet mag permitteren. En waar een boek als de koran toch goed voor is.

Willy Van Damme